Ifi Ude - "Zebra"

źródło

TYTUŁ: Zebra
AUTOR: Ifi Ude
WYDAWNICTWO: Poławiacze Pereł
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 26

Na mazurach pośród lasów i łąk pasą się konie, a wśród nich piękny czarny ogier  ze swoją żoną, klaczą o sierści białej jak śnieg. Patrzą na siebie, skubią trawę i widać w nich miłość którą się darzą, początkiem kwietnia na świat przychodzi owoc ich miłości - córeczka, zebra. 

fot. Melania K.

Przyszedł czas i zebra poszła do przedszkola, tam na wspólnych zabawach z innymi konikami minął jej wesoło czas, nikt nie zwracał uwago że jest inna. Jednak gdy poszła do szkoły inne konie zaczęły zauważać że jest inna, nie chciały się z nią bawić i jej dokuczały. Mała zebra bardzo się tym martwiła, tata opowiedział jej o Afryce i o rodzinie którą tam mają, a mama uświadomiła jej jak ważna jest zebra w świecie ludzi np: pasy na drodze.

fot. Melania K.

Pewnego dnia wszystko się zmieniło - w szkole było sprawdzanie zębów, niektóre koniki nie chciały iść do dentysty i uciekły, zebra pobiegła za nimi. Pognały za szkołą przez potok i zagajnik, i wypadły na ruchliwą ulicę pełną pędzących samochodów, zebra rzuciła się na pomoc konikom, wpadła na ulicę - bo przecież "zebra" na ulicy oznacza - stój, przejście. Samochody się zatrzymały, a koniki uciekły, dziękowały zebrze że była taka odważna i je uratowała, wychwalały jej mądrość.

fot. Melania K.

Potem na polanie zrobili zawody - kto znajdzie u innych najwięcej cech które wyróżniają ja od innych ten wygra belę przepysznego siana. Wieść o zabawie rozniosła się i do zawodów przystąpiły inne koniki. Zabawa trwała do późnej nocy, potem zmęczone zabawą koniki i zebra zasnęły wtulone w siebie, niezależnie od ich cech i różnic. 

fot. Melania K.

Książeczka dla dzieci, z niewielką ilością kartek, ale z wielkim przesłaniem. Uświadamiająca młodym czytelnikom że nie można traktować kogoś gorzej, tylko dlatego że jest inny. Każdy zasługuje na nasz szacunek i uwagę, traktowane go tak jakbyśmy sami chcieli być traktowani. Nie ważny jest kolor skóry, religia, czy ktoś ma krzywe zęby, różowe włosy, nie ma ręki, czy jest w inny sposób niepełnosprawny - każdy zasługuje na jednakowe traktowanie i zainteresowanie, bo każdy z nas jest inny i jest wartościowy.

"Zebra" ma wspaniałe ilustracje autorstwa Nezka Satova, w pełni oddają klimat książeczki. Sama książeczka jest wydana w serii ½ +½=∞ - to seria książeczek dla dzieci pisana przez osoby będące w połowie Polakami i Polkami, dzięki czemu poznajemy ciekawy i barwny świat innych kultur. 

źródło

Autorka "Zebry" - Ifi Ude a właściwie Diana Ifeome Ude, urodziła się w Enugu (Nigeria)  w plemieniu Ibo, gdzie jej imię oznacza "Coś dobrego". W wieku 3,5 lat przyjechała do Polski - kraju matki, gdzie mieszka do dziś. Wokalistka, producentka, autorka muzyki i tekstów w 2013 roku ukazała się je debiutancka płyta "IFI UDE", a książeczka "Zebra" jest jej debiutem literackim. 

Mimo że książeczka jest przeznaczona dla dzieci w wieku 4-8 lat, to uważam że nawet dorosły czytelnik może z niej wynieść dla siebie naukę o tolerancji. Krótka, treściwa książeczka, napisana prostym językiem, historyjka z morałem, takie książeczki zawsze polecam - zachęcam Was do przeczytania.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Klucznik"

Iwona Czarkowska - "Balbinka, pechowa anielinka"

źródło

TYTUŁ: Balbinka, pechowa anielinka
SERIA: Anielscy z Niebieskiego
AUTOR: I. Czarkowska
WYDAWNICTWO: MUZA
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 144

Balbinka zwana przez mamę - Balbi, a tatę - Bibi, mieszka na ulicy Czereśniowej w Niebieskiem (miasteczko gdzie nie pada śnieg, nie jeżdżą tramwaje, a deszcz pojawia się bardzo rzadko), chodzi do klasy III C i jest... aniołem. Ma malutkie skrzydełka, ale marzy by dostać błękitne - to dla tych co dobrze się uczą, ale ona się martwi że ich chyba nie zdobędzie. Dlaczego? Bo ma pecha - tak, straszliwego pecha, nic jej nie wychodzi, ciągle jakaś katastrofa jej się przydarza - no pech jak nic, i nie można się go pozbyć. Bo nie wie jak wygląda i gdzie jest, czy chowa się za drzewem, a może w krzakach - no gdzie on jest? Pewnego dnia jej rodzice dostają nagłe wezwanie, muszą udać się na misję by komuś pomóc, a to nie byle jaka misja - to alarm trzeciego stopnia. W tym czasie Balbina zostaje w domu pod opieką nowej opiekunki pani Analogi Miętusik - która nie jest aniołem, ale wędruje po różnych miejscach i tam pomieszkuje. Próbuje przekonać Balbinę że jej pech, to nie pech, a te wszystkie katastrofy w jej mniemaniu wcale nimi nie były, ostatecznie przynosiły szczęśliwe zakończenia.  

Niespodziewanie do domu Balbiny przychodzi list w niebieskiej kopercie - w której to dziewczynka Krewetka prosi o pomoc, list był do Balbiny. Teraz musi wyruszyć w podróż - w swoja pierwszą misję - by pomóc Krewetce, jeszcze nikt w jej klasie, a nawet szkole nie dostał takiego listu. Czy ona sobie poradzi? Co z jej pechem? Jednak musi wyruszyć w podróż i pomóc Krewetce, w końcu po to są anioły - i wyruszyły, Balbina, pani Analogia i Żurawiusz Mrówka. Czu odnajdą Krewetkę? Czy uda się im jej pomóc? Czy Balbina zdobędzie upragnione błękitne skrzydła? A co z pechem Balbiny?

