Charlotte Grossetete - "Pragnienie Boga. Opowieść o Matce Teresie"

źródło

TYTUŁ: Pragnienie Boga. Opowieść o Matce Teresie
AUTOR: Ch. Grossetete
WYDAWNICTWO: PROMIC
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 272

Nie ważne jakiego jesteś wyznania, czy poglądów ale tę kobietę zna chyba każdy - Matka Teresa z Kalkuty, od października 2003 roku błogosławiona. Urodziła się w Skopje w Macedonii, po śmierci ojca matka wychowywała ją w wierze katolickiej, sama Agnes już od dwunastego roku życia chciała swe życie poświęcić Bogu i  bliźnim zostając misjonarką. W wieku osiemnastu lat opuściła rodzinny dom i wstąpiła do Instytutu Błogosławionej Maryi Dziewicy. W roku 1929 udała się do Indii, by rozpocząć nowicjat u podnóża Himalajów, swoja posługę zaczęła od nauczania w szkołach dla dziewcząt, 24 maja 1937 roku złożyła śluby wieczyste, od samego początku swojej pracy pomagała ubogim, chorym i potrzebującym, przemierzała ulice Kalkuty, oddawała zużyte zakonne rzeczy - we wrześniu 1946 roku podczas podróży na rekolekcje usłyszała "powołanie w powołaniu" - by opuściła swój klasztor i założyła nowe zgromadzenie, które będzie miało na celu pomoc najbiedniejszym. W sierpniu 1948 roku zaczęła swoją pracę na ulicach Kalkuty wśród ubogich i chorych, swój klasztorny habit zamieniła na białe sari z niebieską obwódką, jednocześnie wtedy przyjęła obywatelstwo indyjskie. Początki jej posługi były trudne, ale z roku na rok jej działalność była coraz bardziej zauważana, było coraz więcej chętnych osób prywatnych i instytucji do dawania datków na jej działalność. W październiku 1950 roku z Watykanu dostała oficjalne pozwolenie na założenie zgromadzenia diecezjalnego - nazwanego Misjonarkami Miłości, które na początku swej działalności liczyło zaledwie trzynastu członków, a w 1996 roku działało już 517 misji w ponad stu krajach, a w 2007 roku zgromadzenie liczyło około 450 braci i około 5000 zakonnic, pracujących na całym świecie. Matka Teresa podczas swojej posługi ubogim, niosła swoje słowo, uśmiech, życzliwość, potrzebującym na całym świecie, odwiedziła wiele krajów, spotykała się z głowami państw, otrzymywała nagrody i wyróżnienia min:  dostała Pokojową Nagrodę Nobla za rok 1979.

Matka Teresa z Kalkuty (źródło)

Krótka notka biograficzna błogosławionej Matki Teresy, którą tak naprawdę możecie przeczytać wszędzie i pewnie tego spodziewacie się po tej książce. Nic bardziej mylnego - świetna książka, która wciągnęła mnie w historię od pierwszych kartek, nie mogłam się od niej oderwać. Dlaczego? Autorka językiem lekkim i prostym przedstawiła nam biografię błogosławionej Matki Teresy, od chwili jej przybycia do Indii, do śmierci. Czytamy o jej pragnieniu poświęcenia się biednym i chorym, o powołaniu i rozmowie z Bogiem, o tym jak przemierzała slamsy Kalkuty, tuliła do piersi umierających dodając im w ostatnich chwilach ich życia otuchy i dawała miłość, przemierzała świat zakładając nowe zgromadzenia, szpitale, przytułki - dawała światu siebie, swoją miłość, wiarę i rozsławiając Jego imię. Całość czyta się jak powieść obyczajową z elementami powieści podróżniczej bo razem z Matką Teresa przemierzamy świat i humoru, bo Matka Teresa miała poczucie humoru, była uśmiechniętą, pełną życia i wiary w Boga kobietą, która swoje życie poświęciła Bogu i bliźnim.
Wspaniała książka, opisująca wspaniałą osobę, małą niepozorna kobietę, ale wielką duchem i wiarą - błogosławioną Matkę Teresę z Kalkuty, mam nadzieję że już niedługo świętą.

Teraz pewnie niektórzy z Was pomyślą - to nie dla mnie, ta książka mnie nie interesuje, a ja powiem  - dajcie jej szansę. To nie jest książka o  zwykłej kobiecie, i nie jest napisana trudnym językiem z specjalistycznymi słowami, jest prosta, lekka i daje siłę która bije od Matki Teresy, jej wiara, siła i poczucie humoru. Ja jestem książką zachwycona i gorąco też ją Wam polecam.

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z Wydawnictwa PROMIC

Henri Caffarel - "Sto listów o modlitwie"

źródło

TYTUŁ: Sto listów o modlitwie
AUTOR: H. Caffarel
WYDAWNICTWO: PROMIC
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 480

Modlitwa - rozmowa, cicho płynąca z naszych ust, westchnienie i myśli, do: Boga, Matki Przenajświętszej, świętych. Nasze prośby i dziękczynienia, nasze przeprosiny - płynące prosto z serca, w radości i smutku, z uśmiechem i łzami. Modlitwa - miłość, ukojenie, potrzeba bliskości, spotkanie, wyciszenie - nasze i Boga.

"Chciałbym, (...), abyś, zaczynając modlitwę, miał zawsze to głębokie przekonanie, że jesteś oczekiwany: oczekiwany przez Ojca, przez Syna i przez Ducha Świętego; oczekiwany w rodzinie, jaką jest Trójca Święta. Miejsce dla ciebie już tam przygotowano." [1]

Autor - Henri Caffarel - francuski ksiądz, rekolekcjonista, człowiek modlitwy i wielkiego skupienia, był założycielem ruchu małżeńskiej duchowości, tworzył czasopisma - "Złota obrączka" i "Zeszyt modlitwy". Zmarł w 1996 roku w wieku 93 lat, mając opinię świętego, jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 2006 roku.

"(...) modlitwa nasza jest dziełem samego Ducha Świętego w nas, 

i to właśnie czyni ją wszechmocną wobec Wszechmogącego Boga." [2]

"Sto listów o modlitwie" to książka ukazująca nam drogę i istotę modlitwy. Autor w formie listów odpowiada na listy i pytania, przedstawia przypowieści, radzi - jak się modlić i czego szukać w modlitwie. Książka nie jest podręcznikiem jak się modlić, ona ma nam pomóc, by nasze spotkania z Bogiem były pełniejsze, by czuć z Nim bliskość i Jego ciepło, by nasza modlitwa była rozmową a nie cichym monologiem, by nie bać się modlitwy i swoich uczuć.

Książka wymagająca skupienia przy czytaniu, by wyłapać te rady które daje nam autor, by poczuć co chciał nam powiedzieć i wynieść z tej lektury dla siebie jak najwięcej. Sto  listów, sto rad - najlepiej czytać jeden list na dzień, skupić się na nim i czerpać z niego jak najwięcej, a nawet ten sam list czytać kilka razy na dzień, a najważniejsze - to czytać je z otwartym sercem.
Wspaniała, barwnie napisana - gorąco polecam wszystkim modlącym się, jak i tym próbującym czy stawiającym pierwsze kroki w modlitwie, ta lektura wskaże drogę, poradzi i pomoże - by spotkanie z Bogiem było ekscytujące, pełne wiary i modlitwy.

