Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Trójka E-Pik. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Trójka E-Pik. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 27 grudnia 2012

Camilla Lackberg - "Fabrykantka aniołków"

źródło
TYTUŁ: Fabrykantka aniołków
AUTOR: C. Lackberg
WYDAWNICTWO: Czarna Owca
STRON: 496
DATA WYDANIA: 2012


Wielkanoc 1974. Z Valö, małej wyspy w pobliżu Fjällbacki, znika bez śladu rodzina. Na pięknie nakrytym świątecznym stole zostaje obiad wielkanocny, ale w domu nie ma nikogo, znikają wszyscy z wyjątkiem rocznej córeczki Ebby.
Po latach Ebba wraca na wyspę jako dorosła kobieta. W rodzinnych stronach pragnie wraz z mężem otrząsnąć się po śmierci malutkiego synka. Postanawiają wyremontować i otworzyć dla gości stary ośrodek kolonijny, którym wiele lat temu zarządzał surowy ojciec Ebby.
 Wkrótce po rozpoczęciu prac remontowych oboje omal nie giną w tajemniczym pożarze. Równie tajemnicze są stare ślady zaschniętej krwi odnalezione pod zerwaną podłogą w jadalni. Do akcji wkracza wkracza Patrik Hedström. Czy zdoła wyjaśnić zagadkę z przeszłości? (źródło opisu)

Ostatnia książka Camilli Lackberg z serii o miasteczku Fjallback i jej mieszkańcach "Latarnik" [recenzja] uważam że była słaba, a nawet powiem że najsłabsza z całej serii, ale oczywiści to nie zniechęciło mnie, bo całość bardzo przypadła mi do gustu. Gdy w tym roku ukazała się najnowsza książka z tej serii "Fabrykantka aniołków", od razu zaczęłam częściej sprawdzać biblioteczne półki w jej poszukiwaniu, mój apetyt wzrastał czytając liczne recenzje na jej temat i wysokie oceny, jednym słowem książka zapowiadała się bardzo dobrze. W końcu jest! ... stoi na półce, jednym ruchem reki zgarnęłam ją w objęcia i do domu, pełna entuzjazmu i ciekawości jaka będzie, czy jest taka dobra, co tym razem będzie się działo w miasteczku, a co z wątkami prywatnymi ... z pełną głową pytań zabrałam się do jej czytania.

Po rodzinnej tragedii na wyspę Valo niedaleko  Fjallback wraca Ebba wraz z mężem, aby rozpocząć nowe życie, aby uporać się z  ich przygnębieniem. Jednak po ich powrocie, gdy zaczynają remontować dom zaczynają dziać się dziwne rzeczy, podpalenie domu, strzelanie do Ebby, wszystko wskazuje na to że to co się dzieje jest ściśle powiązane z Ebbą i wyspą, na której to jej rodzina w 1974 roku zniknęła bez śladu, tylko ona ocalała. Co się z nimi stało? ... dlaczego tylko Ebba ocalała? ... i kto po tylu latach może chcieć coś od Ebby? ... a może chodzi o to by nie odnaleźć śladów? Następna zagadka z którą to musi zmierzyć się Patrik Hedstrom wraz z kolegami z komisariatu. A jak wiadomo Erika, żona Patrika jest kobietą która nie może usiedzieć spokojnie gdy coś dzieje się ciekawego, tak jest i tym razem, Erika na własną rękę będzie chciała rozwikłać sprawę zaginięcia rodziny Ebby, co tym samym narazi na niebezpieczeństwo siebie i rodzinę.

 Ufffff mogę powiedzieć że książkę czytało mi się jednym tchem, brawo pani Camillo, bardzo dobra książka, mogę powiedzieć że obok "Niemieckiego bękarta" [recenzja] jedna z lepszych w całej serii. Akcja dzieje się jak na kryminał skandynawski dość szybko, do tego wciągające wątki kryminalne świetnie połączone z wątkami prywatnymi. Bliżej poznajemy nie tylko prywatne życie, radości i troski już wcześniej poznanych bohaterów, ale dowiadujemy się nowych historii z życia innych. Do tego świetne wstawki z retrospekcji, cała ta historia wciąga ciekawością ... jak to się stało? ... jesteśmy ciekawi losów bohaterek z retrospekcji. Na końcu wszystko świetnie się uzupełnia, poznajemy losy bohaterów retrospekcji, znamy rozwiązanie zagadki i ... pozostają pytania, na które mam nadzieję że poznamy odpowiedzi w następnej części.
Jak już wcześniej wspominałam, cała seria pani Lackberg bardzo mi się podoba, oczywiście najlepiej czytać ją chronologicznie, by mieć świadomość wcześniejszych wydarzeń i ciągłości wątków prywatnych. Ja osobiście mogę ją tylko gorąco polecić.

Moja ocena: 5,5/6

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Seria o Fjallback:

  1. Księżniczka z lodu
  2. Kaznodzieja
  3. Kamieniarz
  4. Ofiara losu
  5. Niemiecki bękart
  6. Syrenka
  7. Latarnik
  8. Fabrykantka aniołków
  9. Pogromca lwów





Książkę przeczytałam w ramach wyzwania "Trójka E-Pik"

niedziela, 9 grudnia 2012

Cecelia Ahern - "Podarunek"

źródło
TYTUŁ: Podarunek
AUTOR: Cecelia Ahern
WYDAWNICTWO: Świat Książki
STRON: 320
DATA WYDANIA: 2010 

Powieść autorki bestsellera "P.S. Kocham cię".
Lou, biznesmen, mąż i ojciec dwojga małych dzieci, żyje głównie pracą. Zaniedbuje rodzinę i wciąż ma tyle obowiązków, że najchętniej przebywałby w dwóch miejscach jednocześnie. Na kilka tygodni przed Bożym Narodzeniem spotyka tajemniczego żebraka, Gabe'a, którego postanawia zatrudnić w swojej firmie. Wkrótce Lou odkrywa, że Gabe posiada umiejętność... bycia w dwóch miejscach jednocześnie! Czy to faktycznie możliwe? Sympatyczna powieść o tym, co w życiu naprawdę najważniejsze. (źródło opisu)

Dokładnie rok temu przechodząc między regałami bibliotecznymi, zwróciłam uwagę na pewną okładkę, wyglądała jak pięknie zapakowany prezent, prószący na niej śnieg dodawał jej uroku i tajemniczości, poczułam jeszcze bardziej świąteczną atmosferę. Gdy zatopiłam się w jej czytanie, za oknami padał śnieg, otulona kocem wchłaniałam piękną, tajemniczą historię. Po przeczytaniu książki siedziałam i myślałam, niby zwykła książka, lekka i przyjemna, a jednak skłaniająca do refleksji, do popatrzenia na siebie i swoje życie. Książka mnie zauroczyła, i obok klasyki kojarzącej się ze świętami, a dla mnie jest to "Opowieść wigilijna" Karola Dickensa, jest to druga książka o której zawsze będę myślała i wspominała w okresie świątecznym. Dlatego w tym roku zachęcona wyzwaniem "Trójka E-Pik" - powieść z motywem Świąt Bożego Narodzenia, ponownie bardzo chętnie po nią sięgnęłam.

