Remigiusz Mróz - "Ekspozycja"

źródło

TYTUŁ: Ekspozycja
AUTOR: R. Mróz
WYDAWNICTWO: FILIA
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 480

Wiktor Forst - komisarz w wydziale dochodzeniowym, mógłby być już zastępcą komendanta ale ma niewyparzony język, lubi chodzić swoimi ścieżkami, nie do końca podporządkowuje się szefom - niesubordynacja to jego drugie imię. Do tego lubi kobiety - oczarowuje je swoją gadką i aparycją, miał romans z córką szefa. Jego "garnitur" to stare znoszone jeansy i koszula w kratę, wygląda jak Marlboro Men lub drwal, sam rzucił palenie i teraz nałogowo żuje cynamonowe gumy.

Zakopane - na Giewoncie na krzyżu wiszą nagie zwłoki mężczyzny, komisarz Forst przygląda się martwemu ciału i próbuje znaleźć podpis mordercy. Nie jest to łatwe, wygląda jakby nieboszczyk sam wszedł na szczyt i się powiesił, żadnych zadrapań, siniaków - nic, jednak Frost wie że to morderstwo, musi tylko znaleźć klucz. Podczas oględzin ciała po ściągnięciu z krzyża z ust denata wyciągnięto monetę, starą z dziwnymi napisami. Czy to podpis mordercy? Co to oznacza? Sprawa nie będzie łatwa, ale o tym Frost ma się już nie dowiedzieć, podczas schodzenia w dół dostaje wiadomość że został zawieszony w obowiązkach. Dlaczego? Czy komuś na tym zależało by go odsunąć od sprawy? 

Jest rozgoryczony, swoje kroki kieruje do dziennikarki Olgi Szrebskiej i podsuwa jej temat - odnalezienie mordercy. Ona zgadza się na współpracę, a mając swoje dojścia wykorzystuje je by dowiedzieć się więcej o monecie i o tym że podobnie morderstwo miało już miejsce, dość dawno i na Białorusi. Czy to dobry trop? Czy to ten sam morderca? Jeżeli tak, to jest to seryjny morderca, i wszystko na to wskazuje - są następne zwłoki, młoda dziewczyna z monetą w poderżniętym gardle. Forst nie stawia się na wezwanie do komendy, dalej prowadzi swoje śledztwo, ale ktoś chce go uciszyć - Forst i Szrebska stają się niebezpiecznymi zbiegami, są poszukiwani. Mimo to dalej prowadzą śledztwo, muszą udać się na Białoruś, a tym samym przekroczyć nielegalnie granicę. Czy tam znajdą odpowiedzi? Czy odkryją kto jest mordercą? Czy monety mają znaczenie i są dobrym tropem? A może to pułapka?

"Ekspozycja" to moje drugie spotkanie z autorem, pierwsze miałam przyjemność czytając powieść "Kasacja" (kilka słów o książce TUTAJ) i muszę powiedzieć że "Ekspozycja" to książka która mnie nie zawiodła, akcja dostarczyła mi adrenaliny, a to jest to co lubię. Już od pierwszych kartek wiemy że nie będzie łatwo, sprawa się komplikuje a bohaterowie wpadają w niemałe kłopoty, narażając własne życie i nie raz zagląda im śmierć w oczy, do tego z Forsta wychodzi bezwzględna bestia, ale ma powód musi żyć i uratować innych. Akcja pędzi i wciąga, nieoczekiwane jej zwroty nie pozwalają czytelnikowi się nudzić, mamy tu też trochę historii i tej światowej jak nawiązanie do zwojów znad Morza Martwego, czy też z rodzimego podwórka jak Rzeź wołyńska. Świetnie napisana, w lekkim stylu, akcja, adrenalina, emocje, zakończenie zaskakujące i zapowiadające że to nie koniec to dopiero początek potyczek, do tego książka zachęci nas do zapoznania się z pewnymi wątkami bliżej. Ja jestem z lektury w pełni zadowolona i czekam na następną część. Gorąco Wam polecam.

Moja ocena: 5/6

Wiktor Forst

Ekspozycja / Przewieszenie / Trawers

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Polacy nie gęsi IV"
"Pod hasłem"
"Klucznik"

Karolina Wilczyńska - "Stacja Jagodno. Marzenia szyte na miarę"

źródło

TYTUŁ: Stacja Jagodno. Marzenia szyte na miarę
AUTOR: K. Wilczyńska
WYDAWNICTWO: Czwarta Strona
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 340

Tamara nie narzeka już na samotność, a wręcz pielęgnuje te chwile kiedy może pobyć sama, choć czasami brakuje jej osoby która zaopiekowała by się nią, przytuliła, pocieszyła. Z córką Marysią mają coraz lepsze relacje, Marysia poprawia oceny w szkole i już nie koleguje się z dawnymi znajomymi, za to jest Kamil. Tamara pracuje, ale stara się jak najwięcej czasu spędzać z córką i jak najczęściej odwiedzać babcię Rózię w Borowej, razem z Marysią spędzają tam coraz więcej czasu, zapewniając babci wikt i opiekę po jej wyjściu ze szpitala. Niestety z własną mamą - Ewą, Tamara nie ma dobrych układów, mało rozmawiają i się prawie wcale nie spotykają, wszystko tak oficjalnie, pewnego dnia padają słowa po których boli, ale Ewa zaczyna wyłaniać się za własnego muru. Tamara i Marysia u babci Rózi odzyskują spokój i coraz bardziej zbliżają się do siebie, Tamara chodzi na spacery z leśniczym, a Marysia znajduje w lesie na polanie stary dwór, który zamieszkują dwie leciwe damy. Pewnego dnia w białym małym domku oprócz babci Rózi zamieszkuje Zofia, sąsiadka ze wsi, oraz niespodziewanie przyjeżdża Ewa.

