Dorota Gąsiorowska - "Obietnica Łucji"

źródło

TYTUŁ: Obietnica Łucji
AUTOR: D. Gąsiorowska
WYDAWNICTWO: między słowami
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 432

Łucja zostawia za sobą Wrocław, myślała że tu znajdzie szczęście, że tu będzie jej przystań życiowa. Można powiedzieć o niej że jest kobietą sukcesu, własne biuro podróży, apartament, ale nie to jest miarą szczęścia. Jest po rozwodzie z mężem, ich wielka miłość się wypaliła, mijali się w swoim wielkim apartamencie zamieniając parę zdań, może dziecko scementowało by ich związek, jednak na to nie mieli szansy. Teraz Łucja zagubiona i wypalona, próbuje skierować swoją drogę życiową w innym kierunku. Po rozliczeniu z mężem, wyjeżdża do małej wsi na Podkarpaciu - Różany Gaj, gdzie będzie nauczycielką historii, już nią była, zaraz po studiach i ta praca bardzo się jej podobała.

Różany Gaj powitał Łucje śniegiem i zimnem, będzie mieszkała u pani Matyldy - emerytowanej nauczycielki. Mieszkańcy i grono pedagogiczne witają Łucję przyjaźnie, a i ona szybko wdraża się w swoje obowiązki, które dają jej ogromną satysfakcję. Uczniowie są weseli, interesują się nią i chętnie zadają pytania, tylko mała Ania - siedzi w ostatniej ławce, chuda, smutna, cicha - tak bardzo Łucji przypomina nią samą z dzieciństwa, którego nie miała. Pewnego dnia Ania zaprasza Łucję do domu, gdzie poznaje jej sytuację - mam Ani - Ewa jest chora ... umiera, jednocześnie składa jej mamie pewną obietnicę - że po jej śmierci odszuka Ani ojca. Sama Łucja zaczyna bardzo przywiązywać się do Ani, darzy ją miłością o którą sama siebie nie podejrzewała.

Jak poradzi sobie Łucja jako nauczycielka? Czy Łucji uda się dotrzymać danej obietnicy Ewie? Czy Ania może zmienić jej życie? Czy Łucja w Różanym Gaju zagości na dobre? Czy rozliczy się z przeszłością?

Moje pierwsze spotkanie z autorką zaliczam do udanych, książka po prostu mi się podobała, i choć od początku możemy przypuszczać jakie będzie zakończenie, to czyta się ją bardzo dobrze, ma w sobie to coś. Językiem prostym, bez zbędnych opisów - a te co są, dodają książce uroku, pisarka przeniosła nas do uroczej wsi, gdzie zawędrowała uciekająca Łucja ze swoją samotnością. Książka o rozliczeniu z przeszłością, samotności, poszukiwaniu szczęścia, śmierci, miłości i przyjaźni, taka prosta, dająca na koniec otuchę i siłę. Na pewno przeczytam drugą część, jeżeli Wy macie ochotę na taką książkę, to serdecznie Was zachęcam do jej przeczytania.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"

"Klucznik"

Elin Hilderbrand - "Piękny dzień"

źródło

TYTUŁ: Piekny dzień
AUTOR: E. Hilderbrand
WYDAWNICTWO: między słowami
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 408

Wyspa Nantucket, wywołuje wspomnie u całej rodziny Carmichael, tu: przyjeżdżali na lato, marzyli i kochali, płakali i śmiali się, tu ciągle czuć w powietrzu unoszące się wspomnienia, a czuwa nad nimi Beth - nieżyjąca mama i żona. Jest tu, bo nadszedł ten dzień, wyjątkowy, a ona zadbała o to by był najpiękniejszy, niezapomnianym, dla jej córki Jenny. Mimo że jej nie ma, Jenna zna wszystkie myśli mamy odnośnie tego dnia, Beth zadbała o każdy szczegół - zostawiła córce Notatnik ze wskazówkami.

Jenna, jej siostra Margot (druhna honorowa) i najlepsza przyjaciółka Finn przyjeżdżają na wyspę by rozpocząć przygotowania do ślubu, nad wszystkim czuwa Roger (organizator ślubów). Planowały to już kilka miesięcy wcześniej: namiot w ogrodzie, jedzenie, dodatki, zaproszenia, sukienki dla druhen, kwiaty, wszystko zostało dokładnie zaplanowane, one i Notatnik mamy - każdy drobny szczegół. Wszytko miało ze sobą współgrać, miało być idealnie, ale nie przewidziały jednego - ludzkiej natury. 