Miałam już przyjemność spotkać się z Iwoną Czarkowską przy okazji lektury książki dla "dorosłych" - "Zdrada pachnie pomarańczami" (kilka słów o książce TUTAJ), tym razem książeczka dla dzieci, z której jestem zadowolona, podobnie jak moja córka. Książeczka z serii Anielscy z Niebieskiego opowiada o małej dziewczynce która jest aniołem i wyrusza w swoja pierwszą misję z pomocą. Ciekawa fabuła wprowadza dzieci w świat aniołów - oczywiście tych małych, wesołe i niesamowite przygody, interesujący bohaterowie, dzięki temu książeczka jest wciągająca i zapewni małym czytelnikom mile spędzony czas. Język prosty, a w książeczce duże litery - duży plus, każdy mały czytelnik i ten wprawny i początkujący nie będzie miał problemów z czytaniem. W książeczce znajdziemy również ciekawe ilustracje autorstwa Kasi Kołodziej, zarówno mi jak i córce podobały się, choć żałujemy że nie są kolorowe tak jak okładka. Gorąco polecam książeczkę i małym i dużym, a my rozglądniemy się za innymi książeczkami z tej serii.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

"Klucznik"

Joanna Chmielewska - "Wszystko czerwone"

źródło

TYTUŁ: Wszystko czerwone
AUTOR: J. Chmielewska
WYDAWNICTWO: Kobra Media
DATA WYDANIA: 2001
STRON: 343

Tak, zdecydowanie tego mi trzeba było, brzuch bolał mnie ze śmiechu :D

Joanna przybywa do Allerod w Danii, gdzie mieszka jej najlepsza przyjaciółka - Alicja. I jak to u Alicji, dzieje się wiele, dom jest pełen ludzi, każdy miał zaplanowany u niej urlop, jednak nikt nie przyjechał w wyznaczonym czasie. Jedni powinni być miesiąc temu, inni w przyszłym miesiącu, a jeszcze inni przybyli niespodziewanie, tylko Zosia z synem Pawłem byli o czasie. Joanna przybyła opóźniona bo się zakochała, a gdy była pewna uczuć wybranka mogła spokojnie wyjechać na urlop, a miała też misję, zapytać bawiącego u Alicji Edka o pewnego faceta w czerwonej koszuli. Tego wieczoru na tarasie odbywała się impreza, oblewanie zainstalowanej lampy którą Alicja dostała w prezencie, dodatkowo towarzystwo zasilili miejscowi znajomi - razem było jedenaście sztuk. Oblewana lampa była dziwnie zainstalowana na tarasie, tak że siedzącym na tarasie gościom było widać tylko nogi, reszta tonęła w ciemnościach. Impreza trwała w najlepsze, ale została chwilowo zakłócona przez Edka, który będąc nieustannie pijany od trzech dni zaczął krzyczeć do Alicji, że się naraża, że przyjmuje podejrzane osoby w domu, że przecież pisał jej o wszystkim w liście (oczywiście Alicja nie przeczytała listu, gdzieś go zapodziała) został szybko uciszony przez Alicje obietnicą wysłuchania. Po zakończonej imprezie, gdy goście poszli a reszta posprzątała przyszedł czas położyć do łóżka śpiącego na tarasie Edka, jednak zadanie to było nie do wykonania - Edek nie żył - został uciszony na zawsze. 

Kto zabił? Dlaczego? Nikogo obcego nie było w pobliżu - morderca był wśród imprezowiczów. Kto?

Do prowadzenia śledztwa zostaje przydzielony policjant z polskimi korzeniami, by mógł się lepiej dogadać z całym towarzystwem gdzie nieliczni znali duński. Pan Muldgaard posługiwał się specyficznym polskim, wprawiając pytających nie raz w zdumienie. A morderca Edka nie próżnuje, nie wie że Alicja nie czytała listu i że nic nie wie, boi się jej, teraz chce ją wyeliminować, niestety los mu nie sprzyja, na zastawiane przez niego pułapki nie wpada Alicja tylko któryś z gości, a przybywają ciągle nowi, nasz morderca ma dużo pracy - "trup" ściele się gęsto.

Co Alicja wie? Czego i kogo powinna szukać w swojej pamięci? Kto chce ją zabić? Ktoś bliski - jeden z przyjaciół będących na imprezie. Ale dlaczego?

Co tu dużo mówić jedna z moich ulubionych książek Joanny Chmielewskiej, czytałam ją wiele razy i na pewno przeczytam jeszcze nie raz, zawsze wprawi mnie w dobry nastrój, poprawi humor i rozluźni. Komedia pomyłek, ciętych ripost, dialogi tryskające humorem (zwłaszcza wypowiedzi pana Muldgaarda), bohaterowie ciekawi i zabawni, fabuła wciąga. Kryminał z humorem to jet to co lubię a, ten to majstersztyk z najwyższej półki :) Gorąco Wam polecam.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

"Pod hasłem"

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Christopher Hyde - "Plan Maxwella"

źródło

TYTUŁ: Plan Maxwella
AUTOR: Ch. Hyde
WYDAWNICTWO: AMBER
DATA WYDANIA: 1991
STRON: 256

Harry Maxwell trzydziestopięcioletni kawaler, który pracuje jako sprzątacz wagonów kolejowych. Uważał że przegrał swoje życie, nie miał dobrej pracy, ani widoków na nią, wcześniej razem z przyjacielem Danielem szmuglowali kokainę, zrezygnowali - zbyt wysokie ryzyko. Harry czuł że upada całkowicie i nie ma szansy na podniesienie się z tego upadku.

Pewnego dnia sprzątając wagony zauważa obok inny wagon, małe okienka, troje drzwi, wchodzi - co to jest? Szef przyłapuje go na myszkowaniu, ale Harry obłaskawia go że nie wiedział co to jest, szef mu powiedział że to wagon specjalny - raz w tygodniu przewożone są nim pieniądze do Banku Rezerw Federalnych. W głowie Harrego zrodził się plan - zdobyć te pieniądze. Do napadu na pociąg namawia swojego przyjaciela Daniela i jeszcze dwóch innych znajomych, opracowują szczegółowy plan, wszystko wydaje się grać, albo się uda, albo nie - mają jedną szansę, zdobyć kasę i nie dać się złapać. 

Jednak nie wszystko idzie z planem, pociąg opanowują terroryści, kierując go do Kanady na pustkowia, gdzie tam dołączają inny porwany pociąg, razem prawie sześciuset zakładników. Czego chcą porywacze? Pieniędzy?

Harry wraz z innymi współtowarzyszami podróży podejmują działania by uwolnić pociąg z rąk terrorystów. Musza się śpieszyć, istniej podejrzenie że wszyscy mogą zginąć. A co z pieniędzmi? Kto je zdobędzie? Czy Harry w obliczu niebezpieczeństwa odpuści?

Książka miała pierwsze wydanie w 1984 roku, to kawał czasu dla terroryzmu, wtedy jeszcze nie tak rozprzestrzeniającego się jak w dzisiejszych czasach. Autor pokazał biurokratyczną maszynę działającą w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, brak skoordynowanych działań i jakiejkolwiek współpracy, przez co terroryści byli górą. Przez te trzydzieści lat wiele się zmieniło, w dzisiejszych czasach wszystkie państwa i ich służby  ściśle ze sobą współpracują, wspólnie przeciwdziałając terroryzmowi na całym świecie.