"Gdy dusza rozpoczyna modlitwę, choćby nawet miała zamiar zająć się jakimś szczególnym tematem, staje się nagle, nie wiedząc jak, złączona wewnętrznie ze słodkim poczuciem obecności Pana. To prawda, że w tym uczuciu nie ma nic wyraźnego, lecz słodycz, która mu towarzyszy, przekonuje duszę, że Ten, którego kocha, jest blisko i przychodzi sam, aby dać świadectwo miłości Boga, co więcej, przekonuje ją, że nie powinna wówczas o niczym myśleć, lecz kosztować szczęście, jakie jej zostało dane." [3]

[1] Henri Caffarel "Sto listów o modlitwie" wyd. PROMIC, 2014 str. 17
[2] tamże str. 67
[3] tamże str. 460-461

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z Wydawnictwa PROMIC

Christine Watkins - "Historie cudownych uzdrowień i nawróceń"

źródło

TYTUŁ: Historie cudownych uzdrowień i nawróceń

AUTOR: Ch. Watkins
WYDAWNICTWO: PROMIC
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 296

Medjugorie mała miejscowość w południowej części Hercegowiny, rzadko odwiedzana i spokojna, ale wszystko się zmieniło - 24 czerwca 1981 roku, kiedy to grupie nastolatków ukazała się Maryja, Matka Boga, co spowodowało zryw religijny, na co ówczesne władze komunistycznie nie chciały przystać. Pielgrzymi licznie przybywają do Medjugorie (od 1981 roku Medjugorie odwiedziło ponad 45 milionów pielgrzymów z całego świata), choć brak jest oficjalnego miejsca kultu, najczęściej odwiedzane jest wzgórze Crnica (gdzie miały miejsce pierwsze objawienia) oraz Kościół św. Jakuba. Było to sześć osób zwanych widzącymi i zgodnie z ich relacjami mają objawienia  do dziś. Niektórzy codzienne, inni kilka razy w roku, a jeszcze inni raz w roku. Matka Boża podczas objawień przekazuje im orędzia które kierowane są do całego świata i ludzkości dotyczą min: nawrócenia, modlitwy, postu, pokuty, zachęty do czytania Pisma Świętego, spowiedzi, wartości rodziny, dziękczynienie Bogu i otwierania się na jego miłość i Matki Bożej oraz modlitwy o pokój oraz codziennego odmawiania Różańca. Jest wiele argumentów zarówno za prawdziwością jak i negujących wiarygodność i prawdziwość objawień. Objawienia są cały czas badane przez Kościół, który na dzień dzisiejszy ich ani nie odrzuca ani nie potwierdza.

"Historie cudownych uzdrowień i nawróceń" to książka przedstawiająca nam sześć osób oraz ich historie życia - moment nawrócenia i uzdrowienia, zawierzenia Maryi. Goran - bezdomny narkoman, wyrzucony z domu staczał się w otchłań, czekał na śmierć, pewnej nocy zawołał o pomoc do Maryi - został wysłuchany, John - samotny mężczyzna, szukający akceptacji i miłości, Papa Jaime - nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla, schodzi do kanałów pod Bogotą i odszukuje bezdomne dzieci którym pomaga, Angela - striptizerka, pewnego dnia usłyszała słowa Boga jak ją woła, z nerwowej zbuntowanej dziewczyny stała się dziewczyną walczącą za pomocą modlitwy, Michael - uzależniony od kokainy, pociągał za sobą całą rodzinę, kradł, kłamał byle tylko mieć na działkę, Christine - zagubiona ateistka, szukała swojego miejsca, jej wnętrze było puste, aż pewnego dnia została uzdrowiona zarówno fizycznie jak i psychicznie, pustka została zapełniona. Każdy z nich w swoim życiu doświadczył załamania, odsuwał się od Boga, szukali Go lub byli przy Nim, ale tak jakby Go w ogóle nie znali, zamykali swoje serca, byli na skraju wyczerpania psychicznego i fizycznego, pustka od środka ich zabijała, szukali i prosili. Każdy z nich musiał przejść własną drogę do Boga i Maryi, musieli ich na nowo odnaleźć - doświadczyli tych samych łask: wszyscy znaleźli nadzieję i uzdrowienie w kochającym Bogu, a w trakcie swojej wędrówki ku nawróceniu otrzymali pomoc w postaci obecności Najświętszej Maryi Panny i Jej objawień w Medjugorie. [1]
Ich drogi w końcu skierowały się do Medjugorie, tam odkryli siebie, zapełnili pustkę, poczuli się jak w niebie w objęciach Matki, ich i Jezusa Chrystusa, Ona wstawia się na nami u Syna swego, szczęśliwi, uporządkowali myśli i wrócili do domów z ogromnymi pokładami miłości i wiary, spokoju, nadziei i szczęścia.

"Jeżeli oddacie mi się, nawet nie zorientujecie się, jak przekraczacie granicę między życiem a życiem po śmierci. 

Zaczniecie żyć na ziemi tak, jakbyście żyli w niebie"

Orędzie Maryi z 1986 r. [2]

Prosili i zostali wysłuchani, świadectwo że Pan nas słucha i działa, także za pośrednictwem Maryi, a Ona matkuje nam, kocha nas miłością bezgraniczną, nawet gdy grzech nami zawładną Ona wstawia się za nami u swojego Syna.
Autorka przedstawia nam historie tych sześciu osób w narracji pierwszoosobowej, chciała by ich rozmowy z nią miały prosty przekaz dla czytelnika, byśmy poczuli ich emocje, szczęście, szczerość w opowieściach o ich drodze do Boga i Jego Matki Maryi. Dodam że jedna z historii jest opowieścią samej autorki Christine, oraz jej męża. Język jest prosty i zrozumiały, na końcu każdej historii mamy jedno z orędzi Maryi z Medjugorie, tematy do rozważań modlitewnych oraz ćwiczenia umacniające w wierze. Na końcu książki mamy krótką historię objawień w Medjugorie. Książka warta polecenia i przeczytania, czy to lektura dla każdego? myślę że tak - i dla wierzących i dla tych co się wahają, jak i dla niedowiarków. Książka która skłania do refleksji nad własnym życiem, zadumy i modlitwy.

[1] Christine Watkins "Historie cudownych uzdrowień i nawróceń" wyd. PROMIC, 2014,  str. 15

[2] tamże str. 90

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z Wydawnictwa PROMIC

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Klucznik"

Magdalena Kordel - "Uroczysko"

źródło

TYTUŁ: Uroczysko
AUTOR: M. Kordel
WYDAWNICTWO: ZNAK
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 384

Pewnego dnia Majce zawalił się świat, mąż ją zostawił dla młodszej kobiety. Majka została sama z piętnastoletnią córką Marysią, dwoma psami, kotem, oraz małym domkiem który wymaga gruntownego remontu - jest w nim tak zimno że śpi w dresie, a nie jak kochanka męża w ogrzewanym bloku w lekkich fatałaszkach.  Gorzej już chyba być nie może - a jednak. Mąż Majki (już niedługo były mąż) zawiadamia ją że wziął kredyt w banku na interes  życia który nie wypalił, został z długami - a jako że są małżeństwem to długi są i jej, a kredyt wziął pod zastaw domu - bez zgody Majki i teraz bank zabiera im dom. To przepełniło szalę goryczy, Majka z córką przeprowadziła się do rodziców, całkowicie rozbita, przytłoczona tym wszystkim co się działo, popadająca w marazm i depresję, by temu wszystkiemu sprostać wyjeżdża do domu który po ciotce odziedziczyli rodzice, do Malowniczego w Sudetach. Tam chce zapomnieć o wszystkim, przemyśleć , pobyć w samotności, niestety nie jest jej to dane - drzwi do domu się nie zamykają, a Majka ma pełne ręce roboty - nowi znajomi, nowe zwierzęta. Majka podejmuje decyzję - przeprowadza się do Malowniczego. Ale czy jest to dobra decyzja? Czy nie jest ona zbyt pochopna? Co na to jej rodzice i córka? Czy Majka odnajdzie tam siebie i swoje miejsce? Czy da sobie jeszcze szansę na miłość? Jak potoczą się dalsze losy Majki i jej bliskich?

Zakochałam się w Malowniczym już jakiś czas temu i każdy powrót raduje moje serce. Tak było i tym razem - mimo że "Uroczysko" czytałam już jakiś czas temu i trochę obawiałam się czy powrót do tej samej książki nie będzie złym pomysłem, jednak nie - powrót był rewelacyjny. Cudowna książka, przy której się odprężyłam, lekka, pocieszająca, pokazująca jak ważna jest rodzina i przyjaciele, którzy staną przy Tobie murem, pocieszą, będą na dobre i złe. Bohaterowie ciekawi i wyraziści, język prosty, czyta się szybko, a okładka zniewalająca, piękna i klimatyczna :) Może i miasteczko wraz z mieszkańcami to wyidealizowany twór, ale cudowny, i ja po prostu czuję że gdzieś tam w świecie jest takie miasteczko i Uroczysko, i ja chciałabym tam pojechać, zamieszkać i spotkać tych wszystkich ludzi. Książka przy której poczułam się lekko, cudownie, odprężyłam się i uśmiałam - dla mnie jest to idealne połączenie by książka zafascynowała. Jeżeli jeszcze nie odwiedziliście Malowniczego i Uroczyska - to nie zwlekajcie, gorąco zapraszam.

