Anna Siwek - "Powiedz, że mnie kochasz"

źródło

TYTUŁ: Powiedz, że mnie kochasz
AUTOR: A. Siwek
WYDAWNICTWO: Replika
DATA WYDANIA: 2011
STRON: 340

Martyna skończyła studia na SGH z wyróżnieniem, zna dwa języki, mieszka z mamą i babcią w bloku na trzecim piętrze, ma dwie oddane przyjaciółki - Sandrę i Zosię. Wszystkie trzy uważają się za kobiety wyzwolone i samowystarczalne, dla których mężczyźni to ładny dodatek, bo tak naprawdę do czego oni się nadają. Jednak każda szukała swojej połówki, miłości w blasku której ogrzały by się i były szczęśliwe. 

Tego dnia Martyna wpadła do domu jak burza, krzyki i radości, odtańczony dziki taniec w przedpokoju - tak, dostała swoją pierwszą pracę, będzie kobietą pracującą, co prawda nie zna się na stali i metalach kolorowych - ale się nauczy. Martyna jest szczęśliwa, ale jej szef już nie, nie chce  u siebie w zespole młodej po studiach, do tego jeszcze być może protegowanej dyrektora, nie ma czasu na naukę, miał w planach kogoś innego na to stanowisko - a tu wciskają mu jakąś dziewczynę. Pierwszy dzień pracy dla Martyny nie zaczął się najlepiej, spóźniła się, za co oberwało się jej od szefa, zasypana robotą nie bardzo wiedział co się dzieje dookoła, z czasem zasymilowała się ze swoim szefem - Hubertem, zaparzyła kawę, kupiła kanapkę, odebrała telefon, a i on zaczął na nią patrzeć inaczej. Za doradztwem dziewczyn, starała się być przydatna dla Huberta, by odniósł wrażenie że jest mu niezbędna, dodatkowym atutem było to że był przystojny - Martyna od pierwszej chwili zadurzyła się w nim, dziewczyny cmokały, ale on ma dziewczynę, z którą ona nie miałaby szans - długonoga, chuda blond piękność. 

Jednak i do Martyny zapukała miłość, poznała rewelacyjnego chłopaka Czarka - tak, była zakochana, jednak jej szef nie lubił jej chłopaka, do tego jak się okazało znali się z liceum. Hubert coraz więcej myślał o Martynie, a ona? Czy Martyna znalazła swoją połówkę? czy jednak nie? Czy Hubert przestanie myśleć o Martynie? a może przejdzie do czynów? Czy pewne niedomówienia i podejrzenia zostaną wyjaśnione? Czy miłość zwycięży? A co z tym wszystkim ma wspólnego wróżka Nina?

Wiecie że lubię książki lekkie i przyjemne, i właśnie ta taka była, spędziłam z nią relaksujące wieczory. Co prawda możemy powiedzieć że skonstruowana jest klasycznie dla romansu, od początku przecież wiemy jaki będzie koniec, kto z kim itp, ale samo dochodzenie do zakończenia, czytanie o przyjaźni, podejrzeniach, wzdychaniu, miłości, zazdrości, a nawet nienawiści by w końcu wszystko skończyło się happy endem, jest wciągające. Autorka również poruszyła jako wątek dodatkowy odmienność seksualną, nasze do niej podejście i  tolerancję. Całość napisana językiem prostym i lekkim, książka o miłości, z humorem, ale znajdziemy tu także trochę smutków i łez, małe intrygi, plotki i niedomówienia. Książka z rodzaju lekkich, łatwych i przyjemnych, czytając ją można się zrelaksować :) Polecam.

Moja ocena: 4,5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję autorce Annie Siwek

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Klucznik"

Anna Reszela - "Dla ratowania życia"

źródło

TYTUŁ: Dla ratowania życia

AUTOR: A. Reszela

WYDAWNICTWO: Warszawska Firma Wydawnicza s.c.

STRON: 248

DATA WYDANIA: 2011  

Historia człowieka, który przez przypadek staje się posiadaczem listy dzieci, mających być dawcami organów i skazanych tym samym na śmierć. W obliczu własnej tragedii, bezsilności i świadomości, że w całą sprawę zamieszana jest policja, postanawia ratować dzieci, łamiąc prawo – porywając je. W świetle tragedii ukazane zostają uczucia dwóch matek, ojca porwanych dzieci oraz ich przyjaciół, między innymi zdegradowanego policjanta, którzy łączą siły, aby odnaleźć sprawcę. W trakcie tych działań, okazuje się, że cała sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana. Zamieszani w nią są nie tylko policjanci, ale również przedsiębiorca, lekarze oraz seryjny morderca zwany Rzeźbiarzem. (źródło opisu)

źródło zdjęcia: http://anna-bartoszewicz.blogspot.com/

Anna Reszela, tak naprawdę Anna Reszela Bartoszewicz, książkę wydała pod panieńskim nazwiskiem. Ukończyła Akademię Ekonomiczną we Wrocławiu. Pochodzi z Polkowic i tam mieszka, z zawodu analityk finansowy w jednym z polkowickich banków, a z zamiłowania humanistka. Kocha ludzi, zwierzęta i swoją pracę bez której nie wyobraża sobie życia, pisanie traktuje jako hobby. Dla ratowania życia to jej debiutancka powieść.

