Jo Walton - "Podwójne życie Pat"

źródło

TYTUŁ: Podwójne życie Pat
AUTOR: J. Walton
WYDAWNICTWO: Świat Książki
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 376

"Jedna kobieta. Dwa światy. Dwie historie" [1]

Patricia Cowan już ma swoje lata, mieszka w domu opieki, najczęściej na karcie ma napisane "Dziś zdezorientowana". Ona sama już nie wie co ma myśleć, jej pamięć szwankuje, a może wcale nie - co jest prawdą z jej wspomnień. Mark za którego wyszła za mąż i urodziła mu czwórkę dzieci, nieszczęśliwa w małżeństwie, gospodyni domowa choć miała wyższe wykształcenie a świat  bez wojen, czy Bee z którą wychowała trójkę dzieci, pisała i wydawał książki, podróżowała, mieszkała w Anglii i we Włoszech, a świat dążył ku zagładzie. Który świat jest jej? Który jest prawdziwy? Oba? a może żaden? Patricia przyciska głowę do zimnej szyby, myśli wirują, wspomnienia napływają, ale które są prawdziwe, które powinna zapamiętać, przecież to nie możliwe by żyła w dwóch światach. Patrzy na księżyc, co dalej? Jakie było jej życie?

Skończyłam czytać i tak naprawdę to nie wiedziałam co o niej napisać, jakie słowa dobrać, jak powiedzieć to co czułam.
Rewelacyjna książka, ostatnie kartki chwytały mnie za gardło, łzy napływały do oczu. Niby zwyczajna opowieść, taka o życiu - miłości, śmierci, cierpieniu, strachu, walce, oczekiwaniu, radościach, szczęściu - niby zwyczajna, a jednak ma w sobie coś wciągającego, nie można się od niej oderwać. Poznajemy dwie historie kobiety, jej życie i wybory, od najmłodszych lat do niemal ostatnich dni, jednocześnie w tle mamy opisane, dodam że króciutko, autentyczne wydarzenia i osoby na świecie oraz fikcyjne. Bardzo ważnym tematem podjętym przez autorkę jest odmienność seksualna, życie w związku z osobą tej samej płci, co to pociągało za sobą. Zakończenie - nie jestem w stanie nic powiedzieć, czytałam dwa razy, chłonęłam każde słowo, a gardło miałam ściśnięte. Koniecznie musicie przeczytać.

Moja ocena: 6/6

Alyson Richman - "Wojenna narzeczona"

źródło

TYTUŁ: Wojenna narzeczona
AUTOR: A. Richman
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 384

Lenka od najmłodszych lat uwielbiała malować, z roku na rok jej warsztat artystyczny był coraz lepszy. Jej dzieciństwo było radosne i szczęśliwe, młodsza siostra którą uwielbiała i kochana niania, widok za oknem na Wełtawę, szczęśliwi rodzice dający bezpieczeństwo. Było oczywiste że pójdzie na studia, wybrała Akademię Sztuk Pięknych w Pradze, tam na jej roku miała dwie koleżanki z którymi się przyjaźniła. Podczas wizyty u Veruski poznała jej brata Josefa, starszego od niej o cztery lata. Od pierwszej chwili była nim zauroczona, gdy patrzył na nią - rumieniła się, a gdy mówił spijała z jego warg każde słowo, nocami myślała o nim, chciała być blisko niego. Ona też nie pozostała obojętna Josefowi, ukrywali swoje spotkania, swoją miłością cieszyli się sami, nie zważając co dzieje się dookoła. Wojna zbliżała się wielkimi krokami, żydom było coraz ciężej, Josef z rodziną chcą wyjechać z Pragi, uciec za granicę i tam przeczekać zbliżającą się wojnę. Josef oświadcza się Lence, pobierają się, niestety ona zostaje ze swoją rodziną, nie chce ich opuszczać, a Josef obiecuje jak najszybciej ściągnąć ich do siebie. Po ich wyjeździe sytuacja zmienia się z dnia na dzień, wybucha wojna, Lenka czyta wieści że statek którym płynął Josef został zatopiony, on i cała rodzina zginęli.

Co pocznie Lena? Czy poradzi sobie ze stratą? Jak razem z rodziną przetrwają wojnę? Czy przeżyją?

"Wojenna narzeczona" to nie tylko opowieść o pięknej miłości, która zrodziła się między dwojgiem młodych ludzi i była pielęgnowana przez całe ich życie, w wspomnieniach byli ciągle młodzi i zakochani w sobie. Ale książka to także świadectwo tego co wydarzyło się podczas II wojny światowej - Holokaust. Tutaj śledzimy losy rodzin żydowskich z Pragi, wyjazdy, ucieczki, wywózka do Terezina, Auschwitz, ciężka praca ponad siły, głód, poniżenie, a w tym wszystkim próby normalności, miłości, walki o codzienność, o życie, tęsknota, żal a jednocześnie beznadzieja sytuacji w której się znaleźli, poddanie się lub zachowanie resztek godności, samotności.  Jak sama autorka mówi książka miała być o czym innym, ale w rozmowach z ludźmi i ich opowieściach ostatecznie powstała ta historia, czyli fikcja przeplatana prawdziwymi wydarzeniami.

Od początku wciągnęło mnie, wspaniałe połączenie, wspaniała historia, od której nie mogłam się oderwać. Obraz wojny, śmierci i miłości, ludzkie tragedie,  opowiedziany abyśmy nie zapomnieli o tym co się wydarzyło. Książka porusza, ściskało mnie w gardle, kartki pełne emocji i wzruszeń. Każdemu polecam - warto  przeczytać i pamiętać.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Klucznik"

Charlotte Grossetete - "Pragnienie Boga. Opowieść o Matce Teresie"

źródło

TYTUŁ: Pragnienie Boga. Opowieść o Matce Teresie
AUTOR: Ch. Grossetete
WYDAWNICTWO: PROMIC
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 272

Nie ważne jakiego jesteś wyznania, czy poglądów ale tę kobietę zna chyba każdy - Matka Teresa z Kalkuty, od października 2003 roku błogosławiona. Urodziła się w Skopje w Macedonii, po śmierci ojca matka wychowywała ją w wierze katolickiej, sama Agnes już od dwunastego roku życia chciała swe życie poświęcić Bogu i  bliźnim zostając misjonarką. W wieku osiemnastu lat opuściła rodzinny dom i wstąpiła do Instytutu Błogosławionej Maryi Dziewicy. W roku 1929 udała się do Indii, by rozpocząć nowicjat u podnóża Himalajów, swoja posługę zaczęła od nauczania w szkołach dla dziewcząt, 24 maja 1937 roku złożyła śluby wieczyste, od samego początku swojej pracy pomagała ubogim, chorym i potrzebującym, przemierzała ulice Kalkuty, oddawała zużyte zakonne rzeczy - we wrześniu 1946 roku podczas podróży na rekolekcje usłyszała "powołanie w powołaniu" - by opuściła swój klasztor i założyła nowe zgromadzenie, które będzie miało na celu pomoc najbiedniejszym. W sierpniu 1948 roku zaczęła swoją pracę na ulicach Kalkuty wśród ubogich i chorych, swój klasztorny habit zamieniła na białe sari z niebieską obwódką, jednocześnie wtedy przyjęła obywatelstwo indyjskie. Początki jej posługi były trudne, ale z roku na rok jej działalność była coraz bardziej zauważana, było coraz więcej chętnych osób prywatnych i instytucji do dawania datków na jej działalność. W październiku 1950 roku z Watykanu dostała oficjalne pozwolenie na założenie zgromadzenia diecezjalnego - nazwanego Misjonarkami Miłości, które na początku swej działalności liczyło zaledwie trzynastu członków, a w 1996 roku działało już 517 misji w ponad stu krajach, a w 2007 roku zgromadzenie liczyło około 450 braci i około 5000 zakonnic, pracujących na całym świecie. Matka Teresa podczas swojej posługi ubogim, niosła swoje słowo, uśmiech, życzliwość, potrzebującym na całym świecie, odwiedziła wiele krajów, spotykała się z głowami państw, otrzymywała nagrody i wyróżnienia min:  dostała Pokojową Nagrodę Nobla za rok 1979.

