Louisa May Alcott - "Małe kobietki"

źródło

TYTUŁ: Małe kobietki
AUTOR: Louisa M. Alcott
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 306

Rodzina Marchów, przed laty wiodło im się dobrze, ale los bywa przewrotny, teraz liczą się z każdym groszem. Żyją skromnie, ale są rodziną bardzo się kochającą, rodzice wpajają swoim czterem córkom zasady (prowadzenie gospodarstwa domowego, szycie, skromność, modlitwa która ma dać im ukojenie i poprzez nią mają pracować nad swoimi charakterami), dzięki którym będą dziewczętami skromnymi ale z mnóstwem zalet. 

Mama - zwana Mamisią, pracująca i wychowująca swoje cztery córki. Zawsze jest przy nich i służy im dobrą radą, chce wychować swoje córki na dobre i pracowite dziewczęta, by w życiu były szczęśliwe. Ona sama to chodzące dobro, współczująca i dobroduszna, nie odmówi nikomu pomocy. Nie tylko mama dla dziewcząt, ale również ich powiernica i przyjaciółka, jej córki są dla niej najważniejsze, są jej światem.

Tata - kapelan, obecnie przebywa poza domem, uczestniczy w wojnie secesyjnej po stronie Unii. 

Meg - szesnastoletnia, najstarsza z córek państwa March, wyrastała na prawdziwą piękność. Lubi matkować młodszym dziewczętom, pracuje jako guwernantka - nie lubi swojej pracy, uwielbia luksus - suknie, pantofelki na wysokich obcasach, wesołe towarzystwo, przyjęcia, wyprawy, jednak rodzina nie jest majętna i Meg musi sama pracować. 

Jo - a właściwie Josephina, piętnastolatka która jest niczym chłopak, wszędzie jej pełno, posiadaczka pięknych długich włosów które były jej dumą, zarabia dotrzymując towarzystwa swojej starej ciotce March, miłośniczka książek - w przyszłości sama chce być sławną pisarką.

Beth - tak naprawdę Elizabeth, trzynastolatka, miła, spokojna, o cichym głosiku, ale z wielkim talentem do muzyki i śpiewu, pianino to jej życie. Całe dnie spędza w domu pomagając gosposi w jego utrzymaniu, tu się uczy, jest wylękniona i boi się ludzi, opiekuje się swoimi lalkami jak własnymi dziećmi. 

Amy - najmłodsza, z manierami wielkiej damy i słownictwem które nie zawsze jest odpowiednie do sytuacji, rozpieszczana co doprowadza ją do manii wielkości i próżności, marudząca.

Ameryka, zima, Boże Narodzenie, dziewczęta wspólnie zastanawiają się co sobie kupić za swoje skromne oszczędności, w końcu są święta, czas radości i prezentów. Jednak po wspólnych naradach postanawiają że każda kupi coś dla mamy od siebie. Wieczór, rozmowy z mamą i list od taty który jest jedyną nicią łączącą rodzinę. Dziewczęta za namową mamy, by kształtować swoje charaktery i pracować nad sobą będą w ciągu całego roku odgrywać "Wędrówkę pielgrzyma". I tak to poznajemy rok z życia czterech "małych kobietek", ich wzloty i upadki, łzy, pierwsze miłostki, tęsknoty, smutki i radości, braterską przyjaźń z osieroconym sąsiadem i jego groźnym dziadkiem, zabawy, psoty i figle. Widzimy również jak dojrzewają, jak kształtują się ich charaktery, jak z małych dziewczynek stają się małymi kobietkami.

Jestem ogromnie zaskoczona tą książką, spodziewałam trudnego języka, męczących opisów i nie specjalnie wciągającej fabuły, ale skusiłam się na nią bo w końcu to klasyka, a ja książki nie czytałam.
I co, jakże się myliłam - rewelacyjna książka, po prostu jestem nią zachwycona. Autorka zabrała nas do Ameryki w lata sześćdziesiąte XIX wieku, gdzie poznajemy niezwykłą rodzinę i jej przyjaciół. Język którego tak się obawiałam jest prosty i lekki, opisów bardzo mało, a cała fabuła interesująca i wciągająca, bohaterowie - wyraziści, ciekawi, wprost fascynujący, humor i interesujące dialogi. Jeżeli ktoś obawia się że w książce będzie za dużo umoralniających tekstów, że cała praca nad charakterami i pokładanie nadziei w Bogu będzie nudne i mało wciągające - nic bardziej mylnego. "Małe kobietki" mają w sobie ogromne pokłady nadziei, zabawy, humoru, oczywiście patriotyzmu, bo nie możemy zapomnieć że to czasy kiedy trwała wojna secesyjna. Czytając książkę czujemy jak z kartek bije ciepło i matczyna miłość, czuć ciepło domowego ogniska i więź która łączy rodzinę.
Jak już wspomniałam osobiście jestem książką zachwycona i tym którzy jej jeszcze nie czytali gorąco polecam, klasyka - ale taka którą warto przeczytać.

Z przyjemnością przeczytałabym dalsze losy bohaterek, ale nie wiem czy w Polsce były te książki wydane: "Małe kobietki. Dobre żony", "Mali mężczyźni", "Chłopcy Jo". Obszukałam internet i nie trafiłam na polskie wydania, może Wy coś o tym wiecie?

Plakat z filmu "Małe kobietki" z 1994 r.
źródło

"Małe kobietki" były kilka razy ekranizowane, ale do najbardziej znanej ekranizacji należy film z 1994 roku, gdzie reżyserem była australijska - Gillian Armstron. Film był nominowany do trzech Oskarów i je zdobył: dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej (Winona Ryder), za najlepszą muzykę filmową, za najlepsze kostiumy. Nie oglądałam filmu, ale na pewno będę chciała go obejrzeć, a jak widzicie na plakacie główne role zagrały same znakomitości.

Krótko podsumowując, świetna książka którą gorąco polecam i i nie ważne jaki macie gust literacki, to książka która na pewno Wam się spodoba.

