Bogna Ziembicka - "Tylko dzięki miłości"

źródło

TYTUŁ: Tylko dzięki miłości
AUTOR: B. Ziembicka
DATA WYDANIA: 2014
WYDAWNICTWO: Otwarte
STRON: 400

Zuzanna Hulewicz- młoda piętnastoletnia dziewczyna, a już tak bardzo osamotniona, jej rodzice i siostra zginęli w katastrofie lotniczej, a opiekę nad nią sprawuje babcia, musiała porzucić swoją szkołę w Anglii i powrócić do Polski do Krakowa tu chodzi do szkoły prowadzonej przez siostry zakonne. Tęskni za rodzicami, siostrą, za dawnymi koleżankami ze szkoły, za Różanami i Piotrem - mężem Hanki w którym się cicho podkochuje. 

Joachim - ukończył berlińską Wyższą Szkołę Techniczną, wyjechał do Afryki by tam nadzorować wyręb lasu i pracę w tartaku na rzecz firmy która go zatrudniła. Tam mieszka i poznaje zwyczaje tubylców, oraz zaprzyjaźnia się z Holendrem który jest jego kolegą z pracy, pomału układa sobie życie, jest młody i pragnie czegoś więcej. Co jakiś czas wyjmuje stare zdjęcie, a na nim jego siostra i dwie jej przyjaciółki, jedną z nich głaszcze palcem po zdjęciu, dotyka jej czule i o niej myśli, nie widział jej nigdy, tylko na zdjęciu a zaprząta jego głowę - tęskni za nią. Gdy w końcu się spotykają, wie jedno, chce by ona została jego żoną, będzie na nią czekał, pragnie jej i pożąda.

16 lipca 1935 roku - pierwszy wpis w dzienniku Zuzanny który prowadzi, zapisując w nim swoje myśli, znajomości, smutki, tęsknoty i radości. Poznajemy ją jako młodą piętnastoletnią panienkę i wraz z wpisami patrzymy jak dojrzewa i dorasta. Jej wpisy uzupełnia dziennik Joachima, którego to kartki wpięła w swój dziennik, w ten sposób równolegle poznajemy dwoje młodych ludzi. Zuzannę i Joachima, Polkę i Niemca, ich dwa światy, od 1935 roku do zakończenia wojny.

UWAGA SPOILER - kto nie czytał książki, niech dalej nie czyta

Trudno mi napisać coś o samej książce, ja po jej skończeniu czuję rozczarowanie i niedosyt. Przede wszystkim gdy zaczęłam ją czytać uświadomiłam sobie że nie mam bladego pojęcia o bohaterach i ich historii bo to już było gdzieś opisane - czyli że to kontynuacja dwóch poprzednich książek autorki z cyklu "Droga do Różan", a o tym nie było wspomniane. Opisy na okładce zapowiadały jakieś oszałamiające love story dwojga ludzi - Polki i Niemca na tle II wojny światowej, niestety tego nie doczytałam, co prawda Zuzanna wzdychała, ale do Piotra, a Joachim fakt do Zuzanny i w jego wykonaniu jak najbardziej uznam to za miłość, sama Zuzanna stwierdza że chyb coś czuje do Joachima na samym końcu. No chyba że ja czytając książkę nie odczułam całej tej wielkiej miłości.
Pierwsza połowa książki to ciekawe podróże i tęsknoty naszych bohaterów, choć całość toczy się dość leniwie, druga połowa znacząco przyspiesza, akcja staje się ciekawsza, ale niestety tu są straszne luki w fabule, wybuchła wojna uciekali, wrócili, H. i P. zginęli, ale może parę słów w dzienniku gdzie wyruszali, jak to się stało, ja rozumiem że przecież Zuzanna nie mogła prowadzić dziennika przez całą wojnę, ale jakieś małe wyjaśnienia, do tego jeszcze dziecko - tak nagle wpis w dzienniku - jestem w ciąży i co? No skąd się biorą dzieci i jak do tego dochodzi to ja wiem, ale Zuzanna chyba też musiała kogoś poznać, o tym ani słowa, ani o dziecku, czy urodziła czy też nie. Miałam czasami wrażenie że Zuzanna nie okazuje żadnych emocji, spokojna, zrównoważona, inteligentna, choć miejscami wychodziła z niej mała, głupiutka, niesforna, rozpieszczona dziewczynka. Postacie które najbardziej mi się podobały w książce to babcia Zuzanny - Jadwiga, jej historię z ciekawością bym przeczytała i Almaz czarna kobieta w Afryce która znała swoją wartość, nie bała się i potrafiła walczyć o swoje.