Przyznam się że gdy dostałam od Ani wiadomość czy nie zechciałabym przeczytać jej książki, z jednej strony bardzo się ucieszyłam, bo już co nie co czytałam na jej temat i wydawała mi się interesująca, a z drugiej strony bałam się czy będę obiektywna, co prawda znam Anię tylko wirtualnie, ale jednak ... patrzę na zdjęcie z jej uśmiechniętą buzią. Gdy zaczęłam czytać książkę wszystkie moje obiekcje zniknęły.

Sobota, dzień jak każda sobota w życiu Diany i jej syna Damiana, wypad na zakupy i obowiązkowo kupno zabawki którą to będą się bawić całe popołudniu, jednak ktoś burzy ich rytuał, burzy w straszliwy sposób, bolesny ... Damian zostaje porwany spod drzwi własnego mieszkania. Rozpacz rodziców, śledztwo które stoi w martwym punkcie ... czy Damian żyje? ... czy można coś zrobić? ale co?. Pomocną dłoń do Diany i Andrzeja wyciąga szef Diany, który to namawia swojego syna policjanta do podjęcia prywatnego śledztwa. Robert podejmuje trop, okazuje się że takie porwania dzieci mają miejsce od jakiego czasu ... morderca-rzeźbiarz, tak go nazywają, z dzieci robi rzeźby, dzieciom brak organów ... niebezpiecznie zbliżają się do porywacza ... on wysyła im wskazówki ... prawda może okazać się szokująca. Ktoś zaciera ślady, niszczy dowody, dlaczego? ... i kto? ... czy policji na pewno można zaufać? ... lista, lista z nazwiskami dzieci, które zostają porwane - po co ta lista? dla kogo? ... czy dzieci żyją? ... czy morderca - rzeźbiarz nie zrobi z nich rzeźb?

Książkę czytało mi się bardzo dobrze, wciągnęła mnie już od pierwszych kartek. Wartka i szybka akcja, a do tego wszystko bardzo dobrze z sobą współgrało, watki się uzupełniały. Dodatkowym plusem książki jest to, że na końcu mamy w kilku zdaniach nakreślone dalsze losy bohaterów, a samo zakończenie ... musicie przeczytać. Książka na pewno przypadnie do gustu wszystkim miłośnikom kryminałów.  Gorąco polecam.

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję autorce, Ani Reszela.

Piotr Adamczyk - "Pożądanie mieszka w szafie"

TYTUŁ: Pożądanie mieszka w szafie
AUTOR: P. Adamczyk
WYDAWNICTWO: Dobra Literatura
STRON: 288
DATA WYDANIA: wrzesień 2012  

Mógłbym się nazywać Al Pacino, a nazywam się Piotr Adamczyk. Inicjały niby takie same. Zaczynamy się podobnie, ale dalej wszystko idzie już inaczej. Mógłbym się też nazywać Dustin Hoffman, Russell Crowe, Colin Firth albo przynajmniej Johnny Depp. A nazywam się jak ten polski aktor, który grał polskiego papieża. Cały naród kochał polskiego papieża; myślę, że sporo się z tego przeniosło na Piotra Adamczyka, tamtego aktora, a mnie ominęło.

[Fragment z książki]

 Pełna humoru powieść miejska, której akcja rozgrywa się we Wrocławiu. Po świecie mediów i męskich uniesień prowadzi nas Piotr Adamczyk, mężczyzna o nazwisku popularnego aktora. W wyniku szeregu pomyłek przychodzi mu zmierzyć się z blaskiem nie swojej sławy i zainteresowaniem nienależnych mu kobiet.
 Pełna liryzmu, ale i erotyki powieść o totalnym pożądaniu i zagubieniu. O pożądaniu kobiet, sławy, sukcesów, a także codziennych przedmiotów. O zagubieniu w świecie zewnętrznym — w nadmiarze, który przytłacza, nie dając dobrej możliwości wyboru, ale i o zagubieniu w świecie wewnętrznym, we własnych słabościach.
Powieść przedstawia również obraz i skutki powszechnej tabloidyzacji, sięgającej już nie tylko mediów, polityki i życia codziennego, ale także relacji między ludźmi, w tym uczuć, zastępowanych przygodnym seksem. 

