Neil Gaiman - "Na szczęście mleko..."

źródło

TYTUŁ: Na szczęście mleko...
AUTOR: N. Gaiman
WYDAWNICTWO: Galeria Książki
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 162

Teraz wychodząc po mleko do sklepu, będę się dookoła dobrze rozglądała, czy aby gdzieś jakiś statek kosmiczny nie czyha za rogiem. Dlaczego? To nie wiecie co przytrafiło się pewnemu tacie gdy wyszedł po mleko do sklepu na rogu...

"- Nie ma mleka - wyjaśniłem.

- Nie ma mleka - zgodziła się ze mną siostra.

Patrzyłem, jak tato się nad tym zastanawia. Wyglądał, jakby chciał zaproponować,

 żebyśmy zjedli na śniadanie coś, co nie wymaga mleka - na przykład parówki.

 Ale potem zrobił minę, jakby sobie przypomniał, że bez mleka nie może się napić herbaty.

 Miał wyraz twarzy mówiący "brak herbaty".

- Biedne dzieci - powiedział - Pójdę do sklepu na rogu. Przyniosę mleko." [1]

Tata wyszedł, a dzieci siedziały nad miseczkami z płatkami i czekały na tatę i mleko. I czekały, i czekały, i czekały... A tata - odbył podróż w czasie i uratował ziemię, a może to jednak karton mleka? Jesteście ciekawi co się stało - idąc do domu wciągną go jasny promień na statek kosmiczny, tam kosmici chcieli aby tata dał im prawo do własności całej ziemi, a oni przemeblują ją po swojemu. Oczywiście tata nie chciał się zgodzić i uciekł wyjściem awaryjnym ze statku, ale jak się okazało wpuścił na statek kontinuum czasoprzestrzenne. Tam spotkał się z piratami, oraz odbył ze stegozaurem (profesor Steg), podróż w jego Latająco-Kulowym-Transporterze-Osobowym (czyt. balon), spotkał vumpiry, kucyki, oraz czarnowłosych ludzi z dżungli i ich Boga Wielkiego Sploda który jest mocno przywiązany do swojego oka no i oczywiście policję galaktyczną - dinozaury, które zaprowadziły porządek.  Tata miał ze sobą zawsze mleko a ono otworzyło mu nie jedne drzwi. Ale czy to mogło się wydarzyć naprawdę? Czy tata przyniesie mleko na śniadanie dzieciom? Czy dzieci uwierzą w jego opowieść?

No, ja na pewno idąc po mleko będę dobrze się rozglądać :)

Fascynująca opowieść dla dzieci, autor zamieścił w niej wszystko o czym marzą mali czytelnicy: podróże w czasie, dinozaury, kucyki, kosmici, wampiry, przygoda :) Całość napisana lekko i zabawnie, jednocześnie dostarczając młodemu czytelnikowi chwil napięcia i oczekiwania co będzie dalej. Plusem książki są duże litery dzięki czemu dzieciom na pewno czyta się lepiej, oraz fantastyczne rysunki które w pełni odzwierciedlają czytana historię, niestety obrazki są czarno-białe, mi osobiście to nie przeszkadzało, ale córka stwierdziła że wolałaby by były tak kolorowe jak okładka.  Wspaniała książka nie tylko dla dzieci :)

Moja ocena: 5/6

[1] Neil Gaiman "Na szczęście mleko..." Galeria Książki, 2013, str. 15

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Klucznik"

Ransom Riggs - "Osobliwy dom pani Peregrine"

źródło

TYTUŁ: Osobliwy dom pani Peregrine
AUTOR: R. Rigga
WYDAWNICTWO: Media Rodzina
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 402

Obok tej książki nie można przejść obojętnie, okładka przyciąga jak magnes obiecując coś niesamowitego. Co prawda nie zbyt często sięgam po fantastykę, ale po licznych pozytywnych opiniach skusiłam się na tę książkę, liczę na kawał dobrej książki.

Na pewnej walijskiej wyspie, znajduje się sierociniec, gdzie podczas wojny osobliwe dzieci znajdują swój dom. Jest tam chłopiec w którym mieszkają pszczoły, dziewczynka która lewituje, niewidzialny chłopiec, dziewczynka która potrafi rozpalić ogień w dłoniach oraz wiele innych dzieci które mają niesamowite zdolności. Tam zawsze świeci słońce i wszyscy są szczęśliwi, nie starzeją się. Czy to możliwe? Takie opowieści słyszy mały Yacob od swojego dziadka Abrahama Portmana. Im staje się starszy tym mniej wierzy w te opowieści, dziadek w czasie wojny musiał opuścić rodziców którzy zginęli w obozie, znalazł się na wyspie która dała mu schronienie, potem wyruszył do walki z potworami - Yacob uważał że te potwory to naziści. Czy rzeczywiście były to tylko bajki? Opowieści którymi raczył dziadek wnuka? Yacob czasami ma wrażenie że widzi potwory, że go obserwują. Czy na jego wyobraźnię działają opowieści dziadka? Ale wszystko do czasu - pewnego dnia dziadek umiera, zostaje zamordowany przez bestie, odnajduje go Yacob który go widział, widział bestię. Dziadek ostatkiem sił przekazał mu by ten odnalazł wyspę i sierociniec. Yacob sam już nie wie co jest tworem jego wyobraźni a co nie, zamyka sie w sobie,  śmierć dziadka bardzo nim wstrząsnęła.  Jednak podejmuje wyzwanie, wyrusza na wyspę by odnaleźć sierociniec i spotkać się być może z żyjącymi tam jeszcze ludźmi. Co odnajdzie na wyspie? Czy spotka dzieci z sierocińca? Czy powróci z wyspy? Potwory - czy widzi je naprawdę?