Koniec spoilera - można czytać

Całościowo - pomysł bardzo fajny, co do wykonania już gorzej, brakło mi tej wielkiej miłości (pewnie w następnej części o niej przeczytam), i raziły "braki" w fabule. Forma dziennika podobała mi się, oraz sam klimat przedwojennej Europy i Afryki gdzie mieszkał Joachim (to najciekawsze w książce fragmenty). Język prosty, ciekawie prezentują się wycinki ze starych gazet. Nastawiłam się na zupełnie coś innego niż dostałam, może nieznajomość poprzednich książek, a może zbyt wygórowane oczekiwania, ale czuję rozczarowanie i niedosyt. Czy sięgnę po następną część - zobaczę, być może z ciekawości tak, a może warto sięgnąć po pierwsze książki z serii "Droga do Różan" i wtedy dopiero docenię tę książkę.

Moja ocena: 3/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Hanna Cygler - "Kolor bursztynu"

źródło

TYTUŁ: Kolor bursztynu
AUTOR: H. Cygler
WYDAWNICTWO: REBIS
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 316

Niedawno miałam przyjemność przeczytać pierwszą książkę autorstwa pani Hanny Cygler, było to "3 razy R" (opinia TUTAJ) . Do sięgnięcia po tę autorkę namówiła mnie Ejotek z bloga Ejotkowe postrzeganie świata wyznaczając dla mnie "Indywidualne wyzwanie czytelnicze ..." którego jest pomysłodawczynią. Książka podobała mi się, dlatego z przyjemnością wzięłam z bibliotecznej półki następna powieść pani Cygler, mam nadzieję że i tym razem będę usatysfakcjonowana lekturą.

Aniela vel Anita Lipska, rozwódka z dwójką dzieci, pracuje jako sprzątaczka w Muzeum. Jest na skraju załamanie, już nie wie jak sobie poradzi: rachunki nie popłacone, brakuje na jedzenie, inne dzieci wyśmiewają się w szkole z jej dzieci a ona sama ciągle czeka na obiecany awans, sprzątać miała tylko przez chwilę, jak zwolni się etat w biurze, ale etat się nie zwalnia. Pewnego dnia kiedy już myślała że to koniec, nie wie co będzie dalej niespodziewanie dostaje w spadku pieniądze po zmarłym kolejnym mężu jej matki - z którą z kolei nie miała nigdy dobrych kontaktów. Zwalnia się z pracy, zapisuje się na szybki kurs angielskiego, prawo jazdy i kurs komputerowy, chce podnieść swoje kwalifikacje by móc szukać lepszej pracy. Mając teraz czas jednocześnie zaczyna śledzić pewnego obcokrajowca którego podejrzewa o morderstwo jej narzeczonego - Wiktora. Ale jak go tu podejść, by przeszukać biuro i mieszkanie, tam na pewno znajdzie dowody obciążające Kaja. Jednak los płata jej figla, spotykają się i niespodziewanie Kaj spycha Anielę ze schodów a ta skręca kostkę. Tak zaczyna się ich znajomość, która z czasem przeradza się w głębokie uczucie - w miłość. Ale czy to uczucie będzie stałe? Czy to te dwie połówki jabłka? Czy może budowane na kłamstwie i niedomówieniach przerodzi się w nienawiść i złość? A co z podejrzeniami o zabójstwo? A może to kto inny rozdaje karty w tej grze?

Okładka bardzo mi się podoba, jest taka klimatyczna i ciepła, ale jak wiemy nie należy oceniać książki po okładce. Tak było i tym razem, okładka piękna, ale co do treści ...