Matka Teresa z Kalkuty (źródło)

Krótka notka biograficzna błogosławionej Matki Teresy, którą tak naprawdę możecie przeczytać wszędzie i pewnie tego spodziewacie się po tej książce. Nic bardziej mylnego - świetna książka, która wciągnęła mnie w historię od pierwszych kartek, nie mogłam się od niej oderwać. Dlaczego? Autorka językiem lekkim i prostym przedstawiła nam biografię błogosławionej Matki Teresy, od chwili jej przybycia do Indii, do śmierci. Czytamy o jej pragnieniu poświęcenia się biednym i chorym, o powołaniu i rozmowie z Bogiem, o tym jak przemierzała slamsy Kalkuty, tuliła do piersi umierających dodając im w ostatnich chwilach ich życia otuchy i dawała miłość, przemierzała świat zakładając nowe zgromadzenia, szpitale, przytułki - dawała światu siebie, swoją miłość, wiarę i rozsławiając Jego imię. Całość czyta się jak powieść obyczajową z elementami powieści podróżniczej bo razem z Matką Teresa przemierzamy świat i humoru, bo Matka Teresa miała poczucie humoru, była uśmiechniętą, pełną życia i wiary w Boga kobietą, która swoje życie poświęciła Bogu i bliźnim.
Wspaniała książka, opisująca wspaniałą osobę, małą niepozorna kobietę, ale wielką duchem i wiarą - błogosławioną Matkę Teresę z Kalkuty, mam nadzieję że już niedługo świętą.

Teraz pewnie niektórzy z Was pomyślą - to nie dla mnie, ta książka mnie nie interesuje, a ja powiem  - dajcie jej szansę. To nie jest książka o  zwykłej kobiecie, i nie jest napisana trudnym językiem z specjalistycznymi słowami, jest prosta, lekka i daje siłę która bije od Matki Teresy, jej wiara, siła i poczucie humoru. Ja jestem książką zachwycona i gorąco też ją Wam polecam.

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z Wydawnictwa PROMIC

James Rollins - "Linia krwi"

źródło

TYTUŁ: Linia krwi
AUTOR: J. Rollins
WYDAWNICTWO: ALBATROS
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 512

Seszele - luksusowy jacht na którym oprócz załogi znajduje się małżeństwo Amerykanów. Nocą zostają zaatakowani przez piratów, załoga i mąż zostają bestialsko zamordowania, a  kobieta która jest w ciąży porwana i wywieziona do Somalii. Jednak nikt za nią nie żąda okupu, mimo że ona podróżowała pod innym nazwiskiem porywacze wiedzieli kim jest, ale im nie chodziło o nią, ale o jej dziecko - to ono było ich celem. Dlaczego? Kim naprawdę są porywacze? Co chcą od dziecka?

Szef SIGMY - Painter Crowe zostaje wezwany do Białego Domu na tajną naradę połączonych służb specjalnych i dostaje zadanie - odnalezienie córki prezydenta Stanów Zjednoczonych - Amandy, która została porwana na Seszelach. Na jej poszukiwania zostaje odesłana grupa komandora Graya Pierce, po drodze angażują do współpracy byłego wojskowego z jego towarzyszem - bojowym psem Kainem. Muszą się spieszyć, to córka prezydenta, czas ucieka, podążają jej tropem, ale przeciwnik jest dobry, chce ich wyeliminować i nie dopuścić by odnaleźli Amandę i jej dziecko.

Painter czuje że całe porwanie może mieć związek z dzieckiem Amandy, podąża tym tropem, ponieważ Amanda zaszła w ciążę dzięki metodzie in vitro, wysyła swoich ludzi do tej kliniki, która jest powiązana z rodziną Gantów - prezydenta USA. Już wcześniej Painter podejrzewał że to rodzina która rządzi Gilidią, jej korzenie sięgają dalekich wieków. Jednak Linia Krwi to tajne bractwo również powiązane z Gantami - jedna wielka rodzina od wieków, która chce rządzić. Czy to prawda? Czy prezydent pozwoliłby porwać własną córkę i wnuka? A może on jest tylko pionkiem? 

Rewelacyjna książka, nie mogłam się od niej oderwać, kartka po kartce akcja wciągnęła mnie w swoją niebezpieczną misję którą wykonywali agenci SIGMY - porwania, pościgi, walka, niebezpieczne akcje i nagłe jej zwroty, niezwykłe zbiegi okoliczności, tajne stowarzyszenie - jak widzicie nie można się nudzić biorąc tę książkę do ręki. Pędzimy z zawrotną szybkością, jedziemy przez bezkresną Afrykę, odwiedzamy - Somalię, Dubaj, Waszyngton, oraz tereny USA, poznajemy zaawansowaną technikę neuronów i świat in vitro, eksperymenty na ludziach.
Ósmy tom z serii o grupie SIGMA - jak dla mnie najlepszy z całej serii - o innych możecie poczytać TUTAJ i TUTAJ, czyta się świetnie, szybko i chce się więcej. Uwielbiam Rollinsa i serię o Sigmie i Wam też gorąco ją polecam.

Moja ocena: 6/6

Grupa SIGMA

Burza piaskowa / Mapa Trzech Mędrców / Czarny Zakon / Wirus Judasza

Ostatnia Wyrocznia / Klucz Zagłady / Kolonia Diabła / Linia Krwi / Oko Boga

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Pod hasłem"
"Klucznik"

Marcin Wicha - "Klara. proszę tego nie czytać!"

źródło

TYTUŁ: Klara. Proszę tego nie czytać!
AUTOR: M. Wicha
WYDAWNICTWO: Czarna Owieczka
DATA WYDANIA: 2011
STRON: 106

Klara ma dziewięć lat, nosi okulary i chodzi do trzeciej klasy, ma rodziców i młodszego brata zwanego Młodszym, mieszka na zwykłym osiedlu. "Proszę tego nie czytać!" to pamiętnik Klary który pisze w zeszycie, ozdabiając rysunkami, nie w komputerze bo literek trzeba długo szukać. Co w nim pisze?  A o tym jak w szkole minął dzień, co robili, co powiedzieli koleżanki i koledzy, o wycieczkach, jasełkach, i o domowym rozgardiaszu i przyjemnościach jak wycieczka, czy wyjście na pizze, o tym że chce mieć psa - golden retrivera  ale Młodszy ma alergię i nie może mieć psa i o babci. Można powiedzieć że Klara opisuje szkolne i domowe perypetie. 

źródło

Bardzo fajna, lekka i wesoła książeczka, mojej córce bardzo się podobała, zarówno ta jak druga książeczka z tej serii "Klara. Słowo na "Szy", a tym samym skusiła mnie do jej przeczytania. Wszystko oczywiście opisane jest językiem dziewięciolatki, jest śmiesznie i nie doszukujmy się tu książeczki z morałem, bo go nie ma, Klara to rezolutna dziewięciolatka, która przedstawia nam w swój sposób to co widzi dookoła. Myślę że córka przeczyta ją jeszcze nie raz :) Gorąco ją polecamy :)

Muszę przytoczyć Wam jeden fragment - rozwalił mnie :D - Klara z klasą jest na wycieczce w ZOO.

"Większość klasy stoi w kolejce do budki z gorącymi ziemniakami. Tylko Bartka nigdzie nie ma. Biedna pani! Zagląda do klatek i woła: - Bartek, Bartek! Pan dozorca zwraca jej uwagę, że nie powinna krzyczeć, bo to stresuje zwierzęta. 

- Co one mogą wiedzieć o stresie? - pyta pani

- No, tak... - zgadza się dozorca i po chwili dodaje: - W sumie pani praca jest podobna do mojej, z tą różnicą, że ja mam strzelbę z pociskami usypiającymi...