Lou Suffern to mąż i ojciec, mający piękny dom, świetna pracę - której jest bezgranicznie oddany, zdrowie, super samochód, pieniądze, można powiedzieć że ma wszystko czego można sobie życzyć od życia, by żyć wygodnie i szczęśliwie. Czy aby na pewno? ... Lou nie zauważa oczywistych spraw dla innych, nie ma czasu dla rodziny, przyjaciół czy znajomych. Nie zauważa że są dni że z rodziną wcale się nie widuje, tylko praca, praca, spotkania ... praca, praca. Czy to może dać szczęście jemu i rodzinie?
Zbliżają się Święta Bożego Narodzenia, jest okres ogólnego przygotowywania do Świąt, cała ta atmosfera udzieliła się również Lou. Zatrudnił w swojej firmie żebraka, którego codziennie widywał idąc do pracy. Ten żebrak to Gabe, który okazuje się bardzo rzetelnym i dobrym pracownikiem, inni pracownicy bardzo go polubili. Lecz Lou zaczyna czuć że dzieją się dziwne rzeczy, zdarzenia, a wszędzie tam jest Gabe, nawet w jego domu. Jednak Gabe uparcie pragnie nawiązać bliższą znajomość z Lou, dlaczego? ... pewnego dnia gdy Lou boli głowa, Gabe daje mu "tabletkę od bólu głowy", ta "tabletka" wszystko zmienia ... ale czy nie jest za późno? ... i kim jest Gabe? To musicie już przeczytać sami.

Książka wciągnęłam mnie powtórnie w swoją fabułę, cudowną i magiczną, a jednocześnie dająca nam emocje i skłaniająca do refleksji. Myślę że nie podziała na mnie przy czytaniu tej książki wszechobecna już atmosfera świąt, i tak samo bym ją odebrała czytając ją w innym czasie. Autorka ma lekkie pióro i tym samym bardzo dobrze czyta się książkę. Jak do tej pory przeczytała cztery książki autorki, jak dla mnie najlepsza jej książka. Jeśli znajdziecie chwilkę czasu to gorąco Wam ją polecam.

Moja ocena: 6/6





Książkę przeczytałam w ramach wyzwania "Trójka E-Pik"

niedziela, 2 grudnia 2012

Podsumowanie akcji i wyzwań z listopada.

Krótkie podsumowanie akcji i wyzwań za miesiąc listopad w których biorę udział. Pewnie nie będę oryginalna jak powiem że przystępując do wyzwań mobilizuję się do sięgania po książki które ciągle miałam w planach a ich przeczytanie odkładałam, a nawet sięganie po książki po które bym nie sięgnęła, no i wracanie do już przeczytanych. Cały przebieg moich wyzwań możecie śledzić w zakładce "Wyzwania".

Wyzwanie 1 - "Z półki"

Przystępując do wyzwania w maju wyznaczyłam sobie do osiągnięcia w wyzwaniu "Poziom 2 – liczba przeczytanych książek “z półki” – 6-10". W miesiącu listopadzie przeczytałam w ramach wyzwania dwie książki

1. Studnie przodków - Joanna Chmielewska
2. Wehikuł czasu - Herbert George Wells

tym samym łącznie przeczytanych książek w wyzwaniu mam 10 :), a co za tym idzie udało mi się osiągnąć maximum z Poziomu 2. Jestem bardzo zadowolona, bałam się że mi się nie uda, bo idąc do biblioteki zawsze spotkam jakąś ciekawą książkę i biedne domowe stoją dalej na półce.

Wyzwanie 2 - Akcja czytamy "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

W miesiącu listopadzie czytaliśmy lektury z klasy III szkoły Podstawowej. Tym razem udało mi się przeczytać cztery lektury:

1.Dzieci Pana Astronoma - W. Chotomska
2. O psie, który jeździł koleją - R. Pisarski
3. Oto jest Kasia - M. Jaworczakowa
4. Kajtkowe przygody - M. Kownacka

W miesiącu listopadzie piękny Dyplomik za największa liczbę przeczytanych książek przypadł  Silwercross, przeczytała aż 6 lektur.

Natomiast ja muszę się pochwalić, bo dostałam piękny Dyplomik za recenzję książki "O psie, który jeździł koleją" - "Wśród tych opinii była taka jedna szczególna, która rzucała się w oczy. Co ją wyróżniało? Może... to, że opisywała jeszcze innych "psich" bohaterów? Może... to, że przedstawiła lekturę w bardzo piękny i wyróżniający się sposób? Ta osoba nie pisała nie wiem jak długo, ale szybko powiedziała to, co myśli." (źródło cytatu), bardzo DZIĘKUJĘ :)


A o całym przebiegu akcji możecie poczytać TUTAJ. Dodam jeszcze że w miesiącu grudniu będzie przerwa, w styczniu ruszy akcja dalej i będziemy czytać lektury z klasy IV.

Wyzwanie 3 - "Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Wyzwanie ma nas zachęcić dosięgania po naszych rodzimych autorów. Pomysłodawczynią wyzwania jest AnnRk. Wyzwanie trwa od 12.10.2012 do 30.09.2013, więcej o samym wyzwaniu możecie się dowiedzieć TUTAJ. Chciałam dodać że w akcji bierze już udział 60 osób. Ja mogę zaliczyć ten miesiąc w tym wyzwaniu za bardzo udany (oczywiście nie ukrywam że idę trochę na skróty, bo czytam książki które np: pasują do dwóch czy trzech wyzwań), i tak  do wyzwania przeczytałam dziewięć książek.


W miesiącu grudniu zaproponowane gatunki to:

powieść z motywem Świąt Bożego Narodzenia
książka, która była Twoim planem na rok 2012
zagraniczna powieść z dreszczykiem


W miesiącu listopadzie to wyzwanie udało mi się zaliczyć w 100% :) i bardzo się z tego powodu cieszę.

powieść wydana przed rokiem 2000 

pisarz pochodzący z kraju sąsiadującego z Polską - "Zapłatą będzie śmierć" - Inge Lohnig

powieść z wątkiem science - fiction - "Wehikuł czasu" - Herbert George Wells


Miesiąc grudzień to taki szczególny miesiąc w roku, niby ma 31 dni, a jednak krótki, więc sama nie wiem jak to będzie z wyzwaniami w tym miesiącu, ale w miarę możliwości postaram się w nich uczestniczyć. 

