Sabina Waszut - "W obcym domu"

źródło

TYTUŁ: W obcym domu
AUTOR: S. Waszut
WYDAWNICTWO: Muza SA
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 320

Zofia razem z rodzicami i rodzeństwem mieszka w starym mieszkaniu, teraz po wojnie wiedzie im się jeszcze gorzej niż przed i w czasie wojny. Czekają na papiery że są Polakami, nie mają pracy bo Niemcom nikt jej nie chce dać, boją się że ich wyrzucą z mieszkania. A Zosia czeka na Władka, czeka, ale już nie ma siły - jednak w końcu zaświecił promyk słońca - Władek wrócił, teraz w Zosię wstępują nowe siły, będzie dobrze, będą razem na to czekała. Szara codzienna rzeczywistość szybko sprowadza ją na ziemię, brak pracy, pieniędzy, głód, trudności z dostaniem czegokolwiek,  przeprowadzka do innego domu - miejsca, którego nie można było nazwać domem. Zagrzybiona, mokra, zatęchła suterena składająca się z jednej izby - jednak starają się walczyć z szarą codziennością, kochają się i są razem, to tu na świat przychodzi ich małe szczęście - Gosia, poznają przyjaciół, śmieją się, ale też poznają smutek i łzy. Mogli by mieć lepiej, nowe mieszkanie z własną kuchnią, wodą i wc, lepszą pracę - wystarczy by Władek podpisał lojalkę wobec władz, ale on nie chce się sprzedać, wierzy w co innego, w końcu walczył w wolną Polskę.

Śląsk - Katowice - pierwsza lata po wojnie, czekanie na tych co wywieźli do Rosji, obóz na Zgodzie, nowe w Polsce władze komunistyczne. Szara codzienność, zwłaszcza tych co nie chcą się podporządkować nowej władzy i tym co mają narodowość niemiecką, mimo przejścia pomyślnie rehabilitacji byli traktowani gorzej.

"W obcym domu" to dalsze dzieje Zofii i Władka, bohaterów "Rozdroży". Tym razem autorka przenosi nas do lat powojennych, pokazując szarą rzeczywistość, i opowiada o rzeczach jak choćby obóz na Zgodzie, o których jeszcze niedawno się nie mówiło. Ale to nie smutna opowieść, znajdziemy tu przyjaźń, miłość, śmiech i nadzieję że będzie lepiej, że to jeszcze nie koniec. Język prosty i lekki, przeplatany wstawkami z gwary śląskiej, czyta się szybko i z przyjemnością, wciąga i jesteśmy ciekawi co dalej. Mam nadzieję że to jeszcze nie koniec, że poznamy dalsze dzieje Zofii i Władka, w końcu zaczęli nową drogę. Gorąco polecam tę książkę podobnie jak pierwszą część.

Moja ocena: 5/6

Sophie - Zofia

Rozdroża / W obcym domu

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Polacy nie gęsi IV"
"Pod hasłem"

Sabina Waszut - "Rozdroża"

źródło

TYTUŁ: Rozdroża
AUTOR: S. Waszut
WYDAWNICTWO: Muza SA
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 320

Katowice, rok 2001 Zofia Zaleska podjeżdża z córką pod starą kamienicę, mieszka dwie ulice dalej, ale tutaj, na tej ulicy, koło tego domu, nie była od pięćdziesięciu lat. Dlaczego? Przecież kiedyś tu mieszkała, a teraz chce odzyskać swoje dziedzictwo, swoją ojcowiznę, choć tego nie chce ale musi, dla Agnes - siostry która ją o to poprosiła gdy umierała. Zofia zastanawia się dlaczego Agnes tak na tym zależało, czy miała inne wspomnienia z tym miejscem niż ona. Zofia wysiada z samochodu, córka odjeżdża a ona patrzy i czuje - zapach biedy, głodu, wilgoci, strachu, ciężkiej pracy, wojny - wspomnienia napływają na nią, już nie może się cofnąć.