Autor zabrał nas na zwykłą wyspę, która ma swoje tajemnice: sierociniec, osobliwe dzieci, pętla czasu, potwory, walka dobra ze złem. Powieść młodzieżowa w bardzo dobrym wydaniu: historia, przygoda i niesamowite zdarzenia.. Język prosty, czyta się lekko i szybko, dorosły czytelnik tak samo jak młodzi zatopi się w tą niesamowitą opowieść, gdzie dodatkowego smaku historii dodają czarno-białe zdjęcia. W początkowej fazie czytania pomyślałam że te dzieci to tacy X-meni tylko nie w tych czasach, a potem ujawnił się "Dzień świstaka" - ..... . Niestety książka jak dla mnie ma trochę zbyt drastycznych i krwawych opisów, dreszcz przebiegał mi po plecach. Ogólnie oceniam książkę na bardzo dobrą i ciekawą, z chęcią przeczytam kontynuację. Jeżeli macie ochotę poznać panią Peregrine i jej sierociniec, zapraszam do lektury tej książki.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Czytamy literaturę amerykańską"

"Grunt to okładka"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

Suzanne Collins - "Kosogłos"

źródło

TYTUŁ: Kosogłos
AUTOR: S. Collins
WYDAWNICTWO: Media Rodzina
DATA WYDANIA: 2010
STRON: 376

Po bestsellerowej pierwszej części "Igrzyska śmierci" (kilka słów o niej TUTAJ) i drugiej części sławnej trylogii "W pierścieniu ognia" (kilka słów o niej TUTAJ)- przyszła kolej na trzecią część "Kosogłos". Czy ostatnia część wciągnie mnie równie mocno jak poprzednie - zobaczymy.

Igrzyska Ćwierćwiecza zostają brutalnie przerwane na arenie, Katniss zostaje z areny uprowadzona przez rebeliantów, przeżywa. Trafia do Trzynastego Dystryktu, który miał nie istnieć, ale istnieje, życie w nim toczy się pod powierzchnią ziemi. To tam Katniss odnajduje swoją rodzinę - mamę i Prim oraz Gala, Dwunastki już nie ma, niewielu udało się przeżyć. Katniss dochodzi pomału do siebie, goją się rany na ciele, ale co z umysłem, ciągłe koszmary, niepokój o Peeta - który został pojmany przez Kapitol. To tu Katniss dowiaduje się że trwa rebelia, Dystrykty walczą z Kapitolem o niepodległość, a Katniss ma zostać ich symbolem rebelii. Czy podoła tej funkcji? Czy będzie umiała się odnaleźć w nowej sytuacji? Kogo tak naprawdę Katniss kocha, kogo potrzebuje? Czy rebelia zwycięży?

Trzecia część sławnej trylogii Igrzyska śmierci niestety nie porwała mnie. Odniosłam wrażenie że Katniss to pionek w całej grze, robi to co jej karzą, no może poza paroma wyjątkami - dzięki którym to w książce coś się dzieje. Nagrywa reklamówki, wciska się w strój kosogłosa, odwiedza Dystrykty, ale przez większą część książki czytamy o jej rozterkach: kogo zabić, kogo wybrać, tęsknota, brak chęci do życia, obwinianie się o śmierć wszystkich ludzi, chęć ucieczki, często odpływała w majakach morfaliny - gdzie ta Katniss waleczna i nieustępliwa? Miejscami książka mnie nużyła, plusem dla książki jest język - lekki i łatwy, dzięki czemu czytało się szybko. Jak dla mnie brakło akcji i werwy, niestety trzecia część przeciętna - najsłabsza z całej trylogii. 

Moja ocena: 3,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Trójka E-Pik" (luty 2013 - powieść z wątkiem niewolnictwa)

Suzanne Collins - "W pierścieniu ognia"

źródło

TYTUŁ: W pierścieniu ognia
AUTOR: S. Collins
WYDAWNICTWO: Media Rodzina
DATA WYDANIA: 2009
STRON: 360

Jakiś czas temu udało mi się przeczytać pierwszą część trylogii Suzanne Collins - "Igrzyska śmierci" (kilka słów o niej - TUTAJ), i pomimo że nie jestem fanką science-fiction to książka zrobił na mnie ogromne wrażenie, bardzo mi się podobała. Niedawno udało pożyczyć mi się następną część trylogii "W pierścieniu ognia" - zabrałam się do jej czytania z wielkim zapałem.

Po wygranych Głodowych Igrzyskach, Katniss i Peeta wracają do domu. Mieszkają teraz w Wiosce Zwycięzców w swoim Dystrykcie, wiodą spokojne życie, które mimo to napawa ich niepokojem. Zwłaszcza to co wydarzyło się na arenie - męczą ich nocne koszmary, szukają zapomnienia w codzienności: Peeta maluje obrazy i wypieka chleb, Katniss stara się odbudować swoją przyjaźń z Galem. Czy to się jej uda? Jej uczucia burzą się w niej, lubi i Gale i Peeta. Czy będzie musiała wybierać pomiędzy nimi? Jednocześnie Katniss i Peeta przygotowują się do odbycia Tournee Zwycięzców, które muszą odbyć przed następnymi Igrzyskami. Odwiedzając kolejne Dystrykty zauważają że coś się dzieje, dochodzą do nich głosy o rewolucji, której to Katniss i jej zachowanie na arenie było początkiem, stała się symbolem. Tymczasem mają odbyć się następne Igrzyska - Ćwierćwiecza, tym razem w wyniku losowania na arenę mają trafić zwycięzcy z poprzednich lat - w przypadku Dwunastego Dystryktu - Katniss, Peeta lub Haymitch. Kto tym razem wygra Igrzyska? Co z rebelią i jej symbolem? Co z miłością?