środa, 28 listopada 2012

Herbert George Wells - "Wehikuł czasu"

źródło
TYTUŁ: Wehikuł czasu
AUTOR: Herbert George Wells
WYDAWNICTWO: ISKRY
STRON: 80
DATA WYDANIA: 1986

Plakat z filmu "Wehikuł czasu"
z 1960 r. (źródło)




Książka na mojej półce zagościła jakieś 22 lata temu, tak, tak to kawał czasu, a stało się to za sprawą filmu "Wehikuł czasu" George'a Pal'a z 1960 roku, z Rodem Taylorem w roli głównej. Film oglądałam w telewizji i zawładną moją wyobraźnią, podróże w czasie ... okazało się że film był na podstawie książki Herberta George Wellsa "Wehikuł czasu", zakupiłam książkę i przeczytałam ją - podobała mi się. Film mimo że na postawie książki nieznacznie odbiegał od fabuły książki, w filmie mamy wspomnienie dwóch wojen światowych i  wizje wojny atomowej. Gdy w 2002 roku usłyszałam, o powtórnej ekranizacji książki bardzo się ucieszyłam, stwierdziłam że muszę go obejrzeć. Dokładniej okazało się że jest to remake filmu z 1960 roku, a cała fabuła filmu odbiega zarówno od książki jak i od wcześniejszego filmu. Film z 2002 roku reżyserował Simon Wells (Herbert George Wells jest jego pradziadkiem), a główną rolę grał Guy Pearce. Mimo wspaniałej charakteryzacji (nominacja do Oscara za charakteryzację) i efekty specjalne, to jednak bardziej podobał mi się film z 1960 roku, zrobił wtedy na mnie ogromne wrażenie i do tej pory go bardzo dobrze wspominam.
Ale, ale wracajmy do książki ...

Podróżnik w czasie, to naukowiec który na proszonej kolacji dla swoich znajomych opowiada im o podróży w czasie, czy to jest możliwe?, oczywiście goście nie wierzą w takie rzeczy i biorą zademonstrowaną przez naszego podróżnika znikającą mała machnę za jego nowy żart. On jednak zaprasza ich ponownie na kolację, razem z innymi gośćmi po przybyciu stwierdzają że nie ma gospodarza, lecz on zostawił im list i poprosił o zaczęcie kolacji bez niego ... lecz gdzie jest Podróżnik w czasie? On wsiadł na swoją machinę i wyruszył w podróż w czasie. Najpierw powoli, ostrożnie ruszył dźwignia, potem z zapałem pchnął dźwignię i patrzył jak świat wokół niego zmienia się, gdy niepokój zaczął wkradać się w jego głowę zatrzymał maszynę ... licznik wskazywał rok 802701. Co też go spotka w tym tak odległym roku? ... wyrusza by obejrzeć okolicę, spotyka ludzi, pięknych, delikatnych, swoim wyglądem przypominających porcelanowe laleczki, ludzie ci żyją beztrosko, jedzą owoce rosnące na drzewach, nie pracują, ich czas płynie na zabawie, według Podróżnika w czasie mają rozum małego dziecka - ci radosne, nieświadomi dobra i zła ludzie to Elojowie. A gdzie w przyszłości cała zaawansowana technika, co się stało? Gdy odkrywa że jego wehikuł zaginął, zaczyna czuć że to wszystko nie jest takie na jakie wygląda. Odkrywa że żyją tam jeszcze istoty poruszające się tylko nocą i żyjące pod ziemią, to krwiożercze bestie - Morlokowie. Podróżnik w czasie by odzyskać swoją machinę musi stoczyć z nimi walkę ... wyrusza dalej, by wpatrywać się w zmierz Ziemi. Czy powróci do swoich czasów? ... czy opowie co przeżył? ... a może ruszy dalej w podróż w czasie?

"Wehikuł czasu" to klasyka powieści fantastycznej. Mimo że książka ma inną formię narracji i język to czyta się ją bardzo dobrze. Fabuła bardzo wciąga i jest ciekawa, autor przedstawia nam wizję przyszłości, a zważywszy że napisał ją w 1895 roku, a my dzisiaj czytamy wiele podobnych książek przedstawiających nam przyszłość, to napisał to bardzo obrazowo i przekonywająco. Zakończenie książki ma nam uzmysłowić że ludzkość skazana jest na zagładę. To obowiązkowa lektura dla fanów literatury fantastycznej ... nie, nie ... to obowiązkowa lektura dla każdego.

Jeśli poczujecie niedosyt i ciekawość co stało się z Podróżnikiem w czasie, możecie przeczytać powieść "Statki czasu" Stephena Baxtera wydaną w 1995 roku, która jest autoryzowaną przez Wells Estate kontynuacją książki "Wehikuł czasu" i opowiada dalsze losy Podróżnika w czasie.

Moja ocena: 5/6



Książkę przeczytałam w ramach wyzwań "Z półki" i "Trójka E-Pik"

wtorek, 20 listopada 2012

Inge Lohnig - "Zapłatą będzie śmierć"

źródło
TYTUŁ: Zapłatą będzie śmierć
AUTOR: I. Lohnig
WYDAWNICTWO: initium
STRON: 352
DATA WYDANIA: 2012 


„Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć…” - List do Rzymian 6, 23.

Kobieta, która pragnie zapomnieć. Mężczyzna czujący powołanie.
Dziecko, które ginie bez śladu. A to dopiero początek…
Komisarz Konstantin Dühnfort tropi sadystycznego mordercę, który grasuje po bawarskiej prowincji i z mroku dziejów wydobywa na światło dzienne kary inkwizycji. Mieszkańców wioski paraliżuje strach, bo wiedzą, że zabójca jest jednym z nich. Czy Dühnfort znajdzie go, zanim ponownie zaatakuje? (źródło opisu - okładka książki)

Książka znalazła się w moich rękach, jeżeli dobrze pamiętam gdzieś w czerwcu tego roku, powędrowała na półkę, czekając na swoją kolej, długo przyszło jej czekać ... sięgnęłam po nią, gdy obok niej staną drugi tom z tej serii, pomyślałam "no tak nie może być, trzeba przeczytać pierwszy tom" ... 