Jest rok 1934, Sophie Trauter razem z rodzicami i młodszym rodzeństwem przeprowadza się do kamienicy, stary familok gdzie mieszkają Polacy, oni są Niemcami, to teraz będzie ich - miał być domek z ogródkiem, a mają starą kamienicę z lokatorami którzy nie zawsze płacą, a dom wymaga ciągłych napraw. Jest ciężko, Sophie musi pracować i w domu i nająć się do pracy poza domem by pomóc rodzicom związać koniec z końcem, często nie dojadają,  nie wie co to ładne ciuchy czy wyjście do miasta, ale wie co to ciężka praca i bieda. Ale to tu też spotkają ją przyjemności - ukończenie szkoły podstawowej i on - Władek, ich spotkania i miłość, jego głos, dotyk i wymawiane jej imię - Zosieńka. Wspólna przyszłość w małżeństwie której nie będzie im dane zakosztować długo - wybucha wojna, on idzie walczyć, a ona Niemka żona Polaka musi radzić sobie sama na Śląsku okupowanym prze Niemców. Czeka, tęskni, kocha - pracuje jako stenotypistka w urzędzie, jest Niemką więc musi uśmiechać się i wierzyć w zwycięstwo Niemiec. Nikogo nie interesuje co ona myśli.

"Ile zawodów można przeżyć w ciągu jednego dnia?

 Ile utraconych nadziei, choćby trwały zaledwie kilka chwil, można wytrzymać?" [1]

Jak oboje sobie poradzą? Czy ich miłość przetrwa wojenną zawieruchę? Czy spotkają się po wojnie? Jak ona i jej rodzina Niemcy odnajdą się w Katowicach po wojnie? Czy dadzą sobie radę?

Zapewne nie jedną książkę przeczytaliście z wojną w tle, ja również, ale tym razem autorka przedstawia nam odczucia, strach i życie od strony Niemców mieszkających w Polsce, a dokładniej na Śląsku. I choć twierdzą że nie są ani Niemcami ani Polakami są Ślązakami jak inni mieszkańcy, traktowani są inaczej, zwłaszcza po wojnie. Czytamy o bezkresie wojny, biedy i głodu, oraz sztuczności, uśmiechu który musisz mieć przyklejony do twarzy jeśli chcesz żyć, spuszczać głowę, nie słyszeć krzyków, nie patrzeć, ale także o nadziei i miłości. Patrzymy na ten czas przez oczy naszej głównej bohaterki Sophie - Zofii i jej rodziny.
Książkę czyta się bardzo szybko i lekko, prosty język z wplecionymi słowami po śląsku, oczywiście z wyjaśnieniem i dzięki temu poznajemy parę słów z gwary śląskiej i ich znaczenie. Jedyne co mogę zarzucić książce to, że akcja działa się za szybko, duże przeskoki czasu, ale to nie ujmuje nic powieści. Jak najbardziej zachęcam do przeczytania tej książki, ja już zabieram się za drugą częścią, by poznać dalsze losy Władka i Zofii.

Moja ocena: 5/6

Sophie - Zofia

Rozdroża / W obcym domu

[1] Sabina Waszut "Rozdroża" wyd. Muza SA, 2014 str. 130

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"

Marta Obuch - "Precz z brunetami!"

źródło

TYTUŁ: Precz z brunetami!
AUTOR: M. Obuch
WYDAWNICTWO: Muza SA
DATA WYDANIA: 2007
STRON: 424

Magda - trzydziestoletnia kobieta, ładna, lubi gotować i piec, żyje z robienia zdjęć, ma własne mieszkanko, uwielbia buty- wręcz je kocha, ma ich całą szafie i potrafi na nie wydać każde pieniądze. Ma najlepszą przyjaciółkę Agatę  - zwaną Netą, która wykłada na uczelni, oraz przyjaciółkę ze szkolnej ławy z którą kontakt lekko się poluźnił ale nadal jest w stanie zrobić dla niej wszystko - Olka zwana Siostrą - prezes banku. I tak nasza Madzia żyje sobie w miarę szczęśliwie i lekko, od czasu do czasu w jej życiu pojawi się jakiś mężczyzna, a Madzia kocha brunetów, tylko taki - no i musi być wysoki, lubi chodzić w szpilkach. Madzia to miła i fajna dziewczyna, jednak trochę łatwowierna i naiwna, a to nie dość że jej przysparza kłopotów, to i ona sama namiętnie się w nie pcha. 

