Jo Walton - "Podwójne życie Pat"

źródło

TYTUŁ: Podwójne życie Pat
AUTOR: J. Walton
WYDAWNICTWO: Świat Książki
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 376

"Jedna kobieta. Dwa światy. Dwie historie" [1]

Patricia Cowan już ma swoje lata, mieszka w domu opieki, najczęściej na karcie ma napisane "Dziś zdezorientowana". Ona sama już nie wie co ma myśleć, jej pamięć szwankuje, a może wcale nie - co jest prawdą z jej wspomnień. Mark za którego wyszła za mąż i urodziła mu czwórkę dzieci, nieszczęśliwa w małżeństwie, gospodyni domowa choć miała wyższe wykształcenie a świat  bez wojen, czy Bee z którą wychowała trójkę dzieci, pisała i wydawał książki, podróżowała, mieszkała w Anglii i we Włoszech, a świat dążył ku zagładzie. Który świat jest jej? Który jest prawdziwy? Oba? a może żaden? Patricia przyciska głowę do zimnej szyby, myśli wirują, wspomnienia napływają, ale które są prawdziwe, które powinna zapamiętać, przecież to nie możliwe by żyła w dwóch światach. Patrzy na księżyc, co dalej? Jakie było jej życie?

Skończyłam czytać i tak naprawdę to nie wiedziałam co o niej napisać, jakie słowa dobrać, jak powiedzieć to co czułam.
Rewelacyjna książka, ostatnie kartki chwytały mnie za gardło, łzy napływały do oczu. Niby zwyczajna opowieść, taka o życiu - miłości, śmierci, cierpieniu, strachu, walce, oczekiwaniu, radościach, szczęściu - niby zwyczajna, a jednak ma w sobie coś wciągającego, nie można się od niej oderwać. Poznajemy dwie historie kobiety, jej życie i wybory, od najmłodszych lat do niemal ostatnich dni, jednocześnie w tle mamy opisane, dodam że króciutko, autentyczne wydarzenia i osoby na świecie oraz fikcyjne. Bardzo ważnym tematem podjętym przez autorkę jest odmienność seksualna, życie w związku z osobą tej samej płci, co to pociągało za sobą. Zakończenie - nie jestem w stanie nic powiedzieć, czytałam dwa razy, chłonęłam każde słowo, a gardło miałam ściśnięte. Koniecznie musicie przeczytać.

Moja ocena: 6/6

Agata Christie - "Zagadka Błękitnego Ekspresu"

źródło

TYTUŁ: Zagadka Błękitnego Ekspresu
AUTOR: Agata Christie
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 
STRON: 200

"Błękitny Ekspres" - nazywany  pociągiem dla milionerów, to nim podróżuje Katarzyna Grey, która wybrała się na Riwierę do swojej kuzynki lady Tamplin. Dla Katarzyny jest to pierwsza podróż w życiu, do tej pory była damą do towarzystwa u pani Emmy Thompson w Mary Mead w pochmurnej i deszczowej Anglii, a gdy ta zmarła pozostawiła jej w spadku nie małą fortunę. Katarzyna - wyważona, spokojna, wzbudzająca zaufanie, z racji swojej profesji osoba umiejąca słuchać, tak było i tym razem - spotkała podczas obiadu Ruth Kettering, córką amerykańskiego milionera - Rufusa Van Aldina. Ta mając kłopoty zwierzyła się jej i poprosiła o radę, jednak ta swoim zwyczajem tylko wtrąciła parę zdań. Niestety nie spotkały się już więcej, po dotarciu na miejsce Katarzyna dowiedział się że Ruth została zamordowana a jej klejnoty które wiozła ze sobą skradzione - wśród nich słynne Serce Płomienia - klejnot który swoim poprzednim właścicielom nie przyniósł szczęścia. Kto ją zamordował - mąż z którym chciała się rozwieść a on pozostał by bez grosza, kochanek, pociągowi rabusie? Gdzie jest słynny klejnot? Czy to on był powodem morderstwa?
Podczas przesłuchiwania przez policję Katarzyna poznaje słynnego Herkulesa Poirota, który proponuje jej współpracę w rozwiązaniu zagadki morderstwa. Nie tylko to zaprząta głowę Katarzyny, również dwóch mężczyzn którzy tak niespodziewanie pojawili się w jej życiu. Czy Katarzyna ulegnie ich czarowi? Czy zdecyduje się któremuś oddać swoje serce? Czy powróci do Anglii?