"Kiedy w sali z kolekcją bursztynów pojawia się mężczyzna, którego podejrzewa o udział w zamordowaniu ukochanego, akcja nabiera tempa. Śledztwo na własną rękę przynosi nieoczekiwane rezultaty... Świetnie wpleciony w bursztynową rzeczywistość Gdańska wątek sensacyjny, na którego tle rozwija się miłość, a piękno wytwarzanej biżuterii okupione jest pogonią za zyskiem. I to za każdą cenę."[1]

Ta krótka notatka na tylnej okładce książki rozbudziła moją wyobraźnię co może mnie czekać w książce, ale jak się okazało wyobraźnia jedno, fabuła drugie, chyba czytałam zupełnie inną książkę niż zapowiadała notatka. Tempo akcji - litości, czy to można nazwać tempem, śledztwo - nie chodzi chyba o tych kilka kartek gdzie główna bohaterka wystawała pod domem i podglądała obiekt przez lornetkę, bursztynowa rzeczywistość Gdańska - nie doczytałam o niej nigdzie, chyba że chodziło o wzmianki o jubilerze i jego wyrobach, wątek sensacyjny i pogoń za zyskiem - jak dla mnie tego tu nie było. A co było? Na pewno miłość i pożądanie, rodzące się uczucie, ale niestety główna bohaterka trochę mnie denerwowała, tylko płacz lub oblewała się rumieńcem, dopiero potem zaczęła być silną kobietą. Wiecie że lubię lektury lekkie i przewidywalne, ckliwe miłości, książki z happy endem, tu na pewno wszystko to było, ale w całości brakło mi pewnych elementów które zapowiadała okładka, a to co było nie wciągnęło mnie na tyle by poczuć się usatysfakcjonowana lekturą.  Na domiar tego niby język prosty i łatwy, ale miejscami czytało mi się opornie.
Tak naprawdę sama nie wiem komu mogę ją polecić, jeżeli stwierdzicie że macie na nią ochotę to zapraszam do lektury, może Wam się spodoba :) Ja osobiście nie zniechęcam się do autorki bo "3 razy R" podobało mi się, rozglądnę się za inną książką pisarki.

Moja ocena: 3/6

[1] Hanna Cygler "Kolor bursztynu", wyd. REBIS, 2013, tylna okładka książki

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Europa da się lubić"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Susan May Warren - "Długo i szczęśliwie"

źródło

TYTUŁ: Długo i szczęśliwie
AUTOR: S.M. Warren
WYDAWNICTWO: Replika
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 348

Mona Reynolds jest na drodze do spełnienia swoich marzeń - Księgarnia i Kawiarnia "Próg Nieba". Zakupiła stary wiktoriański dom z XIX wieku w miasteczku Deep Haven, nad morzem i tu chce aby jej marzenia się ziściły, marzyła o swoim własnym kącie właśnie tutaj w Deep Haven. Niestety dom wymaga wielu remontów, a czas leci, otwarcie ma nastąpić za sześć tygodni. Za namową przyjaciółki najmuje do pomocy złotą rączkę - Joego, który zna się na rzeczy i od razu zabiera się za robotę. 

Mona skrywa swoje wnętrze, nie lubi mówić o tym co było, skrywa swoje cierpienie i uważa że nie zasłużyła na uwagę Boga, boi się do swojego serca wpuścić miłość. Joe jako najęty robotnik bardzo angażuje się w realizację marzeń Mony, chce jej pomóc bo jego serce na jej widok trzepocze jak ptak uwięziony w klatce. Joe też ma swoje tajemnice, chce uchodzić za włóczęgę, ale tęskni za domem  i rodziną, on również boi się otworzyć przed Moną, boi się stabilizacji. Jednocześnie wie że to Bóg zesłał go Monie by pomógł jej w realizacji jej marzeń, i być może odnalazł siebie i swoje miejsce. Oboje zaczynają czuć że coś zaczyna się między nimi dziać, ich spojrzenia, dotyk, coś iskrzy. W ich wzajemne relacje wdziera się brak zaufania i podejrzenia, ktoś sabotuje marzenia Mony, dziwne wypadki mogą doprowadzić do zniweczenia marzeń Mony. 