Dodam jeszcze że zawsze obawiam się powrotów do przeczytanych już książek, do tej pory mam jedną taką autorkę której książki mogę czytać zawsze, teraz dołączam panią Magdalenę Kordel. Wiem że na pewno jeszcze powrócę do Malowniczego i nie tylko czytając nowe książki, ale na pewno powracając do starych.

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z wydawnictwa ZNAK

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

Ewa Skarżyńska - "Sen świętego Antoniego"

źródło

TYTUŁ: Sen świętego Antoniego
AUTOR: E. Skarżyńska
WYDAWNICTWO: PROMIC
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 36

Zginęło Wam coś kiedyś? np: klucze, okulary, dokumenty, zegarek, książka, miś, klocek, samochód - i co? Nigdzie nie można ich znaleźć - do kogo wtedy można się zwrócić o pomoc w poszukiwaniach? Tak - do św. Antoniego, on na pewno pomoże :)

Święty Antoni - patron rzeczy zagubionych i zaginionych ludzi, także: dzieci, górników, ubogich, położnic, podróżnych, małżeństw i narzeczonych, a także wielu miast oraz franciszkanów i antoninek.

fot. Melania K.

Święty Antoni całe dnie i noce jest zapracowany, dzieci gubią zabawki i różne inne rzeczy, płaczą, szukają i proszą go o pomoc w ich odnalezieniu. A on biedny zmęczony, zalatany już nie nadąża za tymi telefonami. Pewnej nocy św. Antoni przysnął i śniło mu się że sam się ... zagubił, w niebie oglądając jego cuda. I co teraz?

fot. Melania K.

Szukają wszyscy święci w niebie Antoniego, bo dzieci proszą ich by go odnaleźli, bo bez niego ani rusz, on niezbędny jest by rzeczy  i ludzi odnaleźć. Gdzie jest święty Antoni? Czy się odnajdzie? Kto pomoże?

fot. Melania K.

Rewelacyjna książeczka dla dzieci, ukazująca postać świętego Antoniego, kim był, czyim jest patronem i w jakich sprawach możemy się do niego zwracać. Krótka, wesoła opowieść, rymowanymi zdaniami, zachęcająca maluchy do  poznania bliżej tego świętego. Duże litery umożliwiają nawet początkującym czytelnikom na łatwe czytanie, proste zdania i język. 

fot. Melania K.

Całości dopełniają kolorowe, bardzo ładne ilustracje Moniki Kruszewskiej. Pięknie wydana, z przodu kartka z miejscem na dedykację a dokładniej "Z życzeniami ekspresowego wsparcia św. Antoniego dla ...." - więc jak widzicie idealna na prezent. Gorąco polecam.

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z Wydawnictwa PROMIC

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Polacy nie gęsi III"
"Klucznik"

Nello Castello, Attilio Negrisolo - "Ojciec Pio. Cud Eucharystii"

źródło

TYTUŁ: Ojciec Pio. Cud Eucharystii
AUTOR: N. Castello, A. Negrisolo
WYDAWNICTWO: PROMIC
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 184

Święty Ojciec Pio ur. 25 maja 1887 roku w Pietrelcinie, zm. 23 września 1968 roku w San Giovanni Rotondo. Już od najmłodszych lat ukierunkował swoją życiową drogę, od piątego roku życia miał widzenia Jezusa i Maryi, a ukończywszy trzecią klasy szkoły podstawowej rozpoznał swoje powołanie za sprawą młodego kapucyna który przybył do jego wioski by zbierać datki. Chcąc wstąpić do zakonu młody Ojciec Pio musiał uzupełnić wykształcenie, do tego potrzebne były pieniądze, w tym celu jego ojciec udał się do Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu pracy. Po zdobyciu wymaganego wykształcenia 6 stycznia 1903 roku, w wieku piętnastu lat zostaje przyjęty do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów gdzie rozpoczął nowicjat. W dniu 22 stycznia złożył śluby zakonne i przyjął imię brata Pio, w 1907 roku złożył uroczyste śluby zakonne, a w 1910 roku został wyświęcony na kapłana. Od 4 września 1916 roku został przeniesiony do klasztoru kapucynów Matki Bożej Łaskawej w San Giovanni Rotondo, w międzyczasie był w parafii Matki Boskiej Anielskiej w Pietrelcinie gdzie stawał się coraz bardziej popularny za sprawą cudów których miał dokonywać, jego przełożeni przenieśli go ponownie do San Giovanni Rotondo. Tam Ojciec Pio został przewodnikiem duchowym wielu ludzi, a w 1940 roku rozpoczął budowę szpitala o nazwie "Dom Ulgi w Cierpieniu" który została otwarty w 1956 roku. W międzyczasie był odsunięty od sprawowania Mszy Świętej, nie mógł spowiadać,  nałożona była na niego kara kanoniczna, podejrzany był o: defraudacje pieniędzy przeznaczonych na budowę szpitala, samookaleczenia, chorobę psychiczną, niektórzy uważali go za oszusta, w latach sześćdziesiątych papież Paweł VI oddalił wszystkie oskarżenia przeciwko Ojcu Pio.
20 września 1918 roku na jego ciele ukazały się widoczne stygmaty, pięć krwawych ran w miejscach ran Jezusa Chrystusa. Według Fundacji Ojca Pio jego stygmaty zniknęły w dniu jego śmierci, nie pozostawiając śladów, a lekarze którzy go badali po śmierci stwierdzili że było ono całkowicie pozbawione krwi.
2 maja 1999 roku papież Jan Paweł II ogłosił Ojca Pio błogosławionym, a 16 czerwca 2002 roku wyniósł go na ołtarze jako świętego. W mszy kanonizacyjnej wzięło udział 300 000 ludzi.

Tę krótką notatkę biograficzną zaprezentowałam Wam nie po to by przedstawić suche fakty, ale pokazać jak od najmłodszych lat Ojciec Pio żył Chrystusem i Maryją, w ciągu życia szykanowany i posądzany o oszustwa, nie ugiął się, wierzył, czuł i żył Chrystusem i swoją matką Maryją. Wiedział że jego życie jest ściśle związane z Najwyższym, że to Jemu poświęci się, będzie Go czuł - Jego cierpienie, ból i radość. Papież Jan Paweł II podczas uroczystości beatyfikacyjnych "ukazał nam postać Ojca Pio jako kapłana i zakonnika danego na wzór całemu Kościołowi" [1], oraz jak wielkim był miłośnikiem Eucharystii.

Autorzy Nello Castello i Attilio Negrisolo to dwaj duchowi synowie Ojca Pio, przez wiele lat blisko z nim związani. Liczne spotkania i rozmowy pozwoliły autorom na dogłębne poznanie Ojca Pio i jego posługi kapłaństwa, z której to uczynił prawdziwe misterium. Przedstawiają nam poprzez analizę jego wypowiedzi  wszystko to co powiedział na temat Eucharystii. Dzięki temu że byli blisko z nim związani możemy dogłębniej poznać Ojca Pio, jego duszę, myśli i postawę wobec Jezusa Chrystusa, oraz jak był niezwykle żywym i pięknym świadkiem ofiary Chrystusa w Eucharystii na ołtarzu i Golgocie.

"Ojciec Pio Kapłan, Ojciec Pio Ofiara i Ojciec Pio Hostia, urzeczywistniał tajemnicę Ojca Pio Eucharystii." [2]

Dla Ojca Pio Msza Święta to było prawdziwe misterium, jego msze trwały nawet do czterech godzin, podczas których jednoczył i spajał się z Jezusem Chrystusem, był Jego żywym obrazem cierpienia. "Codziennie przez pięćdziesiąt lat podczas sprawowania Mszy świętej Ojciec Pio "przeżywał Kalwarię", nie tylko w obecności wiernych, ale - także w obecności nieba, aniołów, świętych i Maryi." [3] Podczas Mszy świętych Ojciec Pio nawiązywał także szczególne relacje z wiernymi, spotkania z nimi pozwoliły mu na nawiązywanie szczególnych przyjaźni i otwierać się przed nimi opowiadając o sobie i Chrystusie, wzywał by poszli w Jego ślady by byli Jego naśladowcami. Dzięki tym relacjom zaczął organizować grupy modlitewne, ponieważ odczuwał potrzebę przebywania i spotykania się w duchu jedności - tak powstały Grupy Modlitewne Ojca Pio.