- Szczęściarz! - wzdycha pani" [1]

Tak, i to by było tyle na temat szkolnych wycieczek :) 

[1] Marcin Wicha "Klara. Proszę tego nie czytać!" wyd. Czarna Owieczka, 2011, str. 94

Moja (a raczej nasza ocena): 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"

"Pod hasłem"

"Klucznik"
"Dziecinnie"

Katarzyna Puzyńska - "Z jednym wyjątkiem"

źródło

TYTUŁ: Z jednym wyjątkiem
AUTOR: K. Puzyńska
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 744

Małgorzata Głuszyńska - ma osiemdziesiąt cztery lata, prowadzi kwiaciarnię "Oleander", mieszka samotnie w domu na skraju wsi Żabie Doły, jej jedyną sąsiadką jest Barbara Krakowiak. Obie wspólnie założyły Towarzystwo Ekologiczne "Cygnus" i skutecznie utrudniają podjęcie produkcji w zakładzie Brod-Dysk obok jej domu, gdzie chcą produkować płyty CD. W przeszłości była prokuratorem. 

Pewnego ranka Barbar odkryła zwłoki Małgorzaty, zasugerowała pogotowiu i policji że Małgorzata chorowała na serce, więc to pewnie zawał, w końcu w tym wieku. Jednak to nie zawał - to morderstwo, gazem trującym z I wojny światowe - fosgenem.

Dlaczego Barbara zasugerowała zawał? Kto chciałby zabić kobietę w tym wieku? Czy komuś się naraziła? Czy może to mieć związek z jej działalnością ekologiczną? a może z przeszłością prokuratorską? 

Maj - czuć lato w powietrzu - policjanci z Lipowa mają nową sprawę do rozwiązania, i ponownie współpracują z Klementyną Kopp - policjantką z Brodnicy, dość ekscentryczną jak na sześćdziesięciolatkę. Próbują dowiedzieć się kto i dlaczego zabił Głuszyńską, a podczas śledztwa wychodzą na jaw różne sprawy jak np: że miała córkę, o której nikt nic nie wiedział. Do tego sprawa z Brod-Dyskiem - mieli powód by się jej pozbyć, i przeszłość która wychodzi na jaw. Sprawa coraz bardziej się komplikuje, dochodzi do następnych morderstw. Teraźniejszość czy przeszłość? - gdzie kryje się prawda? gdzie jest rozwiązanie? Kto zabija i dlaczego? Jaki ma motyw?

Obok toczącego się śledztwa poznajemy dalsze życie prywatne policjantów i ich rodzin, znajomych - choć muszę Wam powiedzieć że w tej części nie za wiele się dowiadujemy i nie o wszystkich. Daniel chce się oświadczyć Weronice, Marek nie przesypia nocy - mała córeczka, Emilka martwi się że Łukasz nie nawiązuje kontaktu z Danielem. Poznajemy także bardziej "ludzką" twarz Klementyny oraz trochę jej przeszłości. Do tego plotka że chcą zamknąć posterunek w Lipowie - nie mogą do tego dopuścić, Klementyna chce pomóc - ale czy będzie to legalne? Czy coś odkryje?
W tej części tylko zaglądamy do Lipowa, więcej jesteśmy obecni w Żabich Dołach i Brodnicy - jak dla mnie to plus, fabuła nie toczy się tylko w jednym miejscu, dzięki temu nie odnosimy wrażenia że już o wszystkich wszystko wiemy.

Rewelacyjna !!! od pierwszej kartki do ostatniej. Wciągająca, wartka akcja oraz nieoczekiwane jej zwroty, ciekawa fabuła - po prostu mimo 744 kartek czyta się szybko, nie można się od niej oderwać. Świetnie skonstruowany kryminał, który połączył śledztwo, życie prywatne policjantów, wspominki z przeszłości oraz romantyczną historię z XIX wieku, a to wszystko łączą ... szachy i "śmiertelna rozgrywka". Zakończenie, jak to u autorki zaskakujące, a do tego zapowiadające że w następnej części będzie równie ciekawie, już nie mogę się doczekać kiedy przeczytam "Utopce". Fanów serii o policjantach z Lipowa nie muszę namawiać do czytania bo wiem że przeczytają :) - do tych fanów należę i ja :) ale Ci co się jeszcze nie zdecydowali gorąco namawiam, świetna seria, która wciąga i czyta się ją z przyjemnością - oczywiście jak w przypadku każdej serii ja osobiście zalecam czytanie w kolejności. 

Moja ocena: 6/6

Lipowo

Motylek / Więcej czerwieni / Trzydziesta pierwsza
 Z jednym wyjątkiem / Utopce / Łaskun

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

Henri Caffarel - "Sto listów o modlitwie"

źródło

TYTUŁ: Sto listów o modlitwie
AUTOR: H. Caffarel
WYDAWNICTWO: PROMIC
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 480

Modlitwa - rozmowa, cicho płynąca z naszych ust, westchnienie i myśli, do: Boga, Matki Przenajświętszej, świętych. Nasze prośby i dziękczynienia, nasze przeprosiny - płynące prosto z serca, w radości i smutku, z uśmiechem i łzami. Modlitwa - miłość, ukojenie, potrzeba bliskości, spotkanie, wyciszenie - nasze i Boga.

"Chciałbym, (...), abyś, zaczynając modlitwę, miał zawsze to głębokie przekonanie, że jesteś oczekiwany: oczekiwany przez Ojca, przez Syna i przez Ducha Świętego; oczekiwany w rodzinie, jaką jest Trójca Święta. Miejsce dla ciebie już tam przygotowano." [1]

Autor - Henri Caffarel - francuski ksiądz, rekolekcjonista, człowiek modlitwy i wielkiego skupienia, był założycielem ruchu małżeńskiej duchowości, tworzył czasopisma - "Złota obrączka" i "Zeszyt modlitwy". Zmarł w 1996 roku w wieku 93 lat, mając opinię świętego, jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 2006 roku.

"(...) modlitwa nasza jest dziełem samego Ducha Świętego w nas, 

i to właśnie czyni ją wszechmocną wobec Wszechmogącego Boga." [2]

"Sto listów o modlitwie" to książka ukazująca nam drogę i istotę modlitwy. Autor w formie listów odpowiada na listy i pytania, przedstawia przypowieści, radzi - jak się modlić i czego szukać w modlitwie. Książka nie jest podręcznikiem jak się modlić, ona ma nam pomóc, by nasze spotkania z Bogiem były pełniejsze, by czuć z Nim bliskość i Jego ciepło, by nasza modlitwa była rozmową a nie cichym monologiem, by nie bać się modlitwy i swoich uczuć.

Książka wymagająca skupienia przy czytaniu, by wyłapać te rady które daje nam autor, by poczuć co chciał nam powiedzieć i wynieść z tej lektury dla siebie jak najwięcej. Sto  listów, sto rad - najlepiej czytać jeden list na dzień, skupić się na nim i czerpać z niego jak najwięcej, a nawet ten sam list czytać kilka razy na dzień, a najważniejsze - to czytać je z otwartym sercem.
Wspaniała, barwnie napisana - gorąco polecam wszystkim modlącym się, jak i tym próbującym czy stawiającym pierwsze kroki w modlitwie, ta lektura wskaże drogę, poradzi i pomoże - by spotkanie z Bogiem było ekscytujące, pełne wiary i modlitwy.