Kolejna książka Królowej Kryminałów którą miałam przyjemność przeczytać. Podobnie jak i w poprzednich skrzętnie skonstruowana intryga, panie i dżentelmeni, morderstwo, wielkie pieniądze. Co prawda postać Herkulesa Poirota nie wiedzie tu prymu, jednak potrafi wtrącić swoje trzy grosze i rozwiązać zagadkę morderstwa, ale tym razem pomocą służy mu kobieta którą sam o to prosi. Niestety mam też małe zastrzeżenie, tak naprawdę akcja rozkręca się około połowy książki, ale zakończenie w pełni rekompensuje nam oczekiwanie na rozwiązanie zagadki, ja nie odgadłam kto był mordercą - może Wam się uda :)

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Abby Clements - "Wytwórnia Smakowitych Lodów Vivien"

źródło

TYTUŁ: Wytwórnia Smakowitych Lodów Vivien
AUTOR: A. Clements
WYDAWNICTWO: ZYSK
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 360

Vivien - już ma swoje lata, pochowała męża, a radość dają jej wnuczki, Imogen i Anna. Ale jej największą chlubą jest lodziarnia Sunset 99s, którą założyła razem z nieżyjącym mężem w latach pięćdziesiątych. To tu żyła, poznawała ludzi, przyjaciół, to miejsce dawało jej siłę i motywowało do działania, przynosiło ukojenie. Włączyła się w działalność społeczną - pomagała okolicznym mieszkańcom i ich wspierała, znało ją prawie całe miasto, z czasem ludzie przychodzili do lodziarnia na pogawędki i po rady, coraz rzadziej na lody.

Imogen - ukończyła studia z  fotografii, przez długi czas szukała pracy, wysłała setki ofert - niestety nawet nie została zaproszona na jedną rozmowę, nie mogła znieść ciągłego nadzorowania przez mamę wyjechała do Tajlandii. Zamieszkała na wyspie Koh Tao tam zarabia na bieżące życie robiąc tatuaże i robi zdjęcia przygotowują swój autorski projekt. Takie życie jej odpowiadało, a u jej boku pojawił się Luka, tak samo jak ona szukający swojego miejsca w życiu.

Anna - to ta stateczna siostra :) ma dwadzieścia osiem lat, awansowała na kierownicze stanowisko, oszczędzała każdy grosz, wzięła kredyt i ma - tak, własne, upragnione gniazdko, własne mieszkanko. Do którego wprowadza się ze swoim chłopakiem Jonem, który jest po rozwodzie, a odwiedza ich od czasu do czasu syn Jona - Alfie. Anna dla chwil relaksu, dla najbliższych lubi gotować i eksperymentować w kuchni, sprawia jej to ogromną przyjemność.

Wszystko idzie swoim utartym tropem, Imogen swojej babci Vivien przesyła pocztówki z odległych miejsc, a Anna odwiedza ją tak często jak może. Nic nie zapowiadało że coś się może wydarzyć, ale tak bywa, takie jest życie - Vivien umiera. Rodzina bardzo to przeżywa, jej syn (ojciec Imogen i Anny) zamyka się  sobie, nie chce pogodzić się ze sprzedażą rodzinnego domu, a do tego namawia go brat. A lodziarnia - tą w spadku dostają wnuczki Vivien - Imogen i Anna. Same nie wiedza co z nią zrobić, obie mają ułożone swoje życie, Imogen chce wracać do Tajlandii, a Anna ma stabilną pracę, ale trudno jest im się z nią rozstać, wspomnienia i babci do niej przywiązanie, lodziarnia była dla niej całym światem. A dla nich?

Co zrobią Imogen i Anna? Sprzedadzą lodziarnię czy zainwestują w nią i otworzą własny interes? Czy stać je będzie na to? Czy podejmą dobre decyzje? Co z ich życiem osobistym?