Agnes Gaudera, kobieta która po bardzo ciężkim roku, utracie męża i córki, postanawia zacząć nowe życie, wrócić do zawodu, odnaleźć siebie. Przeprowadza się do Mariaseeon, małej wioski nad jeziorem Kirchsee, gdzie kupiła stary dom. Czuje że to w nim znajdzie ukojenie i zacznie nowy rozdział w życiu. Już w pierwszy wieczór po przeprowadzce, ktoś dzwoni do jej drzwi, to sąsiadka informująca o zaginięciu małego Jakoba. Agnes mimo początkowej niechęci przyłącza się do poszukiwań. 
Powiadomiona zostaje policja, do wioski przyjeżdża komisarz Konstantin Duhnfort, który wraz ze swoją ekipą przystępują do poszukiwać małego Jakoba.  A czas płynie, kto go mógł porwać? ... dlaczego? ... czy uda się go odnaleźć na czas? 
Podczas błagalnej mszy cała wioska jest w Kościele, Agnes nie idzie do Kościoła, wybiera bieganie, bez którego nie może żyć, los sprawił że biegnie w lesie za daleko, zbacza z wyznaczonej ścieżki ... i znajduje Jakoba. Zanosi go do Kościoła do rodziców, gdzie wszyscy byli zgromadzeni, gazety okrzykują ją Aniołem z Mariasseeon.  Lecz odnalezienie Jakoba to nie koniec, policja musi znaleźć porywacza ... ale czy na pewno tylko porywacza? Tak naprawdę to dopiero początek, w miasteczku dochodzi do brutalnych morderstw ... zostaje wymierzana kara za grzechy. Podczas śledztwa wychodzą różne mroczne tajemnice mieszkańców wioski, okazuje się że morderca jest wśród mieszkańców. Muszą się śpieszyć ... choć morderca umie dobrze zacierać ślady ... muszą być sprytniejsi od niego ... czy się im uda? ... czy uchronią mieszkańców przed fanatykiem? ... czy będzie więcej brutalnych morderstw?

Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła, wciągnęła już od pierwszych kartek. Bardzo dobrze skonstruowana fabuła, która stopniowo wprowadza nas w świat wioski i jej mieszkańców, napięcie które towarzyszy nam od początku do samego końca, bohaterowie którzy są bardzo dobrze nakreśleni, nie ma zbędnych męczących opisów. Zakończenie  ... mnie zaskoczyło, miałam kilka typów mordercy, ale tak naprawdę dopiero na samym końcu wszystko się wyjaśniło, kim jest morderca. Wspomnę że to debiut literacki autorki, więc tym bardziej dla niej dodatkowy plus za to, że tak potrafiła świetnie skonstruować fabułę że do końca nie było wiadomo, kto to jest.
Powiem jeszcze że ogólnie fabuła książki, bardzo przypomina mi kryminały skandynawskie: małe miasteczko, wszyscy się znają, morderca jest wśród mieszkańców, ona - on. Ale to dobrze, ja lubię kryminały skandynawskie. Na mojej półce stoi już druga część o komisarzu Duhnfort - "W białej ciszy", na pewno nie pozwolę jej tam długo stać nieprzeczytanej.
Gorąco polecam.

Moja ocena: 5/6

Baza recenzji Syndykatu ZwB





Książkę przeczytałam w ramach wyzwania "Trójka E-Pik"

sobota, 17 listopada 2012

Maria Kownacka - "Kajtkowe przygody"

TYTUŁ: Kajtkowe przygody
AUTOR: M. Kownacka
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
STRON: 99
DATA WYDANIA: 1980

Nasz tytułowy Kajtek, to bocian, który po wypadnięciu z gniazda, był zbyt słaby i nie mógł polecieć razem z braćmi do ciepłych krajów. A tu zaczynają nastawać zimne dni, nasz Kajtek, postanowił zamieszkać w zagrodzie u Orczyków. Na podwórku zaczyna zaraz zaprowadzać porządki, aby wróble nie wyjadały zwierzętom jedzenia. Dzieci i dorośli bardzo go polubili, chodził z rodziną na wykopki, na grzyby do lasu, na zbieranie lnu, uczestniczył przy kiszeniu kapusty, nawet do mleczarni oddać mleko, i był traktorzystą. A i psoty się go różne trzymały, to chciał odgonić króliki i wpadł do dołu, to myśląc że to żaba chciał zjeść szmaciana lalkę, to podbierał chleb z masłem, a innym razem chciał podjeść ryb przeznaczonych do stawu. Tak to minęła zima naszemu Kajtkowi w obejściu Orczyków, a na wiosnę zaczęły wracać inne bociany, nasz Kajtek już nie czuł się taki samotny, wrócili bracia.

Czytając teraz tę książeczkę całkiem inaczej ją odebrałam niż będąc dzieckiem. Książka ciekawie przedstawia dawne życie na wsi, wykopki, prace w obejściu, zabawy dzieci bez telewizora czy komputera. Sama pamiętam z dzieciństwa wykopki u babci, jak piekliśmy potem ziemniaki na ognisku ... mmmmm ... pychota.  Bardzo ciekawa lektura.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa", 

czwartek, 15 listopada 2012

Joanna Chmielewska - "Studnie przodków"

źródło
 TYTUŁ: Studnie przodków
 AUTOR: J. Chmielewska
 WYDAWNICTWO: Krajowa Agencja Wydawnicza
 STRON: 287
 DATA WYDANIA: 1989

Roku pańskiego 1876 szesnastoletnia Katarzyna Bolnicka uciekła z domu. Ściślej mówiąc, nie z własnego domu, ale z wytwornej siedziby swoich hrabiowskich pociotków, gdzie nabierała ogłady i uczyła się eleganckich manier. Nakichawszy na ogładę i maniery, zmyliła straże i późną nocą wylazła przez okno w ogrodzeniu. Za dziurą czekał dziarski młodzian, dzierżący krótko przy pysku zniecierpliwione konie, łatwo zatem odgadnąć, po co Katarzyna uciekła. (źródło opisu - okładka książki)