"Gdy dusza rozpoczyna modlitwę, choćby nawet miała zamiar zająć się jakimś szczególnym tematem, staje się nagle, nie wiedząc jak, złączona wewnętrznie ze słodkim poczuciem obecności Pana. To prawda, że w tym uczuciu nie ma nic wyraźnego, lecz słodycz, która mu towarzyszy, przekonuje duszę, że Ten, którego kocha, jest blisko i przychodzi sam, aby dać świadectwo miłości Boga, co więcej, przekonuje ją, że nie powinna wówczas o niczym myśleć, lecz kosztować szczęście, jakie jej zostało dane." [3]

[1] Henri Caffarel "Sto listów o modlitwie" wyd. PROMIC, 2014 str. 17
[2] tamże str. 67
[3] tamże str. 460-461

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z Wydawnictwa PROMIC

Magdalena Kordel - "Uroczysko"

źródło

TYTUŁ: Uroczysko
AUTOR: M. Kordel
WYDAWNICTWO: ZNAK
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 384

Pewnego dnia Majce zawalił się świat, mąż ją zostawił dla młodszej kobiety. Majka została sama z piętnastoletnią córką Marysią, dwoma psami, kotem, oraz małym domkiem który wymaga gruntownego remontu - jest w nim tak zimno że śpi w dresie, a nie jak kochanka męża w ogrzewanym bloku w lekkich fatałaszkach.  Gorzej już chyba być nie może - a jednak. Mąż Majki (już niedługo były mąż) zawiadamia ją że wziął kredyt w banku na interes  życia który nie wypalił, został z długami - a jako że są małżeństwem to długi są i jej, a kredyt wziął pod zastaw domu - bez zgody Majki i teraz bank zabiera im dom. To przepełniło szalę goryczy, Majka z córką przeprowadziła się do rodziców, całkowicie rozbita, przytłoczona tym wszystkim co się działo, popadająca w marazm i depresję, by temu wszystkiemu sprostać wyjeżdża do domu który po ciotce odziedziczyli rodzice, do Malowniczego w Sudetach. Tam chce zapomnieć o wszystkim, przemyśleć , pobyć w samotności, niestety nie jest jej to dane - drzwi do domu się nie zamykają, a Majka ma pełne ręce roboty - nowi znajomi, nowe zwierzęta. Majka podejmuje decyzję - przeprowadza się do Malowniczego. Ale czy jest to dobra decyzja? Czy nie jest ona zbyt pochopna? Co na to jej rodzice i córka? Czy Majka odnajdzie tam siebie i swoje miejsce? Czy da sobie jeszcze szansę na miłość? Jak potoczą się dalsze losy Majki i jej bliskich?

Zakochałam się w Malowniczym już jakiś czas temu i każdy powrót raduje moje serce. Tak było i tym razem - mimo że "Uroczysko" czytałam już jakiś czas temu i trochę obawiałam się czy powrót do tej samej książki nie będzie złym pomysłem, jednak nie - powrót był rewelacyjny. Cudowna książka, przy której się odprężyłam, lekka, pocieszająca, pokazująca jak ważna jest rodzina i przyjaciele, którzy staną przy Tobie murem, pocieszą, będą na dobre i złe. Bohaterowie ciekawi i wyraziści, język prosty, czyta się szybko, a okładka zniewalająca, piękna i klimatyczna :) Może i miasteczko wraz z mieszkańcami to wyidealizowany twór, ale cudowny, i ja po prostu czuję że gdzieś tam w świecie jest takie miasteczko i Uroczysko, i ja chciałabym tam pojechać, zamieszkać i spotkać tych wszystkich ludzi. Książka przy której poczułam się lekko, cudownie, odprężyłam się i uśmiałam - dla mnie jest to idealne połączenie by książka zafascynowała. Jeżeli jeszcze nie odwiedziliście Malowniczego i Uroczyska - to nie zwlekajcie, gorąco zapraszam.

Dodam jeszcze że zawsze obawiam się powrotów do przeczytanych już książek, do tej pory mam jedną taką autorkę której książki mogę czytać zawsze, teraz dołączam panią Magdalenę Kordel. Wiem że na pewno jeszcze powrócę do Malowniczego i nie tylko czytając nowe książki, ale na pewno powracając do starych.

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z wydawnictwa ZNAK

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

Joanna Chmielewska - "Wszystko czerwone"

źródło

TYTUŁ: Wszystko czerwone
AUTOR: J. Chmielewska
WYDAWNICTWO: Kobra Media
DATA WYDANIA: 2001
STRON: 343

Tak, zdecydowanie tego mi trzeba było, brzuch bolał mnie ze śmiechu :D

Joanna przybywa do Allerod w Danii, gdzie mieszka jej najlepsza przyjaciółka - Alicja. I jak to u Alicji, dzieje się wiele, dom jest pełen ludzi, każdy miał zaplanowany u niej urlop, jednak nikt nie przyjechał w wyznaczonym czasie. Jedni powinni być miesiąc temu, inni w przyszłym miesiącu, a jeszcze inni przybyli niespodziewanie, tylko Zosia z synem Pawłem byli o czasie. Joanna przybyła opóźniona bo się zakochała, a gdy była pewna uczuć wybranka mogła spokojnie wyjechać na urlop, a miała też misję, zapytać bawiącego u Alicji Edka o pewnego faceta w czerwonej koszuli. Tego wieczoru na tarasie odbywała się impreza, oblewanie zainstalowanej lampy którą Alicja dostała w prezencie, dodatkowo towarzystwo zasilili miejscowi znajomi - razem było jedenaście sztuk. Oblewana lampa była dziwnie zainstalowana na tarasie, tak że siedzącym na tarasie gościom było widać tylko nogi, reszta tonęła w ciemnościach. Impreza trwała w najlepsze, ale została chwilowo zakłócona przez Edka, który będąc nieustannie pijany od trzech dni zaczął krzyczeć do Alicji, że się naraża, że przyjmuje podejrzane osoby w domu, że przecież pisał jej o wszystkim w liście (oczywiście Alicja nie przeczytała listu, gdzieś go zapodziała) został szybko uciszony przez Alicje obietnicą wysłuchania. Po zakończonej imprezie, gdy goście poszli a reszta posprzątała przyszedł czas położyć do łóżka śpiącego na tarasie Edka, jednak zadanie to było nie do wykonania - Edek nie żył - został uciszony na zawsze. 

Kto zabił? Dlaczego? Nikogo obcego nie było w pobliżu - morderca był wśród imprezowiczów. Kto?

Do prowadzenia śledztwa zostaje przydzielony policjant z polskimi korzeniami, by mógł się lepiej dogadać z całym towarzystwem gdzie nieliczni znali duński. Pan Muldgaard posługiwał się specyficznym polskim, wprawiając pytających nie raz w zdumienie. A morderca Edka nie próżnuje, nie wie że Alicja nie czytała listu i że nic nie wie, boi się jej, teraz chce ją wyeliminować, niestety los mu nie sprzyja, na zastawiane przez niego pułapki nie wpada Alicja tylko któryś z gości, a przybywają ciągle nowi, nasz morderca ma dużo pracy - "trup" ściele się gęsto.

Co Alicja wie? Czego i kogo powinna szukać w swojej pamięci? Kto chce ją zabić? Ktoś bliski - jeden z przyjaciół będących na imprezie. Ale dlaczego?

Co tu dużo mówić jedna z moich ulubionych książek Joanny Chmielewskiej, czytałam ją wiele razy i na pewno przeczytam jeszcze nie raz, zawsze wprawi mnie w dobry nastrój, poprawi humor i rozluźni. Komedia pomyłek, ciętych ripost, dialogi tryskające humorem (zwłaszcza wypowiedzi pana Muldgaarda), bohaterowie ciekawi i zabawni, fabuła wciąga. Kryminał z humorem to jet to co lubię a, ten to majstersztyk z najwyższej półki :) Gorąco Wam polecam.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

"Pod hasłem"

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Ewa Skarżyńska - "Sen świętego Antoniego"

źródło

TYTUŁ: Sen świętego Antoniego
AUTOR: E. Skarżyńska
WYDAWNICTWO: PROMIC
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 36

Zginęło Wam coś kiedyś? np: klucze, okulary, dokumenty, zegarek, książka, miś, klocek, samochód - i co? Nigdzie nie można ich znaleźć - do kogo wtedy można się zwrócić o pomoc w poszukiwaniach? Tak - do św. Antoniego, on na pewno pomoże :)

Święty Antoni - patron rzeczy zagubionych i zaginionych ludzi, także: dzieci, górników, ubogich, położnic, podróżnych, małżeństw i narzeczonych, a także wielu miast oraz franciszkanów i antoninek.

fot. Melania K.