Kto chce sabotować marzenia Mony? Czy Mona upora się z przeszłością? Czu Joe odnajdzie swoje miejsce? Czy Mona i Joe otworzą swoje serca? Czy marzenia się spełnią?

Wiecie, że lubię poczytać książki które są przewidywalne, miłość która się rodzi, mimo że wiemy co będzie się działo ale chcemy poczytać jak dochodzi do całego happy endu. I tak było w przypadku tej książki, już od początku przypuszczamy jakie będzie zakończenie i nie mam nic przeciwko temu, bo takie książki też są potrzebne, a ja lubię je czasami poczytać.  Ale... no właśnie ale, nasza bohaterka przeprowadza się do miasteczka Deep Haven, myślałam, że to takie miasteczko gdzie wszyscy się znają, panuje rodzinna i bliska atmosfera, można liczyć na pomoc, mieszkańcy ciekawi a i znajdzie się jakaś kolorowa postać - miasteczko gdzie chcemy wrócić i ponownie spotkać się z jego mieszkańcami i poczuć panująca tam atmosferę. Niestety, ale nie poznałam miasteczka, cała fabuła kręci się tylko wokół Kawiarni, Mony i Joea, nie poznajemy żadnych mieszkańców (no poza jednym który okazał się szują), nie mam ochoty na powrót do tego miasteczka. Natomiast uczucie rodzące się miedzy bohaterami, no fajnie - tajemnice, iskrzenie, zauroczenie - ale było nudnie, i nie sugeruję się tym że nie było scen miłosnych czy pocałunków, a oboje jako osoby wierzące dużo wspominali o Bogu (to akurat jak dla mnie plus książki że autorka otwarcie przedstawiła swoich bohaterów jako osoby wierzące ze swoimi wartościami). Przecież nie w jednej książce nie ma miłosnych scen czy pocałunków a jednak wiemy o co chodzi i czytamy z zapartym tchem, w tym przypadku tak nie było. Plusy książki, czyta się szybko, język prosty, okładka która bardzo mi się podobała i z przyjemnością siadłabym na takiej werandzie z filiżanką herbaty i książką. Myślałam że spotkam miasteczko gdzie chciałabym powrócić, niestety ale do Deep Haven nie powrócę. To czy ją będziecie chcieć przeczytać, to już będzie zależeć od Was.

Moja ocena: 3/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Czytamy literaturę amerykańską"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Agnieszka Krawczyk - "Dziewczyna z aniołem"

źródło

TYTUŁ: Dziewczyna z aniołem
AUTOR: A. Krawczyk
WYDAWNICTWO: SOL
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 288

Kraków, rok 1959, tuż przed Wielkanocą zostają odnalezione zwłoki maturzystki Iwony Horn. Tym morderstwem żyje cały Kraków, Iwona była córką stalinowskiego prokuratora, był to jeden z tropów które były brane pod uwagę w śledztwie, ale nie tylko, milicja prowadziła sprawę , ale wydawało się jakby nie miało znaczenia kto będzie winny, byle by był. W Iwonie podkochiwał się w Filip Dobrowolski, i to on wraz z lekarzem Gruszewskim - weteranem wojny domowej w Hiszpanii  rozpoczynają swoje prywatne śledztwo z zamiarem odkrycia sprawcy. Szybko okazuje się że Iwona nie była taka czysta i niewinna, narkotyki, spotkania ze starszymi mężczyznami - sprawa coraz bardziej się gmatwa i nie jest tak prosta jakby się wydawało. Nasi amatorzy muszą uważać, bo odkrywają zbyt wiele informacji, im też może grozić niebezpieczeństwo. Kto zabił Iwonę? Czy jej morderstwo związane jest z profesją jej ojca, czy z mroczną stroną jej życia? 

Całą tę historię opowiada nam Filip Dobrowolski - to on jest narratorem powieści (choć momentami jest to osoba trzecia), u kresu swojego życia postanowił przedstawić nam fakty z 1959 roku.