Tym razem cała wesoła ferajna, naszych znajomych pań z książki "Boczne drogi" (recenzja), wyrusza do Woli, włości po prababci. Dlaczego właśnie tam? Gnana tam jest chęcią zdobycia informacji i zobaczenia bagienka gdzie znaleziona nieboszczyka z adresami wszystkich pań ... zaznaczmy że tylko pań. No właśnie, ale skąd obcy nieboszczyk miał ich adresy? ... no i po co? "... pojechaliśmy obejrzeć okolicę, gdzie popełniono morderstwo powiązane z rodziną przez adresy z niepojętych przyczyn. Zabrałyśmy ze sobą siostrę ojca, ciocię Jadzię, która w cichości ducha czuła się głęboko skrzywdzona faktem, że jej adresu nieboszczyk nie posiadał, i żywo interesowała się familijna sensacją." To musiało zostać wyjaśnione, no przecież tak nie może być żeby obce zwłoki, miały ich adresy. Tam od stryjecznego brata, Franka dowiedziały się że ich oczekiwał, bo już kilku obcych się pytało i on się ich spodziewał, a do tego tajemnica, ktoś komuś coś zabrał ... może schował ... ich rodzina powinna coś o tym wiedzieć ... trzeba to oddać. No i zrobił się rozgardiasz, co zabrane? ... komy? ... oni? ... co  i jak? 
Zamieszkując u Franka, chciały mu pomóc w obejściu a jednocześnie szukać bo jak powiedział ojciec Franka na łożu śmierci "Tutaj, tutaj ..." to COŚ musiało być w obejściu, więc zaczęły sprzątać za oborą, pewnego dnia stwierdziły że z tego sprzątania wcale im nic nie wychodzi, jak było tak jest, a nawet sterta śmieci rosła, ktoś nie chciał aby szukały ... ale nasze dziarskie panie idąc za ciosem i na przekór, a do tego wiedzione nadzieją że może jednak znowu studnia ... zaczęły rozkopywać studnie, gdzie tajemniczy, pętający się element ciągle im przeszkadzał, zasypując ... trup w obejściu  ... a żeby jeden ... . Trup, trupem w końcu nasze panie są już zaprawione w bojach i żaden obcy trup nie jest im straszny ... no tak ale czego mają szukać.
Pewnego dnia Joanna z Warszawy przywozi Michała Olszewskiego, który także ich szuka, opowiada im o testamencie ich praprababci Zofii Bolnickiej, która to zapisała ogromny spadek córce swojej córki Katarzyny, z całkowitym jej pominięciem, ... spadek ... to czego szukają i one i całe dziwne, obce, pętające się elementy to prawdziwy ... skarb.
No i tu się zaczęło, nadal trup ściele się gęsto, nielegalny ubój halabardą, rozkopywanie studni - a żeby jednej, prace polowe, wycieczka do Francji, przemyt ... ale czy naszym paniom uda się odnaleźć ich spadek?

"Do zachodu słońca udało nam się wykopać dół głębokości przeszło pół metra, nazajutrz zaś nasze osiągnięcie okazało się całkowicie zniweczone. Dół nie istniał, wypełniały go kamienie z ruinki. Zostałam siłą wyrwana ze snu i dowleczona za oborę, gdzie nad zasypaną dziurą bulgotały rodzinne temperamenty. Teresa wymyślała swoim siostrom od tępych dyń, zakutych pał i kapuścianych głąbów, dopytując się natrętnie, kiedy im wreszcie zaświta, że tu jakiś zbir zakrada się noc po nocy z niedwuznacznym zamiarem wymordowania całego społeczeństwa.Ciocia Jadzia z wypiekami na twarzy pryskała aparatem, bąkając przy tym nerwowo jakieś przypuszczenia co do Lucyny, która jak wiadomo lubi latać po nocy, a inwencji nigdy jej nie brakowało. Lucyna wyłącznie dla draki rzuciła podejrzenie na mnie, twierdząc, że podstępnie stwarzam sensacje niezbędne mi do następnej książki. Teresa zaczęła się wahać co do zbira. Jędrek chichotał na uboczu. 
W moją mamusię wstąpiło nagle złe i odezwał się w niej charakter przodkiń.
- Wszystko mi jedno, kto to robi, ja temu łobuzowi nie daruję! - rzekła mściwie i z zaciętością - Jędrek, wydłubujemy to!
Jędrek od razu przestał się śmiać. ... "

Tak, następna książka pani Joanny Chmielewskiej przy, której spędza się miły i wesoły wieczór. Dialogi po prostu nas rozśmieszają do łez, a i same opisy dziwnych zachowań całej rodzinki są doskonałe :) Nic dodać, nic ująć, nie ma co opisywać, książkę trzeba przeczytać. Gorąco poleca.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań "Z półki", 





wtorek, 13 listopada 2012

Mira Jaworczakowa - "Oto jest Kasia"

TYTUŁ: Oto jest Kasia
AUTOR: M. Jaworczakowa
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
STRON: 182
DATA WYDANIA: 1996

Tak, oto jest Kasia: "Buzia rumiana, okrągła, trochę nadąsana. Oczy ciemne, ani ładne, ani brzydkie - takie sobie zwyczajne, szarobure; nos odrobinę zadarty, włosy proste, porządnie przyczesane. Do tego jeszcze spódniczka w kratę i sweter granatowy ...", a jaka jest Kasia? Kasia nudzi się, nie potrafi sama znaleźć sobie zajęcia, skarży na brata,  zawsze chce postawić na swoim - nawet płaczem, naśmiewa się z koleżanek, chce rządzić w klasie i chce żeby dziewczynki jej słuchały, zawsze pierwsza chce skakać na skakance i sama wymyślać zabawy, do tego jest najlepszą uczennicą w klasie, chce być w centrum zainteresowania: koleżanek, kolegów, pani nauczycielki, rodziców, brata, dziadzia, cioci, wszystkich - byle tylko ją chwalili i o niej mówili. Jednak pewnego dnia wszystko się zmienia i w szkole i w domu. Do klasy przychodzi nowa dziewczynka, której Kasia nie chce tolerować, ale klasa ją bardzo polubiła, jest koleżeńska, pożycza książki i nie skarży. W domu dzieje się jeszcze więcej, mama przywiozła coś ze sobą co to? ... to Kasi siostrzyczka - Agnieszka. Kasia czuje się odsunięta na bok, wszyscy tylko Agnieszka to, Agnieszka tamto, to dla niej i tamto, wszyscy w odwiedziny do Agnieszki - a Kasia? Kasia ma plan zwrócenia na siebie uwagi skoro, jej łzy nie pomagają trzeba wymyślić coś innego, opuszcza się w nauce, przynosi dwójki do domu - rodzice się tym martwią, jest coraz bardziej nieznośna, w szkole dokucza koleżankom i kolegom że nikt nie chce się z nią bawić - Kasia staje się samotna. Jedno wydarzenie zmienia Kasię - będzie musiała sama zostać z Agnieszką, a co się wtedy wydarzy ... to musicie przeczytać. Kasia się zmieni, poprawi oceny, zacznie być miła, pomocna i koleżeńska. A jak do tego doszło ... przeczytajcie.

Powiem że ja tej lekturki nie pamiętam, myślę że dzieci podczas jej czytania mają wyciągać wnioski, jak się nie zachowywać i co nie robić, jakie to może ponieść za sobą konsekwencje, a zmiany na lepsze będą doceniane i chwalone. Bardzo ciekawa książeczka.


piątek, 2 listopada 2012

Podsumowanie akcji i wyzwań z października.