Wspaniała, lekka, ciepła, miejscami wesoła, ale tak naprawdę o marzeniach, w których wspomnienia mają wiele do powiedzenia, pełna emocji - porywa od pierwszej do ostatniej kartki, podnosząca na duchu:) Opowieść o rodzinie, o ich codziennych perypetiach, powiązaniach, wspomnieniach, niepowodzeniach i sukcesach, smutkach i radościach, miłościach, o dążeniu do celu, wspieraniu się - taka opowieść o nas samych, o takim codziennym życiu. Bohaterowie ciekawi i wyraziści, opisy miejsc w których toczy się akcja, niesamowite - miałam wrażenie jak bym tam była - Anglia, Włochy, Tajlandia. Książka gdzie słodkie lody otaczają wszystkich, może i jest słodko, ale kto nie lubi lodów :) Autorka lekkim stylem zaprosiła nas w progi tej niezwykłej rodziny, w której przeszłość miesza się z teraźniejszością, a przyszłość ... ma słodki smak:) jeżeli lubicie takie połączenia to zapraszam do lektury.

Wiecie co? - mam ochotę na lody :) A Wy ?

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Robert Galbraith - "Wołanie kukułki"

źródło

TYTUŁ: Wołanie kukułki
AUTOR: R. Galbraith
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Dolnośląskie
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 456

Lula Landry, ciemnoskóra piękna modelka, jej życie jest na bieżąco śledzone przez dziennikarzy. Wraz z rozwojem kariery lubiła zakrapiane imprezy, bywać w nocnych klubach, szaleć, związała się z chłopakiem który nie stronił od narkotyków i kieliszka, ciągle się kłócili. Czy jej życie było takie cudne i piękne? Co warta była ta cała jej kariera? Adoptowana w dzieciństwie przez białe zamożna małżeństwo, od małego sprawiała kłopoty, była w szpitalu psychiatrycznym, chorowała na chorobę dwubiegunową. Chciała odszukać swoich biologicznych rodziców, matkę udało się jej znaleźć, ojca nadal poszukiwała. A może juz nie? Może znalazła to czego szukała? Pewnej nocy wróciła późno do swojego luksusowego apartamenty, gdzie pod domem stało pełno dziennikarzy, uciekła, kilka godzin później jej ciało z rozbita głową leżało na bruku przed domem. Policja stwierdziła że było to samobójstwo, ale czy na pewno? Czekała na kogoś? - na kogo? Jej przyrodni brat John Bristow nie wieży w wersje policji i zatrudnia prywatnego detektywa Cormorana Strike'a do przeprowadzenia śledztwa.

Cormoran Strike, trzydziestopięcioletni weteran wojny w Afganistanie, będąc tam stracił nogę i teraz nosi protezę, oprócz okaleczenia fizycznego również w jego psychice pozostały ślady, własnie rozstał się ze swoja długoletnią przyjaciółką. Bez domu, z nadwagą, bez pieniędzy, z długami oraz z kilkoma rzeczami pudeł zamieszkał w swoim biurze. Pojawienie się Johna Bristowa i zlecenia, może pomoc odbić mu się od dna, początkowo chce odrzucić sprawę, w końcu policja zbadała ją dobrze, ale podwójna stawka zapłaty przekonuje go do podjęcia sprawy -  ma długi i musi odbić się od dna. Rozpoczyna śledztwo, a przy jego boku staje z pomocą jego tymczasowa sekretarka Robin. Strike nawet nie zdaje sobie sprawy w jak niebezpieczną grę się wplątał. Co odkryje Strike? Czy Lula popełniła samobójstw? Czy jednak było to morderstwo? Kto miał motyw? Śledztwo staje się niebezpieczne.