No bo co można powiedzieć o takiej sytuacji ... Madzia od paru miesięcy mieszka z Waldusiem, oczywiście u niej, on nie dokłada się do opłat, ona kupuje mu ciuchy, gotuje, nawet zrezygnowała z chodzenia w butach na wysokim obcasie, nigdzie nie chodzą - Walduś nie lubi woli siedzieć w domu, nie lubi też gdy go fotografuje. Ona o nic go nie pyta, gdzie pracuje, o rodzinę, nie chce naciskać ani być wścibską, jedno co wie to że Walduś jest informatykiem i jak ma na nazwisko, uważa że on chyba mało zarabia bo w końcu to on siedzi u niej na garnuszku, ale Magda go ubóstwia - chyba jest zaślepiona, tak uważa Neta.

Pewnego dnia Madzia wraca do domu a tam ... wieje pustką, Waldusia nie ma, ani żadnej jego rzeczy. Magda szalej, co się stało, wypadek, może nagły wyjazd, nie mógł jej dać znać bo może wyładował mu się telefon, może go okradli - pomału dociera do niej prawda, Walduś ją porzucił, jedyne co jeszcze ich wiąże to zagubiony przez Waldusia zielony notes, który zaginął w mieszkaniu Magdy. Neta wiernie wspiera Magdę w nieszczęściu nie zostawiając suchej nitki na Waldusiu, Magda podczas wieczornego wspierania postanawia wynająć detektywa i odszukać Waldusia, by spojrzeć mu w oczy i zapytać - dlaczego? 

I tak się zaczyna ... Magda wynajmuje detektywa Bonda - przez koleżankę koleżanki, a sam Bond okazała się nie jednym ale trzema osobami, Walduś rasowym przestępcą, na horyzoncie pojawił się nowy zielonooki brunet dla którego Magda znów straciła głowę, a i on sam nie wydaje się kryształowo czysty, włamania, napady, pułapki, porwania, duże pieniądze a w tym całym chaosie plącze się zielony notes - tak ważny dla każdego.

Książka z serii lekkich, łatwych i przyjemnych - kryminał z humorem i wątkiem miłosnym - tak, to jest to co lubię :) Miałam przyjemność czytać inne książki autorki i byłam nimi usatysfakcjonowana (o nich możecie poczytać TUTAJ), tym razem trafił w moje ręce debiut autorki i stwierdzam że jest bardzo dobry, autorka pokazała w jakim kierunku pójdzie i już w nim widać bardzo dobry warsztat pisarski. sama autorka nie ukrywa że lubi Joannę Chmielewska i w tej książce to widać :) 

Szybka akcja, dialogi z humorem, rodząca się miłość, wątek kryminalny te wszystkie walory ma w sobie książka "Precz z brunetami!" - a jakie przyniesie nam zakończenie hmmm, czy Magda w końcu przejrzy na oczy? :) chcecie się tego dowiedzieć? Zachęcam Was do przeczytania tej książki, uśmiejecie się i rozluźnicie :) Język prosty i czyta się szybko, lekko, łatwo i przyjemnie na jesienne i na inne wieczory idealna, przyniesie Wam chwile wesołe i przyjemne :) Zachęcam i polecam.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Klucznik"

Iwona Czarkowska - "Balbinka, pechowa anielinka"

źródło

TYTUŁ: Balbinka, pechowa anielinka
SERIA: Anielscy z Niebieskiego
AUTOR: I. Czarkowska
WYDAWNICTWO: MUZA
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 144

Balbinka zwana przez mamę - Balbi, a tatę - Bibi, mieszka na ulicy Czereśniowej w Niebieskiem (miasteczko gdzie nie pada śnieg, nie jeżdżą tramwaje, a deszcz pojawia się bardzo rzadko), chodzi do klasy III C i jest... aniołem. Ma malutkie skrzydełka, ale marzy by dostać błękitne - to dla tych co dobrze się uczą, ale ona się martwi że ich chyba nie zdobędzie. Dlaczego? Bo ma pecha - tak, straszliwego pecha, nic jej nie wychodzi, ciągle jakaś katastrofa jej się przydarza - no pech jak nic, i nie można się go pozbyć. Bo nie wie jak wygląda i gdzie jest, czy chowa się za drzewem, a może w krzakach - no gdzie on jest? Pewnego dnia jej rodzice dostają nagłe wezwanie, muszą udać się na misję by komuś pomóc, a to nie byle jaka misja - to alarm trzeciego stopnia. W tym czasie Balbina zostaje w domu pod opieką nowej opiekunki pani Analogi Miętusik - która nie jest aniołem, ale wędruje po różnych miejscach i tam pomieszkuje. Próbuje przekonać Balbinę że jej pech, to nie pech, a te wszystkie katastrofy w jej mniemaniu wcale nimi nie były, ostatecznie przynosiły szczęśliwe zakończenia.  