Już od przyjazdu wszystko idzie nie tak, wieczór panieński mało udany, namiotu nie można rozłożyć w ogrodzie - przeszkadzają konary drzewa, Margot tęskni za swoim kochankiem - wspólnikiem ojca w kancelarii, dzieci szaleją, Finn jest naburmuszona, przyjeżdża reszta rodziny, każdy ma coś do powiedzenia, ojciec chce się rozwieść ze swoją drugą żoną, do tego pan młody zataił pewną ważną informację przed Jenną i dochodzi do odwołania ślubu. Każdy chowa jakieś tajemnice, chce coś pokazać, powiedzieć, doradzić, - wesele zaczęło żyć własnym życiem,  a co z wielomiesięcznymi przygotowaniami? Czy na to Notatnik też coś poradzi ? a może nie musi, może duch Beth jednak nad wszystkim czuwa. Ona tu jest w: kwiatach ogrodowych, stole kuchennym, toaletce babci, w każdym zakamarku domu, ale jest również w najważniejszych miejscach jej rodziny - w ich sercach i wspomnieniach. Niektórzy nie mogą tego znieść - że Beth tu jest, mimo że jej już nie ma.

Świetna książka, autorka pokazała nasze słodko - gorzkie życie. To co dzieje się z nami, nasze pragnienia, słabości, to z czego się cieszymy i o czym marzymy, miłość, zazdrość, zdrada. Pokazała jak ważna jest rodzina, relacje, wspólne wspomnienia, pomoc, świadomość że są że można zawsze na nich liczyć, mimo że nie zawsze ze sobą się zgadzają. Nie ma przerysowanych bohaterów, każdy został obdarzony że tak powiem ludzkimi cechami, każdy jest inny. Akcja dzieje się w ciągu czterech dni, w których to poznajemy młodych zamierzających wstąpić na nową drogę życia, oraz ich rodziny i przyjaciół, no i oczywiście całe zawirowania które towarzyszą weselu. Tempo akcji jest miarowe, ale nie brakuje nagłych i niespodziewanych zwrotów akcji oraz tajemnic, fabuła wciąga od pierwszej do ostatniej kartki, opisy wyspy - cudne, chciałoby się tam pojechać. Jeżeli tylko macie ochotę odwiedzić wyspę Nantucket, i poznać losy weselników to zapraszam do lektury, mi książka bardzo się podobała i gorąco Wam ją polecam.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Wyzwanie Biblioteczne"
"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Sarah Jio - "Kameliowy ogród"

źródło

TYTUŁ: Kameliowy ogród
AUTOR: S. Jio
WYDAWNICTWO: między słowami
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 448

Rok 1940 - Flora Lewis, mieszka z rodzicami w Nowym Jorku, pomaga im w piekarni, i jest wolontariuszką w ogrodzie botanicznym, uwielbia kwiaty i z tym chciałaby związać swoją przyszłość. Jednak wie że musi pomagać rodzicom, bez niej nie dali by sobie rady.  Pewnego dnia dostaje propozycję nie do odrzucenia, jeśli chce pomóc rodzicom musi się zgodzić. Wyjeżdża do Anglii gdzie ma pracować jako niania w rezydencji Livingstonów, a tam ma odnaleźć bardzo rzadki kwiat - kamelię "Middlebury Pink" uważaną za wymarłą. Flora musi zająć się dziećmi bo straciły matkę, lady Anna umarła, pozostawiając w smutku całą rodzinę i służbę. Jednak od początku wszyscy dziwnie się zachowują mówiąc o śmierci lady Anny, do tego w miasteczku giną młode dziewczęta, jak się okazuje wszystkie wcześniej miały kontakt z lordem Livingstonem,  a i sami mieszkańcy rezydencji zachowują się dziwnie. Czy Flora odnajdzie kamelię? Czy odkryje tajemnicę rezydencji Livingstonów? do tego Desmond - chłopak poznany na statku, w którym zakochała się Flora, okazała się synem lorda Livingstona. Czy mają szansę? a może Flora jest sama w niebezpieczeństwie? Jakie tajemnice kryje rezydencja Livingstonów?