O ile "Igrzyska śmierci" wciągnęły mnie i po ich lekturze chciałam więcej, to dalsze losy Katniss - dziewczyny która igra z ogniem, nie do końca mnie usatysfakcjonowały. Co do samej fabuły nie mam zastrzeżeń, wartka akcja, rebelia, brak zbędnych opisów, czytało się lekko i szybko. Bohaterowie - nie mają za bardzo rozbudowanych osobowości, wiemy kto jest kto i jaką odgrywa rolę. Natomiast główna bohaterka - Katniss, niestety ale zaczęła mnie irytować, nie dość że ma rozterki sercowe, nie wie którego tak naprawdę wybrać chłopaka, to jeszcze wszyscy wokół wiedzą co się dzieje, rebelia, symbol, a ona biedna jedna nic nie wie - kompletnie zagubiona, ale może ma takie prawo w końcu ma zaledwie siedemnaście lat.
Fani książki "Igrzyska śmierci" i tak sięgną po tę część jak i ja, i pomimo że nie zrobiła już na mnie takiego wrażenia jak pierwsza część, to będę poszukiwać następnej części trylogii - "Kosogłos".

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań: "Pod hasłem"

Kornel Makuszyński - "Szatan z siódmej klasy"

źródło

TYTUŁ: Szatan z siódmej klasy
AUTOR: K. Makuszyński
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
DATA WYDANIA: 2010
STRON: 280

Nie wiem jak dla Was, ale dla mnie jedna z najprzyjemniejszych lektur szkoły podstawowej. Wspaniale mi się ją czytało w szkole, i z takim nastawieniem przystąpiłam do powtórnego spotkania z bohaterami książki.

Józef Skwarek jako Adam Cisowski
w filmie " Szatan z siódmej klasy" z 1960 r.
(żródło)

Adam Cisowski - uśmiechnięty, niesforny, z rozmierzwioną czupryną na głowie, wzrok przenikliwy, sprężysty i silny, myślący logicznie, umie wysuwać wnioski z każdej - nawet najbardziej dziwnej sytuacji, uchodzi w szkole za osobę bardzo bystrą, koleżeński, dobrze się uczy, przez profesora Gąsowskiego nazywany diabłem i szatanem, siedemnastoletni uczeń klasy siódmej warszawskiego gimnazjum, jego rodzice: tato jest lekarzem a mama zajmuje się domem, ma czworo rodzeństwa - dwóch braci i dwie siostry. 

Adaś rozpracował system odpytywania uczniów z historii przez profesora Gąsowskiego, czyn ten wstrząsną profesorem, to była tajemnica skrywana przez niego latami, jednak profesor nie mógł gniewać się na tego przemiłego i uśmiechniętego chłopca, w końcu znalazł również odpowiedź dla profesora gdzie podziały się jego listy które niby wysłał do przyjaciół. Sława Adasia rozeszła się po całej szkole, pomógł kolegom z młodszej klasy i odnalazł przyszywane sto złotych, w swojej klasie odnalazł zagubione pióro. Ta sława nie pozostałą obojętna dla profesora Gąsowskiego,

Kadr z filmu "Szatan z siódmej kasy"
z 1960 r.

postanowił ze swoim problemem zwrócić się do Adasie, zaprosił go do swojej ojcowizny na wieś Bejgole koło Wilna, gdzie zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Adaś nie był zdecydowany na wyjazd z profesorem na wieś, miał jechać z rodzicami nad morze, ale jedne fiołkowe oczy "kozy" przekonały go do wyjazdu. Sam nie wiedział w co się pakuje, co przyniesie mu ten wyjazd.
Dworek we wsi Bejgole był stary i zaniedbany, a rządy sprawował tam brat profesora Gąsowskiego - Iwo z żoną Ewą i córką Wandą. To tu zaczęły dziać się dziwne rzeczy jak ... kradzież drzwi, tak, tak, pewnie Was dziwi to - drzwi, ale to właśnie podążając tym tropem Adaś odkrył że we dworze mieszkał kiedyś żołnierz francuski z armii napoleońskiej, to on pozostawił wskazówki na drzwiach - gdzie ukrył skarb. Adaś będzie musiał nie tylko odnaleźć skarb, ale także stawić czoło rzezimieszkom którzy chcą odnaleźć i wykraść skarb. Czy Adaś podoła zadaniu które na niego czeka?  Czy spotka tego lata coś więcej niż tylko zagadkę do rozwiązania?

Mogę powiedzieć jedno - przecudowna książka, dla młodzieży, z wątkiem detektywistycznym, z humorem, pierwsza miłość, zagadka, to może zachęcić do czytania i nie tylko uczniów jako lektura, powrót po latach bardzo przyjemny. Uważam że książka bardzo trafiona jako lektura szkolna. Mam nadzieję że jeszcze wiele lat będzie wciągającą książką.

Kadr z filmu "Szatan z siódmej klasy"
z 1960 r. (źródło)

Jak by to nie było, taka książka nie mogła przejść nie zauważona przez świat filmowy i tak w 1960 roku
 Maria Kaniewska wyreżyserowała film pod tym samym tytułem co książka "Szatan z siódmej klasy" gdzie główne role zagrali Józef Skwarek (Adaś), Stanisław Milski (prof. Gąsowski), Pola Raksa (Wanda), film jako drugi w historii został zgłoszony do Oskarów. Powiem Wam w sekrecie że film darzę wielkim sentymentem,  po obejrzeniu filmu podkochiwałam się w Adasiu :)

Kadr z filmu "Szatan z siódmej klasy"
z 2006 r. (źródło)

W 2006 roku Kazimierz Tarnas powtórnie wyreżyserował film "Szatan z siódmej klasy", gdzie tym razem główne role zagrali Bartosz Fajge (Adaś), Wojciech Malajkat (prof. Gąsowski), Katarzyna Bator (Wanda), oczywiście oglądałam film obowiązkowo, nie tylko przez wzgląd na sentyment do starego filmu, ale także dla pana Malajkata, którego bardzo lubię.  Niestety jednak sentyment pozostał do starej wersji, w nowszej brakło całego uroku, brakło tego czegoś, tego czym urzekała stara wersja.