Niespodziewanie do domu Balbiny przychodzi list w niebieskiej kopercie - w której to dziewczynka Krewetka prosi o pomoc, list był do Balbiny. Teraz musi wyruszyć w podróż - w swoja pierwszą misję - by pomóc Krewetce, jeszcze nikt w jej klasie, a nawet szkole nie dostał takiego listu. Czy ona sobie poradzi? Co z jej pechem? Jednak musi wyruszyć w podróż i pomóc Krewetce, w końcu po to są anioły - i wyruszyły, Balbina, pani Analogia i Żurawiusz Mrówka. Czu odnajdą Krewetkę? Czy uda się im jej pomóc? Czy Balbina zdobędzie upragnione błękitne skrzydła? A co z pechem Balbiny?

Miałam już przyjemność spotkać się z Iwoną Czarkowską przy okazji lektury książki dla "dorosłych" - "Zdrada pachnie pomarańczami" (kilka słów o książce TUTAJ), tym razem książeczka dla dzieci, z której jestem zadowolona, podobnie jak moja córka. Książeczka z serii Anielscy z Niebieskiego opowiada o małej dziewczynce która jest aniołem i wyrusza w swoja pierwszą misję z pomocą. Ciekawa fabuła wprowadza dzieci w świat aniołów - oczywiście tych małych, wesołe i niesamowite przygody, interesujący bohaterowie, dzięki temu książeczka jest wciągająca i zapewni małym czytelnikom mile spędzony czas. Język prosty, a w książeczce duże litery - duży plus, każdy mały czytelnik i ten wprawny i początkujący nie będzie miał problemów z czytaniem. W książeczce znajdziemy również ciekawe ilustracje autorstwa Kasi Kołodziej, zarówno mi jak i córce podobały się, choć żałujemy że nie są kolorowe tak jak okładka. Gorąco polecam książeczkę i małym i dużym, a my rozglądniemy się za innymi książeczkami z tej serii.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

"Klucznik"

PREMIERA 16.04.2014 r. Maria Duenas - "Olvido znaczy zapomnienie"

źródło

TYTUŁ: Olvido znaczy zapomnienie
AUTOR: M. Duenas
WYDAWNICTWO: MUZA SA
DATA WYDANIA: 16 kwietnia 2014
STRON: 432

Maria Duenas jest doktorem filologii angielskiej i na co dzień wykłada na uniwersytecie w Murcji, uczestniczyła w licznych projektach edukacyjnych, kulturalnych i wydawniczych. W 2009 roku wdarła się na listy bestsellerów opowieścią o krawcowej - kobiecie silnej i odważnej, powieścią o miłości, szpiegowaniu i modzie. "Krawcowa z Madrytu" to debiutancka powieść hiszpańskiej autorki, powieść została przetłumaczona na ponad 25 języków i stała się jedną z największych hitów książkowych ostatnich lat. W 2012 roku autorka wydała nową powieść "Olvido znaczy zapomnienie" , która została już sprzedana w ponad pół miliona egzemplarzach i otrzymała nagrodę literacką Kultury Miasta Madrytu. 16 kwietnia 2014 książka będzie miała swoją premierę w Polsce. Czy podbije następne rzesze fanów? 

"Czasem całe nasze życie w jednej chwili wywraca się do góry nogami 

tak gwałtownie,  jak wypadająca z szyn lokomotywa." [1]

Blanca Perea, jej obszar zainteresowań akademickich to: lingwistyka stosowana i dydaktyka języków obcych, matka dwóch dorosłych synów, szczęśliwa do dnia w którym dowiedział się że mąż ją zdradził. Chciała od tego wszystkiego uciec, wyjechać i przemyśleć wszystkie sprawy. Pomaga jej w tym przyjaciółka Rosalia wyszukuje dla niej wyjazdy na stypendium na  Litwę,  do Portugalii lub Stanów Zjednoczonych, Blanca wybiera Portugalię bo będzie miała blisko do domu. Jenak jej decyzja niespodziewanie się zmienia, jedna wiadomość  wywołuje u niej chęć ucieczki jeszcze dalej, jej były mąż będzie miał dziecko - Blanca wyjeżdża do Santa Cecilia w Kalifornii.