"Jego Msza święta sprawowana razem z Jezusem za braci, była nieustannym Wielkim Piątkiem, oczyszczeniem z grzechu." [4]

"Ojciec Pio. Cud Eucharystii. Duchowość i życie eucharystyczne brata z Pietrelciny" to objętościowo niewielka książeczka, ale z wielką treścią. Ukazuje nam życie tego świętego, jego poświęcenie i jedność z Jezusem Chrystusem, oraz oddanie Maryi. Dowiadujemy się jakim przeżyciem była dla niego każda Msza święta, a spożywanie ciała Chrystusa traktował jak pokarm nie tylko dla duszy ale i ciała, jakim był kapłanem i jak ważne dla niego były spotkania z wiernymi.
Książeczkę czyta się bardzo dobrze, język prosty dzięki temu łatwiej jest nam poznawać i przeżywać życie Ojca Pio. W książce oprócz tego co chcieli nam przekazać i utrwalić autorzy, mamy również rozdział co mówił o Ojcu Pio Jan Paweł II, a na końcu książeczki mamy etapy życia Ojca Pio i wybranych kilka jego tekstów eucharystycznych.
Czy jest to książka dla każdego? - śmiem twierdzić że tak, dla tych co już poznali Ojca Pio będzie to dodatkowa gratka poznania go bliżej, dla tych co jeszcze nie - dzięki niej będą mogli go poznać. Dla mnie była to wspaniała lektura duchowa, którą czytałam powoli delektując się bliskością z Ojcem Pio i jego miłością do Jezusa w Eucharystii.

"Moje serce czuje się tak, jakby było przyciągane wyższą siłą, zanim zjednoczy się z Nim rano w Najświętszym Sakramencie. Mam taki głód i pragnienie, zanim Go przyjmę, że mało brakuje, abym nie umarł z niepokoju. (...) Co więcej, ten głód i pragnienie, zamiast zostać zaspokojone po otrzymaniu Najświętszego Sakramentu, ciągle coraz bardziej wzrasta. (...) Zapominam prawie, że jestem na świecie; dusza i serce nie pragną niczego więcej i zdarza się , że przez długi czas dobrowolnie nie pragnę niczego innego." [5]

Moja ocena: 5,5/6

[1] N. Castello, A. Negrisolo "Ojciec Pio. Cud Eucharystii" wyd. Promic, 2015, str. 5
[2] tamże str. 10
[3] tamże str. 33
[4] tamże str. 45
[5] tamże str. 167

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z Wydawnictwa PROMIC

Magdalena Kordel - "Malownicze. Tajemnica bzów"

źródło

TYTUŁ: Malownicze. tajemnica bzów
AUTOR: M. Kordel
WYDAWNICTWO: ZNAK
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 400

Och, jak cudownie było ponownie odwiedzić Malownicze, poczuć tę atmosferę, zajrzeć w kilka miejsc. Tak, tym razem tylko przez nie przemknęłam, by udać się w dalszą podróż - i nie chodzi tu tylko o miejsca, ale i o czas.

Leontyna ma już swoje lata i nie ma żadnej rodziny, tylko tych co odwiedza na cmentarzu. Choć nie pochodzi z Malowniczego wrosła w miasteczko i jest z nim mocno związana, zna tu mnóstwo ludzi a i oni chętnie ją odwiedzają. Prowadzi sklepik "Kuferek" gdzie sprzedaje antyki, stare zabawki, kurzołapki i różne stare różności, wie o nich dużo, czuje ich, wie czego chcą i komu chcą być sprzedane. Ma do tego dar, to po ojcu - czuje przedmioty i ma różne przeczucia. To właśnie to przeczucie, takie dziwne, nie daje jej spać, jest poddenerwowana, wie że już niedługo coś się wydarzy. Do tego jeszcze zaczynają ją nawiedzać schowane głęboka w zakamarkach pamięci, nieodkopywane od lat, zapomniane - wspomnienia, których Leontyna przestraszyła się, nie chciała ich, ale one wróciły i chciały być opowiedziane. Podobnie jak rodowy pierścionek Leontyny  - piękny, złote listki wkoło rubinowego bzu, przynosi szczęście jego właścicielowi i się nim opiekuje - tak i wspomnienia chciały powędrować do Madeleine, chciały by Zosia powróciła.

Leontyna zabiera Madeleine w podróż do swojego dzieciństwa, kiedy była Zosią, mała chłopczyca :) wszędzie było jej pełno, ciekawa świata, zawsze uśmiechnięta. Poznajemy Zosię i jej rodzinę od najmłodszych lat, a nawet wcześniej od historii jej ojca Stanisława i rodowego pierścionka, jak tata poznał mamę Mariannę i kiedy obudził się w nim ten dar, który odziedziczyła po nim Zosia. Razem z jej wspomnieniami wędrujemy do leśniczówki pod Lwowem  do babci Anieli i dziadka Kota, a potem razem z małą psotną Zosią przemierzamy uliczki Lwowa. Rok przed wybuchem II wojny światowe Zosia wraz z rodziną przeprowadza się do Warszawy, ojciec czuł że będzie źle, robili zapasy i czekali, a w tym czasie Zosia wraz z siostrą Anią poznawały miasto, czerpały radość z każdego dnia, potem musiały szybko dorosnąć. Wojna zmieniła je szybko, głód, strach, Niemcy, bomby, łapanki, zimno, konspiracja - obie w niej działały, ale wojna dla nich to też miłość. Zosia pokochała jasne niebieskie oczy Bronka, to jej pierwsza wielka miłość która niestety zginęła - wtedy umarła Zosia, a urodziła się Leontyna. Potem przyszło Powstanie poszły i one, obie z siostrą, na odchodne mama dała jej pierścionek - tak ten, który miała ochraniać jego właściciela - to było ich ostatnie spotkanie.

Dlaczego właśnie teraz wspomnienia wróciły? Z taka siłą, bólem i łzami. Czy to może mieć coś wspólnego z pewnym starszym panem który przyjechał do Malowniczego odszukać dziewczynę ze zdjęcia? Zagląda przez witrynę "Kuferka", patrzy - czyżby znalazł tę dziewczynę? Kim on jest?

Piękne wspomnienia Leontyny, z jednej strony: barwne, wesołe, szczęśliwe a z drugiej przebija się przez nie smutek, cierpienie i żal. Czasy w których żyła ona i jej rodzina przeszły swoje, wojna odbiła na nich swoje piętno, coś utracili, czegoś już nie ma, wspomnienia - tylko to pozostało.
Autorka opisała historie pięknym, lekkim językiem. Zabrała nas w podróż do Lwowa, a później Warszawa, II wojna światowa i Powstanie Warszawskie - wszystko ze sobą idealnie współgra, jest dopasowane i ciekawe - nie można oderwać się od historii na przewracanych kartkach.

"Tajemnica bzów" to trzecia książka z serii o Malowniczym, małym miasteczku w Sudetach, chętnie tam powracam bo autorka stworzyła niesamowitą atmosferę tego miasteczka i jego mieszkańców. Jak już wspomniałam w tej części tylko przemykamy przez Malownicze, a i z mieszkańcami się nie spotykamy,  można ją spokojnie przeczytać nie znając poprzednich.

A ja czekam, kiedy autorka ponownie zaprosi nas do Malowniczego, kiedy znów spotkam sie z jego mieszkańcami - pozostaje mi mieć nadzieję że będzie to niedługo.