Święty Antoni całe dnie i noce jest zapracowany, dzieci gubią zabawki i różne inne rzeczy, płaczą, szukają i proszą go o pomoc w ich odnalezieniu. A on biedny zmęczony, zalatany już nie nadąża za tymi telefonami. Pewnej nocy św. Antoni przysnął i śniło mu się że sam się ... zagubił, w niebie oglądając jego cuda. I co teraz?

fot. Melania K.

Szukają wszyscy święci w niebie Antoniego, bo dzieci proszą ich by go odnaleźli, bo bez niego ani rusz, on niezbędny jest by rzeczy  i ludzi odnaleźć. Gdzie jest święty Antoni? Czy się odnajdzie? Kto pomoże?

fot. Melania K.

Rewelacyjna książeczka dla dzieci, ukazująca postać świętego Antoniego, kim był, czyim jest patronem i w jakich sprawach możemy się do niego zwracać. Krótka, wesoła opowieść, rymowanymi zdaniami, zachęcająca maluchy do  poznania bliżej tego świętego. Duże litery umożliwiają nawet początkującym czytelnikom na łatwe czytanie, proste zdania i język. 

fot. Melania K.

Całości dopełniają kolorowe, bardzo ładne ilustracje Moniki Kruszewskiej. Pięknie wydana, z przodu kartka z miejscem na dedykację a dokładniej "Z życzeniami ekspresowego wsparcia św. Antoniego dla ...." - więc jak widzicie idealna na prezent. Gorąco polecam.

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Agnieszce z Wydawnictwa PROMIC

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Polacy nie gęsi III"
"Klucznik"

Jessica Brockmole - "Listy z wyspy zwanej Niebem"

źródło

TYTUŁ: Listy z wyspy zwanej Niebem
AUTOR: J. Brockmole
WYDAWNICTWO: AMBER
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 336

Brak mi słów by opisać tę książkę, czułam jak otula mnie swoją historią, jak słowa okrywają mnie niczym mgła na szkockiej wyspie, a serce moje drgało i biło raz wolniej raz szybciej, jak fale oceanu obijające się o brzegi lądu. Dlaczego? 

Wspaniała historia miłości którą autorka przekazała nam w formie listów, pisanych przez dwójkę młodych ludzi, których dzielił ocean, tysiące kilometrów, wód i lądów. Miłość wyznawana zwykłymi słowami, każdy gest, czułe słowo, tajemnice i opowieści dnia codziennego przybliżało do siebie dwoje ludzi, którzy z czasem odkryli że to już coś więcej niż tylko korespondencyjna miłość. Ale czy taka miłość ma szansę zaistnieć w świecie rzeczywistym? Już nie tylko odległość ich dzieli, ale również I wojna światowa, oraz ich życie osobiste, jej na wyspie i jego w Ameryce.

Ona - Elspeth Dunn, poetka mieszkająca na szkockiej wyspie Skye, młoda mężatka, żona rybaka, boi się wody mimo że jest mieszkanką wyspy, nigdy nie opuściła swojej wyspy, marzycielka i romantyczka.

On - David Graham - mieszka w Ameryce w Chicago, z milionem pomysłów na minutę, szalony psotnik, student college - nauk przyrodniczych - gdy się poznali, miłośnik poezji, nie ma planów na przyszłość, a wszystko co zacznie sknoci - praca, zaręczyny, zaciągnął się do wojska i ruszył do Francji jako kierowca karetki.

On leżąc w szpitalu przypadkowo natrafił na jej tomik wierszy który go poruszył, napisał do niej pierwszy niewinny list, ona czytała go w towarzystwie wielu ludzi na poczcie, w końcu to pierwszy list od jej "fana" :) Ona i on, listy, obietnice, powierzane marzenia i tajemnice, a życie w koło toczyło się swoim rytmem, ona na wyspie, on w mieście w którym tętni życie. Ona mężatka, on zaręczony, lecz co mogą począć, miłość nie wybiera, serce nie sługa, ich listy coraz śmielsze, coraz mocniejsze to miłość która spadła na nich, to słowa bez których nie potrafią już żyć, to listy bez których dni wydają się stracone. Ona czeka, on zaciąga się do wojska, ona przezwycięża swój strach by być z nim, opuszcza wyspę by spotkać się z nim, nic nie mówią, patrzą, kochają się każdym kawałkiem ciała, każdą namiastką duszy, są sobą nawzajem, wypełniają się całymi sobą. Czy dane im będzie być razem? Czy świat na to pozwoli? Czy przetrwają I wojnę światową?

II wojna budzi demony, tęsknoty, porusza serca, młoda kobieta Margaret zakochana w pilocie RAF-u, matka próbuje wybić jej z głowy tą miłość, każe wstrzymać się uczuciom, czekać, lecz sama pewnego dnia znika, szuka, próbuje odnaleźć swoje duchy, wspomnienia, miłość. Margaret musi rozwiązać tajemnicę z przeszłości, poznać swoją matkę i jej przeszłość, a także dowiedzieć się kim ona sama jest i czy na pewno kocha tego jedynego. Musi wyjechać na wyspę Skye.

Opowieść - piękna, wzruszająca, chwytająca za serce, pełna emocji, humoru, łez. Miłość - pokonująca tysiące kilometrów, nie widzieli się ale wiedzieli że to te połówki, że to miłość która poruszy niebo i ziemię, że są dla siebie stworzeni.  Nie mogłam się od książki oderwać, tak naprawdę można ją przeczytać w jeden dzień - wieczór, ale ja czytałam ją przez dwa wieczory, odkładając ją co jakiś czas, myśląc, czując ich miłość, ich pragnienia, gładząc książkę i czytając następne kartki by poznać dalszą cześć historii. Wspaniała, listy pisane językiem prostym i lekkim, opowiedziały nam historie pewnej miłości na tle I i II wojny światowej. Gorąco polecam Wam tę książkę, warto ją przeczytać.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Pod hasłem"

"Wyzwanie Biblioteczne"
"Historia z TRUPEM"
"Klucznik"

Anna Herbich - "Dziewczyny z Syberii"

źródło

TYTUŁ: Dziewczyny z Syberii
AUTOR: A. Herbich
WYDAWNICTWO: ZNAK
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 306

Wojna, okupacja, z jednej strony Niemcy z drugiej bolszewicy, nie wiadomo co gorsze. Ludzie z dnia na dzień tracą wszystko, muszą walczyć o swój byt, domy, majątki, o swoją godność, szukać bliskich lub ich ukrywać, uciekać, walczyć o każdy dzień, by przetrwać, by przeżyć.

"Dziewczyny z Syberii" to historie dziesięciu kobiet które przeżyły koszmar łagrów, zesłania na Syberię, ciężkiej pracy ponad ich siły, głód, robactwo, śmierć. Dziesięć kobiet które w dniu wybuchu II wojny światowej były dziećmi, lub młodymi dziewczętami dopiero wchodzącymi w życie dorosłe, jeden dzień zmienił tak wile - musiały szybko dorosnąć i walczyć o życie, musiały zmienić swoje priorytety życiowe. Wychowywane w duchu patriotycznym, harcerki, w domach stawiano na wartości rodzinne, gdy pewnego dnia kolby karabinów załomotały w drzwi ich domów, były gotowe znieść to co los dla nich przygotował, a jedynym ich przewinieniem było to że były Polkami i nie wstydziły się swojej polskości. Pochodziły z rodzin majętnych, inteligenckich, działały w podziemiu - znalazły się na listach do wywózki, skazane na wieloletnie łagry. Wywiezione walczyły o każdy dzień, musiały przetrwać, odnaleźć bliskich, wrócić do domu - do wolnej Polski, jednak nie odnalazły po powrocie takiej Ojczyzny jaką opuszczały, która wolność odzyskała dopiero w 1989 roku. Odebrano im ich najlepsze lata, chciano zabić, torturowano, katowano, zabijano bliskich - tego nie da się zapomnieć. Po powrocie ich losy potoczyły się różnie, jedne wstąpiły do wojska, inne wyjechały poza granice Polski, szukały swoich bliskich, kochały, marzyły - czy udało im się odzyskać utracone lata?