Moja ocena: 6/6 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Katarzyna Zyskowska-Ignaciak - "Upalne lato Gabrieli"

źródło

TYTUŁ: Upalne lato Gabrieli
AUTOR: K. Zyskowska-Ignaciak
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 274

Gabriela Kern, pisarka, rozwódka, matka Janka - już dorosłego syna. Kilka lat temu opuściła Warszawę i zaszyła się na mazurskiej wsi w małym drewnianym domku, gdzie cieszy się ciszą i odnalazła spokój. Spokój którego tak jej brakło po śmierci ojca, kiedy wszystko się zawaliło, odczuwała nie tylko jego brak, ale padł cały jego mit, za sprawą teczek znalezionych w biurku. Efektem całej tej sytuacji była najnowsza powieść Gabi "Profesor", która od początku wywoływała kontrowersje i domysły. Gdy znów świat zaczyna wydawać się spokojny i idealny, gdy już Gabi zapanowała nad sobą i emocjami, wszystko zostaje zburzone, jeden telefon z Francji powoduje całą lawinę wspomnień, złych, niechcianych, odrzucanych - jej matka umiera. Ale przecież matka dla niej nie istnieje, to tylko słowo i parę wspomnień, nieobecna w jej życiu, krucha, eteryczna i on Maciej. Nie może tam pojechać, nie chce, już nigdy - musi zapomnieć, nie ma tam nikogo dla kogo warto byłoby pojechać. Ale czy na pewno te wspomnienie można wymazać, zapomnieć - syn Gabi tak nie uważa. 

"Każdy z nas, także pani, jest sumą przeżyć rodziców, dziadków, przodków... Nasze życie jest tylko jednym z klocków domina" [1]

Gabriela to wnuczka Marianny, córka Kaliny. Trzy pokolenia kobiet - babcia, matka, córka, zagubione, nieszczęśliwe, samotne, nie czujące więzi, szukające zapomnienia, kochające. Przeszłość ciągnie się za nimi, niedomówienia, skrywane tajemnice, wszystko to powoduje że każda z nich szukała swojej miłości i miejsca. na ziemi. 

"Wybaczyła pani ojcu. (...) Niezwykle ciekawie pani pisze o przebaczeniu (...) Zresztą, czy przebaczenie nie bardziej potrzebne jest przebaczającemu?" [2]

Czy Gabi zdecyduje się na oczyszczającą podróż? Czy przebaczy? Czy wszystkie tajemnice i niedomówienia zostaną wyjaśnione? Czy trzy pokolenia kobiet znajdą spokój?

Nie mogłam się doczekać kiedy przeczytam tę książkę, poprzednie dwie części zachwyciły mnie i porwały (o książkach TUTAJ) . Tak było i tym razem, kartki pełne emocji, krzyku i wspomnień. Książka o: przebaczeniu, poszukiwaniu dobrych wspomnień, zrozumieniu, miłości tej dobrej i złej, urażonej dumie. Autorka językiem prostym raczy nas wspaniałą historią która jest  idealnym zwieńczeniem całej sagi. Trzy kobiety, niby każda inna a jednak łączy ich wiele i nie są to tylko więzi rodzinne. Jak już wspomniałam język prosty ale jednocześnie piękny, opisy mimo że są liczne czyta się je lekko. Całość świetna i żałuje że to już koniec. Koniecznie musicie przeczytać.

[1] Katarzyna Zyskowska-Ignaciak "Upalne lato Gabrieli", MG, 2015, str. 161

[2] tamże str. 161

Moja ocena: 5,5/6

Upalne lato

Upalne lato Marianny / Upalne lato Kaliny / Upalne lato Gabrieli

Za możliwość przeczytania książki dziękuje pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Historia z TRUPEM"
"Klucznik"

Joanna M. Chmielewska - "Sukienka z mgieł"

źródło

TYTUŁ: Sukienka z mgieł
AUTOR: J. M. Chmielewska
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 240

Kawiarnia "Piwnica pod Liliowym Kapeluszem" tak, tyle już o niej słyszałam i o jej właścicielce, po prostu czuję zapach kawy gdy słyszę tę nazwę, i choć nie jestem kawoszem, chętnie zasiadłbym przy stoliku i napiła się kawy, jakiej hmmm sama nie wiem - ale czuję że smakowała by mi :) 

Skąd znam kawiarnię? Z innych książek autorki (TUTAJ o tych innych jej książkach), tak w każdej bohaterowie tam gościli, czy to przypadkowo, czy to jako stali klienci, kawiarnia przewija się w każdej książce autorki i roztaczała swój czar, a właścicielka Weronika to kobieta która jawiła mi się jako osoba niezwykła, wręcz czarodziejska :)

"Sukienka z mgieł" to książka która przedstawia nam Weronikę. Poznajemy naszą czarodziejkę od jej dzieciństwa które nie było łatwe, jedynaczka, córka lekarzy którzy cały swój czas poświęcali pacjentom, a ona chciał by  byli jej rodzicami. Chciała by jej dom miał swój zapach i ciepło, tak jak dom jej jedynej najbliższej przyjaciółki Marceli, to u niej w domu poczuła zapach kawy i chciała by jej dom był taki jak Marceli. Dlaczego dom Weroniki taki nie był, był zimny i bezduszny - dlaczego?

"Gdybyśmy nie mieli dziecka, to moglibyśmy tam pojechać i oboje zrobilibyśmy doktorat." [1]

Inna od najmłodszych lat, sama z miłością którą chciał obdarzyć cały świat, zamknięta i skryta. Ale, pewnego dnia w jej domu zjawiła się ciotka Dora - och co za kobieta!!! - a na głowie miała ... tak, tak wielki liliowy kapelusz, to wtedy Weronika postanowiła że będzie miała kawiarnię i nazwie ją na cześć kapelusza ciotki :) rodzicom oczywiście to się nie podobało - przecież miał być lekarzem.
Z biegiem lat Weronika coraz bardziej roztaczała swój czar, nauczyła się wszystkiego czego tylko można o kawie, od jej zbierania po parzenie, dodatki - umie przyrządzić kawę która każdemu smakuje jak coś najwspanialszego. Zwiedziła świat, odbyła praktyki by w końcu stworzyć swój azyl, swoją kawiarnię, miejsce które pokaże ją, jak jest i udało się - ziściła swoje marzenia, do których dążyła od najmłodszych lat. Ale czy wszystko się jej tak dobrze ułożyło? Co z miłością? Co z rodzicami, którzy nie akceptowali wyboru córki?

"No właśnie (...) Masz wprawę... Tego tez nie mogliśmy zrozumieć. Byłaś... jesteś - poprawiła się zaraz - taka zdolna. Tyle różnych rzeczy mogłabyś w życiu robić, a ty wybrałaś kawiarnię!" [2]

Drugim pobocznym wątkiem jest historia Anastazji (zwanej Krychą), kobiety która po odwiedzeniu kawiarni Weroniki - rozkwita. Przeobraża się z kobiety cichej, szarej, zahukanej, bitej i uległej w kobietę silną, która postanowiła przeciwstawić się mężowi - pijakowi, tyranowi który przez lata znęcał się nad nią i synem.