Powiem Wam że z pewnym dystansem podchodziłam do tej książki, z jednej strony same pozytywne opinie zachęcały, ale z drugiej bałam się że jednak mi się nie spodoba. Pożyczyłam z biblioteki i nadszedł czas na jej oddanie, zaczęłam czytać, już po paru kartkach wiedziałam że ta książka nie była złym wyborem, ani dobre opinie nie były na wyrost. Akcja wciągnęła mnie już od pierwszych kartek, a same jej tempo nie spadło do końca książki. Fabuła ciekawa jak i sami bohaterowie o ciekawych charakterach, do tego londyńskie klimaty oraz możemy zaglądnąć w świat show biznesu i wielkich pieniędzy. Zakończenie w pełni satysfakcjonujące, do końca nie odgadłam kto, były podejrzenia ale nie wytypowałam. Muszę powiedzieć że to naprawdę bardzo dobry kryminał i cieszę się że w końcu go przeczytałam, na pewno nie odmówię sobie przyjemności sięgnięcia po drugą część o detektywie Cormoranie :) Jeżeli jeszcze nie czytaliście tej książki lub się nad nią zastanawiacie - nie wahajcie się, warto :)

Jedno mnie tylko zastanawia  - dlaczego autorka napisała książkę pod pseudonimem, przecież i tak wszyscy wiedzą, a nawet na okładce jest informacja że autorką jest J.K. Rowling - no może to taki kaprys autorki, nowa postać - nowe nazwisko :) W końcu Rowling kojarzy się przede wszystkim z Harry Potterem :)

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

Jerome K. Jerome - "Trzech panów w łódce nie licząc psa"

źródło

TYTUŁ: Trzech panów w łódce nie licząc psa
AUTOR: J.K. Jerome
WYDAWNICTWO: Książka i Wiedza
DATA WYDANIA: 1988
STRON: 320

Było ich trzech - Jerzy (pracownik banku), Harris (choć jego imię to William - zna chyba wszystkie szynki i bary w Anglii) i Jerome (narrator opowieści) oraz Montmorency - pies Jerome'go. Ci trzej stateczni panowie dżentelmeni, stwierdzili że łapią się ich wszelakie dolegliwości, rutyna i znużenie, stwierdzają że potrzebują odmiany, a najlepszym rozwiązaniem dla nich będzie po obcowanie z naturą. W tym celu postanawiają wynająć łódź i wyruszyć nią po Tamizą z Kingston do Oksfordu i z powrotem.  I wyruszyli nas panowie trzej w swoją podróż łodzią a towarzyszył im wiernie pies Montmorency, ale jak się okaże podczas tej wycieczki nie wszystko można zaplanować z góry. Przecież wszystko może się zdarzyć, tym niecodziennym i nie zaplanowanym wcześniej sytuacjom trzej dżentelmeni będą musieli stawić czoła. Powrót też nie była taki jak planowali dotarli w drodze powrotnej tylko do Pangbourne, resztę drogi przebyli ... pociągiem :) Dlaczego - sami przeczytajcie :)

Całość utrzymana jest w pogodnej formie opowieści i wspomnień narratora - Jerome'go. Powiem że miałam trochę obawy gdy przystępowałam do lektury tej książki, przede wszystkim obawiałam się języka - w końcu książka napisana w 1889 roku, ale okazało się że nic podobnego, bardzo fajnie i lekko czytało mi się tę książkę. Perypetie trzech angielskich dżentelmenów, a w tle cała plejada wspaniałych i śmiesznych opowieści - wspomnień, które bawią i śmieszą, do tego angielski humor i trochę historii. Bardzo cieszę się że w końcu zdecydowałam się sięgnąć po tę książkę, która tyle czasu stała na półce i czekała, ale myślę że teraz bardziej ją doceniałam, bardzo dobra, lekka i zabawna i mimo że napisana ponad wiek temu ciągle bawi i relaksuje :) Gorąco polecam.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

"Czytamy książki nieoczywiste"

Peter May - "Czarny dom"

źródło

TYTUŁ: Czarny dom
AUTOR: P. May
WYDAWNICTWO: ALBATROS
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 464

Wyspa Lewis, najbardziej wysunięta na północ częścią archipelagu Hybrydów Zewnętrznych. Wiatr wieje tam przez cały rok, smagając twarze mieszkańców. W pewną sobotnią noc dwoje dzieciaków chcąc zakosztować zakazanego owocu, pieszczot i pocałunków udało się na plaże do opuszczonego hangaru. Ciemna noc i wypity alkohol który burzył ich krew, hangar, i już są ze sobą, ale wkoło na ziemi jest coś lepkiego, on zapala zapałkę... przerażenie i szok na ich twarzach. Z sufitu zwisają nagie zwłoki z których skóra odpada, a z rozciętego brzucha zwisają wnętrzności.