Skąd Ewa wiedział gdzie przyjechać? Dlaczego Zofia mieszka z babcią Rózią? Kto mieszka w dworku? Czy Tamarę połączy coś z leśniczym? 

"Marzenia szyte na miarę" to druga część z serii Stacja Jagodno, gdzie poznajemy dalsze losy bohaterów poznanych w pierwszej części. Niestety wiele nie da się o książce powiedzieć, po prostu bohaterki sobie żyją, pomagają sobie i dogadują się, Tamara pracuje, z córką odwiedzają Borową, żadnych większych akcji, czy też emocji, było tak monotonnie. Jedynym plusem tej części było wyczekiwanie skąd Ewa zna babcię Rózię, co je łączy - jakaś tajemnica z przeszłości. Czyta się szybko, ale niestety nie pozostanie na długo w mojej pamięci, choć nie wykluczam sięgnięcia po następną cześć z serii, bo jak wiadomo, nie wszystkie książki z serii muszą nam przypaść do gustu - może tak jest w moim przypadku z tą częścią, bo pierwsza podobała mi się, tak więc czekam na trzecią. 

Moja ocena: 3,5/6

Stacja Jagodno

Zaplatana miłość / Marzenia szyte na miarę / Po nitce do szczęścia

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"

"Klucznik"

Karolina Wilczyńska - "Stacja Jagodno. Zaplątana miłość"

źródło

TYTUŁ: Stacja Jagodno. Zaplątana miłość
AUTOR: K. Wilczyńska
WYDAWNICTWO: Czwarta Strona
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 344

Tamarę wychowała mama Ewa, ojciec zmarł gdy ta była mała, Ewa sama się nią zajmowała, jednocześnie była doskonałą panią doktor, uporządkowaną i systematyczną. Chciała by córka też została lekarzem, niestety ona mdlała na widok krwi, inny zawód który jej wybrała to prawnik. Jednak i tu Tamara zawiodła mamę, na drugim roku poznała Leszka, owocem ich miłości jest Marysia - szesnastoletnia córka. Jednak Tamara daje sobie radę, pracuje w firmie PR, być może za dużo spędza w niej czasu, ale chce aby Marysi nic nie brakowało, choć matka ciągle jej wypomina przeszłość. Tamar jako samotna matka daje sobie świetnie radę, w miarę ma dobre relacje z córką, pracę, własny kąt, na miłość nie ma czasu - choć i tu pojawia się kandydat, który ją adoruje, a to przyjemne :) Wszytko układało by się dobrze, jednak nagle Marysia się zmienia, ubiór, makijaż, odzywki, brak kontaktu z mamą, kłamstwa, pogorszenie ocen i zachowania w szkole, używki - czy to tylko wiek nastolatki ma na to wpływ? Tamara musi zmierzyć się nie tylko z własną córką i jej nowym obliczem, ale także z brakiem miłości i samotności.
Tamara żeby naładować baterie i wypłakać się jeździ do babci Rózi, do Borowej w gminie Jagodno, nie jest to jej prawdziwa babcia, ale taka przyszywana, o której Tamara dowiedziała się podczas kampanii przeprowadzanej dla przyszłego burmistrza Jagodna. Ktoś zasugerował że to jej rodzina, ale matka stanowczo temu zaprzeczyła, jednak Tamarę tam ciągnęło i teraz odwiedza mały biały domek koło lasu, czując się tam wspaniale.

Czy rzeczywiście babcia Rózia nie jest rodziną Tamary? Czy matka mówi jej prawdę? Czy Tamara i Marysia ponownie znajdą wspólny język? Czy Marysia zrozumie swoje postępowanie? Czy zaplątane życie matki i córki da się rozplątać? Czy znajdą rozwiązanie?

Z autorką miałam już przyjemność spotkać się czytając książkę "Jeszcze raz Nataszo" (kilka słów o książce TUTAJ) - która bardzo mi się podobała, teraz nastawiłam się na książkę lekką, może jakaś miłość na starych śmieciach, powrót z miasta na wieś - ale to nie było to.  "Zaplątana miłość" opowiada o miłości macierzyńskiej, relacjach między córkami i matkami, o samotności, poszukiwaniu swojego miejsca w życiu, potrzebie akceptacji i pocieszenia - taka życiowa, trochę smutna opowieść i mała tajemnicą, która pewnie zostanie wyjaśniona w następnej części. Mimo że nie było to czego się spodziewałam to jestem zadowolona z lektury, autorka lekkim językiem przedstawia nam zmagania samotnej matki nie tylko z  życiem ale także z własną córką i matką, szukającej pocieszenia u przybranej babci.
Na pewno skusze się na następną część, jestem ciekawa jak potoczą się dalsze losy bohaterów i kim naprawdę jest babcia Rózia.

Moja ocena: 4/6

Stacja Jagodno

Zaplątana miłość / Marzenia szyte na miarę / Po nitce do szczęścia

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"
"Pod hasłem"
"Klucznik"

Marcin Wicha - "Klara. proszę tego nie czytać!"

źródło

TYTUŁ: Klara. Proszę tego nie czytać!
AUTOR: M. Wicha
WYDAWNICTWO: Czarna Owieczka
DATA WYDANIA: 2011
STRON: 106

Klara ma dziewięć lat, nosi okulary i chodzi do trzeciej klasy, ma rodziców i młodszego brata zwanego Młodszym, mieszka na zwykłym osiedlu. "Proszę tego nie czytać!" to pamiętnik Klary który pisze w zeszycie, ozdabiając rysunkami, nie w komputerze bo literek trzeba długo szukać. Co w nim pisze?  A o tym jak w szkole minął dzień, co robili, co powiedzieli koleżanki i koledzy, o wycieczkach, jasełkach, i o domowym rozgardiaszu i przyjemnościach jak wycieczka, czy wyjście na pizze, o tym że chce mieć psa - golden retrivera  ale Młodszy ma alergię i nie może mieć psa i o babci. Można powiedzieć że Klara opisuje szkolne i domowe perypetie. 