Było to moje pierwsze spotkanie z autorką, zachęcona licznymi pozytywnymi opiniami na temat tej książki, postanowiłam sięgnąć po nią w ten letni czas, zabierając ją ze sobą w podróż do ... Krakowa. Autorka postarała się i bardzo realnie ukazała nam atmosferę Krakowa końca lat 50-tych XX wieku, jego mieszkańców, młodzież i ich psoty. Niestety czytanie tej książki było dla mnie męczące, opisy w początkowej (tak do ok. 120 str) były nużące i męczące, później akcja trochę ruszyła, by na końcówce znów wprawić mnie w znużenie. Sam finał - sama nie wiem, dla mnie było to rozczarowanie. Nie wiem, być może jednak nie był to czas dla tej książki, długa podróż, oczekiwanie w kolejce i powrót w zatłoczonym autobusie, upały których tak nie znoszę - to wszystko złożyło się na to że książka była dla mnie męcząca i nie wciągająca. Niestety sama atmosfera dawnego Krakowa to za mało by pochłonąć tę książkę, nie poczułam żadnego dreszczyku emocji, czy zainteresowania sprawą Iwony. Oczywiście nie zniechęcajcie się moją opinią, poczytajcie inne, bo książka ma dużo pozytywnych ocen, po prostu mi nie podeszła, ale może wam się spodoba.

Moja ocena: 3/6

Jeżeli jest ktoś zainteresowany, to książka trafia na listę do wymiany - wszystkie książki wymiankowe możecie zobaczyć na LC - TUTAJ, jest też kilka innych tytułów, może kogoś coś zainteresuje.  Kontakt ze mną: melak@onet.eu  lub przez LC.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi II"

"Czytamy kryminały" (letnia abolicja)

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik" 

Agnieszka Lingas-Łoniewska - "W szpilkach od Monolo"

źródło

TYTUŁ: W szpilkach od Monolo
AUTOR: A. Lingas-Łoniewska
WYDAWNICTWO: Novea Res
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 240

"W szpilkach od Monolo" to druga książka autorki którą będę czytać, jakiś czas temu czytałam  "Szósty" - książka bardzo mi się podobała, wciągnęła mnie od pierwszej kartki do ostatniej i chciałam więcej książek autorki. Długo na to czekałam, a liczne pozytywne opinie na temat innych książek pani Agnieszki kusiły mnie do sięgnięcia po jej powieści. Czy książka "W szpilkach od Monolo"  również przypadnie mi do gustu jak poprzednia?

Liliana - trzydziestopięcioletnia kobieta silna i niezależna, niestety nie wiedzie się jej w miłości, ciągle nie może znaleźć tego jedynego, a mama nie pomaga jej opowieściami jak to koleżankom świetnie się wiedzie mają mężów, dzieci, domy, samochody a ona co - nic. Liliana pracuje w korporacji i ma już tego dosyć, codzienne sztuczne uśmiechy i czułe fałszywe słówka, chce wolności, chce w końcu robić coś co da jej przyjemność. Pewnego dnia na parkingu przed firmą ktoś zajmuje jej miejsce parkingowe - no wściekła się, jej miejsce - ale, ale co za ciacho wysiada z bmw mmmmmm - no ale zajął jej miejsce to chyba powinna na niego prychać i zrobiła mu awanturę - ale jest przystojny, wysoki, niebieskie oczy i to spojrzenie. Jakby tego było mało to ciacho będzie jej szefem, i zaczęło iskrzyć na linii Liliana i ciacho (które ma na imię Michał), oj iskrzyło i to mocno, co nie podoba się pewnej koleżance z pracy. Michał wyjawia Lilianie swoją tajemnicę i ostrzega ją by nie wychodziła sama wieczorami i nie wracała późno, bo mieście grasuje porywacz kobiet. 

Czy między Michałem a Lilianą dojdzie do czegoś poważnego? Czy Liliana porzuci korporację i zacznie oddychać pełną piersią? Jaką tajemnicę skrywa Michał? Kto i dlaczego porywa młode kobiety? Czy Lilianie grozi niebezpieczeństwo? 