Jednym słowem zachęcam do przeczytania książki i oglądnięcia obu filmów, wspaniały powrót i wspomnienia.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę"

Anna Gras - " Misiek i fałszerze czekolady"

źródło

TYTUŁ: Misiek i fałszerze czekolady
AUTOR: A. Gras
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Grodkowskie
DATA WYDANIA: 2008
STRON: 124

Misiek czyli Michał, to jedenastoletni chłopiec, inteligentny i oczytany, trochę z nadwagą - uwielbia jeść, wprost rozkoszuje się jedzeniem, nie lubi chodzić na zakupy po nowe ubrania i nie lubi kuchni babci bo jak twierdzi "Ona do wszystkiego dodaje tony cebuli" [1], a nasz Misiek ma wyrafinowane podniebienie, ma jedną przyjaciółkę - Elwirę z którą często do siebie dzwonią i się odwiedzają. Miśkowi nie jest łatwo - pan od WF próbuje go rozruszać, a że  nie idzie mu to najlepiej ciągle narażony jest na kpiny kolegów i koleżanek z klasy, do tego jeszcze chłopaki z podwórka Biedronka i Kielczyk ciągle mu dokuczają. Oj nie ma nasz Misek łatwego życia, osładza go sobie czekoladą :) , "Mleczne siódme niebo" - to jego ulubiona czekolada i tak by sobie nasz Misiek spokojnie żył i zajadał tą czekoladę, gdyby nie wiadomość która spadła na niego znienacka ... Misiek został wybrany do reprezentowania szkoły w Turnieju Międzyszkolnym w kategorii "Szkolny smakosz" - która to miała polegać na rozpoznawaniu potraw po smaku i zapachu. Dlaczego właśnie Misiek - ponieważ w zeszłym roku rozwikłał "aferę stołówkową" i dzięki temu stał się na chwilę szkolnym bohaterem. 

W dniu turnieju w jego kategorii szło mu świetnie i w finale startował z chłopcem ze szkoły nr. 8 - Zenkiem, mieli rozpoznawać smaki czekolad :), Misiek był w swoim żywiole, szedł jak burza, do momentu gdy podano mu kawałeczek czekolady który smakował jak ... przypalony grysik, nie rozpoznał czekolady, za to Zenek tak, Misiek nie chciał pogodzić się z porażką bo ten niedobry kawałek czekolady to na pewno nie była jego ulubiona czekolada "Mleczne siódme niebo", w szkole zaczęto mu dokuczać że nie umie przegrywać, Misiek wziął sprawy w swoje ręce. Rozpoczął poszukiwania sklepu z fałszywa czekoladą, śledzenie przestępców, odkrycie miejsca gdzie składowana jest czekolada, tak, tak Misiek musiał oczyścić swój honor, a w tym wszystkim pomogła mu jego niezawodna przyjaciółka Elwira.
Jakie czekają ich wyzwania? Czy uda im się odnaleźć fałszerzy czekolady? Czy Misiek oczyści swój honor?

Powiem krótko - REWELACYJNA książeczka, wprost zaskoczyła mnie autorka przygodami Miśka. Spodziewałam się typowo dziecięco-młodzieżowej lektury, a dostałam książeczkę która wciągnęła mnie w jej fabułę, język prosty, rewelacyjne dialogi okraszone humorem, główny bohater który jest po prostu cudowny, wątek detektywistyczny i szybkość akcji zapewniają czytelnikowi że spędzi z książką wspaniałe chwile, a najważniejsze jest to że stwierdzam że to nie tylko książka dla dzieci, dorośli znajda w niej wytchnienie i luz :)
Czytałyśmy książkę razem z moją już prawie ośmioletnią córką, którą książeczka zachwyciła. Brawa dla autorki i czekamy na dalsze przygody Miśka :) a Was gorąco zachęcam do jej  przeczytania.

Moja ocena: 6/6

[1] A. Gras "Misiek i fałszerze czekolady", Wydawnictwo Grodkowskie, 2008, str. 6

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję pani Agacie z 

Wydawnictwa Grodkowskiego

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania:

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Stanisław Lem - "Bajki robotów"

źródło

TYTUŁ: Bajki robotów
AUTOR: S. Lem
WYDAWNICTWO: Siedmioróg
DATA WYDANIA: 1996
STRON: 96

Tak się złożyło że jakoś do tej pory nie miała styczności ze Stanisławem Lemem, w szkole również nie przerabiałam lektury "Bajki robotów", która została dodana do listy lektur w 1982 roku, a ja już uczęszczałam do szkoły podstawowej i być  może po prostu nie była przez nas ta lektura przerabiana.   Gdy zobaczyłam ją w spisie lektur w akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa" stwierdziłam że będę miała okazję żeby zapoznać się z twórczością Stanisława Lema.