źródło

Bardzo fajna, lekka i wesoła książeczka, mojej córce bardzo się podobała, zarówno ta jak druga książeczka z tej serii "Klara. Słowo na "Szy", a tym samym skusiła mnie do jej przeczytania. Wszystko oczywiście opisane jest językiem dziewięciolatki, jest śmiesznie i nie doszukujmy się tu książeczki z morałem, bo go nie ma, Klara to rezolutna dziewięciolatka, która przedstawia nam w swój sposób to co widzi dookoła. Myślę że córka przeczyta ją jeszcze nie raz :) Gorąco ją polecamy :)

Muszę przytoczyć Wam jeden fragment - rozwalił mnie :D - Klara z klasą jest na wycieczce w ZOO.

"Większość klasy stoi w kolejce do budki z gorącymi ziemniakami. Tylko Bartka nigdzie nie ma. Biedna pani! Zagląda do klatek i woła: - Bartek, Bartek! Pan dozorca zwraca jej uwagę, że nie powinna krzyczeć, bo to stresuje zwierzęta. 

- Co one mogą wiedzieć o stresie? - pyta pani

- No, tak... - zgadza się dozorca i po chwili dodaje: - W sumie pani praca jest podobna do mojej, z tą różnicą, że ja mam strzelbę z pociskami usypiającymi...

- Szczęściarz! - wzdycha pani" [1]

Tak, i to by było tyle na temat szkolnych wycieczek :) 

[1] Marcin Wicha "Klara. Proszę tego nie czytać!" wyd. Czarna Owieczka, 2011, str. 94

Moja (a raczej nasza ocena): 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"

"Pod hasłem"

"Klucznik"
"Dziecinnie"

Dorota Gąsiorowska - "Obietnica Łucji"

źródło

TYTUŁ: Obietnica Łucji
AUTOR: D. Gąsiorowska
WYDAWNICTWO: między słowami
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 432

Łucja zostawia za sobą Wrocław, myślała że tu znajdzie szczęście, że tu będzie jej przystań życiowa. Można powiedzieć o niej że jest kobietą sukcesu, własne biuro podróży, apartament, ale nie to jest miarą szczęścia. Jest po rozwodzie z mężem, ich wielka miłość się wypaliła, mijali się w swoim wielkim apartamencie zamieniając parę zdań, może dziecko scementowało by ich związek, jednak na to nie mieli szansy. Teraz Łucja zagubiona i wypalona, próbuje skierować swoją drogę życiową w innym kierunku. Po rozliczeniu z mężem, wyjeżdża do małej wsi na Podkarpaciu - Różany Gaj, gdzie będzie nauczycielką historii, już nią była, zaraz po studiach i ta praca bardzo się jej podobała.

Różany Gaj powitał Łucje śniegiem i zimnem, będzie mieszkała u pani Matyldy - emerytowanej nauczycielki. Mieszkańcy i grono pedagogiczne witają Łucję przyjaźnie, a i ona szybko wdraża się w swoje obowiązki, które dają jej ogromną satysfakcję. Uczniowie są weseli, interesują się nią i chętnie zadają pytania, tylko mała Ania - siedzi w ostatniej ławce, chuda, smutna, cicha - tak bardzo Łucji przypomina nią samą z dzieciństwa, którego nie miała. Pewnego dnia Ania zaprasza Łucję do domu, gdzie poznaje jej sytuację - mam Ani - Ewa jest chora ... umiera, jednocześnie składa jej mamie pewną obietnicę - że po jej śmierci odszuka Ani ojca. Sama Łucja zaczyna bardzo przywiązywać się do Ani, darzy ją miłością o którą sama siebie nie podejrzewała.

Jak poradzi sobie Łucja jako nauczycielka? Czy Łucji uda się dotrzymać danej obietnicy Ewie? Czy Ania może zmienić jej życie? Czy Łucja w Różanym Gaju zagości na dobre? Czy rozliczy się z przeszłością?

Moje pierwsze spotkanie z autorką zaliczam do udanych, książka po prostu mi się podobała, i choć od początku możemy przypuszczać jakie będzie zakończenie, to czyta się ją bardzo dobrze, ma w sobie to coś. Językiem prostym, bez zbędnych opisów - a te co są, dodają książce uroku, pisarka przeniosła nas do uroczej wsi, gdzie zawędrowała uciekająca Łucja ze swoją samotnością. Książka o rozliczeniu z przeszłością, samotności, poszukiwaniu szczęścia, śmierci, miłości i przyjaźni, taka prosta, dająca na koniec otuchę i siłę. Na pewno przeczytam drugą część, jeżeli Wy macie ochotę na taką książkę, to serdecznie Was zachęcam do jej przeczytania.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"

"Klucznik"

Katarzyna Puzyńska - "Utopce"

źródło

TYTUŁ: Utopce
AUTOR: K. Puzyńska
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDAWNICTWO: 2015
STRON: 600

Utopce, wieś położona na małej polanie w środku lasu, gęstego i ciemnego, gdzie konary drzew wdzierają się w obejścia. Nocą ciemności przenikają każdą cząstkę człowieka, a odgłosy powodują cierpnięcie skóry. Mieszkańców jest zaledwie około stu osób, ale na ich cmentarzu wiele grobów, mieszkańców po wojnie przerzedziła zaraza. Ci co tu żyją kochają to miejsce, czują się tu dobrze, ale to nie jest zwykłe miejsce, czuć tu i magię i grozę, dziwne miejsce, straszne, czas może biec tu inaczej. 