Moja ocena: 5,5/6

Malownicze

Wymarzony dom / Wymarzony czas / Tajemnica bzów

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z Wydawnictwa ZNAK

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"
"Klucznik"

Betty J. Eadie - "Po schodach do nieba"

źródło

TYTUŁ: Po schodach do nieba
AUTOR: B. J. Eadie
WYDAWNICTWO: ZNAK litera nova
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 224

18 listopada 1973 roku, Betty J. Eadie zgłasza się do szpitala na histerektomię częściową. Podjęli tę decyzję wspólnie z mężem, Betty ma trzydzieści jeden lat i jest matką sześciorga dzieci (urodziła siedmioro - jedno zmarło w trzecim miesiącu życia) - jej organizm jest nadwyrężony, podupada na zdrowiu i za radą swojego lekarza postanawia poddać się tej operacji. Wieczorem, dzień przed operacja dopada ją zwątpienie i wątpliwości, boi się, zaczyna wspominać narodziny dzieci i swoje życie, telefon do domu pomaga na chwilę zapomnieć. Operacja przebiega bez komplikacji, Betty jest w sali pooperacyjnej, wszystko wydaje się być w porządku. Ale czy na pewno? Betty zaczyna się dziwnie czuć, słabnie z minuty na minutę, nie może zadzwonić po pomoc, zapada się, gdy nagle zauważa że lata. Jest lekka, jest wolna i widzi swoje ciało na łóżku, jest martwa, i nikt o tym nie wie, nikt jej nie pomoże? Obok niej zjawia się trzech mężczyzn, są już wiekowi, bije od nich blask i spokój, znają ją i są z nią, są jej Aniołami Stróżami. Zabierają ją w ciemność, głęboka czerń, w której Betty nie czuje strachu, podąża ze swoimi Aniołami do tunelu, do światła. 

"Powiedzieli, że umarłam przedwcześnie. W jakiś sposób napełnili mnie spokojem i powiedzieli, żebym się nie martwiła, że wszystko będzie dobrze. Kiedy to uczucie do mnie dotarło, wyczułam ich głęboką miłość i troskę" [1]

"Po schodach do nieba" to książka w której Betty przedstawia nam swoją śmierć, swoją drogę tunelem do światła, gdzie spotkała Jego - Zbawiciela, i poczuła Jego bezwarunkową miłość, ogarniającą ją radość gdy ją przytulił, była w domu. Bo miłość jest najważniejsza, bez niej dusimy się, nikniemy i usychamy. Każdy nasz gest może okazać się bardzo ważny, każdy może nieść ze sobą miłość: uśmiech, pogawędka, drobna pomoc itp. , wszystkie są bardzo dla nas ważne, pomagają nam wzrastać duchowo. Musimy wyzbyć się naszych słabości, pozbyć złości, zazdrości, przestać nienawidzić - one nas niszczą, niszczą naszą duszę.  Betty zostaje oprowadzona po świecie pełnym światła, miłości, przyjaźni, dobroci, poznaje inne dusze znajdujące się w niebie, Anioły, zostaje przekazana jej ogromna wiedza, poznaje odpowiedzi na wszystkie zadawane pytania. Czuje się tam szczęśliwa, ale wie że jej śmierć była przedwczesna, musi wrócić, mimo że nie chce, ale ma misję. Dowiedziała się że każdy z nas ma na ziemi misję do spełnienia, która ma doskonalić naszą duszę, a gdy przyjdzie na nas czas i powrócimy tam do Boga będziemy doskonalsi.

"(...) początkiem każdego rodzaju tworzenia jest myśl, miałam również świadomość, że grzech, poczucie winy, rozpacz, nadzieja i miłość powstają w nas. Źródło uzdrowienia jest w naszym wnętrzu. Źródło cierpienia jest w naszym wnętrzu. Możemy stworzyć własną spiralę rozpaczy albo możemy stworzyć trampolinę szczęścia i poczucia spełnienia. Nasze myśli mają potężną moc." [2]

Betty podzieliła się z nami swoją historią, swoimi przeżyciami by uzmysłowić nam że śmierć to nie koniec, ale początek naszej drogi. Bóg czeka na nas, a każda nasza modlitwa jest wysłuchana. Ciepła, dająca nadzieję i siłę, wzruszająca i napełniająca nas lekkością, i przedstawiająca wiele spraw w nowym świetle.
Tak, jest wiele książek o podobnej tematyce i na pewno nie raz czytaliście, więc czym różni się ta książka od innych? Tym że autorka nie jest żadnym naukowcem, lekarzem, badaczem, nawet nie jest wysoko wykształconą, jest zwykłą kobietą, matką sześciorga dzieci, Indianką, doświadczyła śmierci klinicznej i spotkała się z Bogiem i chciała nam tak po prosty, lekkim językiem opowiedzieć swoją historię. Jak tam jest w Niebie i co nas czeka, do tego przekazuje nam jakimi wartościami powinniśmy się kierować.
Myślę że jest to książka dla wszystkich, i tych którzy interesują się taką tematyka i dla tych co podchodzą do tematu sceptycznie, interesująca i prosta, śmierć kliniczna, Niebo, Bóg i nasze życie - tu i tam. 

[1] Betty J. Eadie "Po schodach do nieba" wyd. ZNAK litera nova, 2015, str. 63
[2] tamże str. 110-111

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Justynie z Wydawnictwa ZNAK litera nova

Paweł Zuchniewicz - "Prymas w Stoczku"

źródło

TYTUŁ: Prymas w Stoczku
AUTOR: P. Zuchniewicz
WYDAWNICTWO: PROMIC
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 272

Stoczek Klasztorny - mała wieś na Warmii, jej początek sięga 1349 roku, gdzie pierwotnie przedmiotem kultu była figurka Matki Bożej. Biskup Mikołaj Szyszkowski jako wotum dziękczynne po zakończeniu wojny ze Szwecją wybudował w Stoczku Kościół pw. Nawiedzenia NMP. W 1666 roku obok Kościoła został wybudowany klasztor, który w 1826 roku wraz ze śmiercią ostatniego zakonnika został przejęty przez władze pruskie, gdzie z czasem powrócił w ręce diecezji warmińskiej.  Przez lata próbowano przywrócić świetność klasztorowi, ale po II wojnie światowej miejscowa ludność opuściła te tereny i Kult Matki Pokoju zamarł, a klasztor przejęły władze państwowe. 

W 1953 roku na to opuszczone, zaniedbane i zapomniane miejsce zwróciły uwagę ówczesne władze szukając miejsca odosobnienia dla Prymasa Polski Kardynała Stefana Wyszyńskiego.  Została tam przywieziony nocą 12 października 1953 roku, a opuścił Stoczek 6 października 1954 roku - to właśnie na tym roku skupił się autor, prezentując rok życia Prymasa w odosobnieniu. Aresztowany bez nakazu, odizolowany od społeczeństwa, od jakichkolwiek informacji, to tu 8 grudnia 1953 roku złożył Akt Oddania Matce Najświętszej, czuł że Ona jest przy nim, wszystkie ważne wydarzenia w jego życiu były z Nią, Ona stała z boku, wspierała go i słuchała. Przez cały czas przebywania w więzieniu pisał dzienniki, w których to obok spraw życia codziennego, pisał o Kościele, listy, notatki duchowe, swoje osobiste refleksje - z czasem dziennik wydany pod tytułem "Zapiski więzienne". Współwięźniami Prymasa Wyszyńskiego byli: ksiądz Stanisław Skorodecki i siostra Maria Leonia Graczyk. Jedno z nich to TW "Krystyna" - raporty pisane przez "Krystynę" okazały się cennym źródłem informacji o Kardynale, które posłużyły do procesu beatyfikacyjnego który trwa od 1989 roku. Kto był "Krystyną"?  - ksiądz czy siostra?

Autor w książce zastosował beletrystyczną formę narracji, dzięki temu mógł stawiać pewne tezy, min: że to ksiądz Skorodecki był TW "Krystyną". Sam ksiądz do swojej śmierci w 2002 roku zaprzeczył jako by to on był "Krystyną". Bardzo ciekawie, obrazowo przedstawiony rok z uwięzienia Prymasa Wyszyńskiego, językiem prostym napisana historia, ale również pokazanie jakie były ówczesne władze, jak działały. Na początku książka mamy krótkie wprowadzenie, a na końcu rys historyczny Stoczka Klasztornego. Lektura którą warto przeczytać, poznać ten rok i dowiedzieć się jaki miał on wpływ na Prymasa Kardynała Stanisława Wyszyńskiego.