"Bajki robotów"  to zbiór jedenastu opowiadań fantastycznych. Autor przedstawia nam różne krainy - światy w kosmosie, wraz z ich mieszkańcami - robotami - które mają odczucia ludzkie, i ich życie w tym świecie. W każdym opowiadaniu mamy nawiązanie do bajek czy też baśni, król, królewna, wynalazcy, rycerze, oczywiście wszyscy to roboty lub różne maszyny - każde z opowiadań zawiera również w sobie przesłanie, czyli bajki z morałem.
Ogólnie czytało mi się tę lekturę ciekawie, były momenty humorystyczne, ironiczne, tragiczne, niestety język dość trudny i miejscami musiałam powracać do tekstu powtórnie. Stwierdzam że na pewno ciekawa i wartościowa książeczka z opowiadaniami na lekturę szkolną, odbiegająca od konwencjonalnych lektur, ale chyba jednak nie dla szóstoklasistów, bardziej docenią walory tej lektury gimnazjaliści a nawet powiedziałbym że licealiści.

Jak już wspomniałam lekturę przeczytałam z ciekawością, jednak czy sięgnę po następne pozycje Lema - może kiedyś, ale jak na razie poprzestanę na tej książeczce.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

"Trójka E-Pik" (książka która została nagrodzona/której autor został nagrodzony)

http://pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Lem

Henryk Sienkiewicz - "W pustyni i w puszczy"

źródło

TYTUŁ: W pustyni i w puszczy
AUTOR: H. Sienkiewicz
WYDAWNICTWO: GREG
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 296

Moje pierwsze spotkanie ze Stasiem i Nel, nie nastąpiło poprzez książkę, a film. Zekranizowaną powieść Henryka Sienkiewicza oglądałam jeszcze przed czytaniem obowiązkowej lektury "W pustyni i w puszczy", która jest lekturą w klasie V, a film pamiętam - całą klasą oglądaliśmy w kinie będąc w klasie IV. Film wyreżyserował Władysław Ślesicki w 1973 roku, gdzie główne role zagrali: Tomasz Mędrzak (Staś) i Monika Rosca (Nel).

Staś i Nel, kadr z filmu "W pustyni i puszczy" z 1973 r. (źródło)

Film zrobił na mnie ogromne wrażenie, pokazana pustynia, porwanie, potem ucieczka, puszcza, a wszystko takie realistyczne ... i do tej pory kiedy w telewizji pokazywana jest stara wersja z chęcią ją podglądam. Piszę stara wersja, ponieważ w 2001 roku Gavin Hood napisał scenariusz i wyreżyserował ponownie "W pustyni i w puszczy", gdzie główne role zagrali: Adam Fidusiewicz (Staś) i Karolina Sawka (Nel).  Powiem że ta wersja nie zawładnęła ani moja wyobraźnią ani nie skradła mi serca jak film z 1973 roku. 

Wracajmy do książki ...

Staś Tarkowski, czternastoletni chłopak, polak, którego ojciec jest inżynierem pracującym przy budowie kanału. Staś jak na swój wiek jest rozwinięty, odważny, dużo wie, sprytny, silny, nie kłamie, opanowany, te cechy pomogą mu w jego wędrówce i opiece nad Nel.

Nel Rawilson, ośmiolatka, córka dyrektora kampanii Kanału Sueskiego. Nel ma burzą jasnych włosów i rumiana cerą, wychowana w dobrobycie, dobra i ufna, darząca miłością zwierzęta ale mimo to dzielna, odważna, dodająca otuchy Stasiowi podczas ich podróży.

Czy można nazwać podróżą to co spotkało Stasia i Nel, porwani, traktowani okrutnie, przeprawa przez pustynię gdzie spotkała ich burza piaskowa, widzieli fatamorganę, upał, palące słońce, brak wody, walka z porywaczami, brak żywności, potem podróż przez dżunglę, ulewy, ucieczka, choroby, walka ze zwierzętami choć były i miłe chwile jak ocalenie słonia w wąwozie, spotkanie podróżnika Henryka Linde ... ale czy  to wszystko nie za dużo dla takich dzieci, pomimo ciężkich chwil jakie przeżyli nie poddawali się, radzili sobie w każdej sytuacji, mieli wiernych pomocników w tej ciężkiej podróży Kalego i Meę, którzy towarzyszyli im w ich podróży. Czy będzie szczęśliwe ocalenie, czy dzieciom się uda pokonać wszystkie trudności i wrócić do domu? ... przecież znacie odpowiedź :) ... a kto nie zna, to - zapraszam do przeczytania książki.

Z przyjemnością powróciłam do tej lektury, odwaga małych bohaterów, bezkresna pustynia i tropikalna dżungla, przygoda na kartkach książki, do tego poznajemy ludy afryki i ich zwyczaje, oraz sytuację polityczną panującą w tamtym okresie, autor raczy nas też wieloma ciekawostkami z historii i geografii, choć powiem że teraz opisy wydawały mi się przydługie, jednak  ciekawe. Świetna książka na lekturę a powrót do niej po latach okazał się prawdziwą przyjemnością.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

"Trójka E-Pik" (książka, która została zekranizowana)

Ks. Jan Twardowski - "Dziecięcym piórem"

źródło

TYTUŁ: Dziecięcym piórem
AUTOR: ks. J. Twardowski
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo M
STRON: 588
DATA WYDANIA: 2008

Ks. Jan Twardowski - kto o nim nie słyszał? Chyba nie ma takiej osoby, jeżeli nawet jego twórczość nie jest znana, to samo nazwisko na pewno było zasłyszane. Ks. Jan Twardowski to poeta, "przedstawiciel współczesnej liryki religijnej"[1], wykładowca i wychowawca w warszawskim seminarium, uczył religii w szkole specjalnej, a w kościele sióstr Wizytek w Warszawie gdzie był rektorem - głosił kazania do dzieci.

To właśnie te kazania swego czasu zaowocowały wydaniem małych tomików z wierszami i przypowieściami zadedykowane dzieciom np: "Zeszyt w kratkę", "Nowy zeszyt w kratkę", "Patyk i patyczki", "Kubek z jednym uchem" i inne.