Jednak wśród mieszkańców jest osoba która nienawidzi tego miejsca, była aktorka - Gloria, teraz żona Tadeusza i matka Wojtka i Olafa. Tak samo nienawidziła swojego życia jak i Utopców i jego mieszkańców, chciała uciekać i taki miała plan. 

Tadeusz na czterdzieste urodziny Glorii zlecił budowę altany, podczas wykopów natrafiono na ludzkie szczątki, które zostały okrzyknięte wampirem. Miejscowa znawczyni stwierdziła że to pochówek wampira, żeby go nie ruszali bo zginą, a na wieś przyjdzie nieszczęście. Szczątki zostały wyciągnięte i złożone za komórką na cmentarzu. 

26 sierpnia 1984 roku, mieszkańcy Utopców zauważyli na niedzielnej mszy brak Tadeusza i Wojtka Czajkowskich. Niby nic, ale nigdy nie opuszczali mszy - gdzie byli? Po kilku godzinach rozległ się krzyk, Gloria zapomniała paszportu przed wyjazdem na wakacje i wróciła do domu, w którym nie zastała nikogo, tylko grobową ciszę, ale za domem na schodach altany leżały poukładane, podarte, całe we krwi ubrania Tadeusza i Wojtka, ciał nie było i nigdy ich nie odnaleziono, a obok w deskach odciśnięta dwa kły - wampira?

Olaf Czajkowski - szef policji w Brodnicy, zleca nieoficjalne śledztwo Danielowi Podgórskiemu i Klementynie Kopp, by rozwiązali sprawę sprzed trzydziestu lat, by dowiedzieli się kto zabił jego ojca i brata. Do grupy dołącza Emilia Strzałkowska i razem zabierają się sprawę, która nie będzie łatwa. Kto chciał zabić Tadeusza i Wojtka? Co stało się z ciałami? Wieś jest dziwna, skrywa swoje tajemnice, policjanci czują się tu dziwnie, a i wampir wciąż jest pamiętany. Czy uda im się rozwiązać sprawę? Czy uratują komisariat w Lipowie? 

Kolejna powieść autorki o policjantach z Lipowa i kolejna zbrodnia do rozwiązania. Podobnie jak i w poprzednich częściach, od początku zostałam wciągnięta w wir wydarzeń od których nie mogłam się oderwać do samego końca. Ciekawa fabuła, opisy, mroczna wieś i jej mieszkańcy, którzy nie są tacy niewinni, i nie jeden miał wobec zabitych pretensje i żale, zakończenie - jak zawsze zaskakujące. Mimo że książka nie jest cienka, te 600 stron czyta się bardzo szybko, językiem prostym i lekkim autorka raczy nas trochę mroczną i zaskakującą historią. Jednak jest jedno ale, czyta się dobrze i ciekawie, tylko brakło mi policjantów z Lipowa, wiem że mieli sprawę w innej wsi i to w okrojonym składzie, ale miło byłoby się dowiedzieć co dzieje się u innych, jak toczą się ich sprawy prywatne, jak dla mnie byłoby to większe przywiązanie czytelnika do Lipowa i jego policjantów. Do tego nie chcę krakać, ale Daniel zaczyna wychodzić na lekkiego ciamajdę, policjant ok, ale prywatnie żeby nie postawił się przyszłej teściowej w sprawie ślubu, w końcu też ma mamę która chętnie by pomogła, a on co - no takie ciepłe kluchy. Zobaczymy jak potoczy się akcja w następnym tomie na który czekam z niecierpliwością :)

Moja ocena: 5/6

Lipowo

Motylek / Więcej czerwieni / Trzydziesta pierwsza
 Z jednym wyjątkiem / Utopce / Łaskun


Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Polacy nie gęsi IV"
"Pod hasłem"
"Klucznik"

Magdalena Witkiewicz - "Po prostu bądź"

źródło

TYTUŁ: Po prostu bądź
AUTOR: M. Witkiewicz
WYDAWNICTWO: FILIA
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 352

Miłość przychodzi na człowieka i już jest, i nie można się od niej uwolnić, a nawet nie powinno. Spojrzenia, dotyk, pocałunki, spotkania, rozmowy, wspólne wyjścia, leżenie pod kocem, oglądanie telewizji to wszystko składa się na miłość, chęć z nim przebywania, taka miłość po grób.

I taka miłość po grób miała być dla Pauliny i Adraina. Ona przyjechała na studia architektoniczne do gdańska z małej wsi, od małego rodzice mieli plan na jej życie, po szkole zamążpójście i przejęcie gospodarstwa rolnego, ona sama nie widział w tym nic złego, kochała wieś i ten swój świat. Nigdy nikt nie pytał jej o zdanie, o jej marzenia, dopiero w szkole jej nauczycielka zaczęła wydobywać z niej jej własne ja, a ona zaczynała myśleć i dostrzegać świat wokoło. Jej rodzice nie zgodzili się na studia, ale postawiła na swoim , wyjechała do Gdańska na studia, była sama, bez rodziny, nie miała po co wracać do domu, ale miała cel - skończyć studia. Dążyła do celu, jednak pewnego dnia na jej drodze stanął on - Adrian, jej wykładowca rysunku. Na początku nic, ale potem te oczy, dotyk i szalik który pachniał nim, tak Paulina wiedział że się zakochała. Zamieszkali wspólnie, planowali kupno mieszkania, jednak ich plany zostały przyśpieszone, na świecie miał się pojawić mały Junior lub Juniorka :) wzięli cichy, skromny ślub, bez rodziców Pauliny, kredyt na mieszkanie, byli szczęśliwi, kochali się i tak miało być zawsze do końca życia. Los z nich zakpił, a ich miłość zakończyła się brutalnym zderzeniem z ciężarówką, Adrian zginął na miejscu, nie zobaczył swojego dziecka. Paulina zapadła się w otchłani rozpaczy, odrętwienia i czekania, nie dopuszczała do siebie myśli o śmierci męża. Codzienność ją przerastała, oczekiwanie dziecka, zakupy, raty i opłaty za mieszkanie - jednak przy niej murem stał najbliższy przyjaciel Adriana - Łukasz, który pewnego dnia dał Paulinie propozycję nie do odrzucenia, układ na który ona się zgodziła - wyszła za mąż za Łukasza.