Rok 2000 - Addison Sinclair, prowadzi w Nowym Jorku firmę zajmującą się projektowanie ogrodów, kocha swoją pracę. Jest mężatką, a jej mąż Rex pisze książkę, on pragnie dziecka, ona nie. Addison skrywa przed mężem prawdę o swojej przeszłości, która właśnie się przypomniała, dawny znajomy szantażuje Addison, a może Amandę? W tej chwili Addison najlepszym rozwiązaniem wydaje się ucieczka, namawia męża na wyjazd do Anglii, do posiadłości teściów, którą właśnie zakupili - rezydencji Livingstonów. Na miejscu wita ich gospodyni, która strzeże domu jak twierdzy, a za oknami cudny sad kamelii. Tajemnice skrywane przez dom pomału zaczynają się ujawniać, Addison będzie musiała stawić czoła nie tylko własnej przeszłości, ale także zmierzyć się z  tajemnicą śmierci lady Anny i rezydencji Livingstonów, oraz zniknięciami młodych dziewcząt. Czy te sprawy mogą być ze sobą powiązane. Kameliowy ogród kryje wiele tajemnic i nie jedno widział.

Kolejna powieść autorki którą miałam przyjemność przeczytać, wzruszająca, owiana tajemnicą i zapachem kwiatów. Podobnie jak w poprzednich książkach autorki akcja biegnie dwutorowo, a obie bohaterki łączy tajemnica i rezydencja Livingstonów z sadem kamelii. Dwie kobiety, ich osobiste tajemnice, rezydencja, wojna, miłość, zagadki oraz kwiaty.  Czytało mi się rewelacyjnie, od pierwszych kartek czułam tajemnicę  przewijającą się przez kartki książki, język prosty, czyta się szybko, a zakończenie zaskakujące, jak to u autorki - potrafi wciągnąć nas w historię i dostarczyć mnóstwa emocji.  Gorąco polecam Wam tę książkę jak i inne powieści autorki - każda mnie zauroczyła.

Moja ocena: 5,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Sarah Jio - "Dom na jeziorze"

źródło

TYTUŁ: Dom na jeziorze
AUTOR: S. Jio
WYDAWNICTWO: między słowami
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 320

Ada Santorini, pracuje w popularnej nowojorskiej gazecie, jest redaktorem, praca to jej życie, wychodzi późno z pracy, nie chce wracać do pustego i zimnego mieszkania, które jeszcze niedawno tętniło życiem i śmiechem. To już dwa lata, jak ból straty przygniata ją i męczy, straty dwójki najbardziej kochanych osób - męża i córki. Czuje się winna, nie może poradzić sobie ze stratą i ludzkimi spojrzeniami, słowami - nie chce już tego. Chce uciec od bólu, rzuca pracę i wyjeżdża do Seattle, tam wynajmuje mieszkalną barkę. Pomału uczy się otwierać i mówić o swoich bliskich, poznaje sąsiadów, a zwłaszcza z jednym - Alexem, nawiązuje bliższe relacje. W między czasie dowiaduje się że mieszka na barce w której mieszkała kobieta która zaginęła wiele lat temu, nigdy nie odnaleziono ani jej, ani jej ciała. Ada jednak odkrywa na barce rzeczy zaginionej kobiety - Penny, nikt nie chce o niej mówić ani wspominać tamtej nocy. Ada postanawia dowiedzieć się co się stało z Penny, wspólnie z Alexem chcą dowiedzieć się co się wtedy stało. Czy Ada ukoi swój ból? Czy pozwoli Alexowi zbliżyć się do siebie? Czy odnajdzie miłość? Czy odkryje co stało się z Penny?