W 2014 roku książka Pawła Zuchniewicza "Prymas w Stoczku" otrzymała nagrodę SWK FENIKS w kategorii "Literackiej". Nagrody przyznawane są przez Stowarzyszenie Wydawców Katolickich od 1999 roku i mają na celu promowanie i wyróżnienie wartościowych publikacji, które traktują o katolicyzmie lub przez swą wymowę pozytywnie ukazują wartości chrześcijańskie.[1]

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z Wydawnictwa PROMIC

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Klucznik"

Louisa May Alcott - "Małe kobietki"

źródło

TYTUŁ: Małe kobietki
AUTOR: Louisa M. Alcott
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 306

Rodzina Marchów, przed laty wiodło im się dobrze, ale los bywa przewrotny, teraz liczą się z każdym groszem. Żyją skromnie, ale są rodziną bardzo się kochającą, rodzice wpajają swoim czterem córkom zasady (prowadzenie gospodarstwa domowego, szycie, skromność, modlitwa która ma dać im ukojenie i poprzez nią mają pracować nad swoimi charakterami), dzięki którym będą dziewczętami skromnymi ale z mnóstwem zalet. 

Mama - zwana Mamisią, pracująca i wychowująca swoje cztery córki. Zawsze jest przy nich i służy im dobrą radą, chce wychować swoje córki na dobre i pracowite dziewczęta, by w życiu były szczęśliwe. Ona sama to chodzące dobro, współczująca i dobroduszna, nie odmówi nikomu pomocy. Nie tylko mama dla dziewcząt, ale również ich powiernica i przyjaciółka, jej córki są dla niej najważniejsze, są jej światem.

Tata - kapelan, obecnie przebywa poza domem, uczestniczy w wojnie secesyjnej po stronie Unii. 

Meg - szesnastoletnia, najstarsza z córek państwa March, wyrastała na prawdziwą piękność. Lubi matkować młodszym dziewczętom, pracuje jako guwernantka - nie lubi swojej pracy, uwielbia luksus - suknie, pantofelki na wysokich obcasach, wesołe towarzystwo, przyjęcia, wyprawy, jednak rodzina nie jest majętna i Meg musi sama pracować. 

Jo - a właściwie Josephina, piętnastolatka która jest niczym chłopak, wszędzie jej pełno, posiadaczka pięknych długich włosów które były jej dumą, zarabia dotrzymując towarzystwa swojej starej ciotce March, miłośniczka książek - w przyszłości sama chce być sławną pisarką.

Beth - tak naprawdę Elizabeth, trzynastolatka, miła, spokojna, o cichym głosiku, ale z wielkim talentem do muzyki i śpiewu, pianino to jej życie. Całe dnie spędza w domu pomagając gosposi w jego utrzymaniu, tu się uczy, jest wylękniona i boi się ludzi, opiekuje się swoimi lalkami jak własnymi dziećmi. 

Amy - najmłodsza, z manierami wielkiej damy i słownictwem które nie zawsze jest odpowiednie do sytuacji, rozpieszczana co doprowadza ją do manii wielkości i próżności, marudząca.

Ameryka, zima, Boże Narodzenie, dziewczęta wspólnie zastanawiają się co sobie kupić za swoje skromne oszczędności, w końcu są święta, czas radości i prezentów. Jednak po wspólnych naradach postanawiają że każda kupi coś dla mamy od siebie. Wieczór, rozmowy z mamą i list od taty który jest jedyną nicią łączącą rodzinę. Dziewczęta za namową mamy, by kształtować swoje charaktery i pracować nad sobą będą w ciągu całego roku odgrywać "Wędrówkę pielgrzyma". I tak to poznajemy rok z życia czterech "małych kobietek", ich wzloty i upadki, łzy, pierwsze miłostki, tęsknoty, smutki i radości, braterską przyjaźń z osieroconym sąsiadem i jego groźnym dziadkiem, zabawy, psoty i figle. Widzimy również jak dojrzewają, jak kształtują się ich charaktery, jak z małych dziewczynek stają się małymi kobietkami.

Jestem ogromnie zaskoczona tą książką, spodziewałam trudnego języka, męczących opisów i nie specjalnie wciągającej fabuły, ale skusiłam się na nią bo w końcu to klasyka, a ja książki nie czytałam.
I co, jakże się myliłam - rewelacyjna książka, po prostu jestem nią zachwycona. Autorka zabrała nas do Ameryki w lata sześćdziesiąte XIX wieku, gdzie poznajemy niezwykłą rodzinę i jej przyjaciół. Język którego tak się obawiałam jest prosty i lekki, opisów bardzo mało, a cała fabuła interesująca i wciągająca, bohaterowie - wyraziści, ciekawi, wprost fascynujący, humor i interesujące dialogi. Jeżeli ktoś obawia się że w książce będzie za dużo umoralniających tekstów, że cała praca nad charakterami i pokładanie nadziei w Bogu będzie nudne i mało wciągające - nic bardziej mylnego. "Małe kobietki" mają w sobie ogromne pokłady nadziei, zabawy, humoru, oczywiście patriotyzmu, bo nie możemy zapomnieć że to czasy kiedy trwała wojna secesyjna. Czytając książkę czujemy jak z kartek bije ciepło i matczyna miłość, czuć ciepło domowego ogniska i więź która łączy rodzinę.
Jak już wspomniałam osobiście jestem książką zachwycona i tym którzy jej jeszcze nie czytali gorąco polecam, klasyka - ale taka którą warto przeczytać.

Z przyjemnością przeczytałabym dalsze losy bohaterek, ale nie wiem czy w Polsce były te książki wydane: "Małe kobietki. Dobre żony", "Mali mężczyźni", "Chłopcy Jo". Obszukałam internet i nie trafiłam na polskie wydania, może Wy coś o tym wiecie?

Plakat z filmu "Małe kobietki" z 1994 r.
źródło

"Małe kobietki" były kilka razy ekranizowane, ale do najbardziej znanej ekranizacji należy film z 1994 roku, gdzie reżyserem była australijska - Gillian Armstron. Film był nominowany do trzech Oskarów i je zdobył: dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej (Winona Ryder), za najlepszą muzykę filmową, za najlepsze kostiumy. Nie oglądałam filmu, ale na pewno będę chciała go obejrzeć, a jak widzicie na plakacie główne role zagrały same znakomitości.

Krótko podsumowując, świetna książka którą gorąco polecam i i nie ważne jaki macie gust literacki, to książka która na pewno Wam się spodoba.

Moja ocena: 6/6 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Andrew M. Greeley - "Biskup i Trzej Królowie"

źródło

TYTUŁ: Biskup i Trzej Królowie
AUTOR: A.M. Greeley
WYDAWNICTWO: PROMIC
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 384

"Cóż, musimy odzyskać Trzech Króli, żeby uratować święta Bożego Narodzenia!  

Dopilnuj tego, Blackwood!" [1]

John Blackwood Ryan - biskup pomocniczy Chicago, Irlandczyk, detektyw w sutannie, nie lubi podróży, ale jednak ciekawość i żyłka detektywistyczna zmuszają go do podróży i to do dalekich krajów, jeszcze kardynał Cronin jest osobą która wpływa na jego podróże :) - oczywiście wydaje mu służbowe polecenie. Blackwood jest cichy, spokojny, jego bronią jest myślenie - jak u Sherlocka Holmesa, który jest jego ulubionym bohaterem. Zawsze gdy Blackwood zasiada do spożywania czy to jedzenia czy picia koło niego materializuje się chochlik który zjada te przysmaki :) - tak mówiąc między nami u mnie chyba też jest taki chochlik :) 

Tym razem wraz ze swoim siostrzeńcem Peterem wyruszają do Kolonii by rozwiązać zagadkę kradzieży Relikwii Trzech Króli, ich sprzymierzeńcem i pomocnicą będzie była dziewczyna Petera - Cindasue. Czy tylko była, to się okaże, bo między młodymi strasznie iskrzy. Są sobą zachwyceni, ale Cindy skrywa pewną tajemnicę ze swojego życia. Czy wyjawienie jej może zniszczyć ich miłość? 

W tym samym czasie gdy młodzi prowadzą swoje miłosne podboje, Blackwood podąża śladem relikwii. Czy jego domysły są prawidłowe? Kto i dlaczego ukradł relikwię Trzech Króli? a może nie było żadnej kradzieży?