"Na zesłaniu widziałam wiele kobiet, które każdego dnia z zaciśniętymi zębami toczyły walkę o przetrwanie. 

Swoje, swoich dzieci, mężów, rodziców. Wiele z nich tę walkę wygrało. Nie było takich przeciwności i przeszkód, 

których nie mogły pokonać. Nic, ale to nic nie było w stanie nas złamać." [1]

Dziesięć kobiet opowiedziało autorce swoje historie - dzieciństwo, wojna, łagry, powrót, życie po powrocie, opowiedziały jak chciano je zabić i zniszczyć, ale one walczyły, nie poddały się, silne - przetrwały. Książka wspaniała, wciągająca, przedstawiająca nam kawałek naszej historii, o której nie powinniśmy zapomnieć i właśnie takie książki powinny być obowiązkową lekturą w szkole. Dodatkowym atutem książki są zdjęcia, dzięki którym bardziej wczuwamy się w czytane historie, oraz poznajemy twarze naszych bohaterek oraz ich rodzin i przyjaciół.
Do tej pory z serii Prawdziwe Historie udało mi się przeczytać "Dziewczyny wojenne" (kilka słów o książce TUTAJ), i na pewno będę chciał przeczytać inne, to lektury dla których warto poświęcić swój czas - polecam.

Moja ocena: 6/6

[1] Anna Herbich "Dziewczyny z Syberii" wyd. ZNAK, 2015, str. 294

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Louisa May Alcott - "Małe kobietki"

źródło

TYTUŁ: Małe kobietki
AUTOR: Louisa M. Alcott
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 306

Rodzina Marchów, przed laty wiodło im się dobrze, ale los bywa przewrotny, teraz liczą się z każdym groszem. Żyją skromnie, ale są rodziną bardzo się kochającą, rodzice wpajają swoim czterem córkom zasady (prowadzenie gospodarstwa domowego, szycie, skromność, modlitwa która ma dać im ukojenie i poprzez nią mają pracować nad swoimi charakterami), dzięki którym będą dziewczętami skromnymi ale z mnóstwem zalet. 

Mama - zwana Mamisią, pracująca i wychowująca swoje cztery córki. Zawsze jest przy nich i służy im dobrą radą, chce wychować swoje córki na dobre i pracowite dziewczęta, by w życiu były szczęśliwe. Ona sama to chodzące dobro, współczująca i dobroduszna, nie odmówi nikomu pomocy. Nie tylko mama dla dziewcząt, ale również ich powiernica i przyjaciółka, jej córki są dla niej najważniejsze, są jej światem.

Tata - kapelan, obecnie przebywa poza domem, uczestniczy w wojnie secesyjnej po stronie Unii. 

Meg - szesnastoletnia, najstarsza z córek państwa March, wyrastała na prawdziwą piękność. Lubi matkować młodszym dziewczętom, pracuje jako guwernantka - nie lubi swojej pracy, uwielbia luksus - suknie, pantofelki na wysokich obcasach, wesołe towarzystwo, przyjęcia, wyprawy, jednak rodzina nie jest majętna i Meg musi sama pracować. 

Jo - a właściwie Josephina, piętnastolatka która jest niczym chłopak, wszędzie jej pełno, posiadaczka pięknych długich włosów które były jej dumą, zarabia dotrzymując towarzystwa swojej starej ciotce March, miłośniczka książek - w przyszłości sama chce być sławną pisarką.

Beth - tak naprawdę Elizabeth, trzynastolatka, miła, spokojna, o cichym głosiku, ale z wielkim talentem do muzyki i śpiewu, pianino to jej życie. Całe dnie spędza w domu pomagając gosposi w jego utrzymaniu, tu się uczy, jest wylękniona i boi się ludzi, opiekuje się swoimi lalkami jak własnymi dziećmi. 

Amy - najmłodsza, z manierami wielkiej damy i słownictwem które nie zawsze jest odpowiednie do sytuacji, rozpieszczana co doprowadza ją do manii wielkości i próżności, marudząca.

Ameryka, zima, Boże Narodzenie, dziewczęta wspólnie zastanawiają się co sobie kupić za swoje skromne oszczędności, w końcu są święta, czas radości i prezentów. Jednak po wspólnych naradach postanawiają że każda kupi coś dla mamy od siebie. Wieczór, rozmowy z mamą i list od taty który jest jedyną nicią łączącą rodzinę. Dziewczęta za namową mamy, by kształtować swoje charaktery i pracować nad sobą będą w ciągu całego roku odgrywać "Wędrówkę pielgrzyma". I tak to poznajemy rok z życia czterech "małych kobietek", ich wzloty i upadki, łzy, pierwsze miłostki, tęsknoty, smutki i radości, braterską przyjaźń z osieroconym sąsiadem i jego groźnym dziadkiem, zabawy, psoty i figle. Widzimy również jak dojrzewają, jak kształtują się ich charaktery, jak z małych dziewczynek stają się małymi kobietkami.

Jestem ogromnie zaskoczona tą książką, spodziewałam trudnego języka, męczących opisów i nie specjalnie wciągającej fabuły, ale skusiłam się na nią bo w końcu to klasyka, a ja książki nie czytałam.
I co, jakże się myliłam - rewelacyjna książka, po prostu jestem nią zachwycona. Autorka zabrała nas do Ameryki w lata sześćdziesiąte XIX wieku, gdzie poznajemy niezwykłą rodzinę i jej przyjaciół. Język którego tak się obawiałam jest prosty i lekki, opisów bardzo mało, a cała fabuła interesująca i wciągająca, bohaterowie - wyraziści, ciekawi, wprost fascynujący, humor i interesujące dialogi. Jeżeli ktoś obawia się że w książce będzie za dużo umoralniających tekstów, że cała praca nad charakterami i pokładanie nadziei w Bogu będzie nudne i mało wciągające - nic bardziej mylnego. "Małe kobietki" mają w sobie ogromne pokłady nadziei, zabawy, humoru, oczywiście patriotyzmu, bo nie możemy zapomnieć że to czasy kiedy trwała wojna secesyjna. Czytając książkę czujemy jak z kartek bije ciepło i matczyna miłość, czuć ciepło domowego ogniska i więź która łączy rodzinę.
Jak już wspomniałam osobiście jestem książką zachwycona i tym którzy jej jeszcze nie czytali gorąco polecam, klasyka - ale taka którą warto przeczytać.

Z przyjemnością przeczytałabym dalsze losy bohaterek, ale nie wiem czy w Polsce były te książki wydane: "Małe kobietki. Dobre żony", "Mali mężczyźni", "Chłopcy Jo". Obszukałam internet i nie trafiłam na polskie wydania, może Wy coś o tym wiecie?

Plakat z filmu "Małe kobietki" z 1994 r.
źródło

"Małe kobietki" były kilka razy ekranizowane, ale do najbardziej znanej ekranizacji należy film z 1994 roku, gdzie reżyserem była australijska - Gillian Armstron. Film był nominowany do trzech Oskarów i je zdobył: dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej (Winona Ryder), za najlepszą muzykę filmową, za najlepsze kostiumy. Nie oglądałam filmu, ale na pewno będę chciała go obejrzeć, a jak widzicie na plakacie główne role zagrały same znakomitości.

Krótko podsumowując, świetna książka którą gorąco polecam i i nie ważne jaki macie gust literacki, to książka która na pewno Wam się spodoba.