źródło zdjęcia: Dobra Literatura.pl

Piotr Adamczyk, tak tak dobrze czytacie, ale to nie ten Piotr Adamczyk (dodałam zdjęcie żeby nie było nieporozumień), nasz Pan Piotr to z wykształcenia filozof, z zawodu dziennikarz. "Pożądanie mieszka w szafie" to jego debiut literacki, choć nie obce jest mu pisanie, jest autorem licznych reportaży, felietonów i drobnych form poetyckich publikowanych w dziennikach największych wydawnictw w Polsce.

Gdy dostałam @ od Pana Piotra z prośbą o recenzje jego książki, przyznam się, poczytałam trochę o Panu Piotrze i o jego książce, na okładce napis głosi Pełna błyskotliwego humoru i erotyki powieść o poszukiwaniu miłości, sławy, sukcesów. Erotyki ... mhm ... pomyślałam ... no zobaczymy.

Głównym bohaterem książki jest sam autor, Piotr Adamczyk, mężczyzna po czterdziestce, szef gazety we Wrocławiu. Na co dzień przychodzi zmierzyć mu się nie tylko ze znanym nazwiskiem, co ma odzwierciedlenie w dziwnych i śmiesznych sytuacjach (rezerwacja hotelu w Międzyzdrojach - gdy trwa festiwal gwiazd), kiedy okazuje się że on to nie on. Jako szef gazety próbuje zwiększyć jej sprzedaż  ... poprzez zrobienie z niej marketu, tak, tak ... co za tym idzie w gazecie pojawiają się dziwne artykuły np: jak to kangura zbiera na amory do kobiety, które to zostają upychane na różnych stronach i w dziwnych miejscach. Nasz Pan Piotr to jednak facet, który no jak to facet myśli tylko o jednym ... i nie jest to jedzenie, bo żywi się pulpetami ze słoika. Ciągle szuka, to chce zaglądać pod spódniczki i bluzeczki, tu dotknąć, tam ... mhm, no jak to facet. Spotyka dziewczynę z którą wydaje się ze ma dużo wspólnego ... ale ciągle myśli tylko o jednym ... a nawet mu się wydaje że się w niej zakochał. Ale ona wybiera innego - swojego marynarza. To pcha go w ramiona innej - próbuje poderwać byłą dziewczynę prawdziwego Adamczyka, poprzez zakupy na Allegro  - ale to już zupełnie inna i dość niesamowita historia. Tak naprawdę nasz bohater jednak myśli i wspomina tylko jedną kobietę, swoja pierwszą miłość - Marysię Jezus, szuka jej w każdej kobiecie i porównuje do niej, wraca wspomnieniami ... czy spotka swoja Marysię? ... a jak spotka czy będzie potrafił zatrzymać przy sobie?  Szuka swojej miłości - choć dzwonienie do panienek z ogłoszeń nie jest romantyczne to nasz bohater tłumaczy sobie to potrzebą czułości i bliskości. A najlepsze jest to że dostaje listy ... @ od Miriam, listy są piękne, czułe, Ona go zna, wie o nim tak wiele, a On nie wie kto to jest ... a spotkanie było tak blisko ... .

Tak naprawdę to książka napisana z humorem zwłaszcza w drugiej połowie, gdzie nasz bohater wplątuje się w liczne śmieszne sytuacje, a nawet pomaga policji odnaleźć prawdziwego Piotra Adamczyka. Czytało mi się ją w miarę dobrze. Zakończenie bardzo mi się podobała, ostatni rozdział taki liryczny. Jednak ... no właśnie ... jednak ... mimo że było wiadomo że książka będzie zawierać erotykę, ale jak się okazało erotyka erotyce nie równa. Raziły mnie bardzo, wulgarne i brzydkie słownictwo, co tak naprawdę z erotyką nie miało nic wspólnego ... oraz dość obrazowo i obcesowo opisane niektóre sytuacje, które były  ... niesmaczne, co również nie miało nic wspólnego z erotyką. Książka jak dla mnie byłaby naprawdę bardzo dobra gdyby jednak ten cały wulgaryzm, co nie miał nic wspólnego z erotyką jakoś zawoalować, byłoby bardziej romantycznie i do tego humor i byłoby super, a tak pozostaje jednak trochę niesmak.

Moja ocena: 4/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuje autorowi Panu Piotrowi Adamczykowi.