Spodziewałam się lektury lekkiej, łatwej i przyjemnej, tak w końcu głosiły hasła na okładce, komedia, kryminał, romans. A co dostałam? Może i była to książka lekka i łatwa, ale czy przyjemna, wulgaryzmy którymi rzucały tu panie aż mierziły mnie bo tego nie lubię, i nie ważne czy padają one z ust kobiety czy mężczyzny. Choć nie powiem miejscami było zabawnie i to jest plus dla książki, bo komedią w całym tego słowa znaczeniu nie można nazwać, kryminał - no tu niestety to chyba tylko na koniec, przez cała książkę wyczekiwałam jakiejś akcji bo przecież grasuje  porywacz kobiet i co kicha, dopiero na sam koniec książki przeprowadzona szybka akcje, byłam zawiedziona że trup pojawił się na przedostatniej kartce i to jako wspomnienie jakiejś nowej sprawy i to by było na tyle kryminału, romans był - i tu autorka chciała nas uraczyć scenami erotycznymi czy to się jej udało to już musicie ocenić sami. Co do książki to by było na tyle, przeczytałam szybko ale pozostał niesmak, nie tego spodziewałam się po autorce, liczne pozytywne opinie narobiły mi apetytu na rewelacyjny kryminał z humorem i romansem, niestety ale nie tym razem, mi książka nie przypadła do gustu.

Jest coś jeszcze co mnie zastanawia, autorka przedstawiła nam tu młode kobiety (35 l.) - przyjaciółki, a Lilianę chyba jako ich przedstawicielkę - i co, ta kobieta co tydzień tylko upija się (nie chodzi tu o kieliszek czy dwa wina wieczorem) i każde niepowodzenie, a nawet pozytywne załatwienie sprawy opiera o alkohol. Ja wiem clubbing clubbingiem ale chyba są jakieś  granice, tym bardziej że tak szalała że urywał się jej film. Wiem Liliana jest pełnoletnia i może bawić się z przyjaciółmi, jednak czy to jest dobry przykład do książkowej fabuły? Być może tak bawią się teraz młode kobiety a ja  żyję w jakimś innym świcie.

Moja ocena: 3/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi II"

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

Anna Klara Majewska - "Rok na Majorce"

źródło

TYTUŁ: Rok na Majorce
AUTOR: A. K. Majewska
WYDAWNICTWO: Wielka Litera
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 336

Do sięgnięcia po książkę zachęciło mnie kilka pozytywnych opinii przeczytanych na temat książki i niezwykle klimatyczna okładka, która wręcz woła i zapowiada obiecującą lekturę.

Magdę poznajemy w momencie, gdy postanowiła wziąć swoje sprawy i życie we własne ręce: jest rozwódką, ma syna Michasia - który ma już dziesięć lat (jest trochę rozpieszczony, do tego Magda ciągle traktuje go jak małe dziecko), właśnie rozstała się ze swoim partnerem Maxem - w którego to żyłach płynie błękitna krew, z wykształcenia jest architektem. Spakowała cały swój dobytek (gdzie wiele pudeł zapchane jest butami - to wielka słabość Magdy) i postanowiła przeprowadzić się na Majorkę, zawsze o tym marzyła. Wynajęła dom, znalazła szkołę dla syna, zaczęła poznawać miejscowych ludzi (a było to bardzo barwne towarzystwo), tylko takich prawdziwych mężczyzn coś mało. Brak zleceń, zaczął doprowadzać jej konto do ruiny, perspektywa wyjazdu i zamieszkania z rodzicami coraz bardziej się przybliżała. Czy życie na słonecznej Majorce będzie lżejsze niż w Austrii, gdzie Magda ostatnio mieszkała? Czy Magda znajdzie mężczyznę swojego życia? Czy znajdzie swoje miejsce na wyspie i pracę?