"Piwnica pod Liliowym Kapeluszem... Miejsce, gdzie dobre myśli łatwiej odnajdują człowieka" [3]

"Sukienka z mgieł" to druga w kolejności książka autorki wydana, to tu poznajemy Weronikę właścicielkę uroczej kawiarni i bardzo się cieszę że dopiero teraz ją przeczytałam. Jak już wspomniałam wcześniej, poznałam kawiarnie w innych książkach autorki, poznałam ją od innej strony, czułam tą kawową atmosferę, a całe moje wyobrażenie kawiarni i dogłębne poznanie właścicielki nastąpiło dziś, ta książka to było zwieńczenie wszystkich dotychczasowych książek autorki które przeczytałam - taka wisienka na torcie :)

Książkę czyta się bardzo dobrze, język prosty i lekki, miejscami jest smutna, ale Weronika potrafi roztaczać swój czar :) dzięki niej czujemy ciepło i optymizm wlewający się w nasze serca, że mimo niepowodzeń będzie dobrze. Wspaniała książka dzięki której będziecie mieć ochotę na filiżankę dobrej, aromatycznej kawy :) Gorąco polecam :)

Moja ocena: 5/6

[1] Joanna M. Chmielewska "Sukienka z mgieł" Wydawnictwo Mg, wyd. 2012, str. 17
[2] str. 164
[3] str. 228

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Klucznik"

Katarzyna Zyskowska-Ignaciak - "Upalne lato Marianny"

źródło

TYTUŁ: Upalne lato Marianny
AUTOR: K. Zyskowska-Ignaciak
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 258

Lato 1939 roku, ludzie mówią o wojnie, o nastrojach panujących w Polsce i za granicą, ale Marianny te rozmowy nie obchodzą, ona chce zacząć żyć...

Marianna Borucka właśnie zdała maturę i dostała się na studia - prawo na Uniwersytecie Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Nie musiała iść na studia, mogła wyjść za mąż i być czyjąś żoną, ale ona chciała więcej, chce być rewolucjonistką. Razem z Marianną na studia w Warszawie dostaje się jej najlepsza przyjaciółka Krystyna - na medycynę. Już podczas pierwszego wyjazdu do Warszawy gdy dowiedziały się że będą studentkami postanowiły to uczcić wyjściem w miasto, na kawę i ciastko do Bliklego. Niespodziewanie Mariannę w wejściu do kawiarni dotyka czyjaś dłoń, to on - "(...) bardzo szczupły i wysoki. Ale nie chudy. Ma wysportowana sylwetkę, ciepłą oliwkową karnację i kruczoczarne włosy, które wydają się tym ciemniejsze, że kontrastują z niemal przezroczystym błękitem zmrużonych oczu." [1] oddaje Mariannie zgubiony sweter, Krystyna zauważa że on też studiuje prawo (jak się później okazuje on tam wykłada). Marianna nic nie słyszy, nie może się skupić, widzi tylko jego.

Lato w Kamieńczyku płynie sielsko i monotonnie, Marianna żyje już chęcią wyjazdu do Warszawy - gdzie niestety będzie musiała mieszkać u ciotki, a nie w wynajętym pokoju. Jednak wszystko się zmienia gdy przyjeżdża on - Zygmunt Jasielski - to on, to chłopak z kawiarni, on o którym ciągle myśli, o jego oczach. Ta wiadomość wywołuje u niej dreszcze, ale ona już wie że "to będzie niezwykłe lato..." [2]

Czy lato Marianny było niezwykłe? Tego lata czuła że jest kobietą, już nie dziewczyną - ale kobietą. Przez jej ciało przechodzi fala pożądania, pierwsze pocałunki i pierwsze bliskie obcowanie z mężczyzną - ale nie z tym z którym by chciała, ON - nie chce się z nią związać. Marianna poznaje tajemnice bliskich, oraz stronę życia o której wcześniej nie wiedziała, przed którą była chroniona (niechciana ciąża, aborcja, bierność kobiet, bezkarność mężczyzn),  a śmierć wkrada się w spokojne i ciche jej domostwo. Marianna czuje że między nią a jej przyjaciółką Krystyną wyrasta cichy mur, już nie mają o czym rozmawiać, ona chce żyć, chce zmieniać świat, a Krystyna chce pozostać w objęciach starych konwenansów. Czy ten pęd Marianny do feminizmu i bycia dorosłą przyniesie jej to czego oczekuje? Czy jednak będzie musiała zapłacić za swoją naiwność?

"Świat należał do mężczyzn, więc jej serce należy tylko do Aleksandra i Michała. Szczególnie do wnuka. To on zaniesie jej nazwisko dalej. Cóż może dziewczynka? Cóż one, kobiety, znaczą? Marianna też nie znaczy wiele, choć na razie próbuje z tym walczyć. Dla prawdziwej Polki istnieje tylko Bóg, Rodzina i Ojczyzna. Dla kobiety nie ma ucieczki, nie ma alternatywy. Im wcześniej wnuczka to pojmie, tym mniej zaboli ją rozczarowanie." [3]

Rok 1939 - widmo zbliżającej się wojny,  poza dużymi aglomeracjami miejskimi tu na wsi życie ciągle toczy się rytmem starych obyczajów, kobieta ma wyjść za mąż, urodzić dzieci i trwać w ciszy przy mężu, po co jej wykształcenie. Nie skarżyć się, nie odzywać, nie mówić o swojej co miesięcznej przypadłości - to temat tabu, jak mąż ją bije nie może o tym mówić, bo to wstyd. Ciąża i to do tego panieńska, wstyd na całą rodzinę, ale z tym też kobieta sama musi sobie poradzić.

Muszę Wam powiedzieć że książka mnie zaskoczyła, spodziewałam się lektury lekkiej, gdzie młoda kobieta przeżywa swoje pierwsze miłości. Miłość była owszem, ale ogólnie książka zaskoczyła mnie pozytywnie, pomimo początku trochę leniwego i nudnego, akcja nabrała tempa. Autorka poruszyła bardzo różne tematy tak charakterystyczne dla tamtego okresu, na małej wsi tak wiele się działo, młoda wchodząca w dorosłe życie kobieta i jej chęć poznania świata, życia i dorosłości. Obawiałam się języka, że być może będzie zawiły i trudny do czytania, ale nic podobnego, książkę czytało mi się bardzo dobrze i szybko. Wiecie co, lektura tej książki może nam przypomnieć jak było kiedyś, jak kobieta miała niewiele do powiedzenia, świat mężczyzn był tym doskonałym, ale przecież wiemy że wojna która wybuchła tak wiele zmieniła, młodzi ludzie musieli szybko dorosnąć i zmienić swoje zapatrzenia na świat, nawet na wsi. Jeżeli będziecie mieli możliwość zapoznania się z tą książką - nie wahajcie się, warto.