Jak już wspomniałam książka wydana ponad trzydzieści lat temu, mimo to bardzo dobrze mi się ją czytało, szybkie tempo akcji, ciekawa fabuła, choć jest trochę opisów, które tak naprawdę nie wnoszą nic do fabuły (jak np: opis modelu karabinu), ale całe szczęście jest ich niewiele. Świetnie skonstruowana historia, napad na pociąg, duża kasa, złodzieje i terroryści, do tego zwykli pasażerowie, ich strach i chęć działania - książka wciągająca od pierwszej do ostatniej kartki, polecam.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Krzysztof Kotowski - "Czas Czarnych Luster"

źródło

TYTUŁ: Czas Czarnych Luster
AUTOR: K. Kotowski
WYDAWNICTWO: fabryka sensacji
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 386

"Czas Czarnych Luster" to kontynuacja przygód Krzysztofa Lorenta. Dwie poprzednie "Kapłan" i "Modlitwa do Boga Złego" przeczytałam jakiś czas temu, obie wciągające, nie mogłam tej odpuścić, bo byłam bardzo ciekawa co stało się z bohaterami, co stało się na wyspie.

Krzysztof Lorent - były ksiądz, od sześciu lat kroczy inną drogą, jest Kapłanem Ścieżki Wiedzy, posiada wiedzę i umiejętności wszystkich swoich przodków która jest zakodowana w jego umyśle, tacy Kapłani rodzą się raz na trzysta, czterysta lat. Po licznych perypetiach Krzysztof uciekł od cywilizacji i zamieszkał z plemieniem Kaneczua w Ameryce Południowej, a wraz z nim Haiku - japonka, również Kapłanka, tylko z zanikiem pamięci. Ze swojej kryjówki zostają wywabieni, by pomóc Yovicie - chłopcu z innego świata. Razem z nim trafiają na wyspę należącą do Indii - Sentinelese. Ostatnie miejsce na Ziemi gdzie żyje lud u którego nikt nie był od sześćdziesięciu tysięcy lat. Cztery osoby: Kapłan, Kapłanka, Yovita, Czesio Dybcio - weszli na wyspę i ślad po nich zaginął. 

Gdzie trafili? Gdzie są? Na te pytania odpowie nam ta część - razem z czwórką podróżników, z wyspy przenosimy się do świat równoległego, ta sama ziemia ale tam czas biegnie o 4,5 minuty szybciej. Jak się okazuje zostali tam ściągnięci nie by pomóc Yovicie, ale ktoś chce ich zabić, manipuluje nimi i Yovitą, chcą ich wykorzystać - a dokładniej ich wiedzę. Uwikłani w rozgrywki w tym świecie, przenoszeni, walczą i poznają ten świat, a nawet jedno z nich odnajdzie tu swoje korzenie. Ale ich powrót stoi pod znakiem zapytania, tunele są pod kontrolą. Czy uda się im wrócić? Czy pozostawione przez Kapłana wskazówki po tamtej stronie pozwolą im na powrót? Czy zostaną odczytane?

By przekazać Wam fabułę tej książki musiałam na początku przypomnieć króciutko dwie poprzednie i choć na okładce zapewniają że można czytać tę część nie znając poprzednich, tak nie uważam. Co prawda na początku mamy krótkie streszczenie poprzednich części, dzięki czemu czytelnikowi który nie ich czytał będzie łatwiej zapoznać się  z bohaterami. Podobnie jak poprzednie części tak i ta to thriller hipotetyczny z elementami fantasy i powieści przygodowej.
Było ciekawie, ale nie tak jak dwie poprzednie, brakło mi szybkiej i niebezpiecznej akcji, za dużo opisów, a i sam Kapłan już nie był głównym bohaterem, do tego tu nie było elementów fantasy, cała książka to jedna wielka fantasy. Język prosty, czyta się szybko - to na plus dla książki. Spodziewałam się bardziej żywiołowej fabuły, po dwóch poprzednich miałam bardziej wygórowane oczekiwania, ale nie było najgorzej. Oczywiście jako samej do przeczytania książki nie polecam, ale jako całość z poprzednimi częściami jak najbardziej, tworzą idealną lekturę na lato.

Moja ocena: 3,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"
"Pod hasłem"

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Krzysztof Bielecki - "Rezydencja"

źródło

TYTUŁ: Rezydencja
AUTOR: K. Bielecki
WYDAWNICTWO: Akademicki Inkubator Przedsiębiorczości
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 168

Rezydencja - stary opuszczony budynek, duży, może dworek, w środku walające się odpadki, papiery i zniszczone meble. Jednak na piętrze tuż za fortepianem jest inny świat - gdzie często przychodzą T. i jego Siostra.

Główny bohater T. pewnego dnia w swojej ulubionej restauracji spotkał Nieznajomego, który okazał się jednak znajomym. Ostrzegł go przed chłopakiem jego Siostry, by miał na nią oko i jej pilnował. Dlaczego? Chłopak Siostry podobnie jak Nieznajomy miał  wytatuowane na nadgarstku trzy kropki. Co one oznaczają? Kim są ludzie z trzema kropkami? Nie tylko oni maja swoje sekrety, T. również je ma. Nikogo nie zaprasza do domu, a to co u niego się dzieje on sam nie pojmuje, pomaga mu w zrozumieniu tego Mistrz. Czy Rezydencja z przeszłości miała wpływ na to co dzieje się teraz? Kto tu bardziej powinien się bać i pilnować? 

Dziwna, niby prosta - krótkie rozdziały, dużo dialogów, a jednak ma coś w sobie. Chce się czytać tę książeczkę, a po jej skończeniu jeszcze raz, by dokładnie zrozumieć, by nie uronić nic z zamysłu autora, a wtedy i sami odczujemy satysfakcję z lektury, ale czy do końca jednak pojmiemy to co autor miał na myśli. Na początku pomyślałam - o jakiś krótki kryminał, szkoda że autor nie rozwinął tematu i fabuły bo jest ciekawie. Po jej zakończeniu wiedziałam że gdyby chciał stworzył by z tego kawał powieści, jednak nie taki był jego zamysł - krótko, treściwie, z zaskakującym zakończeniem. Ciekawa, oryginalna, mroczna - podobała mi się, jeżeli tylko będziecie mieć możliwość jej przeczytania - zachęcam. 