Czy Paulina otrząśnie się po śmierci męża? Czy będzie miała po co żyć? Czy układ z Łukaszem okaże się dobrym pomysłem? Czy Łukasz miał inne zamiary wobec Pauliny niż tylko przyjaźń? Czy Paulina będzie umiała pokochać innego?

Strasznie się spłakałam, czułam rozpacz Pauliny i czerń która ją otaczała, jej łzy i tęsknotę oraz żal, że wszystko tak się skończyło. Autorka już drugi raz doprowadziła mnie do łez, choć czytałam zaledwie cztery jej książki, targa moimi emocjami, ma do tego dar, a ja chce jeszcze więcej. Wspaniałą książka o miłości i przyjaźni, planach na życie, szukaniu swojej drogi i realizowaniu marzeń, a wszystko napisane językiem lekkim ale jakże realistycznym, który otacza nas opisywaną historią tak że czujemy miłość dwojga ludzi i rozpacz po stracie. Wspaniała książka, historia taka prawdziwa, przeczytajcie - warto, ja nie mogłam się od niej oderwać i jeszcze moja rada, koniecznie przygotujcie chusteczki.

Moja ocena: 5,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"

"Klucznik"

Sabina Waszut - "W obcym domu"

źródło

TYTUŁ: W obcym domu
AUTOR: S. Waszut
WYDAWNICTWO: Muza SA
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 320

Zofia razem z rodzicami i rodzeństwem mieszka w starym mieszkaniu, teraz po wojnie wiedzie im się jeszcze gorzej niż przed i w czasie wojny. Czekają na papiery że są Polakami, nie mają pracy bo Niemcom nikt jej nie chce dać, boją się że ich wyrzucą z mieszkania. A Zosia czeka na Władka, czeka, ale już nie ma siły - jednak w końcu zaświecił promyk słońca - Władek wrócił, teraz w Zosię wstępują nowe siły, będzie dobrze, będą razem na to czekała. Szara codzienna rzeczywistość szybko sprowadza ją na ziemię, brak pracy, pieniędzy, głód, trudności z dostaniem czegokolwiek,  przeprowadzka do innego domu - miejsca, którego nie można było nazwać domem. Zagrzybiona, mokra, zatęchła suterena składająca się z jednej izby - jednak starają się walczyć z szarą codziennością, kochają się i są razem, to tu na świat przychodzi ich małe szczęście - Gosia, poznają przyjaciół, śmieją się, ale też poznają smutek i łzy. Mogli by mieć lepiej, nowe mieszkanie z własną kuchnią, wodą i wc, lepszą pracę - wystarczy by Władek podpisał lojalkę wobec władz, ale on nie chce się sprzedać, wierzy w co innego, w końcu walczył w wolną Polskę.

Śląsk - Katowice - pierwsza lata po wojnie, czekanie na tych co wywieźli do Rosji, obóz na Zgodzie, nowe w Polsce władze komunistyczne. Szara codzienność, zwłaszcza tych co nie chcą się podporządkować nowej władzy i tym co mają narodowość niemiecką, mimo przejścia pomyślnie rehabilitacji byli traktowani gorzej.

"W obcym domu" to dalsze dzieje Zofii i Władka, bohaterów "Rozdroży". Tym razem autorka przenosi nas do lat powojennych, pokazując szarą rzeczywistość, i opowiada o rzeczach jak choćby obóz na Zgodzie, o których jeszcze niedawno się nie mówiło. Ale to nie smutna opowieść, znajdziemy tu przyjaźń, miłość, śmiech i nadzieję że będzie lepiej, że to jeszcze nie koniec. Język prosty i lekki, przeplatany wstawkami z gwary śląskiej, czyta się szybko i z przyjemnością, wciąga i jesteśmy ciekawi co dalej. Mam nadzieję że to jeszcze nie koniec, że poznamy dalsze dzieje Zofii i Władka, w końcu zaczęli nową drogę. Gorąco polecam tę książkę podobnie jak pierwszą część.

Moja ocena: 5/6

Sophie - Zofia

Rozdroża / W obcym domu

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Polacy nie gęsi IV"
"Pod hasłem"

Sabina Waszut - "Rozdroża"

źródło

TYTUŁ: Rozdroża
AUTOR: S. Waszut
WYDAWNICTWO: Muza SA
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 320

Katowice, rok 2001 Zofia Zaleska podjeżdża z córką pod starą kamienicę, mieszka dwie ulice dalej, ale tutaj, na tej ulicy, koło tego domu, nie była od pięćdziesięciu lat. Dlaczego? Przecież kiedyś tu mieszkała, a teraz chce odzyskać swoje dziedzictwo, swoją ojcowiznę, choć tego nie chce ale musi, dla Agnes - siostry która ją o to poprosiła gdy umierała. Zofia zastanawia się dlaczego Agnes tak na tym zależało, czy miała inne wspomnienia z tym miejscem niż ona. Zofia wysiada z samochodu, córka odjeżdża a ona patrzy i czuje - zapach biedy, głodu, wilgoci, strachu, ciężkiej pracy, wojny - wspomnienia napływają na nią, już nie może się cofnąć.