Moja ocena: 5/6

[1] Katarzyna Zyskowska-Ignaciak "Upalne lato Marianny", Wydawnictwo MG, 2012, str. 14
[2] str. 32
[3] str. 56

Upalne lato

Upalne lato Marianny / Upalne lato Kaliny / Upalne lato Gabrieli

Za możliwość przeczytania książki dziękuje Pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi"

"Pod hasłem"
"Grunt to okładka"
"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

Joanna M. Chmielewska - "Mąż zastępczy"

źródło

TYTUŁ: Mąż zastępczy
AUTOR: J. M. Chmielewska
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 286

To już moje trzecie spotkanie z autorką, dwa poprzednie to: "Poduszka w różowe słonie" (kilka słów o książce TUTAJ) oraz "Karminowy szal" (kilka słów o książce TUTAJ) oba bardzo podobały mi się, a styl autorki przypadł mi do gustu. Teraz przede mną najnowsza książka pisarki, czy i tym razem spodoba mi się? Po licznych opiniach przeczytanych na temat tej książki - spekuluję że tak :) 

Piotr jest budowlańcem, pewnego dnia wraca z pracy wcześniej do domu z zamiarem zabrania żony Karoliny na wycieczkę rowerową, jednak czeka go tu niemiła niespodzianka. Karolina właśnie się pakuje i informuje Piotra że odchodzi - zakochała się w innym, teraz on myśli tylko o niej, zwolnił się z pracy i już trzy razy podejmował inne, ale też długo tam nie zagrzał miejsca. Pewnego dnia gdy ruszył na pomoc sąsiadce by przetkać jej sedes usłyszał w radio o instytucji "męża do wynajęcia" - takiej złotej rączki pomocnej innym. Dosłownie przyszło na niego olśnienie rzucił się w wir planowania i jest  - jego własna firma "Mąż zastępczy" która robót budowlanych i wykończeniowych takich typowych dla "złotej rączki" oferuje usługi nietypowe. I tak zaczął Piotr swoją przygodę: odwiedził wiele domów, usłyszał wiele historii a i sam się otworzył, uczestniczył w pisaniu kryminału, był Mikołajem a nawet rycerzem który uwolnił "księżniczkę" z lochów :) Pomagał nie tylko w sprawach budowlanych ale służył również dobrą radą i zachęcał do wyzwań, w Piotrze dokonały się zmiany - otworzył się na ludzi.

"Tylu ludzi przewinęło się przez jego życie, od kiedy założył firmę. Różnych ludzi.

Jedni byli mu obojętni, inni go złościli, u jeszcze innych dobrze mu się pracowało,

ale gdy skończył robotę, dłużej już o nich nie myślał, ale byli i tacy, którzy zajmowali

w jego myślach więcej miejsca. Tak jak ... " [1]

Ale dlaczego odeszła Karolina? Te myśli wciąż kotłują się w głowie Piotra, czy dlatego że nie mieli dzieci, a i z czasem przestali o tym myśleć i rozmawiać. Czy Karolina i Piotr będą jeszcze mieli szanse być razem? czy jednak to definitywny koniec? A może pewne letnie dziecięce wspomnienie zapuka do jego drzwi?

To już trzecia książka pani Joanny jaką przeczytałam i chyba zaliczę ją do moich ulubionych autorek. Tym razem pani Joanna uraczyła nas historią mężczyzny porzuconego, który musi stawić czoła nowej rzeczywistości. Mamy tu pełno niezwykłych, ciekawych i śmiesznych sytuacji w których uczestniczy nasz bohater- można powiedzieć że to taka lekka książka z humorem, ale jednocześnie autorka pokazuje nam nasze słodko-gorzkie życie: samotność, zdradę, problemy z samym sobą, niedowartościowanie, a wszystko to napisane prostym i lekkim językiem. Książka przy której się pośmiejecie i zadumacie, ale również tchnie w Was optymizmem - jak najbardziej ją polecam, warto po nią sięgnąć, będzie idealną lekturą na lato.

Moja ocena: 5/6

[1] Joanna M. Chmielewska "Mąż zastępczy", Wyd. MG, 2014, str. 227

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi II"
"Pod hasłem"

"Europa da się lubić"
"Klucznik"

Elżbieta Wichrowska - "Na Pragę nie wrócę"

źródło

TYTUŁ: Na Pragę nie wrócę
AUTOR: E. Wichrowska
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 240

Trzy przyjaciółki: Magda, Justyna i Beata, na doczepkę gdzieś tam Anka, poznały się jeszcze w liceum i przyjaźnią się do dziś. To kobiety które życie nie rozpieszczało, parły do przodu, stawiały czoła złemu losowi, wspominają dobre chwile i chcą nadal być w życiu szczęśliwe. Zawsze sobie pomagały i wspierały. Pewnego dnia po imprezie z dziewczynami Magda postanowiła kupić mieszkanie dla siebie, a w starym zostanie córka Ania, nad którą Magda ciągle roztacza parasol ochronny, a Ania ma już swoje lata, musi w końcu odciąć łączącą je pępowinę. Wybór Magdy by poszukiwać mieszkania pada na Pragę, to sentyment z dzieciństwa, znajomi są zszokowani - Praga nie cieszy się dobrą opinią.

"-Chcesz wrócić na Pragę? Zastanów się ... mieszkanie, owszem,

 dobry pomysł. Ale Praga? To nie Warszawa." [1]

Mimo opinii znajomych i przyjaciół na temat Pragi Magda zaczyna poszukiwać tam mieszkania, zaczyna coraz częściej odwiedzać Pragę i jej miejsca. Czy Magda kupi mieszkanie na Pradze? Co jeszcze czeka przyjaciółki? 

"Lubię śmierdzącą, poranioną drugą stronę Wisły, Pragę. Jest autentyczna. 

Na przykład bazar Różyckiego, obfitujący we wszelkie dobra, o których

 marzyć mogła młoda dziewczyna lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych." [2]

Pomyślicie, takie książki już nie raz czytaliście: przyjaciółki - ich smutki, miłości i radości, przyjaciel gej. Może i tak, ale w tej książce Magda zabiera nas w fascynującą historyczną wycieczkę po Warszawie, odwiedzamy z nią ciekawe miejsca (kamienice, pomniki, cmentarze) i słuchamy jej opowieści, a na Pradze dodatkowo oprowadza nas po ciekawych lokalach gastronomicznych - to wielki plus dla książki, dzięki tym historycznym opowieściom książka nie jest kolejną banalną opowieścią o przyjaciółkach. Dodatkowo poznajemy także wiersze które pochodzą z osiemnastowiecznego "Przewodnika warszawskiego". Przed przystąpieniem do czytania trochę bałam się tych historycznych opowieści, że po prostu będą nudne, ale nic podobnego - opisane są bardzo ciekawie i lekkim językiem.