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"
"Pod hasłem"

"Kapitan Żbik i Skandynawia"
"Klucznik"

Magdalena Parys - "Tunel"

źródło

TYTUŁ: Tunel
AUTOR: M. Parys
WYDAWNICTWO: Świat Książki
DATA WYDANIA: 2011
STRON: 288

Rok 1981, NRD i RFN - Berlin podzielony, wielki mur oddzielający rodziny, przyjaciół, po jednej stronie szaro i buro, po drugiej wolność. To w takich czasach przyszło żyć naszym bohaterom, braciom - Franzowi i Romanowi - jeden po wschodniej stronie, drugi po zachodniej. Gdy rodzice już nie żyli a bracia zostali sami, mając tylko siebie, Roman postanawia za wszelką cenę  wydostać Franza z Berlina wschodniego - wpada na pomysł wykopania tunelu od murem. Franz bardzo zapalił się na ten pomysł, chciał uciekać, zapał Romana osłabł, ale skompletował ekipę która kopała. Jednak wszystko było dziwne, za łatwo im szło, nikt o nic nie pytał, a Franz zaraz po ucieczce został dyrektorem szkoły - Alfredem - dziwne, jakim sposobem?
Po latach jeden z tych co kopali - mały Piter chce rozwiązać zagadkę śmierci jednego z kolegów - Klausa, wtedy głównodowodzącego kopaniem tunelu. Czy te sprawy mogą mieć coś ze sobą wspólnego? Jak wtedy było naprawdę?  Co się wtedy wydarzyło?

Cała książka to wspomnienia kilku osób, tych co kopali, lub w inny sposób byli powiązani, niby oddzielne historie, ale łączą się w całość, jak pasujące do siebie elementy układanki.  Wspomnienia o ucieczce, o wojnie, o życiu w podzielonym Berlinie - wschodnim i zachodnim, o strachu - który pozostał do dziś, o miłości, wywiad, tajna policja, przemyt i tytułowy tunel.

Ja pamiętam tamte czasy, może nie tak dobrze, bo i co mogło interesować wtedy takie dziecko, ale obalenie muru to było wielkie wydarzenie, z zapartym tchem siedzieliśmy i oglądali w telewizji, był rok 1989.  Stał tak przez 28 lat, pochłonął wiele ludzkich istnień, rozdzielał rodziny i przyjaciół.
Autorka trzyma nas w napięciu od pierwszych kartek, wprowadza w nas w inny świat, którego już nie ma, poznajemy ludzi, rodziny i ich tajemnice oraz pragnienia, politykę rządzącą wtedy światem. Dobrze skonstruowana powieść obyczajowo - polityczna z elementami thrillera, ale powiem Wam że nie jest to książka dla każdego, trzeba wczuć się w ta atmosferę, trzeba wiedzieć co wtedy ludzie czuli, jak żyli. Dla tych co znają tamte czasy, będą to wspomnienia, czasami bolesne, dla innych będzie to spotkanie z historią. Warto przeczytać.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Louisa May Alcott - "Małe kobietki"

źródło

TYTUŁ: Małe kobietki
AUTOR: Louisa M. Alcott
WYDAWNICTWO: MG
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 306

Rodzina Marchów, przed laty wiodło im się dobrze, ale los bywa przewrotny, teraz liczą się z każdym groszem. Żyją skromnie, ale są rodziną bardzo się kochającą, rodzice wpajają swoim czterem córkom zasady (prowadzenie gospodarstwa domowego, szycie, skromność, modlitwa która ma dać im ukojenie i poprzez nią mają pracować nad swoimi charakterami), dzięki którym będą dziewczętami skromnymi ale z mnóstwem zalet. 

Mama - zwana Mamisią, pracująca i wychowująca swoje cztery córki. Zawsze jest przy nich i służy im dobrą radą, chce wychować swoje córki na dobre i pracowite dziewczęta, by w życiu były szczęśliwe. Ona sama to chodzące dobro, współczująca i dobroduszna, nie odmówi nikomu pomocy. Nie tylko mama dla dziewcząt, ale również ich powiernica i przyjaciółka, jej córki są dla niej najważniejsze, są jej światem.

Tata - kapelan, obecnie przebywa poza domem, uczestniczy w wojnie secesyjnej po stronie Unii. 

Meg - szesnastoletnia, najstarsza z córek państwa March, wyrastała na prawdziwą piękność. Lubi matkować młodszym dziewczętom, pracuje jako guwernantka - nie lubi swojej pracy, uwielbia luksus - suknie, pantofelki na wysokich obcasach, wesołe towarzystwo, przyjęcia, wyprawy, jednak rodzina nie jest majętna i Meg musi sama pracować. 

Jo - a właściwie Josephina, piętnastolatka która jest niczym chłopak, wszędzie jej pełno, posiadaczka pięknych długich włosów które były jej dumą, zarabia dotrzymując towarzystwa swojej starej ciotce March, miłośniczka książek - w przyszłości sama chce być sławną pisarką.

Beth - tak naprawdę Elizabeth, trzynastolatka, miła, spokojna, o cichym głosiku, ale z wielkim talentem do muzyki i śpiewu, pianino to jej życie. Całe dnie spędza w domu pomagając gosposi w jego utrzymaniu, tu się uczy, jest wylękniona i boi się ludzi, opiekuje się swoimi lalkami jak własnymi dziećmi. 

Amy - najmłodsza, z manierami wielkiej damy i słownictwem które nie zawsze jest odpowiednie do sytuacji, rozpieszczana co doprowadza ją do manii wielkości i próżności, marudząca.

Ameryka, zima, Boże Narodzenie, dziewczęta wspólnie zastanawiają się co sobie kupić za swoje skromne oszczędności, w końcu są święta, czas radości i prezentów. Jednak po wspólnych naradach postanawiają że każda kupi coś dla mamy od siebie. Wieczór, rozmowy z mamą i list od taty który jest jedyną nicią łączącą rodzinę. Dziewczęta za namową mamy, by kształtować swoje charaktery i pracować nad sobą będą w ciągu całego roku odgrywać "Wędrówkę pielgrzyma". I tak to poznajemy rok z życia czterech "małych kobietek", ich wzloty i upadki, łzy, pierwsze miłostki, tęsknoty, smutki i radości, braterską przyjaźń z osieroconym sąsiadem i jego groźnym dziadkiem, zabawy, psoty i figle. Widzimy również jak dojrzewają, jak kształtują się ich charaktery, jak z małych dziewczynek stają się małymi kobietkami.