Co tu dużo mówić, książka podobała mi się - akcja toczy się dwutorowo, dwie kobiety w różnych latach, ich historie, ból, straty, samotności, miłość. Autorka ma dar do pisania historii wciągających, z nutką tajemniczości, w których wręcz czujemy ból bohaterek i oglądamy ich przemiany, razem z nimi przeżywamy ich historie. Nie mogłam się oderwać od książki, póki nie poznałam zakończenia, wciągnęło mnie, język prosty i lekki, czyta się szybko poznając dwie niesamowite historie, a zakończenie :) - piękne. Nie było to moje pierwsze spotkanie z autorką i mniej więcej wiedziałam czego się spodziewać - i nie zawiodłam się, jeżeli lubicie takie historie to gorąco polecam.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Sarah Jio - "Jeżynowa zima"

źródło

TYTUŁ: Jeżynowa zima
AUTOR: Sarah Jio
WYDAWNICTWO: między słowami
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 320

Seattle - 1 maja 1933 roku, za oknem śnieżyca, zimno i mroźno. Vera Ray musi iść do pracy, jest pokojówką w hotelu Olimpic, to tam poznała miłość swojego życia Charles, on z najbogatszej i wpływowej rodziny w mieście, ona bieda sierota, mimo że się kochali jego rodzina nie mogła zaakceptować takiego związku. Vera nie powiedziała przed odejściem Charlesowi że jest w ciąży, teraz miała trzyletniego synka Daniela, którego kochała najbardziej na świecie. Tej nocy musiała zostawić go samego i iść do pracy, czasy były trudne, brakowało im na jedzenie, opał i czynsz. Po powrocie do domu odkryła brak synka, na nic zdały się wszelkie poszukiwania, policja zbagatelizowała jego zaginięcie, a Vera była gotowa na każde poświęcenie by odnaleźć swojego synka. Jej ciało odnaleziono pływające w  jeziorze za domem bogatej i wpływowej rodziny. Czy Daniel się odnajdzie? Czy to było porwanie? a może zabójstwo? a może sam oddalił się z domu widząc puszysty śnieg za oknem? Czy Vera popełniła samobójstwo? a może ktoś jej pomógł by nie odnalazła Daniela?

Seattle - 2 maja 2010 roku, za oknem śnieżyca, zimno i mroźno. Claire Aldridge, dziennikarka, od roku usiłuje pozbierać się po wypadku, strata, ból, wspomnienia - są zbyt silne, nie potrafi sobie z tym poradzić, czuje że coraz bardziej z mężem oddalają się od siebie. Tego poranka dostaje od szefa działu zlecenie na artykuł o zimie w maju, przecież to nic szczególnego, ale takie zjawisko już miało miejsce w 1933 roku. Claire postanawia przejrzeć kroniki czy w tym dniu nie zdarzyło się coś co mogłoby ją zainteresować i posłużyć do artykułu. Znalazła - zaginął mały trzyletni chłopiec, nigdy nie został odnaleziony. Claire rusza śladem historii małego Daniela i jego mamy Very. Nawet nie zdaje sobie sprawy co odkryje, jakie tajemnice ujrzą światło dzienne. W końcu teraz ona jest jedną z nich - jej mąż pochodzi z rodziny bogatej i wpływowej. Co Claire odkryje? Czy będzie mogła to ujawnić? Czy odnajdzie Daniela? i odkryje co się wtedy stało? Czy otrząśnie się po tragedii która ją spotkała? i czy uratuje swoje małżeństwo?

To trzecia książka autorki którą miałam przyjemność przeczytać, wspaniała i wzruszająca tak jak i poprzednie. Akcja wciąga nas od pierwszej kartki, śledzimy losy dwóch kobiet w dwóch różnych latach, a połączyła je nie tylko zima w maju - utrata dziecka, to dla matki największa strata jakiej może doświadczyć. Książka o: miłości, przyjaźni, poświęceniu, stracie i wybaczeniu, o tajemnicy i próbie poradzenia sobie z bólem. Książka którą czytałam z trzepotem serca, poruszona historią na końcu której łzy spłynęły po policzkach, nie chciałam, ale popłynęły.  Piękna, wzruszająca, smutna, z nutką tajemnicy i zaskakującym zakończeniem, dająca nadzieję. Uwielbiam autorkę i jej książki - gorąco polecam. 