W książce znajdziemy opowieść o trzech przyjaciółkach, o poszukiwaniu przez nie swojego miejsca w życiu bo nie zawsze wszystko w życiu wygląda tak pięknie jak się wydaje, trochę historycznej Warszawy, a nawet mały wątek kryminalny i wybierzemy się na wycieczkę do Włoch. Znajdziemy tu także trochę humoru i lekki język. Jeżeli macie ochotę na odwiedzenie Warszawy i jej historycznych i gastronomicznych miejsc,to serdecznie zapraszam.

[1] Elżbieta Wichrowska "Na Pragę nie wrócę", Wydawnictwo MG, 2014, str. 60
[2] tamże str. 69

Moja ocena: 4/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi II"

"Pod hasłem"
"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

Joanna M. Chmielewska - "Karminowy szal"

źródło

TYTUŁ: Karminowy szal
AUTOR: Joanna M. Chmielewska
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 240

To moje drugie spotkanie z autorką, pierwsze miało miejsce niedawno - w grudniu tamtego roku, a była to książka "Poduszka w różowe słonie" (kilka słów o książce TUTAJ), książka bardzo mi się podobała i postanowiłam sięgnąć po następną książkę autorki która stała na mojej półce.

Marta - od piętnastu lat mężatka, matka dwójki dzieci, pracownica biurowa. Marta to kobieta perfekcyjna, wszystko musiało być idealne: wysprzątane mieszkanie, wakacje tak wymyślone by dzieciom poświęcić cały swój czas, kupowała rzeczy nie z myślą o zrobieniu sobie przyjemności ale czy będą praktyczne i  ile kosztują, całe jej dotychczasowe życie było podporządkowane dzieciom i mężowi - z jednej strony sama do tego  doprowadziła, bo po co po innych poprawiać lepiej zrobić to samemu. Zaczęła zadawać sobie pytanie - czy jest szczęśliwa? Czy gdyby nie wpadka jej życie potoczyłoby się inaczej? Pewnego dnia zapragnęła mieć coś dla siebie, coś co powodowało że czuła jak spływa na nią spokój, otulając się nim czuła się inną kobietą.

Maria - panna, nauczycielka matematyki, przez pięć lat była w zakonie, mieszka samotnie. Maria jest typem samotnika, małomówna, skryta, boi się wypowiadać swoich myśli, ona boi się swoich myśli, jej życie to: praca, sprawdzanie kartkówek i kółko charytatywne. Ona także pewnego dnia zapragnęła coś wbrew sobie, coś o czym nawet nie myślała i nie dopuszczała do siebie myśli o ... mężczyźnie, ale tylko on od początku gdy go zobaczyła przyciągał ją do siebie.

Magdalena - panna, pracuje w reklamie, przebojowa dziewczyna, lubi wypady i imprezy, zmienia facetów jak rękawiczki, nie boi się podejmować ryzyka - ale czy na pewno? Jej życie to jedna wielka zabawa i dążenie do bycia samodzielną i samowystarczalną, bez zobowiązań. Jednak zaczęła odczuwać że czegoś jej brakuje, że coś jej umyka - wszyscy mają kogoś, a ona się boi skrzywdzenia i bólu. Spasowała z imprezami i zaczęła szukać, myśleć - czy odważy się na nowy krok? Czy da szansę sobie i jemu?

"Są takie miejsca, gdzie dobre myśli łatwiej odnajdują człowieka" [1]

Trzy kobiety, trzy przyjaciółki z dzieciństwa - razem mieszkały i uczyły się w ośrodku leczniczo - rehabilitacyjnym, odnalazły się po latach i spotkały w Piwnicy pod Liliowym Kapeluszem. Już pierwsze spotkanie spowodowało że otworzyły się, zaczęły poszukiwać siebie i swojego miejsca w życiu - czy to ta Piwnica ma taki wpływ, tam czujesz zapach kawy która pobudza twoje zmysły.  Dziewczyny odnowiły swoją przyjaźń, wymieniały się swoimi troskami i wspólnie sobie pomagały. To pierwsze spotkanie również otworzyło w nich rany i powróciły złe wspomnienia o których nie chciały pamiętać, to tu w Piwnicy pod Liliowym Kapeluszem postanowiły zmierzyć się ze swoimi wspomnieniami i swoją tajemnicą.

"-Magiat. - Magdalena wyciąga dłoń.

- Magiat. - Maria przykrywa jej rękę swoją.

- Magiat. - powtarza za nimi Maria." [2]

Książka: o kobietach, o ich życiu, troskach, radościach, oczekiwaniach, o łzach, bólu, strachu, o skrywanej tajemnicy. Tajemnicy która może zmienić nasze życie, która może siedzieć w nas i drążyć nasze myśli, z którą musimy się zmierzyć by żyć normalnie. Autorka przedstawia nam trzy kobiety, które różnią się od siebie ale jednocześnie bardzo się potrzebują, pokazuje jak ważna jest przyjaźń i co nam może dać, jak bardzo możemy zacząć cenić coś co nagle możemy stracić. Język prosty dzięki temu książkę czyta się lekko, a każda kartka wciąga nas coraz bardziej. Wspaniała książka o kobietach, przyjaźni i tajemnicy - gorąco polecam.

[1] Joanna M. Chmielewska "Karminowy szal", Wydawnictwo MG, 2013, str. 57
[2] Tamże str. 228

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi II"

"Grunt to okładka"
"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

Joanna M. Chmielewska - "Poduszka w różowe słonie"

źródło

TYTUŁ: Poduszka w różowe słonie
AUTOR: J. M. Chmielewska
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2011
STRON: 280

Książkę zakupiłam na Allegro jakiś 1,5 roku temu za oszałamiającą kwotę 2 zł, najśmieszniejsze jest to że myślałam że to TA Joanna Chmielewska zupełnie pominęłam M. , dopiero jak książka dotarła do mnie zauważyłam pomyłkę :) Ale to nic tytuł brzmi ciekawie i ogólnie odniosłam wrażenie że to będzie lekka lektura, dopiero gdy poczytałam na jej temat trochę opinii dowiedziałam się że to zupełnie mylne wrażenie, dopiero teraz podjęłam wyzwanie jej przeczytania.

Hanka i Ewa to od pierwszej klasy szkoły podstawowej dwie najlepsze przyjaciółki. Niestety  Ewa wyprowadziła się z rodzicami zaraz po skończeniu szkoły podstawowej do miasta odległego o pięćset kilometrów, jednak dziewczyny obiecały sobie przyjaźń na całe życie, na dobre i na złe. Pewnego dnia Hanka dostaje od Ewy wiadomość żeby przyjechała, Ewę porzucił chłopak, jest w ciąży a jej rodzice w drodze do niej giną w wypadku samochodowym. Hanka pomaga Ewie pozbierać się i wyjeżdża do Anglii na zarobek, po powrocie znów Ewa ją wzywa, szara koperta której Ewa nie miała odwagi otworzyć oznaczała dla niej najgorsze - rak z przerzutami. Ewa umiera a Hanka zajmuje się małą pięcioletnią córeczką Ewy, obiecała jej to.