Jestem ogromnie zaskoczona tą książką, spodziewałam trudnego języka, męczących opisów i nie specjalnie wciągającej fabuły, ale skusiłam się na nią bo w końcu to klasyka, a ja książki nie czytałam.
I co, jakże się myliłam - rewelacyjna książka, po prostu jestem nią zachwycona. Autorka zabrała nas do Ameryki w lata sześćdziesiąte XIX wieku, gdzie poznajemy niezwykłą rodzinę i jej przyjaciół. Język którego tak się obawiałam jest prosty i lekki, opisów bardzo mało, a cała fabuła interesująca i wciągająca, bohaterowie - wyraziści, ciekawi, wprost fascynujący, humor i interesujące dialogi. Jeżeli ktoś obawia się że w książce będzie za dużo umoralniających tekstów, że cała praca nad charakterami i pokładanie nadziei w Bogu będzie nudne i mało wciągające - nic bardziej mylnego. "Małe kobietki" mają w sobie ogromne pokłady nadziei, zabawy, humoru, oczywiście patriotyzmu, bo nie możemy zapomnieć że to czasy kiedy trwała wojna secesyjna. Czytając książkę czujemy jak z kartek bije ciepło i matczyna miłość, czuć ciepło domowego ogniska i więź która łączy rodzinę.
Jak już wspomniałam osobiście jestem książką zachwycona i tym którzy jej jeszcze nie czytali gorąco polecam, klasyka - ale taka którą warto przeczytać.

Z przyjemnością przeczytałabym dalsze losy bohaterek, ale nie wiem czy w Polsce były te książki wydane: "Małe kobietki. Dobre żony", "Mali mężczyźni", "Chłopcy Jo". Obszukałam internet i nie trafiłam na polskie wydania, może Wy coś o tym wiecie?

Plakat z filmu "Małe kobietki" z 1994 r.
źródło

"Małe kobietki" były kilka razy ekranizowane, ale do najbardziej znanej ekranizacji należy film z 1994 roku, gdzie reżyserem była australijska - Gillian Armstron. Film był nominowany do trzech Oskarów i je zdobył: dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej (Winona Ryder), za najlepszą muzykę filmową, za najlepsze kostiumy. Nie oglądałam filmu, ale na pewno będę chciała go obejrzeć, a jak widzicie na plakacie główne role zagrały same znakomitości.

Krótko podsumowując, świetna książka którą gorąco polecam i i nie ważne jaki macie gust literacki, to książka która na pewno Wam się spodoba.

Moja ocena: 6/6 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa MG

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

James Rollins - "Ołtarz Edenu"

źródło

TYTUŁ: Ołtarz Edenu
AUTOR: J. Rollins
WYDAWNICTWO: Albatros
DATA WYDANIA: 2011
STRON: 440

Lorna Polk jest lekarzem weterynarii, odbywa staż w Ośrodku Badawczym Gatunków Zagrożonych ACRES w Nowym Orleanie. Mieszka w domu rodziców razem z bratem Kylem. Pewnego dnia po sztormie zostaje wezwana przez Straż Graniczną do porzuconego statku, na którym znajdują się dziwne zwierzęta. Po przyjeździe Lorna odkrywa nie tylko kilka gatunków które już dawno wyginęły, ale także Jacka - brata swojego byłego, nieżyjącego, chłopaka, ich oboje łączy mroczna tajemnica śmierci Toma. Ku ich przerażeniu stwierdzają że jedno ze zwierząt wydostało się na zewnątrz, to duże zwierzę - biały jaguar, który zabija szybko, zwinnie i inteligentnie. W tym samym czasie łódź ze zwierzętami wybucha, zabezpieczenie? ktoś chciał w razie wpadki zatrzeć za sobą ślady, kto i dlaczego? Ale teraz mają większe zmartwienie, znaleźć i unicestwić białego jaguara, podążają jego śladem, a on znaczy swój teren zabijając  napotkanych ludzi, teraz wybiera się na prawdziwe polowanie - obóz skautów. Czy zdążą dotrzeć do obozu i ochronić znajdujących się tam ludzi i dzieci? Te zwierzęta to nawrót natury, czy  ludzka ingerencja w ich DNA? Po co i dlaczego? dla pieniędzy? a może chodzi zupełnie o coś innego.

Bardzo lubię J. Rollinsa i jego książki o grupie SIGMA Force (TUTAJ kiedyś wspomniałam o tych książkach), tym razem jednak nie o tej grupie ale również liczyłam na brawurową i ciekawą akcję, ale niestety powiem tak, nie tego się spodziewałam co dostałam. Była: szybka akcja której tempo nie spadało od początku do końca, w miarę ciekawie poprowadzona fabuła,  wątek miłosny - co mnie zaskoczyło u Rollinsa bo było miejscami ckliwie, niebezpieczne i brawurowe akcje, sam temat genetyka i ingerencja w DNA był dość interesujący - choć stwierdzam że jak na mój gust za dużo informacji, opisów i specjalistycznych haseł. Czytało się szybko ale niestety całościowo wypadło blado i nudnawo w porównaniu do innych książek autora, po prostu nie porwała mnie i jeżeli nie czytaliście jeszcze nic tego pisarza nie zaczynajcie od tej książki - niestety z dotychczas przeczytanych najsłabsza.

Moja ocena: 3,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Agnieszka Frączek - "Siano w głowie, czyli trafiła kosa na idiom"

źródło

TYTUŁ: Siano w głowie, czyli trafiła kosa na idiom
AUTOR: A. Frączek
WYDAWNICTWO: Literatura
DATA WYDANIA: 2009
STRON: 66

Idiom - wyrażenie językowe, którego znaczenie jest swoiste, odmienne od znaczenia jakie należałoby mu przypisać biorąc pod uwagę poszczególne części składowe oraz reguły składni.  Tak poważną definicję przedstawiłam z Wikipedii, ale tak swojsko można powiedzieć że idiom to po prostu jakieś powiedzenie które mają zupełnie inne znaczenie niżby nam się wydawało, nie można go przetłumaczyć dosłownie bo i tak nie będzie miało sensu. A jak sama Agnieszka Frączek mówi dawniej idiomy były nazywane idiotyzmami :) Dlaczego?

fot. Melania K.

Ha, tego na pewno dowiecie się z kolejnej ciekawej i wesołej książeczki       A. Frączek którą chcę Wam przedstawić, na naszej półce od kilku lat.  W niej to autorka prezentuje nam wesołe rymowane wierszyki w które wplotła idiomy. I tak to możemy dowiedzieć się co to są i co oznaczają min: białe kruki, zrywać boki, gruszki na wierzbie, wpaść komuś w oko, suszyć komuś głowę, chodzić na rzęsach, być nie w sosie i inne ciekawe powiedzenia. 

fot. Melania K.

Wierszyki są ciekawe, wesołe i zawierają idiomy, ale nie martwy się że przy czytaniu z dziećmi sami nie będziemy wiedzieć co dokładnie oznaczają lub nie będziemy wiedzieć jak wytłumaczyć dzieciom co dany idiom oznacza. Dlaczego? Ponieważ autorka przy każdym wierszyku krótko prozą, w sposób zabawny przedstawia nam wyjaśnienie danego idiomu. 

fot. Melania K.

Franek Gałganek

Kiedy Franek zacznie hasać,

jest zabawa pierwsza klasa!

Przez pół dnia błaznuje z bratem,

na barana bierze tatę,

kozły fika z wyżłem w kropki,

do fokstrota prosi ciotki

i na rzęsach zgrabnie chodzi.