"Tego ranka dotarło do mnie z całą wyrazistością, że jeśli 

chcę pracować nadal nad zapiskami, które pozostawił po sobie profesor Fontana (...)

 Zrozumiałam, że moja praca ma na celu przywrócenie czyjejś pamięci. 

Pogrzebanej w piwnicy pamięci zapomnianego człowieka." [2]

Praca której podjęła się miała polegać na posegregowaniu i uporządkowaniu spuścizny po profesorze Andreasie Fontana, który pracował na uniwersytecie i był z nim bardzo związany, szanowany ale bez rodziny. Cała spuścizna po nim wylądowała w uniwersyteckiej piwnicy, gdzie Blanca będzie segregować jego papiery - praca monotonna i nudna, ale tego jej trzeba. Tak myślała do momentu gdy zobaczyła profesora na zdjęciach,  dotarło do niej że czeka ją praca która nie będzie nudna, dzięki niej pozna nietuzinkowego człowieka i ocali pamięć o nim. Nawet nie zdawała sobie sprawy gdzie to wszystko ją zaprowadzi.

"Nikt nigdy nie mówił, że przeszłość nie może mieć swoich mrocznych tajemnic" [3]

Blanca nie tylko musi się zmierzyć z przeszłością profesora, ale również swoją, poukładać swoje myśli i doprowadzić życie do porządku, ale nie tylko ona. Nie tylko ona skrywa swoją zadrę życiową, nie tylko profesor coś ukrywał, nie tylko ich trawiły tajemnice, skrywane przed światem, rozdrapywane w samotności. Każdy w końcu musi się zmierzyć ze swoimi demonami, lękami i przeszłością. Czy Blanca odnajdzie tu w Kalifornii swój spokój? a może odnajdzie jeszcze coś czego się nie spodziewała?

"Ta niewielka z pozoru zmiana miała zadecydować o całym jego dalszym życiu:

 zawirowania historii sprawiły, że już nigdy nie wrócił do kraju." [4]

Autorka zabiera nas w podróż do Hiszpanii, od początku XX wieku, poprzez wojnę domową i czasy rządów generała Franco, poznajemy hiszpańskie zwyczaje, jedzenie, podejście do życia, a z drugiej strony poznajemy swobodne, lekkie i pełne optymizmu podejście amerykanów. Jednocześnie autorka zapoznaje nas z historią Kalifornii, a dokładniej skupia się na szlaku dawnych misji franciszkańskich zwanych Królewskim Szlakiem ale w tę podróż do tych dwóch różnych światów nie zabiera nas profesor Fontana, ale jego protegowany student - Daniel Carter, poznajemy jego życie, pragnienia, tajemnice i cierpienia. Profesor Fontana i jego spuścizna była katalizatorem do podjęcia działań by ocalić od zapomnienia nie tylko jego ale również historię, oraz kroków w zmierzeniu się ze swoją przeszłością naszej dwójki bohaterów, Blanci i Daniela.

"(...) dziękuję życiu za wszystko, co pomaga nam na co dzień być szczęśliwymi.

 Za oczy, bo dzięki nim możemy patrzeć na gwiazdy, za abecadło, bo z niego

 możemy układać piękne słowa, za stopy pozwalające nam zwiedzać miasta

 i biegać po kałużach, i za wszystkie te drobne rzeczy, którymi nie wszyscy 

mogą się cieszyć, a my, dopóki je mamy, powinniśmy podziękować za nie życiu." [5]