Nie robię żadnych podsumowań na koniec miesiąca, ale postanowiłam zrobić podsumowanie dotyczące akcji i wyzwań w miesiącu październiku, bo trochę się działo :) Cały przebieg moich wyzwań możecie śledzić w zakładce "Wyzwania"

Wyzwanie 1 - "Z półki"

W miesiącu październiku przeczytałam 4 książki z półki. Bardzo mnie to cieszy, bo tym samym przekroczyłam minimum z poziomu drugiego (6-10 książek), mam razem przeczytanych 8 książek, więc liczę że do końca roku osiągnę zamierzony cel.


Wyzwanie 2 - Akcja czytamy "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

W miesiącu październiku czytaliśmy lektury z klasy II szkoły podstawowej, powiem że znalazłam dla nich czas i bardzo mnie to cieszy, bo wróciły wspaniałe wspomnienia. Udało przeczytać mi się 6  książeczek i tym samym razem z Krasnoludkiem dostałyśmy piękne dyplomiki za największą liczbę przeczytanych książek w akcji w miesiącu październiku. Dziękuję.



Były również wyróżnienia: dla Magdalenardo "za świetny styl przy opisywaniu lektury Kubusia Puchatka jak i cudowną akcję w ramach urodzin książkowego bohatera" (źródło cytatu) - LINK do obejrzenia:), oraz dla Krainy Czytania "za niezmienne, profesjonalne i pedagogiczne podejście do tematu jak i przybliżenie szerzej przygód Karolci" (źródło cytatu) - dziewczyny dostały cudne dyplomiki, które możecie obejrzeć TUTAJ. 

W miesiącu listopadzie czytamy lektury z klasy III szkoły podstawowej - zapraszam do zabawy.

1. "Oto jest Kasia" - Mira Jaworczakowa
2. "Dzieci z Bullerbyn" - Astrid Lindgren
3. "Awantura o Basię" - Kornel Makuszyński
4. "O psie, który jeździł koleją" - Roman Pisarski
5. "Baśnie" - Hans Christian Andersen
6. "Dzieci Pana Astronoma" - Wanda Chotomska
7. "Ziarenka maku" - Józef Ratajczak
8. "Kajtkowe przygody" - Maria Kownacka

Wyzwanie 3 - "Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"



Wyzwanie ma nas zachęcić dosięgania po naszych rodzimych autorów. Pomysłodawczynią wyzwania jest AnnRk. Wyzwanie trwa od 12.10.2012 do 30.09.2013, więcej o samym wyzwaniu możecie się dowiedzieć TUTAJ. W miesiącu październiku przeczytałam tylko jedną książkę w wyzwaniu, mam nadzieję że w tym miesiącu pójdzie mi lepiej:)



Wyzwanie 4 - Trójka E-Pik



Do wyzwania przystąpiłam dopiero w tym miesiącu, widziałam na kilku innych blogach jak dziewczyny biorą w nim udział i też mi się spodobało.  Więcej o wyzwaniu TUTAJ. W miesiącu listopadzie wybrane gatunki to:

powieść wydana przed rokiem 2000
pisarz pochodzący z kraju sąsiadującego z Polską
powieść z wątkiem science - fiction



A czy Wy bierzecie udział w jakiś wyzwaniach i akcjach?

środa, 31 października 2012

Carlos Ruiz Zafon - "Więzień Nieba"

źródło
TYTUŁ: Więzień Nieba
AUTOR: C. R. Zafon
WYDAWNICTWO: MUZA SA
STRON: 416
DATA WYDANIA: 2012

Rok 1957. Interesy rodzinnej księgarni Sempere i Synowie idą tak marnie jak nigdy dotąd. Daniel Sempere, bohater Cienia wiatru, wiedzie stateczny żywot jako mąż pięknej Bei i ojciec małego Juliana. Następny w kolejce do porzucenia stanu kawalerskiego jest przyjaciel Daniela, Fermín Romero de Torres, osobnik tyleż barwny, co zagadkowy: jego dawne losy wciąż pozostają owiane mgłą tajemnicy. Ni stąd, ni zowąd przeszłość Fermina puka do drzwi księgarni pod postacią pewnego odrażającego starucha. Daniel od dawna podejrzewał, że skoro przyjaciel nie chce mu opowiedzieć swej historii, to musi mieć ważny powód. Ale gdy Fermín wreszcie zdecyduje się wyjawić mroczne fakty, Daniel dowie się "rzeczy, o których Barcelona wolałaby zapomnieć".

Jednak niepogrzebane upiory przeszłości nie dadzą się tak łatwo wymazać z pamięci. Daniel coraz lepiej rozumie, że będzie musiał się z nimi zmierzyć. I choć zakończenie powieści wydaje się ze wszech miar pomyślne, to Ruiz Zafón mówi nam wprost, że "prawdziwa Historia jeszcze się nie skończyła. Dopiero się zaczęła". (źródło opisu - okładka książki)

Gdy tylko doszły mnie słuchy, że została wydana następna książka C. R. Zafona "Więzień nieba", wiadomo, chciałam ją przeczytać, tym bardziej że pokazywała dalsze losy bohaterów książki "Cień wiatru". A jak wiadomo "Cień wiatru" to książka, która zachwyciła  miliony, w tym i mnie. Jednak nim dotarła w moje ręce, przeczytałam również książkę "Gra anioła", która może nie zauroczyła mnie jak "Cień wiatru", ale miała również swój specyficzny klimat i podobała mi się. Dlatego jak tylko nadarzyła się okazja do sięgnięcia po książkę "Więzień nieba", zrobiłam to i zagłębiłam się w lekturze.

Sama nie wiem czy opisywać Wam fabułę, aby nie ujawnić szczegółów i nie zepsuć czytania tym co jeszcze nie czytali. Powiem krótko, pierwsze dwa rozdziały porwały mnie, zatopiłam się w książce, czytając miałam wrażenie że razem z opowieścią Fermina Romero de Torres jestem w więzieniu, przeżywam z nim jego ciężkie dni i rozpoznaje starych znajomych. Tak, tak ... w książce oprócz bohaterów znanych nam z "Cienia wiatru", przewija się David Martin ... ten sam, jeżeli dobrze kojarzycie, ten pisarz co zawarł przymierze w "Grze anioła".  Trzeci rozdział lekko zwalnia, opisując nam powrót Fermina do żywych, niestety pozostałe rozdziały, nie dość że zwolniły tempo, to mamy je lekko opisane, nie czuć już tej całej tajemnicy i mroku, która tak wciągała.