Moja ocena: 6/6 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Jonas Jonasson - "Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął"

źródło

TYTUŁ: Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął
AUTOR: J. Jonasson
WYDAWNICTWO: Świat Książki
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 416

Allan Karlsson właśnie obchodzi swoje setne urodziny, będzie wielka uroczystość - przyjęcie, goście, kwiaty, gratulacje, życzenia. Jednak Allan ma inne plany na ten dzień, postanowił ulotnić się z domu opieki. W tym celu wyszedł przez okno swojego pokoju i udał się przed siebie. Idąc tak bez celu chciał uciec jak najdalej od domu opieki i siostry Alice, jego końcowym w tym dniu przystankiem okazał się dworzec autobusowy, tutaj Allan wsiadł do autobusu i poprosił o bilet za pięćdziesiąt koron - tak dojechał do stacji Byringe. Jednak wybierając się w tą podróż Allan już na początku zrobił coś co pociągnęło za sobą całą gamę nieprzewidzianych sytuacji: pościg policji, spotkania z bandytami, słoń, ucieczki, nowi przyjaciele, podejrzenie o morderstwo a nawet o potrójne morderstwo - a to wszystko za sprawą jednaj walizki którą Allan po prostu przywłaszczył sobie na dworcu autobusowym, oczywiście nie to było jego zamiarem gdy uciekał przez okno, ale stało jak się stało. 

Allan Karlsson nie jest zwykłym stulatkiem, on tak po prostu nie przeżył swojego życia. Allan zabiera nas ze sobą nie tylko w ostatnią podróż ze stulatkiem, ale również poznajemy jego życie od najmłodszych lat, a nie było ono nudne i monotonne. Razem z nim przeżywamy przygody i podróżujemy po całym świecie: Hiszpania, Ameryka, Chiny, Iran, Rosja, Korea, Francja, przechodzimy Himalaje, uczestniczymy w Projekcie Manhattan, odsiadujemy wyrok w obozie we Władywostoku. Życie Allana to nie tylko podróże, przygody i ucieczki, na swojej drodze spotkał także wiele znanych i sławnych osób (z jednymi się zaprzyjaźnił z innymi nie) min: generał Franco, Truman, Churchill, Stalin, Mao Zedong, de Gaulle.

"Jest, jak jest, i będzie, co będzie"[1] to motto które Allan w dzieciństwie usłyszał od matki, towarzyszyło mu przez całe jego życie, z nim podróżował, uciekał, szpiegował, leniuchował, i tak przez prawie sto lat, chłopak z małej wioski, po trzech klasach miał wspaniałe i ciekawe życie, nic dziwnego że nawet jako stulatek pragnął dalej podróżować, a nie siedzieć bezczynnie.

Rewelacyjna - pochłonęłam tą wspaniałą powieść. Ciepła, lekka, niesamowita, genialna, inteligentna i mimo że bohatera nie raz spotykały rzeczy nieprzyjemne jego podejście do sytuacji, świata i ludzi powodowało że wszyscy w koło zaczynali również być inni, polubiłam tego niesamowitego stulatka. Język prosty, z humorem, mieszanka zdarzeń i przypadków, ironii i absurdów - tego w tej książce nie brakuje. Muszę Wam powiedzieć że bardzo przypominała mi inną książkę którą kiedyś czytałam tj. "Forrest Gump", co prawda Allan nie był mało inteligentny, skończył trzy klasy i miał swoje motto, ale podobnie uczestniczył w wielu wydarzeniach XX wieku, podróżował i poznał wiele znanych osobistości, a pieniądze do niego lgnęły. Oczywiście podobieństwa wcale mi nie przeszkadzały, a cała ta powieść dostarczyła mi wspaniałej literackiej uczty - lekka, przyjemna i z humorem :) Gorąco polecam.

[1] Jonas Jonasson "Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął", Świat Książki, wyd. 2015, str. 39

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"
"Klucznik"

Agnieszka Frączek - "Siano w głowie, czyli trafiła kosa na idiom"

źródło

TYTUŁ: Siano w głowie, czyli trafiła kosa na idiom
AUTOR: A. Frączek
WYDAWNICTWO: Literatura
DATA WYDANIA: 2009
STRON: 66

Idiom - wyrażenie językowe, którego znaczenie jest swoiste, odmienne od znaczenia jakie należałoby mu przypisać biorąc pod uwagę poszczególne części składowe oraz reguły składni.  Tak poważną definicję przedstawiłam z Wikipedii, ale tak swojsko można powiedzieć że idiom to po prostu jakieś powiedzenie które mają zupełnie inne znaczenie niżby nam się wydawało, nie można go przetłumaczyć dosłownie bo i tak nie będzie miało sensu. A jak sama Agnieszka Frączek mówi dawniej idiomy były nazywane idiotyzmami :) Dlaczego?

fot. Melania K.

Ha, tego na pewno dowiecie się z kolejnej ciekawej i wesołej książeczki       A. Frączek którą chcę Wam przedstawić, na naszej półce od kilku lat.  W niej to autorka prezentuje nam wesołe rymowane wierszyki w które wplotła idiomy. I tak to możemy dowiedzieć się co to są i co oznaczają min: białe kruki, zrywać boki, gruszki na wierzbie, wpaść komuś w oko, suszyć komuś głowę, chodzić na rzęsach, być nie w sosie i inne ciekawe powiedzenia. 

fot. Melania K.

Wierszyki są ciekawe, wesołe i zawierają idiomy, ale nie martwy się że przy czytaniu z dziećmi sami nie będziemy wiedzieć co dokładnie oznaczają lub nie będziemy wiedzieć jak wytłumaczyć dzieciom co dany idiom oznacza. Dlaczego? Ponieważ autorka przy każdym wierszyku krótko prozą, w sposób zabawny przedstawia nam wyjaśnienie danego idiomu. 

fot. Melania K.

Franek Gałganek

Kiedy Franek zacznie hasać,

jest zabawa pierwsza klasa!

Przez pół dnia błaznuje z bratem,

na barana bierze tatę,

kozły fika z wyżłem w kropki,

do fokstrota prosi ciotki

i na rzęsach zgrabnie chodzi.

Lecz czy rzęsom to nie szkodzi?

Chodzić na rzęsach - (...) to bawi się wesoło i hałaśliwie. Niepotrzebne są do tego ani rzęsy w specjalnym gatunku, ani cyrkowe umiejętności. Wystarczy dobry humor. [1]

fot. Melania K.

Ciekawa i wesoła książeczka która nie tylko dostarczy nam zabawy ale również będzie pouczająca, na pewno dzięki niej dzieci dowiedzą się czegoś nowego i poszerzą swoje słownictwo. 

Autorka w książeczce przedstawia nam jeszcze wstęp i zakończenie dotyczące frazeologizmu i idiomów, krótko i ciekawie zachęca nas do bliższego poznania tych znaczeń. 

Całości tej wyjątkowej książeczki dopełniają ilustracje Iwony Cała, są interesujące i kolorowe. 

fot. Melania K.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

"Klucznik"

[1] A. Frączek "Siano w głowie, czyli trafiła kosa na idiom" wyd. Literatura, 2009, str. 30

Diane Chamberlain - "Milcząca siostra"

źródło

TYTUŁ: Milcząca siostra

AUTOR: D. Chamberlain

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

DATA WYDANIA: 2015

STRON: 456

Riley ma dwadzieścia pięć lat, jest psychologiem dziecięcym, właśnie zmarł jej tata z którym był blisko związana, czuje się samotna, oprócz brata Dannego, nie ma nikogo. Mama umarła kilka lat wcześniej, a jej siostra  Lisa popełniła samobójstwo gdy ta była jeszcze małym dzieckiem. Śmierć Lisy położyła się cieniem na całej rodzinie, przeprowadzili się i mało o niej rozmawiali, mama popadła w depresję a tata odszedł z poprzedniej pracy i był ciągle zamyślony. Teraz Riley przyjeżdża do New Bern by posprzątać w swoim rodzinnym domu, wycenić rzeczy i sprzedać go wraz z kempingiem, pieniądze będą podzielone na dwie części dla niej i Dannego.