"(...) Jego Eminencja niczym purpurowy odrzutowiec włączył dopalacze i wybiegł z mojego mieszkania,

 zanosząc się - jak zwykle w takich okolicznościach - wariackim śmiechem" [2]

W książce prawdziwą gratką dla miłośników  nie tylko przygody i zagadki są ciekawe opisy wydarzeń historycznych i budowli, no i oczywiście relikwii. Jeżeli już ktoś się krzywi na opisy to śpieszę z wyjaśniam że są świetnie wplecione w całą fabułę, napisane lekko i czyta się je z zainteresowaniem, a nawet przypuszczam że bez nich nie mielibyśmy tak wyraźnej, klarownej i interesującej fabuły. Biskup Blackwood to ciekawa postać, która podąża śladem zagadek, ale kolorytu całej książce dodaje Cindasue, kobieta drobna, delikatna, ale z ikrą, do tego gadająca gwarą góralską. Całości dopełnia humor, ciekawe dialogi i prosty język, akcja biegnie miarowo nie da się nudzić, czyta się szybko i z ciekawością.
Z tego co się zorientowałam czytając tę książkę to że były poprzednie części, ale niestety nie czytałam ich i żałuję, mam nadzieję że jeszcze nadrobię zaległości, bo książka przypadła mi do gustu i chętnie poznam bliżej biskupa Rayana i jego ekipę :)
Jeżeli lubicie książki detektywistyczne z historią w tle, to jest to lektura dla Was, z którą spędzicie ciekawy i interesujący wieczór. Gorąco polecam.

[1] Andrew M. Greeley "Biskup i Trzej Królowie", wyd. PROMIC, 2015, str.20
[2] tamże str. 20

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z wydawnictwa PROMIC

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Historia z TRUPEM"

Katarzyna Zyskowska-Ignaciak - "Upalne lato Gabrieli"

źródło

TYTUŁ: Upalne lato Gabrieli
AUTOR: K. Zyskowska-Ignaciak
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 274

Gabriela Kern, pisarka, rozwódka, matka Janka - już dorosłego syna. Kilka lat temu opuściła Warszawę i zaszyła się na mazurskiej wsi w małym drewnianym domku, gdzie cieszy się ciszą i odnalazła spokój. Spokój którego tak jej brakło po śmierci ojca, kiedy wszystko się zawaliło, odczuwała nie tylko jego brak, ale padł cały jego mit, za sprawą teczek znalezionych w biurku. Efektem całej tej sytuacji była najnowsza powieść Gabi "Profesor", która od początku wywoływała kontrowersje i domysły. Gdy znów świat zaczyna wydawać się spokojny i idealny, gdy już Gabi zapanowała nad sobą i emocjami, wszystko zostaje zburzone, jeden telefon z Francji powoduje całą lawinę wspomnień, złych, niechcianych, odrzucanych - jej matka umiera. Ale przecież matka dla niej nie istnieje, to tylko słowo i parę wspomnień, nieobecna w jej życiu, krucha, eteryczna i on Maciej. Nie może tam pojechać, nie chce, już nigdy - musi zapomnieć, nie ma tam nikogo dla kogo warto byłoby pojechać. Ale czy na pewno te wspomnienie można wymazać, zapomnieć - syn Gabi tak nie uważa. 

"Każdy z nas, także pani, jest sumą przeżyć rodziców, dziadków, przodków... Nasze życie jest tylko jednym z klocków domina" [1]

Gabriela to wnuczka Marianny, córka Kaliny. Trzy pokolenia kobiet - babcia, matka, córka, zagubione, nieszczęśliwe, samotne, nie czujące więzi, szukające zapomnienia, kochające. Przeszłość ciągnie się za nimi, niedomówienia, skrywane tajemnice, wszystko to powoduje że każda z nich szukała swojej miłości i miejsca. na ziemi. 

"Wybaczyła pani ojcu. (...) Niezwykle ciekawie pani pisze o przebaczeniu (...) Zresztą, czy przebaczenie nie bardziej potrzebne jest przebaczającemu?" [2]

Czy Gabi zdecyduje się na oczyszczającą podróż? Czy przebaczy? Czy wszystkie tajemnice i niedomówienia zostaną wyjaśnione? Czy trzy pokolenia kobiet znajdą spokój?

Nie mogłam się doczekać kiedy przeczytam tę książkę, poprzednie dwie części zachwyciły mnie i porwały (o książkach TUTAJ) . Tak było i tym razem, kartki pełne emocji, krzyku i wspomnień. Książka o: przebaczeniu, poszukiwaniu dobrych wspomnień, zrozumieniu, miłości tej dobrej i złej, urażonej dumie. Autorka językiem prostym raczy nas wspaniałą historią która jest  idealnym zwieńczeniem całej sagi. Trzy kobiety, niby każda inna a jednak łączy ich wiele i nie są to tylko więzi rodzinne. Jak już wspomniałam język prosty ale jednocześnie piękny, opisy mimo że są liczne czyta się je lekko. Całość świetna i żałuje że to już koniec. Koniecznie musicie przeczytać.

[1] Katarzyna Zyskowska-Ignaciak "Upalne lato Gabrieli", MG, 2015, str. 161

[2] tamże str. 161

Moja ocena: 5,5/6

Upalne lato

Upalne lato Marianny / Upalne lato Kaliny / Upalne lato Gabrieli

Za możliwość przeczytania książki dziękuje pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Historia z TRUPEM"
"Klucznik"

Joanna M. Chmielewska - "Sukienka z mgieł"

źródło

TYTUŁ: Sukienka z mgieł
AUTOR: J. M. Chmielewska
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 240

Kawiarnia "Piwnica pod Liliowym Kapeluszem" tak, tyle już o niej słyszałam i o jej właścicielce, po prostu czuję zapach kawy gdy słyszę tę nazwę, i choć nie jestem kawoszem, chętnie zasiadłbym przy stoliku i napiła się kawy, jakiej hmmm sama nie wiem - ale czuję że smakowała by mi :) 

Skąd znam kawiarnię? Z innych książek autorki (TUTAJ o tych innych jej książkach), tak w każdej bohaterowie tam gościli, czy to przypadkowo, czy to jako stali klienci, kawiarnia przewija się w każdej książce autorki i roztaczała swój czar, a właścicielka Weronika to kobieta która jawiła mi się jako osoba niezwykła, wręcz czarodziejska :)

"Sukienka z mgieł" to książka która przedstawia nam Weronikę. Poznajemy naszą czarodziejkę od jej dzieciństwa które nie było łatwe, jedynaczka, córka lekarzy którzy cały swój czas poświęcali pacjentom, a ona chciał by  byli jej rodzicami. Chciała by jej dom miał swój zapach i ciepło, tak jak dom jej jedynej najbliższej przyjaciółki Marceli, to u niej w domu poczuła zapach kawy i chciała by jej dom był taki jak Marceli. Dlaczego dom Weroniki taki nie był, był zimny i bezduszny - dlaczego?

"Gdybyśmy nie mieli dziecka, to moglibyśmy tam pojechać i oboje zrobilibyśmy doktorat." [1]

Inna od najmłodszych lat, sama z miłością którą chciał obdarzyć cały świat, zamknięta i skryta. Ale, pewnego dnia w jej domu zjawiła się ciotka Dora - och co za kobieta!!! - a na głowie miała ... tak, tak wielki liliowy kapelusz, to wtedy Weronika postanowiła że będzie miała kawiarnię i nazwie ją na cześć kapelusza ciotki :) rodzicom oczywiście to się nie podobało - przecież miał być lekarzem.
Z biegiem lat Weronika coraz bardziej roztaczała swój czar, nauczyła się wszystkiego czego tylko można o kawie, od jej zbierania po parzenie, dodatki - umie przyrządzić kawę która każdemu smakuje jak coś najwspanialszego. Zwiedziła świat, odbyła praktyki by w końcu stworzyć swój azyl, swoją kawiarnię, miejsce które pokaże ją, jak jest i udało się - ziściła swoje marzenia, do których dążyła od najmłodszych lat. Ale czy wszystko się jej tak dobrze ułożyło? Co z miłością? Co z rodzicami, którzy nie akceptowali wyboru córki?