I tak w poukładanym życiu Hanki znalazła się mała Ania z misiem Florianem - który śpi na poduszce w różowe słonie (różowe słonie odganiają złe sny). Hanka musiał zmierzyć się ze smutkiem, tęsknotą i żalem małej dziewczynki oraz tyranią Floriana. Musiał zmierzyć się z własnym życiem. Sama bała się okazać małej uczucia, przytulić ją, jej wspomnienia wdzierały się w jej pamięć i wywoływały w niej mdłości. Hanka bała się dotyku, małe muśnięcie dłoni przez mężczyznę a jej ciałem wstrząsały dreszcze. Zwana w pracy Modliszką - czy taka jest Hanka? Jaką skrywa tajemnicę? Czy pojawiający się na horyzoncie jej życia - Łukasz, pomoże jej i wyzwoli ją z jej wspomnień? Czy Hance uda się zastąpić mamę Ani?

Czytałam i płakałam, była to dla mnie bardzo emocjonująca lektura. Autorka poruszyła trudne tematy i pokazała jak Hanka próbuje sobie z nimi poradzić, jak małe dziecko może odczuwać śmierć mamy, jak różne wydarzenia z naszego życia mogą mieć wpływ na nas i na nasze otoczenie. Wielkim plusem książki jest to że autorka prostym językiem przedstawia nam tę historię, wczuwamy się w położenie bohaterów i razem z nimi przeżywamy wszystkie wydarzenia.  Jeżeli znajdziecie czas dla tej książki zapewniam nie będzie on stracony, gorąco polecam Wam tę książkę.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi II"

"Pod hasłem"

Magdalena Kawka - "Wyspa z mgły i kamienia"

źródło

TYTUŁ: Wyspa z mgły i kamienia
AUTOR: M. Kawka
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 288

To już moje drugie spotkanie z autorką. Pierwsze odbyło się jakieś dwa lata temu, wtedy w moje ręce wpadła książka "Alicja w krainie konieczności" - książka bardzo podobała mi się i do dziś bardzo dobrze ją wspominam. Tym razem w moje ręce przywędrowała najnowsza powieść autorki "Wyspa z mgły i kamienia" - czy i tym razem spotkanie z autorką będzie również udane?

Julia, lat pięćdziesiąt cztery, zna pięć języków obcych, lekarz anestezjolog, z zamiłowania historyk, matka dwóch dorosłych córek - Anny i Ewy, które wychowywała jako samotna matka, starając się zapewnić im wszystko co najlepsze. Teraz przeżywa trudny okres, jej partner Paweł zostawił ją - wymienił na młodszy model, zarzucając jej brak spontaniczności i okazywania uczuć, a przecież Julia przez lata wypracowała w sobie taki model kobiety, powściągliwej i oddanej dzieciom. Czuje się wypalona nie tylko emocjonalnie, ale również zawodowo - postanawia wziąć się w garść i zmienić swoje życie, co córkom nie do końca się podoba - przecież wnuki, trzeba pomóc córkom, praca - ale Julia już postanowiła - sprzedała kamienice po babci w Łodzi - co również nie podobało się córkom - przeszła na emeryturę w szpitalu i kupiła dom na Krecie w mieście Falasarna. Zawsze chciała poznać Kretę i  jej historię, to tu po przyjeździe spotyka się z pewnym bogatym gronem mieszkańców, którzy nie chcą zmieniać miasteczka z cichego i spokojnego w pełnego turystów, chcą ciszy i spokoju - tego chce i Julia. Niestety nie dane jest jej cieszyć się ciszą i spokojem. W domu pomieszkuje dziki lokator - który jakby czegoś szukał. Zwiedzając okolicę pomaga postrzelonemu mężczyźnie. Poznaje młodszego mężczyznę, na widok którego szybciej bije jej serce. Pomału odkrywa kim był ojciec byłego właściciela domu który kupiła, znanym odkrywcą archeologiem, ale również posądzany o kolaborację z Niemcami w czasie wojny - jego syn kontynuował prace archeologiczne i natrafił na coś wielkiego, jego odkrycie odbiło by się echem po całym świecie i przyniosło by splendor. Niestety nie dane było mu dożyć tej chwili, grupka bogatych mieszkańców nie chce dopuścić do rozgłosu. Czy Julia doczeka tak upragnionego spokoju? Czy zrezygnuje ze swojej powściągliwości i da szanse miłości?  Czy odkrycie ujrzy światło dzienne? Kim naprawdę jest grupka bogatych snobów?

Moje drugie spotkanie z autorką uważam za udane. Powiedziałabym że przewidywalna, tym niemniej bardzo dobrze mi się ją czytało. Bardzo ciekawe opisy krajobrazów Krety, oraz jej historii. Do powieści obyczajowej z delikatnym wątkiem miłosnym, autorka dorzuciła ciekawy wątek historyczny powiązany z dawną Kretą, odkrywanie tajemnicy i czasami II wojny światowej.  Grupka bogatych mieszkańców Falasarny to ciekawe i barwne postacie, mająca również swoje tajemnice. Język prosty i lekki, dzięki czemu książkę czyta się szybko i lekko, i mimo takich upałów za oknem - kiedy nie chce się nic robić, książka nas wciągnie i zapewni ciekawie spędzone chwile. Jak już wspomniałam wcześniej moje drugie spotkanie z autorką uważam za również udane jak i pierwsze - książkę jak najbardziej polecam, jako idealną lekturę na lato lub na mroźne zimowe wieczory, będziemy wtedy mogli poczytać o pięknej i słonecznej Krecie :)

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Krzysztof Beśka - "Wieczorny seans"

źródło

TYTUŁ: Wieczorny seans

AUTOR: K. Beśka

WYDAWNICTWO: MG

STRON: 336

DATA WYDANIA: 2012

Współczesna Warszawa. W jednaj z korporacyjnych firm zostaje zastrzelony dyrektor-despota. Sprawą zajmuje się komisarz Konstanty Podbiał, oficer stołecznej dochodzeniówki, dość nietypowy gliniarz. Dla jednych nadaje się tylko do telewizyjnych wystąpień, ale są i tacy, którzy widzą w nim "prawdziwego psa": czasem zbyt porywczego, ale za to z ambicjami. W tym samym czasie dochodzi do makabrycznego zdarzenia na planie serialu, w którym występuje żona policjanta ...
Czy te dwa zdarzenia mają ze sobą coś wspólnego? Wkrótce okazuje się, że klucza do zagadki należy szukać w nieodległej przeszłości, kiedy to na mapie miasta znajdowały się jeszcze obiekty noszące nazwy: "Moskwa", "Skarpa", "Sawa", "Relax", "Syrena" ... (opis książki - okładka książki)

Polskich autorów odkryłam zaledwie trzy lata temu, wcześniej preferowałam autorów zagranicznych nie doceniając rodzimych, teraz nie wyobrażam sobie żebym nie czytała książek napisanych przez polskich autorów. Tym razem w moje ręce trafił kryminał, na tym polu niektórzy uważają że nasi pisarze pozostają daleko w tyle za zagranicznymi, ja się z tym nie zgadzam - uważam że są bardzo dobre, przynajmniej te książki które trafiły w moje ręce, oczywiście że zdarzają się tzw. "niewypały", ale te zdarzają się zarówno w polskiej literaturze jak i obcej.