"Ks. Jan Twardowski najbardziej lubił pisać dla dzieci. Prostym, obrazowy językiem mówił o zwyczajnym świecie: o kwiatach, drzewach, świętach, wakacjach. Ze zrozumieniem patrzył na ludzkie słabości, nikogo nie oceniał ani nie potępiał. Ukazywał źródło nadziei, które wciąż warto odkrywać."[2]

"Dziecięcym piórem" to zbór wcześniej wydanych opowieści, opowiadań i wierszy skierowanych do najmłodszych. Książka składa się z trzech tomów, tak tomów, we wcześniejszych latach każdy tom był wydany osobno, a teraz wszystkie trzy tomy  mamy wydane w jednej książce.

Tom 1 - O Adwencie, Bożym Narodzeniu, Wielkim Poście, Wielkanocy i Zesłaniu Ducha Świętego

Tom 2 - O panu Jezusie, Apostołach, cudach, przypowieściach, powołaniu, księżach, Kościele, ukrytym Jezusie i Komunii świętej

Tom 3 - O modlitwie, Matce Bożej, świętych, miłości, ślubach, rodzinie, o nas samych, szkole, wakacjach i przyrodzie

W książce "Dziecięcym piórem" ks. Jan Twardowski mówi nam jak przyjmować i patrzeć: na świat, na innych ludzi, przyrodę, zwierzęta, jak pomagać, jak cieszyć się nawet z małych błahostek które mogą wydawać się nieistotne, mówi o tym że czynione dobro zawsze powraca, o poszanowaniu drugiego człowieka, o miłości, wierze, o Bogu, o nas samych. Mówi prostym językiem bo książka poniekąd skierowana jest do dzieci, ale nie tylko, w książce każdy znajdzie coś dla siebie, i mały i duży, dzieci i rodzice. Rodzicom na pewno pomoże też w odpowiedzi na trudne pytania dzieci, czy też wyjaśnienia pewnych zagadnień - jak np: piękne objaśnienie Drogi Krzyżowej w opowieści "Czternaście przystanków smutnych przed jednym wesołym".

To nie jest książka do przeczytania na raz, czytacie ją i smakujecie, wracacie i czytacie ponownie, stoi na waszej półce, a Wy znowu do niej zaglądacie, taka właśnie jest ta książka - przyciąga.
Jeżeli chcecie komuś dać ciekawy i niepowtarzalny prezent np: urodziny czy I Komunię Św., lub bez okazji -  jako podziękowanie, jest to idealna książka.

"Do albumu

Podziękuj za cierpienie

czy umiesz czy nie umiesz

bez niego nigdy nie wiesz

ile miłość kosztuje."[3]

[1] źródło Wikipedia: http://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Twardowski
[2] ks. Jan Twardowski "Dziecięcym piórem", Wydawnictwo M, 2008, okładka książki
[3] Tamże s. 500

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania i posiadania tej wspaniałej książki dziękuję pani Dorocie z 

Wydawnictwa M

Irena Jurgielewiczowa - "Ten obcy"

źródło

TYTUŁ: Ten obcy
AUTOR: I. Jurgielewiczowa
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
STRON: 264
DATA WYDANIA: 1994

Ula, Pestka, Marian i Julek spędzają wakacje na wsi, podczas jednego ze swoich wypadów nad rzekę znajdują wyspę, na którą prowadzi przewrócone drzewo, tam spędzają swój wolny czas ... jednak pewnego dnia odkrywają że ktoś jest na wyspie ... jakiś obcy ... to Zenek, jest w drodze, ma skaleczoną nogę, postanawiają mu pomóc i się nim zaopiekować, Zenek zamieszkuje na wyspie ... w oczach Julka Zenek to prawie jak dorosły, sam podróżuje i to autostopem, szuka wujka, do tego ratuje dziecko gdy koń się płoszy, w oczach naszej załogi jest prawdziwym bohaterem  ... przyjaźń  rozkwita do momentu gdy Marian przywozi z targu wiadomości że Zenka szukają bo ukradł pieniądze ... Zenek odchodzi, jednak przed odejściem wieczorem przychodzi do Uli ... jej wyjaśnia dlaczego ukradł pieniądze ... mówi jej coś ... serce dziewczyny łopocze ... czy to pierwsze rodzące się uczucie ... Zenek odchodzi ... Czy jeszcze się spotkają? ... Czy Zenek odnajdzie wujka? ... Czy poznają tajemnicę Zenka? 

Jak to się stało że ja tej książki nie czytałam wcześniej, nie pamiętam jej, a tej książki nie da się zapomnieć ... bardzo mnie wzruszyła, niby dla młodzieży, taka lekka , ale nie, to trudna lektura ... mamy w niej: przyjaźń, rodzące się uczucie, samotność, cierpienie, strach, niewinność, kradzież, marzenia ... idealna książka na lekturę, z przekazem ... warto również wrócić do niej po latach.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Janusz Korczak - "Kajtuś Czarodziej"

źródło

TYTUŁ: Kajtuś Czarodziej
AUTOR: Janusz Korczak
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa
STRON: 202
DATA WYDANIA: 2007