Z przyjemnością sięgnęłam po najnowszą powieść autorki, choć jest to zupełnie inna książka od poprzedniej również dostarczyła mi chwil pełnych emocji, oczywiście nie możemy porównywać obu książek autorki, bo są inne - o innych kobietach i ich losach. Jednocześnie muszę wam powiedzieć że trochę się bałam przystępując do czytania, bałam się zbyt licznych opisów które mogłyby być nużące i miałam wrażenie że koło połowy książki zaczęło mnie nużyć, ale nagle dosłownie z kartki na kartkę tempo akcji wzrosło i już nie spadło do końca książki pędząc ku niespodziewanemu zakończeniu - choć pewne elementy na pewno wydedukujecie czytając książkę. Język bardzo malowniczy, opisy owszem są - ale ciekawe , poznajemy również trochę historii Hiszpanii i Kalifornii. Opowieść o miłości, cierpieniu, przyjaźni, samotności, o poszukiwaniu siebie i sensu życia, oraz o czerpaniu radości z każdego dnia który jest nam dany. Wielbicieli twórczości Mari Duenas nie trzeba namawiać do sięgnięcia po tę książkę, a tych co jeszcze nie mieli sposobności zapoznać się z autorka gorąco do tego zachęcam.

[1] Maria Duenas "Olvido znaczy zapomnienie" Wydawnictwo MUZA SA, 2014, str. 7
[2] tamże str. 35
[3] tamże str. 77
[4] tamże str. 52
[5] tamże str. 212-213

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję panu Aleksandrowi z Wydawnictwa MUZA SA

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Czytamy literaturę amerykańską"

"Historia z TRUPEM"
"Europa da się lubić"
"Klucznik"

Melanie Benjamin - "Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo."

źródło

TYTUŁ: Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo.
AUTOR: M. Benjamin
WYDAWNICTWO: MUZA SA
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 400

Bardzo rzadko sięgam po tego typu literaturę, ale są książki którym nie mogę się oprzeć i tak było z tą książką. Po raz pierwszy przeczytałam o niej u Karoliny na blogu zwiedzam wszechświat, stwierdziłam wtedy że to książka którą chcę przeczytać, która przyciągała mnie swoją okładką. Gdy przyszła propozycja przeczytania tej książki, ucieszyłam się jak małe dziecko, a przeczytanie jej dostarczyło mi prawdziwej uczty czytelniczej.

Charles Lindbergh - kto o nim nie słyszał? Tak to on, 20 maja 1927 roku jako pierwszy samotnie pokonał trasę z Garden City (stan Nowy York) do Paryża w 33,5 godziny. Z dnia na dzień stał się bohaterem całego świata, bohaterem którego świat uwielbiał, a prasa śledziła każdy jego ruch. Charles w tym swoim bohaterstwie i zmaganiu się ze światem nie chciał być sam, szukał pokrewnej duszy i taką znalazł podczas swojej podróży do Meksyku - Anne Morrow, córkę ambasadora.

Anne Morrow, młoda, pełna życia i pasji literackiej dziewczyna, która jak większość ówczesnych jej młodych dziewczyn zadurzona w nim, w bohaterze - w Charlesie Lindberghu. Stojąca w cieniu własnego rodzeństwa, spokojna, zrównoważona. To właśnie ją wybrał Charles na towarzyszkę swojego życia. To właśnie Anne prowadzi nas przez historie swojego życia u boku bohatera. Opowiada nam swoje życie, swoje radości i smutki.

"Po raz pierwszy zrozumiałam, że było to dokładnie to - role." [1]

Niedowierzanie i szczęście to uczucia które towarzyszyły Annie od chwili oświadczyn, to właśnie ją wybrał Charles na towarzyszkę swojego życia. Przygotowania do tej wielkiej uroczystości, wszystkie te uczucia które towarzyszą przyszłej pannie młodej, ale Anne musiała wszystko robić w ukryciu, przymierzanie sukienki, cichy i skromny ślub, wszystko by ukryć się przed reporterami, którzy czyhali wszędzie. Anne nauczyła się pilotować samolot, został drugim pilotem męża, latała z nim i wytyczała nowe szlaki, stała zawsze u jego boku w cieniu, by nie przyćmić wielkiego bohatera, którego tak kochała i w którego wierzyła. Chociaż coraz bardziej odczuwała jego brak, coraz bardziej czuła że robi wszystko dla męża, a gdzie jej życie. Jeszcze większą pustkę poczuła gdy porwano jej dziecko, jej pierworodnego, gdy go straciła, żal że nie mogła opłakiwać własnego dziecka, okazać swojego bólu i  łez,  dla Charlesa było to oznaką słabości, a tego nie mogła pokazać światu. 

"To straszne, kiedy nie można zobaczyć swojego zmarłego dziecka. 