Jak już wspomniałam tym razem w moje ręce trafił kryminał, jest to książka Krzysztofa Beśki, akcja dzieje się we współczesnej Warszawie, to moje pierwsze spotkanie z autorem ... czy okaże się udane - zobaczymy ...

"Kostek poczuł, jak wraca mu ochota do życia. Nie wiedział, że nim minie dopiero

 co rozpoczęty dzień, uczucie to wypełni go jak nigdy dotąd.

 Tak mocno, jak pragną żyć ludzie, którzy umierają ..." [1]

Konstanty Podbiał to policjant z warszawskiej dochodzeniówki, poznajemy go w chwili lekkiego załamania, jego żona Katarzyna Rawska - serialowa aktorka, odeszła od niego - będą się rozwodzić, to dla niego cios, bo on ciągle kocha swoją żonę. Kostek do pracy jeździ metrem, gdzie ma sposobność obserwowania ludzi, choć sama jazda nie sprawia mu przyjemności - ścisk, brak miejsc, rozmowy przez telefon, muzyka - to wszystko go denerwuje. Partnerem Kostaka jest Tymon Nowak - młody, pełen werwy. To oni obaj dostają sprawę zabójstwa dyrektora w Uniwerteksie. Cała sprawa wygląda jak zaplanowana egzekucja, ale kto? i dlaczego? Podejrzenie pada na zwolnionych pracowników - czy to dobry trop? Ginie następna osoba - podobne działanie, czy sprawy się wiążą? Tymon odkrywa że zamordowani się znali, czy inni mogą być celem? - czy uda się im znaleźć zamachowca? 

Autor mnie zaskoczył, książka świetna ... ale po kolei. Już prolog obiecuje nam że na kartkach książki będzie ciekawie, akcja dzieje się w ciągu tygodnia i wciąga od początki, dawka adrenaliny wzrasta to opada, żeby za chwilę znów wzrosnąć. Autor nie tylko przedstawia nam wciągającą akcję kryminalną, ale także mamy inne wątki, jak chociażby wizyty na planie zdjęciowym serialu żony Kostka, do tego poznajemy fabułę nie tylko ze strony policjantów, ale również zamachowca. Oprócz świetnej akcji autor raczy nas także różnymi spostrzeżeniami na otaczający świat i ludzi, jednocześnie oprowadza czytelnika po Warszawie nie tej współczesnej, ale tej z lat 80-tych. 

Cóż mogę dodać, świetna książka i gorąco ją polecam, nie bójcie się że to polski autor, sięgnijcie -bo warto.

[1] Krzysztof Beśka "Wieczorny seans", wyd. MG 2012, str. 282

Moja ocena: 5,5/6

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania 

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Ireneusz Pawlik - "Parada blagierów. Najsłynniejsze mistyfikacje"

źródło

TYTUŁ: Parada blagierów. Najsłynniejsze mistyfikacje.

AUTOR: I. Pawlik

WYDAWNICTWO: MG

STRON: 336

DATA WYDANIA: 2011 

Galeria najsłynniejszych hultajów, oczajduszy, spryciarzy, szarlatanów, cwaniaków, fałszerzy i wydrwigroszy. 

Z góry przyznajemy, że mamy odrobinę sentymentu i wyrozumiałości dla obwiesiów wszelkiej maści, zwłaszcza gdy wykażą się twórczym polotem, a kierowała nimi nie tylko niska chęć zysku, lecz robili to także dla zabawy, jak to mówią – just for fun.
Zdajemy sobie przy tym sprawę, że najdoskonalszych przekrętów przedstawić nie możemy, ponieważ po prostu nigdy nie zostały wykryte. W tym przypadku mamy do czynienia z czymś w rodzaju czarnej materii – autorytety przekonują nas, że istnieje, ale empirycznych dowodów nie ma…
Wiele z najsławniejszych mistyfikacji skonstruowano tak misternie, że nie mogły być bezinteresowne. Niektóre bezpośrednio krzywdziły bliźnich i przynosiły im wymierne straty! My jednak skupimy się na lżejszej warstwie tych przedsięwzięć. Oddamy należną cześć ofiarom i poszkodowanym, ale z wyżyn upływającego czasu, który zabliźnia rany i pozwala spojrzeć na wszystko z dystansem, dostrzegać będziemy raczej rozrywkową i humorystyczną stronę tych figli. Wskażemy brawurę ich organizatorów oraz naiwność wszystkich, którzy dawali się podpuścić. Dla gamoni nie będzie litości, ale pożałujemy dobrodusznych i prostolinijnych, choć łatwowiernych. Nasza księga opowie mniej o przestępstwach, a bardziej o wkręcaniu czy wpuszczaniu w maliny. A jeśli nawet czasem uwzględnimy literalnych oszustów – będą to artyści w swym fachu! (źródło opisu - okładka książki)

Tak naprawdę na tę książkę bardziej zwrócił uwagę mój mąż niż ja, która osobiście nie przepadam za czytaniem biografii, bo tak o niej myślałam. Książka odstała swoje na półce, pomimo że mąż namawiał mnie do niej parokrotnie, bo stwierdził że jest świetna , ale ja jak to przykładna żona ... na przekór, nie ciągnęło mnie do niej, aż nadszedł jej czas. Po południu, gdy wręcz nieoczekiwanie była cisza i spokój, dzieci zajęły się zabawą stwierdziłam że zajrzę do książki, zaczęłam czytać, wertować kartki i ...

... i przepadłam, książka mnie zaskoczyła.