"No właśnie (...) Masz wprawę... Tego tez nie mogliśmy zrozumieć. Byłaś... jesteś - poprawiła się zaraz - taka zdolna. Tyle różnych rzeczy mogłabyś w życiu robić, a ty wybrałaś kawiarnię!" [2]

Drugim pobocznym wątkiem jest historia Anastazji (zwanej Krychą), kobiety która po odwiedzeniu kawiarni Weroniki - rozkwita. Przeobraża się z kobiety cichej, szarej, zahukanej, bitej i uległej w kobietę silną, która postanowiła przeciwstawić się mężowi - pijakowi, tyranowi który przez lata znęcał się nad nią i synem.

"Piwnica pod Liliowym Kapeluszem... Miejsce, gdzie dobre myśli łatwiej odnajdują człowieka" [3]

"Sukienka z mgieł" to druga w kolejności książka autorki wydana, to tu poznajemy Weronikę właścicielkę uroczej kawiarni i bardzo się cieszę że dopiero teraz ją przeczytałam. Jak już wspomniałam wcześniej, poznałam kawiarnie w innych książkach autorki, poznałam ją od innej strony, czułam tą kawową atmosferę, a całe moje wyobrażenie kawiarni i dogłębne poznanie właścicielki nastąpiło dziś, ta książka to było zwieńczenie wszystkich dotychczasowych książek autorki które przeczytałam - taka wisienka na torcie :)

Książkę czyta się bardzo dobrze, język prosty i lekki, miejscami jest smutna, ale Weronika potrafi roztaczać swój czar :) dzięki niej czujemy ciepło i optymizm wlewający się w nasze serca, że mimo niepowodzeń będzie dobrze. Wspaniała książka dzięki której będziecie mieć ochotę na filiżankę dobrej, aromatycznej kawy :) Gorąco polecam :)

Moja ocena: 5/6

[1] Joanna M. Chmielewska "Sukienka z mgieł" Wydawnictwo Mg, wyd. 2012, str. 17
[2] str. 164
[3] str. 228

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Klucznik"

Krzysztof Ziemiec - "Rozmowy z dystansu"

źródło

TYTUŁ: Rozmowy z dystansu
AUTOR: K. Ziemiec
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo M
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 108

Krzysztof Ziemiec znany dziennikarz i publicysta, którego od lat słuchamy w radiu i oglądamy w telewizji. Do tej pory osobiście Krzysztofa Ziemca też oglądałam w TV, o jego książkach tylko słyszałam, w końcu jedna z nich wpadła w moje ręce - wywiady - co prawda bardzo rzadko sięgam po tego typu książki, ale zachęcona licznymi pozytywnymi opiniami skusiłam się na nią.

"Rozmowy z dystansu" książeczka w której to autor prezentuje nam krótkie wywiady z wybranymi osobami min: Jarosław Kaczyński, Marian Krzaklewski, Kardynał Stanisław Dziwisz, Paweł Kukiz, Anna Dymna, Ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Leszek Barcelowicz, Hanna Suchocka, Ewa Błasik, Roman Kluska. Rozmowy toczą się na różnych płaszczyznach, tak różnych jak i sami jego rozmówcy min. padają pytania o: sprawy prywatne, politykę, sytuację na Ukrainie, wspomnienia stanu wojennego i Powstania Warszawskiego, Kościół i jego sprawy, o przyjaźń i pomaganie bliźnim, niesprawiedliwości i prowadzeniu własnego biznesu, o Janie Pawle II - pytania i odpowiedzi.  

Odpowiedzi - krótkie i rzeczowe, całościowo książeczka prezentuje się ciekawie, czyta się szybko, nawet jeżeli ktoś nie interesuje się polityką czy innymi sprawami, czytanie tych wywiadów będzie przyjemnością. Interesująca pozycja - polecam.

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa M

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Pod hasłem"

Remigiusz Mróz - "Kasacja"

źródło

TYTUŁ: Kasacja
AUTOR: R. Mróz
WYDAWNICTWO: Czwarta Strona
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 496

Joanna Chyłek - prawniczka w znanej warszawskiej kancelarii prawniczej, bezwzględna, dążąca do celu po trupach, z niekonwencjonalnymi metodami i ciętym językiem. Dostaje do pomocy młodego asystenta po studiach - Kordiana Oryńskiego, którego zowie Zordon, młody inaczej wyobrażał sobie pracę w takiej korporacji, ale stara się jak może wpaść w rytm molocha, i współpracować z patronką.

Joanna Chyłek dostała sprawę Piotra Langera, podejrzanego o zamordowanie dwóch osób ze szczególnym okrucieństwem, do tego spędził z nimi zamknięty w domu dziesięć dni. Media szaleją, góra domaga się rezultatów, ojciec klienta napiera - sam podejrzany nie mówi nic, nie przyznaje się do winy, ani nie zaprzecza, nie chce iść na współpracę z adwokatami i nie godzi się na niepoczytalność. Ojciec chce by syna skazano i poszedł siedzieć do więzienia, płaci - wymaga (nie chce by syn morderca bruździł mu w interesach), mimo że Joanna nie bardzo chce się na to zgodzić nie ma wyjścia - Piotr Langer senior to wpływowa osoba i bardzo dobry klient dla kancelarii. W międzyczasie młody Zordon odkrywa pewne fakty które mogłyby zasiać ziarno niepewności wśród ławy przysięgłych i sędziego co do winy podejrzanego, niestety wytyczne są inne - wyrok zapada - dożywocie, z możliwością ubiegania się o zwolnienie warunkowe po dwudziestu pięciu latach. Koniec sprawy.

Wszystko się jednak zmienia gdy media podają wiadomość o śmierci P. Langera seniora, Chyłek i Zordon chcą postawić wszystko na jedna kartę, Joanna zwołuję konferencje prasową na której powiadamia że będą występować do Sądu Najwyższego o kasację wyroku. Rozpętało się pandemonium, nad jej głową zawisł nie tylko rozjuszony szef, ale także pewien Łysy jegomość który wcześniej odwiedzał podejrzanego w areszcie i jego szef Siwowłosy, któremu jest nie na rękę odnawianie sprawy Langera. Ich życie może być w niebezpieczeństwie, stąpają po kruchym lodzie.

Kim jest Siwowłosy? Czy P. Langer naprawdę zabił? Dlaczego milczy? a może robi co mu karzą, może go szantażują? kto i dlaczego? Kim jest Łysy i dlaczego odwiedzał Langera? Czy Chyłek i Zordon znajdą wyjaśnienie sprawy? czy doprowadzą do uniewinnienia podejrzanego?

A może nie wszystko jest takie jak się wydaje? może ktoś pociąga za sznurki w tej grze po swojemu? a wszyscy tańczą jak im zagra - KTO? Dlaczego? Jaka jest prawda?

Tak, Katarzyna Bonda miała rację rekomendując książkę jako "jazda bez trzymanki", tak było - wartka akcja od pierwszej do ostatniej kartki pochłonęła mnie bez reszty. Intrygi, manipulacje, walka z czasem i o życie, Chyłka i Zordon duet który powala - jest zgrany, przepychanki słowne rewelacyjne, świat wielkiej korporacji prawniczej. Nie tylko Chyłka i Zordon to ciekawi bohaterowie w tej książce, pojawia się cała gama ciekawych, wyrazistych i nietuzinkowych bohaterów. Język prosty, czyta się szybko bo akcja pędzi i nie macie czasu wziąć oddechu i nie przeraźcie się że to thriller prawniczy, co prawda jest trochę prawniczego żargonu, słówek, paragrafów, ale nie obawiajcie się, wszystko jest napisane prostym i zrozumiałym językiem. Świetna i wciągająca, mam nadzieję że niedługo będziemy mogli przeczytać o kolejnych sprawach Chyłki i Zordona.
"Kasacja" to pierwsza książka autora jaką miałam przyjemność przeczytać, choć wiele o nim i o jego wcześniejszych powieściach czytałam, jakoś do tej pory nie udało mi się nic przeczytać. Teraz po lekturze "Kasacji" wiem, że na pewno będę chciała sięgnąć po inne książki autora.
Podsumowując, jeżeli lubicie szybką akcję, nietuzinkowych bohaterów i wciągającą fabułę to książka dla Was - polecam i zachęcam - warto.

Moja ocena: 5,5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuje panu Piotrowi z Wydawnictwa CZWARTA STRONA

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Historia z TRUPEM"