Lecz czy rzęsom to nie szkodzi?

Chodzić na rzęsach - (...) to bawi się wesoło i hałaśliwie. Niepotrzebne są do tego ani rzęsy w specjalnym gatunku, ani cyrkowe umiejętności. Wystarczy dobry humor. [1]

fot. Melania K.

Ciekawa i wesoła książeczka która nie tylko dostarczy nam zabawy ale również będzie pouczająca, na pewno dzięki niej dzieci dowiedzą się czegoś nowego i poszerzą swoje słownictwo. 

Autorka w książeczce przedstawia nam jeszcze wstęp i zakończenie dotyczące frazeologizmu i idiomów, krótko i ciekawie zachęca nas do bliższego poznania tych znaczeń. 

Całości tej wyjątkowej książeczki dopełniają ilustracje Iwony Cała, są interesujące i kolorowe. 

fot. Melania K.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

"Klucznik"

[1] A. Frączek "Siano w głowie, czyli trafiła kosa na idiom" wyd. Literatura, 2009, str. 30

J.D. Bujak - "Spadek"

źródło

TYTUŁ: Spadek
AUTOR: J.D. Bujak
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 2011
STRON: 456

Małgorzata Jaworska zwana przez przyjaciół Megi (bo uwielbia Meg Ryan), mieszka w Gdańsku, gdzie pracuje w szpitalu jako lekarz pediatra. Uwielbia swoją pracę, przyjaciół i swoje nowo wyremontowane mieszkanie, żyje spokojnie niemalże monotonnie.  Wszystko się jednak zmienia, gdy dostaje wiadomość że jej ciocia Aurelia z Krakowa nie żyje i pozostawiła jej w spadku kamienicę w centrum Krakowa. Po pogrzebie od prawnika dowiaduje się że nie może sprzedać kamienicy, albo przyjmuje spadek i w niej zamieszka, albo zostanie przekazana zakonowi. Megi waha się, w końcu w Gdańsku ma przyjaciół i pracę, jednak prawnik cioci załatwia jej nową pracę w Krakowie i Megi przyjmuje spadek, po remoncie zamieszkuje w kamienicy. Już od pierwszej nocy zaczynają się dziać dziwne rzeczy: głosy w piwnicy, zimny wiatr, zmiany temperatur, poparzenie przez klamkę, wijący się nóż, ręka wychodząca ze ściany, a do tego witraż na klatce - anioł z mieczem. Megi poznaje nowych przyjaciół: Janka z którym bardzo przypadają sobie do gustu, ale on jest jakiś dziwny, jego oczy mieniące się rubinem, rany i złamania goją się szybko, Marianna - zielarka, prowadzi sklep z amuletami i ziołami, oraz jej maż Sam również z dziwnymi oczami. Cała czwórka rusza do boju z nieznanym które opanowało kamienicę, zło, które chce przejąć nad nią władze i krzywdzi tych którzy stają jej na drodze. Ale przecież Megi jest racjonalistką, coś takiego nie istnieje, żadne duchy, zjawy, wiedźmy, strzygi, wizje, gorące ręce, przecież to niemożliwe, a jednak Megi musi w nie uwierzyć bo sama ma w sobie niespotykaną moc i siłę. Czy uda się im pokonać zło? Czy uratują kamienicę? Czy Megi pozna tajemnice i przyjmie spadek w całości? Co z tymi rubinowymi oczami? Kim oni są, a może raczej czym?

Świetna, autorka już od pierwszych kartek wprowadza nas w mroczną stronę książki, wiemy że coś się tam czai i jest to zło, kartka po kartę zagłębiamy się w  tajemnice kamienicy i poznajemy moc bohaterów. Mroczna, tajemnicza i magiczna, z mała iskierką rodzącej się miłości, z duchami w tle, nie mogłam się od niej oderwać, wyczekiwałam do końca by poznać wszystkie tajemnice oraz odpowiedzi na pytania. Autorka językiem prostym z ciekawymi dialogami przy interesujących opisach przedstawiła nam niesamowitą historię, gdzie tempo akcji nie zwalnia do samego jej końca, książka od której nie można się oderwać przed jej zakończeniem, gorąco polecam.

Moja ocena: 5,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Agnieszka Frączek - "Dranie w tranie, czyli wiersze trudne niesłychanie"

źródło

TYTUŁ: Dranie w tranie, czyli wiersze trudne niesłychanie
AUTOR: A. Frączek
WYDAWNICTWO: Literatura
DATA WYDANIA: 2009
STRON: 42

Kolejna książka Agnieszki Frączek z naszej półki, jeżeli mnie pamięć nie myli tą dostaliśmy w prezencie :) i już od pierwszego czytania zdobyła nasze serca, co było śmiechu :) 

"Dranie w tranie, czyli wiersze trudne niesłychanie" jak sam tytuł wskazuje w książeczce znajdują się wiersze trudne niesłychanie, a o co chodzi dokładniej?

fot. Melania K.

Książeczka zwiera wierszyki z trudnymi wyrazami, zrymowane i z ciekawymi historiami mają zachęcić dzieci do czytania, a tym samym do poprawnej nauki wymowy. Książeczka jest również pomocna dla dzieci z zaburzeniami mowy tzw: bezdźwięcznością (np. zamiast woda - foda), pomoże poprawić im wadliwą artykulację. Oczywiście książeczka nie jest przeznaczona tylko dla dzieci z wadami wymowy, ale dla wszystkich, dzięki zawartym w niej wierszykom można nie tylko się uczyć ale i bawić.

fot. Melania K.

Na końcu książeczki znajdziemy słownik z wyrazami trudnymi i mało używanymi wraz z ich objaśnieniami. To dodatkowa kartka dzięki której dzieci mogą poznać nowe słówka i poszerzyć swoją wiedzę. 

"Kosiarka

Gosia trawnik Kasi kosi,

Kasia radio gasi Gosi.

Bo gdy Gosia kosi kłosy,

to zagłusza z radia głosy." [1]

fot. Melania K.

"Dranie w tranie, czyli wiersze trudne niesłychanie" to książeczka wydana w serii: Na końcu języka,  polecana przez Polskie Towarzystwo Logopedyczne Oddział Dolnośląski. W książeczce znajdziemy piękne i kolorowe ilustracje Marianny Jagoda-Mioduszewska, które są dodatkowym jej atutem bo zachęcają i przyciągają oko, oraz są zabawne.

fot. Melania K.

Jak widzicie książeczka można powiedzieć dla każdego, nie tylko pomoże dzieciom w nauce, ale i zabawi. Do tego również i my dorośli możemy poćwiczyć różne łamańce językowe razem z dziećmi i tu gwarantuję będzie śmiechu i zabawy co niemiara :D

Oczywiście gorąco Was zachęcam do zaglądnięcia do tej książeczki.