Do pomocy przy rozwikłaniu tego okrutnego morderstwa program komputerowy HOLMES przydziela Fina Macleoda, który po miesięcznej nieobecności w pracy do niej powraca. Przybity nie umie pozbierać się po osobistej tragedii - śmierci syna, musi podjąć decyzję, wraca do pracy w policji czy z niej rezygnuje. Powrót Fina na wyspę jest dla niego trudny, uciekł z niej siedemnaście lat temu, a teraz ma pomóc w rozwiązaniu zagadki morderstwa. W Edynburgu miało miejsce bardzo podobne zabójstwo, Fin ma sprawdzić czy są ze sobą powiązane. 

Zamordowany to miejscowy mężczyzna, Fin go zna, zadziorny i kłótliwy od małego, nie jeden chciałby mu się odpłacić za krzywdy których z jego strony doświadczył. Pobyt Fina na wyspie wywołuje wspomnienia, nie zawsze dobre - dlatego uciekł, odwiedza starych przyjaciół a jego śledztwo zatacza coraz większe kręgi aż zacieśnia się wokół mordercy. Całe morderstwo miało na celu jedno - ściągnąć Fina na wyspę, a rozwiązanie znajduje się we wspomnieniach. Czy Fin we wspomnieniach znajdzie motyw? Czy będzie umiał sprostać nowej rzeczywistości którą zastał na wyspie? Czy prastary zwyczaj - wyprawa na An Sgeir ma coś z tym wspólnego?

Gdy zaczęłam czytać książkę, początek wydawał mi się taki nie za bardzo wciągający. Główny bohater powraca po latach nieobecności na wyspę, powrót ten wywołuje u niego całą masę wspomnień, w pewnym momencie odniosłam wrażenie że tych wspomnień było więcej niż całego śledztwa, dopiero przed połową książki zrozumiałam jak ważne były właśnie te wspomnienia, to one były motorem całej książki. Opisy zwłok czy autopsji były bardzo obrazowe - jak dla mnie za bardzo, cała książka dość mroczna, momentami wręcz czułam ten smagający wiatr i widziałam ciężkie zachmurzone niebo. Książkę czyta się bardzo szybko, zakończenie świetne - choć od pewnego momentu przewidywalne. Powiedziałbym że to bardziej książka obyczajowo-psychologiczna z wątkiem kryminalnym, książka o mieszkańcach wyspy Lewis i ich życiu, pragnieniach, samotności, żyjącymi pod określonymi prawami. "Czarny dom" to pierwsza część trylogii Petera May - na pewno będę chciała przeczytać następne części.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Czytamy kryminały"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

Agata Christie - "Morderstwo to nic trudnego"

źródło

TYTUŁ: Morderstwo to nic trudnego
AUTOR: A. Christie
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 1998
STRON: 188

Luke Fitzwilliam były policjant po służbie dla kraju nad Zatoką Mayang, wraca do Anglii na stałe, posiada niewielki kapitał więc może się uważać za człowieka niezależnego materialnie. Podróżował expresowym pociągiem do Londynu, ale w wyniku niefortunnego zdarzenia dotarł do Londynu innym pociągiem. W tymże pociągu w przedziale do którego wsiadł spotkał sympatyczną straszą panią L. Pinkerton, która przypominała mu jego ciotkę. Podczas rozmowy okazało się że zmierza ona do Scotland Yardu donieść o popełnionych morderstwach, które ostatnio miały miejsce w jej miasteczku. Morderca jest przebiegły, nikt go nie podejrzewa, ale ona wie kto to jest, ma swoje przypuszczenia - następny ma być miejscowy doktor, co  ją bardzo martwi bo bardzo lubi poczciwego doktora Humbleby. Luke  poparł starszą panią w jej przekonaniach że powinna wszystko opowiedzieć detektywom. 