Gdy skończyłam czytać książkę, zadałam sobie pytanie "Gdzie jest reszta książki?" ... brakło mi fabuły, urwała się, w momencie znowu rozkręcania się ... a szkoda, bo z powrotem ostatnie kartki zaczęły mnie wciągać. Być może to zamierzony przez autora finał, przygotowujący nas do następnej książki.
Jeszcze jedno co mi się nasunęło to to że bardzo dobrze jest mieć przeczytane nie tylko "Cień wiatru", ale także "Grę anioła" żeby we wszystkim się połapać i mieć ciągłość sytuacji. Tak naprawdę to dopiero teraz doceniłam "Grę anioła", i wiem że jest świetna. Niestety, ale tej książce zabrakło, wielu elementów z tamtych książek, które tak urzekły i zafascynowały, no i brakło uliczek Barcelony. Wiem, być może nie powinno się tak porównywać książek, a następna wszystko wyjaśni i znów poczujemy ten klimat Cmentarza Zapomnianych Książek i Barcelony.
Czy ją polecam ... oczywiście, poznanie dalszych losów bohaterów i masy pytań, które się nasunęły po przeczytaniu książki, pozwoli nam niecierpliwie czekać na dalsze części.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Trójka E-Pik

piątek, 26 października 2012

Alan Alexander Milne - "Kubuś Puchatek"

źródło
TYTUŁ: Kubuś Puchatek
AUTOR: A. A.Milne
WYDAWNICTWO: Książka i Wiedza
STRON: 136
DATA WYDANIA: 1989

Kto go nie zna? ... No kto? ... chyba wszyscy go znają, tego małego Misia, Misia o bardzo małym rozumku :) ... Kubusia Puchatka. Tak, tak znają go i kochają, i maluchy i dorośli. Bo jak tu nie kochać tego Misia.

Książeczka zabiera nas do wspaniałej krainy - lasu, gdzie mieszkają Kubuś Puchatek, Prosiaczek, Królik, Kłapouchy, Mądra Sowa, Kangurzyca z Maleństwem i Krzyś. Krzyś to przemiły mały chłopiec, który kocha swoje pluszaki i zawsze chętnie im pomaga i się z nimi bawi. A jakie maja przygody ... ooo ... raz Kubuś udaje chmurkę by wyjeść miodek pszczołom, innym razem Kubuś i prosiaczek tropią zwierzynę, albo jeszcze innym razem chcą złapać słonia, lub Krzyś zabiera ich na Przyprawę na Biegun Północny, powódź - która zalewa wszystko, zamiana Prosiaczka z Maleństwem :) O tak, tak mają wspaniałe przygody i są wspaniałymi przyjaciółmi, którzy zawsze mogą na siebie liczyć.

źródło
Te wszystkie wspaniałe przygody możecie przeczytać w tej książeczce.  Powiem Wam że czytając tę książeczkę miałam przed oczami wspaniały Stumilowa Las i wszystkie postacie w nim mieszkające takie jak oglądamy w pięknych, kolorowych bajkach Disneya. Zapadł mi w pamięci Kubuś - mały żółty miś, w czerwonym za małym kubraczku. Przygody Kubusia doczekały się wielu ekranizacji i wydań bajkowych, obecnie prawa wydawnicze na całym świecie o przygodach Kubusia Puchatka posiada The Walt Disney Company. W Polsce tłumaczenie Ireny Tuwim podlega ochronie prawno-autorskiej jako odrębny utwór. Oczywiście że warto czytać wszystkie inne wymyślone bajki z Kubusiem Puchatkiem,  ale przeczytanie pierwowzoru jest najważniejsze, bo to tu nakreślają nam się postacie i ich charaktery.

A wiecie skąd pochodzi imię Kubuś Puchatek? ... Pewnie tak, ale przypomnę Wam .
Krzyś i miś (źródło)
Imię Kubuś Puchatek pochodzi od imienia zabawki Christophera Robina Milne'a , syna pisarza. A Krzyś misia nazwał tak na cześć niedźwiedzicy Winnipeg, która była żywą maskotką wojska z Korpusu Weterynaryjnego z Kanady. Porucznik  Ian Gary kupił go w miasteczku White River w Ontario za 27 dolarów. W październiku 1914 roku niedźwiedzica została przetransportowana do Londynu, gdzie została umieszczona w ogrodzie zoologicznym. W tymże ogrodzie Krzyś po raz pierwszy zobaczył niedźwiedzicę. W londyńskim zoo znajduje się pomnik naturalnej wielkości niedźwiedzicy  Winnipeg, w którego to odsłonięciu uczestniczył juz 61-letni  Christopher (Krzyś). 

Kubuś Puchatek i jego przyjaciele będą nas jeszcze bawić wiele lat ... nas, nasze dzieci i wnuki. Stał się kultową postacią nie tylko dla dzieci :) i ma zapewnione swoje miejsce w historii. 18 stycznia obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Kubusia Puchatka, w rocznicę urodzin Alana Alexandera Milne'a.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"


  Książkę przeczytałam również w ramach wyzwań - "Z półki" i Trójka E-Pik



niedziela, 21 października 2012

Jan Grabowski - "Puc, Bursztyn i goście"

źródło
TYTUŁ: Puc, Bursztyn i goście
AUTOR: J. Grabowski
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
STRON: 96
DATA WYDANIA: 1999

Puc i Bursztyn to dwa podwórkowe psy. Łobuzują całymi dniami na swoim podwórku, staczając potyczki z domowym ptactwem i kotką Imką, której się boją. Swój czas spędzają nie tylko na swoim podwórku, ale również wypadają do miasta na zabawy z innymi psami. Ale najbardziej to boją się Katarzyny, Katarzyna to ich gospodyni z którą trzeba żyć w zgodzie bo to ona daje im jeść. Pewnego dnia przyjeżdża do nich w gości panna Agata ze swoimi pupilkami, dwoma psami, Mikado i Tiuzdejekiem. Psy są bardzo dobrze wychowane, miastowe i mają swoje dziwne przyzwyczajenia. Nie chcą zadawać się z Pucem i Bursztynem, traktując ich jak wiejskie kundle. Jednak psy nie dają za wygraną, namawiają Mikado na wspólny wypad na podwórko ... Mikado tam dopiero zrozumiał jakie to fajne życie mają Puc i Bursztyn. Podczas jednego z wypadów do miasta dochodzi do awantury na rynku między psami, cały rynek w kurzu, nachodzi na to panna Agata, która to widząc swojego Mikado w ferworze walki pada zemdlona, po tej awanturze panna Agata wyjeżdża. W domu zaczyna panować smutek bo wszyscy bardzo polubili Mikado, ale on też polubił domowników, i podczas odjazdu pociągu w ostatniej chwili wyskakuje przez okno w ręce Krysi i pozostaje w domu.