Sama nie wiem co napisać Wam o książce, mimo tych pozytywnych opinii które zachęciły mnie do sięgnięcia po książkę, ja czuję się nią zawiedziona, nie dojrzałam tam również dowcipu który zapowiadała okładka. Główna bohaterka Magda, trzydziestoparoletnia kobieta, z niemały bagażem doświadczeń życiowych, zachowuje się jak napalona nastolatka, szukając sobie partnera, inni bohaterowie którzy bardzo licznie pojawiają się w książce, szybko znikają. Zakończenie, zapowiadało się z happy endem, ale chyba nie do końca tak wyszło.  Jednym słowem niestety książka mnie rozczarowała, nie było to lekkie wakacyjne czytadło, jak dla mnie - przeciętna. Żeby nie było tak do końca że jestem na nie, bo w końcu przeczytałam do końca książkę to znalazłam dwa plusy: język prosty - książkę czyta się bardzo szybko, drugi plus - okładka, która jest piękna. Czy sięgnięcie po książkę, to już pozostawiam Wam do wyboru.

Moja ocena: 3/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Lilian Jackson Braun - "Kot który czytał wspak"

źródło

TYTUŁ: Kot który czytał wspak
AUTOR: L. Jackoson Braun
WYDAWNICTWO: elipsa
DATA WYDANIA: 2008
STRON: 176

Książka na półce gościła parę lat, była bezpłatnym dodatkiem do gazety, ale przyznam się że nie pamiętam jak trafiła do mnie na półkę, tym niemniej odszukałam ją i stwierdziłam że podpasuje mi do paru wyzwań, a i opis na okładce był zachęcający i jeszcze ten krzykliwy napis "Największy hit od czasów Agaty Christie", to trzeba przeczytać i sprawdzić.

Jim Qwilleran, dziennikarz który zajmował się sprawami kryminalnymi, ostatnimi latami mało parał się pracą w swoim zawodzie, przyjechał do prowincjonalnego miasteczka by tu zatrudnić się w miejscowej gazecie "Daily Fluxion", zacząć wszystko jeszcze raz. Tu w gazecie spotyka swojego kolegę dziennikarza i przyjmuje pracę, zostaje felietonistą od sztuki, mimo że się na niej nie zna. Zaczyna poznawać miejscowych artystów, chodzić na wystawy, do muzeum, zaczyna wyrabiać sobie własne zdanie o sztuce, atmosfera wśród miejscowych artystów nie jest sielankowa, nie wszyscy darzą się sympatią, a na pewno większość nie lubi krytyka Georga Bonifelda Mountclemensa, który ma ostry język i potrafi zmieszać z błotem. Jim poznaje sławnego krytyka, którego nawet zaczyna lubić, a nawet korzysta z okazji i podnajmuje od niego małe mieszkanko w kamienicy. Podczas kolacji u krytyka Jim poznaje jego współlokatora - syjamskiego kota Kao K'o-Kung (Koko), który umie czytać wspak nagłówki w gazetach, jest bardzo bystrym kotem, posiada szósty zmysł. Jim bliżej poznaje się z Koko kiedy się nim zajmuje, gdy jego pan wyjeżdża w interesach. W środowisku artystów dochodzi do morderstwa, ginie właściciel galerii tak chełbionej przez krytyka Mountclemensa, a jak się okazuje miał on wielu wrogów, potem wypadek na happeningu - ginie artysta, Jim znajduje zwłoki krytyka na patio w jego domu. Dziennikarz podąża tropami, wiąże ze sobą fakty ... tu z pomocą przychodzi mu kot Koko, dzięki któremu Jim wpada na powiązania między morderstwami i rozwiązuje zagadkę.

Mimo że książeczka ma 176 stron, czytanie jej szło mi strasznie opornie, nie była dla mnie wciągająca, bohaterowie nieciekawi, a nawet sam tytułowy kot Koko - mało co występował na kartach książki, mało kota w kocie. Mam nadzieję że pisząc iż znaleziono mordercę nie zdradzam za dużo, bo wiadomo jak jest kryminał to i w zakończeniu mamy motywy i mordercę. Sama zagadka prosta, zakończenie banalne, chwyt reklamowy że to największy hit od czasów pani Christie mocno naciągany i przesadzony. 