Moja ocena: 5,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Sarah Jio - "Dom na plaży"

źródło

TYTUŁ: Dom na plaży
AUTOR: S. Jio
WYDAWNICTWO: między słowami
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 304

Niedawno miałam pierwsze spotkanie z autorką. Książka "Marcowe fiołki" (kilka słów o książce TUTAJ) zauroczyła mnie i pochłonęła bez reszty, nie mogłam się od niej oderwać, od wspaniałej opowieści którą uraczyła mnie autorka. Teraz przede mną następna jej książka - "Dom na plaży", czytałam kilka opinii które zapewniły mnie że będzie to wyjątkowa lektura. Czy tak będzie? - zobaczymy :)

"Tak bardzo chciałam uwolnić te tajemnice, wypuścić je jak nietoperze z zakurzonego strychu" [1] 

Anne, siedemdziesięcioletnia kobieta która w życiu sporo przeszła, ale było ono dobre. Pewnego dnia dostaje list którego się nie spodziewała i pewnie by o nim zapomniała gdyby jej wnuczka  Jennifer nie zwróciła uwago na znaczek - był z Tahiti. Serce Anny zaczęło bić mocniej, rozerwała kopertę i zaczęła czytać, wiedziała - przeszłość ją woła, wyspa ją wzywa. Do tego zdjęcia które w tym dniu przywiozła jej wnuczka, z Bora-Bora, jej przyjaciółka i on. Jennifer widząc zaniepokojenie i wzruszenie babci skłania ją do wspomnień, do opowiedzenia swojej historii.

Anne zaczęła snuć swoją opowieść...

Rok 1942 - to czasy kiedy panienkom z dobrego domu (a z takiego właśnie pochodziła Anne) nie wypadało mówić pewnych rzeczy, trzeba było zachowywać się rozsądnie i właściwie do swojego statusu i pozycji. Miały wyjść dobrze za mąż i być idealnymi żonami, matkami i paniami domu. Taką przyszłość miała w planach Anne u boku swojego narzeczonego Gerarda, z którym znali się od dawna a ich małżeństwo było przez ich rodziców planowane i omawiane od ich nastoletniości. Anne wraz ze swoją przyjaciółką po skończonej nauce na Uniwersytecie ukończyły kurs pielęgniarski, co uznane zostało przez jej narzeczonego i rodzinę za fanaberię.

"Żartował, że koszt wynajęcia szofera, który będzie mnie zawoził do szpitala, przewyższy moje zarobki,

 ale obiecał, że jeśli zechcę założyć biały czepek i zajmować się chorymi, będzie mnie wspierał." [2]

Ale tak naprawdę Anne sama nie wiedziała czego chce, te wszystkie decyzje które musi podjąć przytłaczają ją, brakuje jej siły. Odkrywa że w związku z Gerardem też czegoś jej brak, namiętności, zadaje sobie pytanie - czy go kocha? Czy wychodząc za mąż za Gerarda podda się przygotowanej dla niej roli? Podczas przyjęcia zaręczynowego przyjaciółka Anne - Kitty, mówi jej wyjeżdża jako pielęgniarka na Bora-Bora, w końcu trwa wojna i ona chce pomagać, chce coś zmienić w swoim życiu. Anne w jednej chwili podejmuje decyzję - wyjeżdża z Kitty. Gerard zapewnia ją o swojej miłości i że będzie czekał, ich ślub zostaje odłożony na rok. Na początki Anne spuszcza oczy i jest nieśmiała, w końcu jest zaręczona, jednak coraz śmielej jej oczy podążają za żołnierzem Westrym, z czasem spotkają się w tajemniczym domku. Będą mieć nie jedną tajemnicę. Czy Anne na wyspie odnajdzie to czego szuka? Czy spotka swoją wielką miłość? Czy przetrwa przyjaźń z Kitty? Czy Gerard będzie czekał? Jak potoczy się życie Anne?

Bora-Bora (źródło)

Ponownie zatraciłam się w opowieści autorki, chłonąc kartka po kartce wspaniałą opowieść - wspomnienia Anne. Zakończenie - łezki pociekły mi, strasznie się wzruszyłam, już myślałam że wszystko zakończy się inaczej a tu dosłownie na ostatnich stronach takie wzruszenie. Autorka prostym językiem, ale jakże barwnym opowiada nam historię wojennego romansu i losów powojennych naszych bohaterów, postacie wyraziste i barwne. Gorąco polecam, nie zawiedziecie się tą lekturą, nie będziecie się mogli od niej oderwać, póki nie skończycie.

[1] Sarah Jio "dom na plaży", Wyd. między słowami, rok 2014 str. 15
[2] tamże str. 23

Moja ocena: 5,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Czytamy literaturę amerykańską"

"Wyzwanie Biblioteczne"
"Historia z TRUPEM"
"Europa da się lubić"

"Klucznik"