Kiedy nie można go dotknąć, pobawić się jego włosami, kiedy nie można 

włożyć w raczki śpiącego maleństwa ulubionej zabawki ani wyszeptać pożegnania." [2]

Historia Anne to nie tylko loty u boku męża, to również dzieci, szóstka dzieci którym poświęciła swoje życie, dla ich uśmiechów, pierwszych miłości, kłótni i sprzeczek. Dzieci przy których pozostała, zrezygnowała z lotów z mężem by być z nimi, a do męża miała żal, rzadko bywał w domu, wytyczał zadania, listy, wszystko miało chodzić jak w zegarku. Serce ściskało się jej gdy musztrował dzieci, ale nie sprzeciwiła mu się, zawsze stała po jego stronie. Zawsze podzielała jego zdanie, nawet wtedy gdy uważała że nie ma on racji, gdy miała swoje zdanie - nie wypowiadała go. 

"Usłuchałam go jak zawsze. Mój samotny sprzeciw wobec jego autorytetu 

był skazą na naszym małżeństwie, ale była to skaza, którą, jak sądzę,

widziałam tylko ja. I bardzo mi zależało na tym, żeby tak pozostało." [3]

Historia o kobiecie która odwiedziła wiele wspaniałych krajów, poznała interesujących ludzi, kobiecie która pragnęła własnego, ciepłego domu. Domu do którego wszyscy zawsze by wracali, domu którego długo nie znalazła pomimo licznych przeprowadzek i zmiany mieszkań.

Historia o kobiecie którą mąż chciał chronić, chronić przed światem, ukrywając ją w dziwnych, odległych miejscach, odległych domach, wyspach, ale czy ona chciała być chroniona, odsunięta od świata, od ludzi i normalnego życia. 

Historia o kobiecie która na to wszystko się zgodziło, która postanowiła stać w cieniu męża, która postanowiła zachować o nim tylko dobre wspomnienia, wspomnienia o Charlesie Lindberghu, o jego bohaterstwie - dla historii, dla dzieci które będą się uczyć o jego bohaterskim wyczynie. Kobiecie która kochała swojego męża i do końca widziała w nim bohatera. Kim była Anne Morrow Lindbergh?

"Kim była ta kobieta przede mną, na której twarzy wyryte były oczekiwania innych?

Byłam Mamą. Byłam Żoną. Byłam Tragedią. Byłam Pilotką. One wszystkie były mną, a ja nimi." [4]

"Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo" to książka o kobiecie: silnej, odważnej, inteligentnej, stojącej w cieniu męża bohatera, a przecież ona była również niezwykłą kobietą swoich czasów - pierwszą pilotką. Autorka zabiera nas w podróż przez życie dwojga wspaniałych ludzi, dwóch wielkich osobistości XX wieku. Oczywiście należy tu nadmienić że w książce fikcja miesza się z prawdą. Autorka postawiła nie na przeżycia podniebnej pary i ich liczne podróże, nie znajdziemy tu ich opisów, autorka przedstawiła nam ich prywatne życie, uczucia, żale, trudności z jakimi się borykali. Książkę czyta się wspaniale, w rozdziale o porwaniu dziecka Lindberghów czułam rozpacz Anne jej żal i tęsknotę, rozpacz która targała nią do końca. Książkę czyta się jak wciągającą powieść, ale wiemy że to o ludziach którzy żyli, którzy są prawdziwi, którzy są ... bohaterami.

Fanów tego typu literatury, oraz samych Lindberghów nie trzeba namawiać do lektury tej książki, ale jeżeli nie bardzo odnajdujecie się w tego typu literaturze (biografie/wspomnienia) to dajcie szanse tej książce, porwie was od pierwszej kartki, a po jej zakończeniu będziecie czuć niedosyt, będziecie czuć potrzebę dowiedzenia się więcej o tej bohaterskiej parze.