Moja ocena: 6/6 

fot. Melania K.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

"Klucznik"

[1] Agnieszka Frączek "Dranie w tranie, czyli wiersze trudne niesłychanie" wyd. Literatura, 2009, str.33

Alberto Vazquez-Figueroa - "Ali w krainie czarów"

źródło

TYTUŁ: Ali w krainie czarów
AUTOR: A. Vazquez-Figueroa
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Dolnośląskie
DATA WYDANIA: 2005
STRON: 192

Ali Bahar, Beduin, pochodzi z koczowniczego plemienia Khertzan, którzy posługują się tylko swoim językiem, nie zna żadnych innych języków, nie umie pisać i czytać, wdowiec - żona umarła przy porodzie, a syn dwa tygodnie później, mieszka z ojcem i siostrą którymi się opiekuje na pustyni, jego dobytek to czterdzieści kóz i trzy namioty w których mieszkają. 

Pewnego dnia zjawiają się u nich dwaj obcokrajowcy wraz z miejscowym przewodnikiem-tłumaczem i chcą zabrać Ali'ego na badania jego "defektu", najwyżej trzy dni i będzie w domu, jednak ani Ali ani jego rodzina nie chcą się zgodzić i nie dają się przekupić, do czasu - za możliwość obsługiwania najnowocześniejszego telefonu połączonego z satelitą by móc ze sobą być w kontakcie. Niestety ale owi panowie nie maja szlachetnych intencji - to agenci specjalni Straży Ojczyzny, porywają Ali'ego do Stanów Zjednoczonych, by tam go wykorzystać - a dokładniej jego podobieństwo do Osamy bin Ladena. Jednak nie wszystko idzie po ich myśli, samolot ulega wypadkowi i Ali wymyka się agentom specjalnym, ląduje w ... Las Vegas, gdzie sieje postrach i zniszczenie. W ślad za biednym i niepiśmiennym Beduinem ruszają służby specjalne, komandosi, dziennikarze oraz wysłannicy Osama bin Ladena, a on niczego nie świadomy, nie rozumiejący otaczającego go świata po prostu ucieka, boi się - w ten sposób wyrusza w podróż i ląduje w Los Angeles, a tam to dopiero czekają go niespodzianki, gdzie jego "defekt" zostanie mocno doceniony.

"Być może historia Alego wydaje się dziwaczna i niedorzeczna, ale bardzo wiele o niej rozmyślałam, 

na jawie i w snach, i doszłam do wniosku, że tak naprawdę jest ona po prostu odzwierciedleniem świata, 

w którym przyszło nam żyć" [1]

Książka pełna satyry, poruszająca stosunek amerykanów do innych ras i kultur, pokazuje skorumpowanie rządu, terrorysta z ludzką twarzą, a to wszystko obnaża biedny Arab, który znalazł się w Stanach Zjednoczonych przez przypadek, zafascynowany tym światem choć go nie rozumie, przeraża go ten cały postęp nie umie odnaleźć się w tej rzeczywistości, ale cuda natury zachwycają go. Pełna humoru i dziwnych sytuacji, inna, wciągająca, język prosty, czy z przesłaniem - autor na pewno chciał nam uzmysłowić że w dzisiejszym świecie pędzimy do przodu i nie zwracamy uwagi na drobne rzeczy które mogą być dla nas przyjemnościami, nie doceniamy ich, a z drugiej strony być może nie wszystko jest takie jak nam się wydaje. Jeżeli będziecie mieć możliwość przeczytania tej książki - polecam.

[1] Alberto Vazquez-Figueroa "Ali w krainie czarów", Wydawnictwo Dolnośląskie, 2005, str. 142

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Czytamy książki nieoczywiste"

Mary Ann Shaffer, Annie Barrows - "Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek"

źródło

TYTUŁ: Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek
AUTOR: M. A. Shaffer, A, Barrows
WYDAWNICTWO: Świat Książki
DATA WYDANIA: 2010
STRON: 256

Rok 1946 - Juliet Ashton znana autorka książki "Izzy Bickerstaff wyrusza na wojnę" którą zresztą napisała pod pseudonimem Izzy Bickerstaff, a w której to przez pryzmat satyry pisała o wojnie, by w ten sposób nieść ludziom chwile wytchnienia i radości. Książka stała się bestsellerem, a ona właśnie skończyła trasę promującą książkę, chce skończyć z pisaniem o wojnie i pod pseudonimem, teraz ma w planach napisać książkę o zupełnie innych rzeczach, taką zwykłą. 

Niespodziewanie dostaje list od pana Dawseya Adams z wyspy Guernsey który to znalazł książkę należącą kiedyś do niej, a że sam był wielbicielem autora owej książki, napisał do Juliet z prośbą o podanie adresu księgarni w której mógłby kupić inne jego dzieła a i może samą biografię. Juliet z przyjemnością odpisała na list i tak zaczęła się ich korespondencyjna przyjaźń, w której to wymieniali się nie tylko wiadomościami na temat owego autora ale również osobistymi i tak Juliet dowiedział się że na wyspie działa Stowarzyszenie Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek. W tym samym czasie dostała wiadomość od swojego wydawcy że ma zlecenie na artykuł do "Timesa", po krótkich przemyśleniach bohaterami swojego artykułu postanowiła uczynić członków Stowarzyszenia Miłośników Literatury i Placka z Kartoflanych Obierek. Zaczęła korespondować z innymi członkami Stowarzyszenia i słuchając ich opowieści nie tylko o Stowarzyszeniu ale także ich życiu na wyspie w czasie wojny i obecnie. Juliet coraz bardziej pragnęła pojechać na wyspę i poznać tych ludzi, nic jej nie powstrzymało. Tam zakochała się w wyspie i ludziach ze Stowarzyszenia, poznała kawał ich historii i czuła że jej miejsce jest tu , na wyspie. Z dnia na dzień odkrywała czego pragnie, jej życie zaczęło nabierać barw i spokoju, docierało do niej czego chce, tak naprawdę po raz pierwszy w życiu doświadczyła tego uczucia. Czy Juliet zakochała się tylko w wyspie? Czy zrealizuje swoje plany? Czy w końcu znajdzie to czego szukała? Jak powstało Stowarzyszenie?