Jest rok 1934, Sophie Trauter razem z rodzicami i młodszym rodzeństwem przeprowadza się do kamienicy, stary familok gdzie mieszkają Polacy, oni są Niemcami, to teraz będzie ich - miał być domek z ogródkiem, a mają starą kamienicę z lokatorami którzy nie zawsze płacą, a dom wymaga ciągłych napraw. Jest ciężko, Sophie musi pracować i w domu i nająć się do pracy poza domem by pomóc rodzicom związać koniec z końcem, często nie dojadają,  nie wie co to ładne ciuchy czy wyjście do miasta, ale wie co to ciężka praca i bieda. Ale to tu też spotkają ją przyjemności - ukończenie szkoły podstawowej i on - Władek, ich spotkania i miłość, jego głos, dotyk i wymawiane jej imię - Zosieńka. Wspólna przyszłość w małżeństwie której nie będzie im dane zakosztować długo - wybucha wojna, on idzie walczyć, a ona Niemka żona Polaka musi radzić sobie sama na Śląsku okupowanym prze Niemców. Czeka, tęskni, kocha - pracuje jako stenotypistka w urzędzie, jest Niemką więc musi uśmiechać się i wierzyć w zwycięstwo Niemiec. Nikogo nie interesuje co ona myśli.

"Ile zawodów można przeżyć w ciągu jednego dnia?

 Ile utraconych nadziei, choćby trwały zaledwie kilka chwil, można wytrzymać?" [1]

Jak oboje sobie poradzą? Czy ich miłość przetrwa wojenną zawieruchę? Czy spotkają się po wojnie? Jak ona i jej rodzina Niemcy odnajdą się w Katowicach po wojnie? Czy dadzą sobie radę?

Zapewne nie jedną książkę przeczytaliście z wojną w tle, ja również, ale tym razem autorka przedstawia nam odczucia, strach i życie od strony Niemców mieszkających w Polsce, a dokładniej na Śląsku. I choć twierdzą że nie są ani Niemcami ani Polakami są Ślązakami jak inni mieszkańcy, traktowani są inaczej, zwłaszcza po wojnie. Czytamy o bezkresie wojny, biedy i głodu, oraz sztuczności, uśmiechu który musisz mieć przyklejony do twarzy jeśli chcesz żyć, spuszczać głowę, nie słyszeć krzyków, nie patrzeć, ale także o nadziei i miłości. Patrzymy na ten czas przez oczy naszej głównej bohaterki Sophie - Zofii i jej rodziny.
Książkę czyta się bardzo szybko i lekko, prosty język z wplecionymi słowami po śląsku, oczywiście z wyjaśnieniem i dzięki temu poznajemy parę słów z gwary śląskiej i ich znaczenie. Jedyne co mogę zarzucić książce to, że akcja działa się za szybko, duże przeskoki czasu, ale to nie ujmuje nic powieści. Jak najbardziej zachęcam do przeczytania tej książki, ja już zabieram się za drugą częścią, by poznać dalsze losy Władka i Zofii.

Moja ocena: 5/6

Sophie - Zofia

Rozdroża / W obcym domu

[1] Sabina Waszut "Rozdroża" wyd. Muza SA, 2014 str. 130

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"

Dagmara Andryka - "Tysiąc"

źródło

TYTUŁ: Tysiąc

AUTOR: D. Andryka

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

DATA WYDANIA: 2015

STRON: 464

                  "Przeklinam was! Jak tylko dosięgnie mnie ogień, spadnie na was jasność z nieba. 
                              Zniszczy was! Sczeźniecie. Wszyscy co do jednego. (...) 
                     ZAWSZE BĘDZIE WAS TYLE, CO TERAZ. Za karę! Przeklęci!" [1]

W Mille w 1812 roku została spalona na stosie Katarzyna Piecowa, osądzona za czary, zdążyła jeszcze rzucić klątwę na miasto - na tłum który stał i przyglądał się jej śmierci - było ich tysiąc. Czy w dzisiejszych czasach jeszcze ktoś może wierzyć w klątwę? a może jednak? Co dzieje się w Mille?

Marta Witecka, dziennikarka, w drodze do Żarnowca gdzie miała zrobić reportaż, zgubiła się i zajechała nocą do miasta Mille. Oddalone od głównej drogi, ciemne, wiatr wiał, słychać było uderzenia okiennic i skrzypienie, trafiła do baru "Rzym" gdzie chciała zapytać o nocleg. Jej słowa wśród gości wywołały popłoch, nie proponowali noclegu, namawiali do wyjazdu - ale ona uparcie chciała tu przenocować, samochód ma popsuty - niestety naprawa się przeciągnie.  Pierwsza noc u księdza, druga w barze, trzecia w przychodni w izolatce, czwarta w szkole - jest tym zmęczona, ludzie patrzą na nią wilkiem, niby rozmawiają, chcą pomóc, ale Marta czuje że coś skrywają. Co? Dlaczego? 

"Mille sprawia wrażenie małego, sennego miasteczka, gdzie czas płynie wolno i każdy każdego zna.

 Wszystkie dni wyglądają tak samo, a rytmu wyznaczanego przez pory roku nie zakłóca zgiełk wielkiego świata. 

(...) Mam wrażenie, że zło czai się gdzieś za rogiem." [2]

Z czasem Marta poznaje prawdę, mieszkańcy Mille nie chcą przyjmować nowych - jest ich tysiąc, i gdy ktoś się pojawia i zostaje na dłużej, ktoś inny umiera, zawsze tak jest - jeden do jednego. Mieszkańcy twierdzą że to klątwa Kaśki Piecowej, ale Marta w to nie wierzy, chce zostać i poznać prawdę. Wdaje się w romans z jednym z mieszkańców i zostaje,  chce poznać miasto i dowiedzieć się jak jest z tą klątwą, będzie miała niezły materiał do druku. Kilka dni później ginie nauczycielka, klątwa, mieszkańcy coraz bardziej patrzą na nią wilkiem, ale cieszą się że śmierć ominęła ich, Marta nie wierzy w klątwę. Podejmuje prywatne śledztwo zmierzające do udowodnienia że to nie klątwa, a morderstwo, nie wypadek ale działanie z premedytacją. Ale czy rzeczywiście to nie klątwa? Marta coraz bardziej jest zagubiona. Klątwa czy seryjny morderca? Sama jest w niebezpieczeństwie - czuje to i zaczyna się bać.