Tak naprawdę to sama mam mieszane uczucia co do tej książeczki, nie pamiętam jej z dzieciństwa więc pewnie jej nie czytałam. Nie do końca widzę w niej materiał na lekturę szkolną, powiem że trochę straszna, bitwy między psami, przeganianie psów, oblewanie ich pomyjami lub wodą z węża ogrodowego, ich wyczekiwanie na jedzenie i do tego ... ciężko się czytało.  Może ja już jestem wiekowa na takie książeczki, a dzieci to zupełnie inaczej przyjmują.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"


Książkę przeczytałam w ramach wyzwań Trójka E-Pik i "Z półki"

piątek, 19 października 2012

Maria Kruger - "Karolcia"

źródło
TYTUŁ: Karolcia
AUTOR: M. Kruger
WYDAWNICTWO: Siedmioróg
STRON: 133
DATA WYDANIA: 2008

Karolcia to prawie dziewięcioletnia dziewczynka, z włosami związanymi w kitkę i grzywką. Poznajemy ją w dniu wielkiej nowiny, rodzina się przeprowadza do nowego mieszkania. Następuje wielkie pakowanie i wynoszenie mebli, podczas przeprowadzki Karolcia znajduje między szparą w podłodze mały, podłużny, niebieski koralik. Tak się jej spodobał że wydłubała go z pomiędzy desek i zabrała ze sobą.  Karolcia jeszcze nie wie, że jest to koralik zaczarowany ...tak, tak. Dowiaduje się o tym podczas jazdy do nowego mieszkania, kiedy to taksówka, którą jedzie razem z ciocią Agatą pofrunęła nad dachami aby ominąć korki, po drodze wstąpili do Domu Handlowego ... a tam Karolcia poznała Filemonę, złą czarownicę, która chce zdobyć niebieski koralik, a ona nie może na to pozwolic by koralik wpadł w jej ręce.
W domu podczas mycia rąk Karolcia postanawia umyć koralik i wtedy wydarza się coś niesamowitego ... korali przemówił do Karolci , opowiedział jak to leżał w szparze, i że jest niezwykłym koralikiem, że spełni każde jej życzenie. Tak to zaczyna się przygoda Karolci. Razem ze jej kolegą Piotrem, przeżywają niesamowite przygody ... są niewidzialni, latają, bawią się w wielkim Domu Towarowym, spotykają magiczne zwierzęta i  sympatyczną Babę Jagę, a najważniejsze używają koralika do tego by ich ulubiony ogród w którym sie bawią nie został zamknięty. Ale jak to zrobią :) ... nie, nie ... tego Wam nie powiem, musicie sami przeczytać ... zdradzę Wam tylko że koralik spełnił niesamowite życzenia ... kogo i jakie życzenia? ... przeczytajcie.

Niesamowita książeczka, którą mile wspominam z dzieciństwa ... bo któż by nie chciał mieć takiego koralika, co spełnia życzenia :) Cieszę się że ta książeczka jest lekturą szkolną, po przeczytaniu jej, można niesamowicie wyobraźnię rozwinąć, wymyślając przygody z koralikiem.
Nasza Karolcia mimo że prawie dziewięcioletnia dziewczynka na kartach książeczki, ma już swoje lata, po raz pierwszy książka została wydana w 1959 roku, i od tamtej pory bawi dzieci i ich rodziców ;)

Książkę przeczytałam w ramach akcji  "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"


Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Trójka E-Pik

niedziela, 14 października 2012

Janina Porazińska - "Szewczyk Dratewka"

źródło
TYTUŁ: Szewczyk Dratewka
AUTOR: J. Porazińska
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
STRON: 24
DATA WYDANIA: 2011

Nasz szewczyk Dratewka to biedny szewc, co chadzał od wsi do wsi i łatał stare obuwie. Biedny, ale bardzo dobry, chętny do pomocy dla każdego. W swojej wędrówce pomógł mrówkom ułożyć mrowisko, pszczołom załatać barć, nakarmił dzikie kaczki, a to wszystko z dobrego serca i bezinteresownie, w zamian zwierzęta obiecały mu pomoc w potrzebie. W swej wędrówce doszedł do krainy, gdzie zła czarownica w wieży księżniczkę więziła i śmiałkom co księżniczkę uwolnić chcieli dwa zadania zrobić każe, a na koniec zagadkę rozwiązać. Wielu śmiałków próbowało, nic nie zdziałało, nasz dzielny Dratewka chce podjąć próbę i królewnę uwolnić. Czarownica zadania zleciła  - zwierzęta pomogły zadania zrobiły, a i w zagadce dopomogły. Dratewka z królewną ślub wzięli i w zamku zamieszkali. Ale, ale ... jakie to zadania i jaka zagadka? ... jak zwierzęta pomogły szewczykowi? ... to musicie sami przeczytać :)

Bajka z morałem, o tym że, za dobre uczynki inni odpłacą nam się tym samym, o zwycięstwie dobra nad złem. Bajka ze szczęśliwym zakończeniem, o jakim marzą w bajkach wszystkie dziewczynki, książę - w tym wypadku mamy dobrego szewczyka, uratuje księżniczkę ze złych rąk i będą żyli długo i szczęśliwie. Ale czy takie szczęśliwe zakończenia to tylko marzenia małych dziewczynek?


Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"


Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Trójka E-Pik


piątek, 12 października 2012

Alina i Czesław Centkiewiczowie - "Zaczarowana zagroda"

źródło
TYTUŁ: Zaczarowana zagroda
AUTOR: A. i Cz. Centkiewiczowie
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
STRON: 24
DATA WYDANIA: 2010

Alina i Czesław Centkiewiczowie to małżeństwo pisarzy, książek podróżniczych, głównie o tematyce polarnej.

Na Antarktydzie profesor oraz jego trzej pomocnicy - przyrodnicy, chcą zaobrączkować pingwiny, które mieszkają wkoło ich stacji. Jedne po prawej stronie, inne po lewej stronie. Po zaobrączkowaniu będą mogli śledzić ich wędrówki, gdy opuszczą swoje gniazda w zimie. Dowiedzą się na jakie oceany popłynęły i czy wrócą do własnych gniazd, jedne po prawej stronie stacji, inne po lewej stronie stacji. No tak, ale żeby je zaobrączkować trzeba je złapać. Pomocnicy profesora zbudowali małą zagrodę z lodu, połapali pingwinki i poszli spać, rano ... cóż to w zagrodzie jest tylko jeden pingwinek. Podwyższyli murek zagrody i na nowo połapali pingwinki. Po nocy wstają i ... w zagrodzie są tylko dwa pingwinki. Jak się wydostały? Czy zagroda jest zaczarowana? A może pingwinki jednak latają? Tego musicie się już dowiedzieć sami ... jak? ... przeczytajcie bajkę.

Krótka i bardzo wesoła historyjka o pingwinkach. Czytało nam się ją szybko i z uśmiechem na twarzach. Jako lektura bardzo trafiona, dzieci lubią historię o zwierzętach, a ta o pingwinkach na pewno im się spodoba.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"


Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Trójka E-Pik

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...