Już w samej przedmowie zatytułowanej "Wyjaśnienia i usprawiedliwienia" autor, wyjaśnia że nie jest to zwykła książka, a raczej leksykon osób znanych lub mniej znanych, które swoimi mistyfikacjami, fałszerstwami, oszustwami, zapisali się na kartach historii. Oczywiście jak autor wyjaśnia, nie jest to kronika kryminalna, a wydarzenia w niej opisywane bardziej rozpatrywane są w formie dowcipu i brawury, "sprycie i cwaniactwie - o błyskotliwych i pełnych polotu fortelach. Mniej o przestępstwach, a bardziej o wkręcaniu, wpuszczaniu w maliny i robieniu w konia i balona."*

Poznajemy historię ludzi których znamy lub gdzieś o takich historiach słyszeliśmy, lub odkrywamy nowe nazwiska i ciekawe historie, które niejednokrotnie wywołują uśmiech na naszych twarzach.
Anna Anderson, rzekoma córka cara Mikołaja II, która ocalała podczas egzekucji rodziny carskiej, czy to ona?, czy tylko podstawiona osoba? ... porwanie Agaty Christie, czy było prawdziwe? ... Mata Hari - czy była super szpiegiem? ... Sinichi Fujimura, japoński archeolog, który to pragną by Japonia była "kolebką rozumnej ludzkości"* ... znajdziecie tu wiele ciekawych historii, jak odnaleziono rzekome niepublikowane prywatne dzienniki Hitlera, o znakomitych fałszerzach, kasiarzach jak Szpicbródka, czy też słynne audycje radiowe pastora Knoxa i reżysera Orsona Wellsa, którzy to przekonali słuchaczy że to co opowiadają to dzieje się naprawdę.

Jak już wspomniałam książka mnie zaskoczyła, ciekawe historie, napisane lekkim i łatwym językiem, każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Do tego, jako że to leksykon możemy przeczytać parę ciekawych historii, odłożyć książkę i ponownie po nią sięgnąć, lub wziąć ją w jakąś kolejkę czy też krótką podróż autobusem.
Jednak powiedziałbym że książka ma pewne braki jak ... brak spisu nazwisk opisywanych osób, czy też brak zdjęć, dzięki którym książka byłaby jeszcze ciekawsza, nabrała więcej kolorytu, ale jak najbardziej mogę ją polecić jako lekką lekturę, której nie trzeba od razu czytać w całości.

Moja ocena: 4,5/6

 * - fragmenty tekstu pochodzą z książki "Parada blagierów. Największe mistyfikacje" I. Pawlika, wyd. 2011

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z

Wydawnictwa MG 

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Dorota Combrzyńska-Nogala - "Drewniak"

źródło

TYTUŁ: Drewniak

AUTOR: D. Combrzyńska-Nogala

WYDAWNICTWO: MG

STRON: 260

DATA WYDANIA: 2012  

Pewnego dnia Łucja Nowakówna kupuje kolejne, ale za to wyjątkowo dizajnerskie śliwkowe buciory, rzuca chłopaka, wygodne mieszkanie i przeprowadza się do odziedziczonego po wuju drewniaka bez porządnej łazienki, ale za to z piecem i dzikim lokatorem. Do tego momentu, oprócz nudnego narzeczonego, miała tylko przyjaciela z dzieciństwa, napakowanego łysola Bronka Skrzętnego. Teraz zaprzyjaźnia się z nowymi sąsiadami: karlicą panią Marlenką, handlarzem antyków Władkiem Szuszfelakiem, synem zmarłej lokatorki wuja, filmowcem przyrody – Januszem Poniewieskim, a także patykowatą Basią z trójką podobnych do niej dzieci.
Łucja rysuje komiks, do którego potrzebuje marionetki. W tym celu udaje się do teatru lalkowego, gdzie poznaje bardzo przystojnego i uwodzicielskiego aktora Walerego Dębowskiego. Od pierwszych taktów wspólnie przetańczonego tanga jasne jest, że niesamowicie pociągają się wzajemnie, ale dziewczyna klasyfikuje go jako maczo i nie chce o nim myśleć.
W dodatku, w okolicy drewniaka zaczyna pojawiać się niezwykły klaun…(źródło opisu - okładka książki)

 Do książki ciągnęło mnie jak tylko przeczytałam o niej, czułam że to jest to co lubię, choć tliła się we mnie nutka niepewności, bo z dorobkiem autorki nie spotkałam się wcześniej. Więc gdy w końcu książka trafiła w moje ręce z zapałem zabrałam się do jej czytania ...

 Łucja Nowakówna  przeprowadza się do odziedziczonego po wuju drewniaka - dlaczego do drewniaka, domku bez wygód, bo dość ma swojego nudnego narzeczonego i życia z nim. Na uliczce gdzie stoi drewniak poznaje bardzo ciekawych i nietuzinkowych sąsiadów. Poznają się w dość niecodziennej sytuacji, na stypie po wuju. Mimo że Łucja nie znała wuja, to od razu go polubiła, okazał się mistrzem obuwniczym i robił dizajnerskie obuwie, takie jakie Łucja uwielbiała. Łucja w swojej części drewniaka nie miała łazienki, więc chciała jak najszybciej pozbyć się podnajemcy Janusza, który to likwidował mieszkanie po niedawno zmarłej mamusi, ale okazało się to dość kłopotliwe, bo Janusz tylko udawał pakowanie dobytku po mamusi. Ciągle wpakowywał się w dziwne kłopoty z których musieli go wyciągać. Ogólnie całe towarzystwo Łucji, okazało się bardzo rozrywkowe i z pomysłami np: bal noworoczny w takich przebraniach żeby nikt nikogo nie mógł poznać :) a co się wtedy działo ... uuuu ...długo by opowiadać :) Całe towarzystwo przypadło także do gustu przyjacielowi Łucji, Balero, który to po rozstaniu ze swoją dziewczyną bardzo często odwiedzał Łucję i to on przeją na siebie zawiadomienie żony Janusza, co się tu dzieje, chcąc nie chcąc, rozmawiali coraz więcej i pisali do siebie ... można powiedzieć że coś zaiskrzyło. W całe zacne towarzystwo wmieszał się tez Walery, według Łucji maczo, ale jaki ... mmmmm ... iskrzyło że hej :) a klaun? ... też niczego sobie :)
Niestety drewniak zostaje podpalony, wychodzą na jaw dziwne i nieznane tajemnice z życia mieszkańców, a do tego w piwnicy znajdują trupa  ... kto to jest?

Po skończeniu czytania stwierdzam że ... to jest to co lubię :) bardzo fajna, lekka i rozluźniająca książka. Autorka w bardzo ciekawy sposób bawi nas wesołą historią w której poznajemy ciekawych ludzi, z ich życiowymi historiami i dziwnymi nazwiskami. Choć jest przewidywalna jak się to skończy i kto jest klaunem (ja wiedziałam) to książka zapewnia nam mile spędzony czas ... ze śmiechem. Lubię takie książki poczytać dla odprężenia i rozluźnienia, jeżeli też takie lubicie to jest to lektura dla Was :) Polecam.

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z

Wydawnictwa MG

             

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"