[1] M. Benjamin "Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo", Muza SA, 2013, str. 204
[2] tamże str. 230
[3] tamże str. 240
[4] tamże str. 336

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu MUZA SA

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań: "Trójka E-Pik"

Carlos Ruiz Zafon - "Więzień Nieba"

źródło

TYTUŁ: Więzień Nieba
AUTOR: C. R. Zafon
WYDAWNICTWO: MUZA SA
STRON: 416
DATA WYDANIA: 2012

Rok 1957. Interesy rodzinnej księgarni Sempere i Synowie idą tak marnie jak nigdy dotąd. Daniel Sempere, bohater Cienia wiatru, wiedzie stateczny żywot jako mąż pięknej Bei i ojciec małego Juliana. Następny w kolejce do porzucenia stanu kawalerskiego jest przyjaciel Daniela, Fermín Romero de Torres, osobnik tyleż barwny, co zagadkowy: jego dawne losy wciąż pozostają owiane mgłą tajemnicy. Ni stąd, ni zowąd przeszłość Fermina puka do drzwi księgarni pod postacią pewnego odrażającego starucha. Daniel od dawna podejrzewał, że skoro przyjaciel nie chce mu opowiedzieć swej historii, to musi mieć ważny powód. Ale gdy Fermín wreszcie zdecyduje się wyjawić mroczne fakty, Daniel dowie się "rzeczy, o których Barcelona wolałaby zapomnieć".

Jednak niepogrzebane upiory przeszłości nie dadzą się tak łatwo wymazać z pamięci. Daniel coraz lepiej rozumie, że będzie musiał się z nimi zmierzyć. I choć zakończenie powieści wydaje się ze wszech miar pomyślne, to Ruiz Zafón mówi nam wprost, że "prawdziwa Historia jeszcze się nie skończyła. Dopiero się zaczęła". (źródło opisu - okładka książki)

Gdy tylko doszły mnie słuchy, że została wydana następna książka C. R. Zafona "Więzień nieba", wiadomo, chciałam ją przeczytać, tym bardziej że pokazywała dalsze losy bohaterów książki "Cień wiatru". A jak wiadomo "Cień wiatru" to książka, która zachwyciła  miliony, w tym i mnie. Jednak nim dotarła w moje ręce, przeczytałam również książkę "Gra anioła", która może nie zauroczyła mnie jak "Cień wiatru", ale miała również swój specyficzny klimat i podobała mi się. Dlatego jak tylko nadarzyła się okazja do sięgnięcia po książkę "Więzień nieba", zrobiłam to i zagłębiłam się w lekturze.

Sama nie wiem czy opisywać Wam fabułę, aby nie ujawnić szczegółów i nie zepsuć czytania tym co jeszcze nie czytali. Powiem krótko, pierwsze dwa rozdziały porwały mnie, zatopiłam się w książce, czytając miałam wrażenie że razem z opowieścią Fermina Romero de Torres jestem w więzieniu, przeżywam z nim jego ciężkie dni i rozpoznaje starych znajomych. Tak, tak ... w książce oprócz bohaterów znanych nam z "Cienia wiatru", przewija się David Martin ... ten sam, jeżeli dobrze kojarzycie, ten pisarz co zawarł przymierze w "Grze anioła".  Trzeci rozdział lekko zwalnia, opisując nam powrót Fermina do żywych, niestety pozostałe rozdziały, nie dość że zwolniły tempo, to mamy je lekko opisane, nie czuć już tej całej tajemnicy i mroku, która tak wciągała.

Gdy skończyłam czytać książkę, zadałam sobie pytanie "Gdzie jest reszta książki?" ... brakło mi fabuły, urwała się, w momencie znowu rozkręcania się ... a szkoda, bo z powrotem ostatnie kartki zaczęły mnie wciągać. Być może to zamierzony przez autora finał, przygotowujący nas do następnej książki.
Jeszcze jedno co mi się nasunęło to to że bardzo dobrze jest mieć przeczytane nie tylko "Cień wiatru", ale także "Grę anioła" żeby we wszystkim się połapać i mieć ciągłość sytuacji. Tak naprawdę to dopiero teraz doceniłam "Grę anioła", i wiem że jest świetna. Niestety, ale tej książce zabrakło, wielu elementów z tamtych książek, które tak urzekły i zafascynowały, no i brakło uliczek Barcelony. Wiem, być może nie powinno się tak porównywać książek, a następna wszystko wyjaśni i znów poczujemy ten klimat Cmentarza Zapomnianych Książek i Barcelony.
Czy ją polecam ... oczywiście, poznanie dalszych losów bohaterów i masy pytań, które się nasunęły po przeczytaniu książki, pozwoli nam niecierpliwie czekać na dalsze części.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Trójka E-Pik