Nasz mały Kajtuś tak naprawdę ma na imię Antoś, Kajtusiem zaczęli nazywać go chłopcy na podwórzu i tak już zostało. Kajtuś to chłopak który lubi coś spsocić, to tu, to tam, czasami nie chce, a jednak wszystko wychodzi nie tak i to nikt inny a Kajtuś jest winny, ale tak naprawdę to chłopak o "złotym sercu". Kajtuś ma plany na przyszłość, chce zostać czarodziejem, ale jak, gdzie się uczyć i od kogo?  Sam postanawia nauczyć się czarodziejstwa, na początek skupiał się na czymś, mocno o tym myśląc, i nic, ale pewnego dnia, jednak, pomału, pomału, czary zaczynały działać ... a to Kajtuś sprawił że pióro profesora zniknęło, a o dzwonek na przerwę wcześniej zadzwonił, zadanie się samo odrobiło, róża dla pani nauczycielki, a to szaleństwo na przerwie rowerami, mało do katastrofy nie doszło ... ale Kajtuś umiał sprawić żeby zapomnieli ... to już prawie prawdziwe czary. Pierwszym czarem Kajtusia, takim prawdziwym co nie znika były ... słodkości, co wieczór gdy wszyscy już spali, u Kajtusia pod poduszką pojawiały się, czekoladki, rodzynki, migdały i inne słodkości, i nie znikały. Kajtuś był pewny staje się czarodziejem ... aż pewnego dnia, gdy nad Kajtusiem złość wzięła górę, jego czary mało nie doprowadziły do nieszczęścia ... poprzestawiał zegary, spowodował walki psów i kotów, postawił most na sztorc, w parku drzewa do góry nogami postawił, panów w suknie poprzebierał a panie w spodnie, taksówka latała, oj działo się działo, wielki zamęt się zrobił, policja szuka przestępcy. Niby wszystko przycichło, Kajtuś chciał się poprawić, ustał z czarami, aż pewnego dnia postanowił że na Wiśle wyspę będzie miał a na niej zamek, tak też i zrobił, mieszkał tam parę dni, aż mu zamek ostrzelali i wyspę zatopili. Kajtuś postanowił wyjechać do Paryża, w Warszawie go szukali, nie chcą mieć czarodzieja, wyjechał. W Paryżu w cyrku wystąpił, boksował z Murzynem, stał się ulubieńcem Paryża, statkiem za ocean popłyną, w filmie w Hollywood wystąpił. Postanowił wrócić do domu, a tu znów małe czary i małe łobuzowania, pewnego dnia wiatr ściąga go do zamku, gdzie zostaje uwięziony i traci swą mac, tam ratuje Zosię - wróżkę, i razem za karę zostają zamienieni w psy, poznają tułaczkę, głód, smutek, los psi ... czy powrócą do normalnych postaci? ... czy będą znowu dziećmi? ... przeczytajcie.

Bardzo ciekawa książeczka, o przygodach chłopca czarodzieja, mimo że przeznaczona dla młodzieży jako lektura klasy V, młodszym dzieciom też może się spodobać, choć powiem że tak do połowy książki sądziłam że to typowa książka dla małych dzieci o przygodach niesfornego czarodzieja, jednak druga część przekonała mnie że nie ... mały Kajtuś ma coraz więcej rozterek, poznaje smutek, jak zły los może się obejść z ludźmi, łzy i cierpienie, Kajtuś dorasta i zaczyna patrzeć i dostrzegać rzeczy o których wcześniej nie miał pojęcia, a czary?  Osobiście nie pamiętam jej ze szkoły, więc teraz z przyjemnością ją przeczytałam.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

"Pod hasłem"

Maria Konopnicka - "O krasnoludkach i sierotce Marysi"

źródło

TYTUŁ: O krasnoludkach i sierotce Marysi
AUTOR: M. Konopnicka
WYDAWNICTWO: KAW
DATA WYDANIA: 1999
STRON: 208

To była książka którą przeczytałam już w drugiej klasie szkoły podstawowej, leżałam w szpitalu dwa miesiące i pani pielęgniarka przyniosła mi z biblioteki szpitalnej tę książkę, a ja leżałam i ją czytałam, czytałam ... jakoś tak ciepło ją wspominałam, dlatego bardzo się ucieszyłam gdy zobaczyłam ją na liście lektur w akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa".  Pobiegłam do biblioteki, wypożyczyłam ją i zabrałam się do czytania ... 

Krótko o treści ... w Kryształowej Grocie mieszkają krasnoludki, które z utęsknieniem wypatrują wiosny, bo jest im bardzo już zimno, nawet król Błystek przymarzł do tronu, kończy się im jedzenie, więc czekają na wiosnę by wyjść na powierzchnię. Na poszukiwanie wiosny wyrusza nadworny kronikarz Koszałek-Opałek, który mimo że wiosnę już widać jakoś jej nie zauważa zajęty swoimi myślami. Idąc tak trafia do pewnej wioski, która to napada lis i kradnie inwentarz, Koszałek-Opałek postanawia to zapisać w swojej kronice, w której to zapisuje że na wieś napadli Tatarzy, ponieważ we wsi panował ogólny rozgardiasz i dokładnie nie zrozumiał. W dalszej drodze Koszałek-Opałek spotkał pasterzy którzy bardzo życzliwie go przyjęli przy ognisku, a on dzieciom opowiadał historie o krasnalach, jak kiedyś żyli z ludźmi. Gdy wyruszył dalej w drogę wpadł do jamy lisa - Sadełka, który to był sprawcą porwań we wsi, a tam Koszałek-Opałek powiedział mu że pióro które ma pochodzi od gęsi które wypasa Marysia, lis postanowił zapolować na gęsi Marysi.  Lis porwał gąskę Marysi, ale Królowa Tatr dała jej inną po którą to Marysia poszła, ale mimo to gospodyni u której pracowała wygnała ją. Krasnoludki jej pomogły, znalazły nowy dom u Skrobka, który był leniwy, ale się zmienił, a Marysia zajmowała się domem i jego synami.  Gdy przyszła jesień krasnoludki cieszyły się że pomogły ludziom i zaczęły w Kryształowej Grocie szykować się do zimy. 