Rewelacyjny debiut! Od pierwszych kartek czułam niepokój, napięcie i dreszczyk na plecach, który potęgowały opisy pogody - błyskawice, grzmoty, zimno, wiatr,  oraz samej klątwy. Świetne opisy małego miasteczka które żyło swoim życiem, wraz z mieszkańcami, jego atmosfera, oraz całe zależność między ludźmi, ich strach. Napięcie rosło od pierwszych kartek, i ciekawość co będzie dalej, morderstwa czy klątwa, wypadki czy przeszłość ciążąca na mieście. Ale teraz, w XXI wieku - klątwa? która jest przez mieszkańców kultywowana a Kaśka Piecowa wspominana i pamiętana. Świetne połączenie kryminału z zabobonami które żyją i mają na nas wpływ, tajemnice i sekrety. Gratuluje udanego debiutu, jestem pod wrażeniem, a książka wciągnęła mnie od pierwszej do ostatniej kartki - gorąco Wam polecam.

Moja ocena: 5,5/6

[1] Dagmara Andryka "Tysiąc", wyd. Prószyński i S-ka, 2015, str. 460

[2] Tamże str. 119

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"
"Pod hasłem"

Anna M. Zawadzka - "Miłość, zazdrość i arszenik"

źródło

TYTUŁ: Miłość, zazdrość i arszenik
AUTOR: A.M.Zawadzka
WYDAWNICTWO: Replika
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 328

Ludmiła Groszek przez przyjaciół zwana Lutką, mama czteroletniej córeczki - Miśi, którą wychowuje samotnie, lekarz w państwowym szpitalu, ma mieszkanie po babci. Praca w szpitalu daje jej satysfakcję, ale jest mało płatna, Lutka ledwo wiąże koniec z koniec, dlatego musi dorabiać tłumaczeniami medycznych artykułów. Prowadzi spokojne i można powiedzieć monotonne życie - praca, dom, córeczka, od czasu do czasu spotkanie u niej z wąskim gronem przyjaciół - gdzie jedno z nich mieszka na przeciwko niej - to Paweł z narzeczoną Kasią. Znają się od dawna, Paweł pomaga Lutce a Misia go uwielbia. Pewnego dnia  przypadek sprawił że jej życie zaczęło ulegać zmianom, choć ona sama nie kojarzyła co się dzieje. 

W pewien poniedziałek gdy jechała tramwajem do pracy, usiadła przed pijanym mężczyzną który strasznie rzęził, na ostatnim przystanku przed wysiadaniem dostrzegła że mężczyzna nie jest pijany, był chory. Tramwajem jechał do jej szpitala do swojego lekarza, Lutka udzieliła mu pomocy jadąc z nim na izbę przyjęć, a on mówił jej tylko "To nie rak", na co ona nie zwróciła uwagi, zajęła się swoimi sprawami i pacjentami. Po kilku dniach spotkała lekarza tamtego mężczyzny, okazało się że umarł a ciało zniknęło. Od tamtej pory Lutce zaczęły się przytrafiać dziwne rzeczy: zauważa w szpitali mężczyznę podobnego do byłego narzeczonego, ktoś ją napada i chce uprowadzić Misię, odwiedza ją fałszywy policjant, żelazko z okna spada na jej przyjaciela Pawła, ktoś chciał przejechać Lutkę. Czy to przypadki? Co się dzieje? Czy ona coś wie? Do tego Lutka odczuwa bezsens własnego życia, w którym nagle pojawia się mężczyzna, ale ona myśli o innym, który również pewnego dnia powraca.  Co zrobi? Czy wyjaśnią się te dziwne zdarzenia? 

Jedno jest pewne jak dla mnie nie jest to kryminał z humorem, raczej umieściłabym książkę w kategorii powieść obyczajowa z elementami kryminału. Główna bohaterka - samotna, na co dzień zmagająca się z życiem, niby są przyjaciele na których może liczyć, ale z kartek wprost bije smutkiem naszej głównej bohaterki, która czas spędza tylko w szpitalu i domu, jakby nie radziła sobie i była taka szara. A gdzie ten humor?  - no może było parę dialogów które mogły wywołać uśmiech, ale nic po za tym. A gdzie kryminał? - coś się tam działo, a na zakończenie poznaliśmy rozwiązanie sprawy choć tak jakby wcale jej nie było. Jak dla mnie samo zakończenie wprowadziło do książki lekki klimat i humor, do tego została furtka zapowiadająca że być może będzie ciąg dalszy, reszta była po prostu smutna - całościowo miało być lekko, przyjemnie i z humorem, a wyszło trochę depresyjnie. 

Moja ocena: 3,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"

"Klucznik"

Olga Rudnicka - "Diabli nadali"

źródło

TYTUŁ: Diabli nadali
AUTOR: O. Rudnicka
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 448

Dagmar Różyk, zwany Diabłem, dyrektor kreatywny w dużej korporacji. Przystojny, inteligentny, kobiety za nim szaleją, a on nie ma nic przeciwko temu, można powiedzieć że sam chętnie co ładniejsze i młodsze kobiety uwodzi. Ale tak naprawdę żadnej nie chce pokochać, ani nie chce sobie znaleźć żony, miał jedną wielką miłość - Julię. 

Monika Kapuśnik, przyjechała do Poznania z małej wsi, zamieszkała u cioci Teresy, do korporacji na stanowisko sekretarki została skierowana z Biura Pracy i została sekretarką Diabła. Spokojna i niewinna, choć potrafi gdy trzeba i zrobić i powiedzieć to co trzeba, odważna i z zasadami, lubi biegać a zwłaszcza z sąsiadem - Mateuszem, który jest policjantem i chyba jej na nim zależy.