Całość książki utrzymana jest w formie listów, w których to opisywane są ich autorów różne troski, radości, wspomnienia i pragnienia. W książce znajdziemy wspomnienia z wojny, opowieści o Stowarzyszeniu, i takie codzienne ludzie życie z jego radościami i smutkami, przeczytamy o sile przyjaźni i rodzącej się miłości, życzliwości ludzi i poświęceniu. Autorki prostym językiem, a zarazem bardzo malowniczym zabierają nas na wspaniałą wyspę gdzie czujemy powiew wiatru i słyszymy szum morza. Czytając tę książkę poznamy wspaniałych i wyrazistych bohaterów, którzy staną się nam bliscy, zadumamy się, wzruszymy i pośmiejemy. Wspaniała i ciepła opowieść w formie listów, po prostu - bardzo mi się podobała, z chęcią przeczytałabym o dalszych losach bohaterów - gorąco Wam ją polecam, mnie książka oczarowała :)

Moja ocena: 5,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Agnieszka Frączek - "Banialuki do zabawy i nauki"

źródło

TYTUŁ: Banialuki do zabawy i nauki
AUTOR: A. Frączek
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literatura
DATA WYDANIA: 2008
STRON: 50

Niedawno prezentowałam Wam książeczkę Agnieszki Frączek "Przedszkoludki. Sto radości i dwa smutki" (kilka słów o książce TUTAJ), dzisiaj chciałam przedstawić Wam inną książeczkę autorki, tym razem z naszej półki, która zapewniam Was była czytana już nie raz :)

fot. Melania K.

W książeczce znajdziemy trzydzieści wierszyków, ale nie są one takie zwykłe, każdy jest dziwny i śmieszny. A dlaczego? Bo autorka stworzyła je nie tylko ze znanych słów ale także ze śmiesznych, mało tego - jeszcze użyła słów dziwnych, mało używanych, a nawet w ogóle nieznanych. Dzięki temu stworzyła książeczkę zabawną przy której nie tylko pogimnastykujemy język, ale także czegoś się dowiemy i nauczymy, a wszystko to przy zabawie.

fot. Melania K.

Oczywiście, nie martwcie się że dziecko nagle zada pytanie co to jest np: kociokwik, czy też ścichapęk, firdygałki, świszczypała, zagwozdka, a my co - możemy nie znać odpowiedzi. O nie, autorka obok każdego wiersza, prozą dodała wyjaśnienie tych dziwnych i zabawnych słówek. 

fot. Melania K.

Całości tych śmiesznych wierszyków uzupełniają zabawne i kolorowe ilustracje autorstwa Beaty Zdęba. 

Cudna książeczka która nie tylko bawi ale i uczy :) Gorąco polecam, czytaliśmy ją w domu nie raz i na pewno jeszcze nie raz zaglądniemy :)

fot. Melania K.

W domu mamy jeszcze dwie książki Agnieszki Frączek i na pewno niedługo je również Wam zaprezentuję. Bardzo sobie cenię książeczki tej autorki, nie tylko bawią ale i uczą. Ja gorąco Wam polecam :)

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

Lawrence Thornton - "Sny Carlosa Ruedy"

źródło

TYTUŁ: Sny Carlosa Ruedy
AUTOR: L. Thornton
WYDAWNICTWO: AMBER
DATA WYDANIA: 2005
STRON: 160

Carlos Rueda dyrektor Teatru Dziecięcego, pewnego dnia gdy wraca do domu nie zastaje w nim żony - Cecilii, nie wzbudza to w nim na początku niepokoju, przecież mogła gdzieś wyjść. Jednak po dłuższym czasie zaczyna coraz bardziej o niej myśleć a w jego myśli wkrada się strach, przeszukuje dom - w sypialni na podłodze znajduje okulary - już wie - zniknęła jak tysiące innych ludzi w Argentynie. Cecilia jest dziennikarką, mocno krytykowała generałów, domagała się w artykułach wyjaśnień co z zaginionymi, jej ostatni artykuł o dzieciach z autobusu szkolnego mocno się nie spodobał, sama została zabrana siłą z domu, pozostały po niej okulary i talerz obranych warzyw. 

Carlos i ich córka Teresa mocno to przeżywają, chcą się czegoś dowiedzieć, podjąć jakieś kroki, wszystko pozostaje bez echa. Pewnego dnia podczas pracy w teatrze Carlos ma "wizję" - ni to sen, ni jawa, widzi i słyszy rzeczy o których nie wiedział, a ich bohaterem jest zabrany ojciec jednego z chłopców z którymi miał próbę. Sam nie wie co się z nim dzieje, próbuje w tych wizjach odszukać Cecilię, ale ją gubi. O jego darze "widzenia" dowiaduje się coraz więcej osób, przychodzą do niego, w jego ogródku odbywają się posiedzenia, a on słucha i mówi - opowiada los zabranych osób, jednym daje nadzieję, że bliscy wrócą, że żyją, innym ją odbiera. Jego "dar" nie pozostał niezauważony przez władze, zainteresowali się nim, inwigilują. 

Jakie mają wobec niego zamiary? Czy Carlos obroni siebie i córkę? Czy odnajdzie żonę?

Autor zabiera nas do Argentyny końca lat 70-tych, gdzie władzę sprawują generałowie, tłumiący wszelkie przejawy własnego zdania, nadziei, ludzie nie maja nic do powiedzenia, musza milczeć i być posłusznymi. Tysiąc ludzi znika bez śladu, a bliscy nic o nich nie wiedzą, nie mają szansy na ich odnalezienie. Mocna książka, gdzie przeczytamy nie tylko liczne opisy tortur, porwań i morderstw które "widzi" Carlos, mamy również wątek obozów koncentracyjnych i ludzi tam zabijanych. Pięknymi słowami opisana nadzieja i pamięć o tych co odeszli, ale jeżeli o nich pamiętamy to tak jakby ciągle żyli - w nas, w naszej pamięci, we wspomnieniach.
160 stron - tak niewiele, a jednocześnie tak wiele, książka z mocną wymową, gdzie znajdziemy: politykę, magię, miłość, okrucieństwo, walkę, godność i nadzieję, książka utrzymana jest w najlepszej tradycji południowoamerykańskiego realizmu magicznego [1]. Nie powiem że książkę czytało się lekko i łatwo, była miejscami zawiła, trzeba się skupić a dopiero wtedy będziemy w pełni delektować się tą książką. Jeżeli macie ochotę na trochę inną lekturę, mocną ale z nadzieją oraz z realizmem magicznym to zapraszam Was do jej lektury.

Książka "Sny Carlosa Ruedy" została wydana w 1987 roku, pewnie pozostały by u nas bez echa, gdyby nie film na podstawie książki, z 2003 roku w reżyserii Christophera Hamptona - "Mroczna Argentyna" gdzie główne role zagrali Antonio Banderas i Emma Thompson, w Polsce I wydanie miało miejsce w 2003, II 2005. Śmiem przypuszczać że gdyby nie film książka nie miałaby dwóch wydań, a i o pierwszym pewnie nie było by głośno, a szkoda, mi osobiście książka się podobała, a na film może kiedyś się skuszę.

[1] Lawrence Thorton "Sny Carlosa Ruedy" wyd. Amber, 2005, okładka książki

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Czytamy książki nieoczywiste"