Zabrałam się do czytania i ... było wielkie rozczarowanie, jakoś tak mile wspominałam książkę z dzieciństwa, a tu nie mogłam przebrnąć przez tę książkę, język, słownictwo ... strasznie się męczyłam, teraz ją czytając zastanawiam się jak ją dzieci czytają w szkole jako lekturę, no może przesadzam, w końcu kiedyś ją przeczytałam, więc teraz dzieci też sobie z nią dają radę ... niestety tym razem powrót do dzieciństwa okazał się po prostu ... nudny, nieciekawy i męczący.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

oraz wyzwań: "Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę" i  "Pod hasłem" 

C.S. Lewis - "Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa"

źródło

TYTUŁ: Lew, czarownica i stara szafa.
SERIA: Opowieści z Narnii. Tom I
AUTOR: C.S. Lewis
WYDAWNICTWO: Media Rodzina
STRON: 184
DATA WYDANIA: 2005

Opowieści z Narnii to moja ulubiona seria książkowa z dzieciństwa. Opowiem Wam pewną historię, już ją kiedyś opowiadałam , ale co tam :)

Jak miałam jakieś 10 lat i leżałam chora w domu, tato z biblioteki przyniósł mi do przeczytania książkę "Lew, czarownica i stara szafa" i od razu stałam się wielką fanką Narnii, a chciałabym zauważyć że to było bardzo, bardzo dawno temu :) - no dobra to było gdzieś w połowie lat 80-tych i chyba nawet nikt nie myślał o ekranizacji Narnii ...... a potem tata wziął mnie do księgarni i kupiłam sobie następne części i systematycznie pilnowałam w księgarni kiedy wyjdą kolejne żeby je kupić za skrzętnie oszczędzane pieniążki ..... cała sera była moim oczkiem w głowie. Do momentu aż pożyczyłam koleżance całą serii zachwalając ją jaka jest super, po wielu przypomnieniach wrócił do mnie tylko "Koń i jego chłopiec", książka stoi teraz na półce mojej bratanicy. A ja na wiele lat zraziłam się do pożyczania książek.

Ale koniec z tymi wspomnieniami ... z przyjemnością przeczytałam powtórnie pierwszą część z serii o Narnii :)

Kadr z filmu "Lew, czarownica i stara
szafa" (źródło)

Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja to czwórka rodzeństwa, rodzice wysłali ich z Londynu na wieś do starego Profesora, który mieszkał w starym, dziwnym domu, aby tam spokojnie przeczekali wojnę. Rodzeństwa chcąc zabić swój czas nie tylko zabawą na polu, oglądali i przechadzali się po starym domu, zaglądali do wszystkich jego pokoi i zakamarków, w jednym z pokoi stała tylko szafa, stara, skrzypiąca. Nic ciekawego ... poszli dalej, ale nie Łucja, ona była ciekawa co jest w szafie, weszła do niej ... a tam były futra, miękkie, wtuliła się w nie posuwając się w gąb szafy, aż poczuła coś miękkiego, zimnego, mokrego ... co to może być w szafie ... to śnieg ... w szafie? ... a tam jarzy się światełkiem latarnia, Łucja stała zdumiona aż spotkała fauna pana Tumnusa,

Kadr z filmu "Lew, czarownica
i stara szafa" (źródło)

który zaprosił ja na pyszny podwieczorek, opowiedział o tej dziwnej krainie w której się znalazła ... o Narnii i o Białej Czarownicy, która rządzi Narnią, a potem odprowadził Łucję do latarni by mogła bezpiecznie wrócić do domu. Gdy Łucja opowiedział rodzeństwu gdzie była i co robiła oczywiście jej nie uwierzyli. Pewnego dnia gdy bawili się w chowanego, Edmund zauważył, że Łucja znowu idzie w stronę szafy, poszedł za nią i wszedł do niej, a tam ... śnieg ... Edmund spotkał Białą Czarownicę, która upiła go magicznym płynem i nakarmiła mrzonkami o królestwie, w zamian za przyprowadzenie rodzeństwa wprost w jej ręce. Oczywiście Edmund przed rodzeństwem wyparł się że był w Narnii. Nie rozmawiano więcej na ten temat. Podczas zwiedzania przez grupę turystów starego domu profesora, dzieci miały się nie pokazywać, słysząc zbliżające się kroki i głosy wycieczki, schowali się w szafie ... tak, tak ... w tej szafie ... i trafili do Narnii. Stali całą czwórką przy latarni rozglądając się dookoła ... Co ich tam spotka? ... Będą musieli zmierzyć się z Białą Czarownica i pomóc mieszkańcom Narnii ... poznają Aslana oraz inne cudowne istoty ją zamieszkującą ... wypełnia się przepowiednia.

Cudowna historia, pobudzająca wyobraźnię, cieszę się że trafiła do kanonu lektur szkolnych. Kto przeczytał pierwszą część na pewno sięgnie po następne książki z serii o Narnii.

W 2005 roku Andrew Adamson wyreżyserował pierwszą część z serii o Narnii, "Lew, czarownica i stara szafa", obejrzałam go jak najszybciej i ... podobała mi się , mimo że jako dziecko miałam inne wyobrażenie Narnii, wersja kinowa jak najbardziej przypadła mi do gustu.
Jako ciekawostkę powiem Wam że, część zdjęć do filmu była kręcona w Polsce, nad Jeziorem Siemianowskim, scena w której to dzieci z bobrami przeprawiają się przez rzekę do Kamiennego Stołu, by zdążyć przed Białą Czarownicą.

Kadr z filmu "Lew, czarownica i stara szafa" (źródło)

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

i wyzwania "Trójka E-Pik"