Choć Monika i Diabeł to dwa różne światy, dotarli się w pracy i świetnie im się współpracuje - do momentu gdy Monika wraz ze sprzątaczką znajdują zwłoki Diabła. Kto mógł go zabić? No, pewnie chętnych znalazło by się wiele osób. Monika jest zdruzgotana, policja wszczyna śledztwo, a wśród przybyłych policjantów jest Mateusz, a Monika jest na czele stawki podejrzanych. Podczas śledztwa wychodzą różne sprawki, podejrzenia i rzucane pomówienia, jedną z nich jest to że Monika miała romans z Diabłem, na co ona jest oburzona, a Mateusz traci do niej zaufanie. Sprawa komplikuje się gdy na jaw wychodzi że Diabeł to nie Diabeł. Kim jest ten obcy mężczyzna, tak podobny do Diabła? Jak wszedł do jego gabinetu? Kto go zabił i dlaczego? Kto był celem? - prawdziwy Diabeł? Czy to może mieć związek z Julią? Monika coś wie, ale milczy - chce pomóc swojemu szefowi - w końcu nie chce stracić pracy. A Mateusz i Monika - czy coś z tego będzie?

Uwielbiam Olgę Rudnicką i jej książki, z sentymentem wspominam siostry S. :) ale wracając do najnowszej powieści autorki, śpieszę Wam powiedzieć że świetna - lekka, kryminał z humorem i wątkiem romansowym :)  - to połączenie które kocham. Język lekki i prosty, bohaterowie ciekawi, dialogi z humorem, wartka i szybka akcja, miłość, morderstwo, ucieczki, zazdrość, zawiść - czego więcej trzeba by spędzić rozluźniające wieczory :) Jedyne czego mi brakło w książce, to brak informacji odnośnie tego nad czym pracowała Julia i co odkryła, myślę że to dopełniło by zakończenia, ale nie narzekam :) Gorąco polecam Wam tę powieść autorki jak i inne, jeśli jeszcze nie czytaliście żadnej to gorąco Was do tego zachęcam.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Polacy nie gęsi IV"
"Pod hasłem"

Krystyna Mirek - "Pojedynek uczuć"

źródło

TYTUŁ: Pojedynek uczuć
AUTOR: K. Mirek
WYDAWNICTWO: Feeria
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 336

Majka miała chyba udane życie i była chyba kobietą spełnioną, no nie miała na co narzekać - świetna praca z dobrymi zarobkami, piękne mieszkanie, przystojny i kochający mężczyzna u jej boku i małe czteroletnie szczęście - Krzyś. Jednak Majka czuła się strasznie zmęczona, zapracowana, z rachunkami do zapłacenia na głowie, a mężczyzna jest, ale tak jakby go pomału zaczynało brakować, zresztą to nie mąż tylko partner - on ciągle zwleka ze ślubem, praca w stresie, od rana nawet do dwudziestej drugiej, a Krzyś w przedszkolu tylko do siedemnastej. Majka pomału traci kontakt, nie umie już uciągnąć wszystkiego na swoich barkach, boi się rozmowy z Adamem, boi się go prosić o pieniądze, stara się być kobietą idealną dla niego. Pewnego dnia nie ma kto się zająć Krzysiem, nie ma kto go odebrać z przedszkola, Adam ma zebranie (jest prezesem) i Majka ma zebranie w swojej firmie, dzwoni do Adama a ten powiadamia ją telefonicznie że odchodzi, a dziecko jest jej, on nie miał go w planach. Majka zostaje sama musi sobie radzić z byciem samotną matką, Krzyś zostaje sam w domu kiedy ona wieczorami wraca do pracy, bo w pracy nie może o tym powiedzieć jej szef by ją zwolnił, a ona nie może sobie na to pozwolić. Prosi o pomoc swoją mamę, ale jej siostra ma to jej za złe, bo mama opiekuje się trojgiem jej dzieci. Gdy Majka jest już u kresu wytrzymałości widzi światełko, mama do niej przyjedzie, niestety w firmie nastaje nowy szef który na dzień dobry ją zwalnia, mama ma zawał - świat się dla Majki zawalił.

Czy Majka poradzi sobie z otaczającym ją przygnębieniem i niemocą? Czy znajdzie nową pracę? Co z mamą? Czy będzie umiała dogadać się z siostrą? Czy nowy - były prezes ma coś do niej? Po co się koło niej i Krzysia kręci? Dlaczego ją zwolnił? Czy Majka odnajdzie szczęście? Czy będzie umiała znowu pokochać i być sobą?

Wydawało by się że historia jakich wiele, ale nie, autorka przedstawia nam główna bohaterkę Majkę i jej zmagania z codziennością. Pokazuje nasze słodko - gorzkie życie, z jego: radościami, smutkami, miłością, brakiem rozmowy i akceptacji, strachem, poczuciem klęski, chorobami, śmiercią i nadzieją - takie jest właśnie nasze życie. Nadzieja że jutro będzie lepiej, że podniesiemy się z każdej klęski, że będzie dobrze - oczywiście książka kończy się happy endem, by dodać nam otuchy i podnieść na duchu. Czyta się ją bardzo dobrze i lekko, szybko i z ciekawością, czytelnik się nie nudzi, autorka zapewniła dużo atrakcji i zwrotów akcji, do tego bohaterowie wyraziści a główna bohaterka zdobyła moją sympatię, i mocno jej kibicowałam.
Jeśli macie ochotę na tę powieść, to gorąco polecam, to było moje drugie spotkanie z autorką i wiem że nie ostatnie.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"
"Klucznik"
"Pod hasłem"