Jednak odkąd zjawiła się w miasteczku czuje się inaczej, żona znajomego jej taty mówi jej że była adoptowana w co ona nie chce wierzyć, do tego sprzątając rzeczy taty odkrywa wiele interesujących szczegółów, poznaje jego znajomych - tych dalszych i tych bliższych, odnosi wrażenie że w ogóle nie znała taty, że tak jakby prowadził podwójne życie. Odkrywa również pudło z wycinkami z gazet, które sugerują że jej siostra nie popełniła samobójstwa, że je upozorowała i uciekła, by nie być sądzoną za morderstwo. To wywołało u Riley szok - o Lisy nie mówiło się w domu, była przekonana że ta popadła w depresje pod wpływem zbyt wysokich oczekiwań, a morderstwo? - o tym nie wiedziała. Danny miał przebłyski, ale rodzice wmówili mu że ma zbyt wybujała wyobraźnię.
Riley postanawia odszukać swoją siostrę, jeżeli tylko żyje chce ją znaleźć, nawet nie wie jakie jeszcze tajemnice odkryje, a może lepiej by nie ujrzały światła dziennego. Czy Lisy żyje? Czy zabiła? Czy Riley jest adoptowana? 

REWELACJA !!! nie mogłam się od niej oderwać, już od pierwszych stron było czuć jak będzie to emocjonująca lektura i nie zawiodłam się - szybkie tempo akcji, tajemnice, napięcie, towarzyszą nam od początki do końca książki. Autorka ma dar do pisania książek w których jest pełno emocji, dramatów i wzruszeń, tak było i tym razem,  lekkim i ciekawym językiem przedstawiła nam historię rodziny. Tajemnice, kłamstwa, niedomówienia, poszukiwania, poczucie zdrady, rozczarowanie, dramat rodzinny który toczył się przez dwadzieścia parę lat. Czy decyzje podjęte wtedy miały wpływ na resztę ich życia? Czy gdyby wszystko potoczyło się inaczej, to relacje rodzinne byłyby inne, czy ich życie nie byłoby jednym wielkim kłamstwem? a może nie było odwrotu? Świetnie skonstruowana rodzinna historia którą poznajemy z dwóch płaszczyzn - rok 1990 i 2013. Koniecznie musicie przeczytać.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Magdalena Witkiewicz - "Pierwsza na liście"

źródło

TYTUŁ: Pierwsza na liście
AUTOR: M. Witkiewicz
WYDAWNICTWO: FILIA
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 352

Karola Szafranek, młoda zaledwie osiemnastoletnia dziewczyna, a już tak dorosła na swoje lata. Musi stawić czoła bolesnej rzeczywistości, opiekować się swoją młodszą siostrą, walczyć i mieć nadzieję. Jej mama Patrycja nagle zachorowała, to ostra białaczka szpikowa, teraz większość czasu przebywa w szpitalu, walczy, stara się by jej córki miały w miarę normalne życie, chce pozostawić im po sobie tylko te najlepsze wspomnienia. Patrycja pisze do córek listy, wspomina, radzi, ale gdy choroba uniemożliwia jej pisanie, woli z nimi rozmawiać. Pewnego dnia Karola zaglądając do biurka mamy znajduje kopertę z danymi do jej laptopa, a tam plik z listami.  W jednym z listów znajduje się listę osób do których będą się mogły zwrócić z pomocą. Karola wyrusza na poszukiwania - ojca do Berlina, poznaje Filipa, babcia mieszka już z nimi i im pomaga, widziała się z adwokatem, a na końcu do Warszawy by odszukać Inę - pierwszą na liście. 

Karolina Rybińska - Ina - dziennikarka w Warszawie, samotna i samowystarczalna, nie chce się z nikim wiązać, nie chce kochać, dawniej najlepsza przyjaciółka Patrycji, ich drogi rozeszły się, pozostały urazy i pretensje. Teraz Ina siedzi na kanapie z Karolą, córką Patrycji i słucha jej historii, sama wspominając lata przyjaźni z Patrycją. Wspomina i jednocześnie zaczyna sobie zdawać sprawę jak puste jest jej życie, chce pomóc Karoli i jej siostrze po śmierci Patrycji, nie wie że ona ciągle żyje i walczy, gdy to do niej dociera natychmiast do niej jedzie. Dla Iny nie będzie to tylko zwykły wyjazd do dawnej przyjaciółki, by ponownie się do siebie zbliżyć, będzie to również powrót do bolesnej przeszłości. Ina nagle zdaje sobie sprawę że nie chce być sama, chce mieć do kogo się odezwać i przytulić. Jednak teraz to Patrycja jest najważniejsza, by miała szansę na życie, potrzebny jest przeszczep szpiku. Czy znajdzie się dawca? Czy Patrycja będzie miała szansę na życie? Czy z Iną zdążą wyjaśnić sobie wszelkie zaszłości?

Dla mnie - rewelacyjna książką, tak mocno emocjonalna, że gdy skończyłam ją czytać głowa mnie bolała, a oczy miałam podpuchnięte od płaczu - ale serce mocno urosło przepełnione nadzieją że cuda się zdarzają, że są dobrzy ludzie którzy pomagają bezinteresownie, że będzie dobrze. Cała historia mocno ścisnęła mnie za serce, gdy teraz tak siedzę i próbuję napisać jakie wywarła na mnie wrażenie i co przeżywałam czytając nie umiem nic napisać, choć wszytko we mnie aż krzyczy.

Może dlatego że...

1,5 roku temu mój mąż trafił do szpitala - diagnoza - chłoniak z komórek płaszcza - wszystko mi się zawaliło, chłoniak przecież to nieuleczalna  choroba - śmiertelna, chodziłam jak w transie, mąż w szpitalu chemia za chemią, pewnego dnia doktor powiedział że mąż będzie miał przeszczep szpiku to jedyna szansa na przedłużenie życia, moje myśli w głowie pędziły, skąd dawca? czy się znajdzie? okazało się że w przypadku tego chłoniaka tylko autoprzeszczep wchodzi w grę, nawet nie wiedziałam co to takiego. Mąż  podczas tzw. "mobilizacji" dostał mocną chemię mającą zapewnić remisję choroby, potem zastrzyki które spowodowały "wykipienie" szpiku, a właściwie jego komórek macierzystych, które zostały pobrane i przebadane czy nadają się do autoprzeszczepu, czy są "czyste". Miesiąc później wrócił do szpitala i po kolejnej tygodniowej chemii dostał na jej koniec środek wyniszczający  całkowicie jego szpik, i po dniu odpoczynku miał przeszczep. Codziennie się modlę i dziękuję Bogu za każdy dzień i proszę o następny - o życie w zdrowi, szczęściu i miłości.

Moja dwudziestopięcioletnia chrześnica gdy mój mąż zachorował zgłosiła się do Banku Szpiku, nie od razu, przemyślała dobrze całą sprawę a cała rodzina ją wspierała. Dostałą wiadomość że jest zgodność, czy się zgadza by być dawcą - odpowiedź brzmiała - tak - zaczęła się cała procedura - 10 lutego oddała szpik - znamy wiek, płeć i kraj. Czy uratowała komuś życie? nie wiem - ale na pewno dała nadzieję.

Oczywiście książka to nie tylko sprawa dawców szpiku i przeszczepów, to książka o: przyjaźni, miłości tej szczęśliwej i tej utraconej, żalu, samotności, ale także o szczęściu i nadziei, o małych i dużych radościach, a także smutkach - taka o wszystkim, jak to w życiu bywa. A jakie jest zakończenie - koniecznie musicie przeczytać.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"


W tym poście wyłączyłam możliwość dodawania komentarzy - Dziękuję.