Moja ocena: 3/6

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Trójka E-Pik" (powieść, której jednym z głównych bohaterów jest zwierzę)

"Czytamy kryminały" ( abolicyjnie V-VI - kryminał z akcją w małym miasteczku)

Emma Tennant - "Pemberley"

źródło

TYTUŁ: Pemberley

AUTOR: E. Tennant

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

STRON: 212

DATA WYDANIA: 1997

 Jest to kontynuacja najpopularniejszej powieści Jane Austen pt. "Duma i uprzedzenie". Elżbieta, najstarsza z pięciu córek  owdowiałej pani Bennet, niezmordowanej w pomysłach na wydanie ich za mąż, poślubia zamożnego właściciela majątku i zostaje panią na Pemberley. Wydaje się, że nic nie może zmącić szczęścia młodej pary, a jednak związek ten napotyka wiele przeszkód. Podobnie jak w powieści Jane Austin, poznajemy szereg znakomicie zaobserwowanych postaci, w których żyje bohaterka, a których postępowanie jest odbiciem obowiązujących w nim konwenansów. (źródło opisu)

Tak, jak już wicie z notki to dalsze dzieje naszych bohaterów z książki Duma i uprzedzenie. Książkę dostałam w pakiecie razem z pierwowzorem. Wiadomo, jak książka mi się podobała to chcę przeczytać dalsze losy bohaterów. Niestety, ale autorka nie sprostała zadaniu ...

Elżbieta została Panią na włościach, razem z mężem tworzą bardzo udane małżeństwo i dość nowoczesne jak na tamte czasy (maja wspólną sypialnię). Niestety nie mają jak na razie dzieci, odwiedzają się ze swoją siostrą, Jane która to już ma swoją gromadkę i następne w drodze. Zima, zbliżają się święta, wszyscy zjeżdżają do Pemberley, wraz z nieproszonymi gości których to zaprosiła pani Bennet. Wiele nieporozumień, trochę niedomówień, złości ... zima zasypała drogi więc wszyscy muszą spędzić święta razem. Jane choruje, Elżbieta się martwi brakiem dziedzica, pan Darcy się boczy ... i są dobre nowiny.

Jak napisałam wcześniej uważam że autorka nie sprostała zadaniu przekazania nam dalszych losów bohaterów Dumy i uprzedzenie. Postacie naprawdę nie mają nic wspólnego z pierwowzorami, są płytkie i zniknęła z nich taka ich zdolność - jak pani Bennet zmanierowane wypowiedzi, Elżbieta złagodniała, martwiła się brakiem dziedzica, zniknęło jej własne zdanie, podporządkowała się panującym regułom. Ogólnie brak werwy, a do tego gdy akcja w miarę zaczynała być ciekawa i coś zaczynało się dziać ... książka się skończyła. Osobiście byłabym ciekawa co dalej się wydarzy.

Moja ocena: 3/6

Wojciech Cejrowski - "Rio Anaconda. Gringo i ostatni szaman plemienia Carapana"

TYTUŁ: Rio Anaconda. Gringo i ostatni szaman plemienia Carapana

AUTOR: W. Cejrowski

WYDAWNICTWO: Bernardinum

STRON: 435

DATA WYDANIA: 2006  

"Jestem wydawcą od wielu lat, przeczytałem tysiące maszynopisów. Ten zrobił na mnie ogromne wrażenie. Rio Anaconda to opowieść przygodowo-podróżnicza. Trzyma w napięciu jak kryminał, a jednocześnie rozśmiesza do łez. I zapewniam Was, w trakcie lektury będziecie się śmiać na głos! A przy okazji jest to historia prawdziwa."

Mimo że nigdy nie pociągał mnie tego typu gatunek literacki, to zachęciły mnie bardzo pozytywne oceny i opinie na temat tej książki na LubimyCzytać, no i autor Pan Cejrowski którego lubię oglądać.
Niestety książka mnie zanudziła, oprócz trzech może czterech fragmentów które mnie zaciekawiły, ale ich wątek kończył się na tej samej stronie lub na następnej. Plusem książki na pewno są zdjęcia. Po prostu jak dla mnie nic ciekawego, ani wciągającego. Wolę oglądać i słuchać niż czytać Pana Cejrowskiego.

Miałam w planach sięgnięcia po tego typu literaturę Pani Wojciechowskiej lub Pani Pawlikowskiej, ale chyba na razie sobie odpuszczę.

Moja ocena: 3/6