Jakże było jego zdziwienie kiedy nazajutrz przeczytał w gazecie o śmierci L. Pinkerton pod kołami samochodu, a następnego dnia przeczytała wiadomość o śmierci doktora Humbleby. Luke musiał wyjaśnić tę  sprawę, postanowił udać się do Wychwood-under-Ashe i wyjaśnić zaistniałe sytuacje. Pomaga mu w tym jego przyjaciel Jimmy który ma tam bliską kuzynkę. Lucke będzie musiał  wcielić się w pisarza by przeprowadzić śledztwo. Czy uda mu się odkryć prawdę? Czy to rzeczywiście morderstwa, czy może zbieg nieszczęśliwych przypadków? 

Kolejna pozycja Agaty Christie, czy do końca interesująca? - no nie wiem. Na pewno początek i zakończenie wciągające i interesujące, ale środek nie do końca ciekawy, dużo przemyśleń głównego bohatera, choć całość prowadzi do wykrycia sprawcy. Wiadomo nie wszystkie książki królowej kryminałów muszą być udane i ta pozycja uważam należy do tych słabszych. Oczywiście nie zniechęcam do lektury tej książki bo mimo małych mankamentów warto po nią sięgnąć, autorka tak prowadzi fabułę że odnosimy wrażenie że wiemy kto jest mordercą, ale nie-  nagle całość zmienia się i na jaw wychodzą nowe fakty, dzięki którym poznajemy prawdziwego mordercę.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Czytamy kryminały"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

Neil Gaiman - "Na szczęście mleko..."

źródło

TYTUŁ: Na szczęście mleko...
AUTOR: N. Gaiman
WYDAWNICTWO: Galeria Książki
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 162

Teraz wychodząc po mleko do sklepu, będę się dookoła dobrze rozglądała, czy aby gdzieś jakiś statek kosmiczny nie czyha za rogiem. Dlaczego? To nie wiecie co przytrafiło się pewnemu tacie gdy wyszedł po mleko do sklepu na rogu...

"- Nie ma mleka - wyjaśniłem.

- Nie ma mleka - zgodziła się ze mną siostra.

Patrzyłem, jak tato się nad tym zastanawia. Wyglądał, jakby chciał zaproponować,

 żebyśmy zjedli na śniadanie coś, co nie wymaga mleka - na przykład parówki.

 Ale potem zrobił minę, jakby sobie przypomniał, że bez mleka nie może się napić herbaty.

 Miał wyraz twarzy mówiący "brak herbaty".

- Biedne dzieci - powiedział - Pójdę do sklepu na rogu. Przyniosę mleko." [1]

Tata wyszedł, a dzieci siedziały nad miseczkami z płatkami i czekały na tatę i mleko. I czekały, i czekały, i czekały... A tata - odbył podróż w czasie i uratował ziemię, a może to jednak karton mleka? Jesteście ciekawi co się stało - idąc do domu wciągną go jasny promień na statek kosmiczny, tam kosmici chcieli aby tata dał im prawo do własności całej ziemi, a oni przemeblują ją po swojemu. Oczywiście tata nie chciał się zgodzić i uciekł wyjściem awaryjnym ze statku, ale jak się okazało wpuścił na statek kontinuum czasoprzestrzenne. Tam spotkał się z piratami, oraz odbył ze stegozaurem (profesor Steg), podróż w jego Latająco-Kulowym-Transporterze-Osobowym (czyt. balon), spotkał vumpiry, kucyki, oraz czarnowłosych ludzi z dżungli i ich Boga Wielkiego Sploda który jest mocno przywiązany do swojego oka no i oczywiście policję galaktyczną - dinozaury, które zaprowadziły porządek.  Tata miał ze sobą zawsze mleko a ono otworzyło mu nie jedne drzwi. Ale czy to mogło się wydarzyć naprawdę? Czy tata przyniesie mleko na śniadanie dzieciom? Czy dzieci uwierzą w jego opowieść?

No, ja na pewno idąc po mleko będę dobrze się rozglądać :)

Fascynująca opowieść dla dzieci, autor zamieścił w niej wszystko o czym marzą mali czytelnicy: podróże w czasie, dinozaury, kucyki, kosmici, wampiry, przygoda :) Całość napisana lekko i zabawnie, jednocześnie dostarczając młodemu czytelnikowi chwil napięcia i oczekiwania co będzie dalej. Plusem książki są duże litery dzięki czemu dzieciom na pewno czyta się lepiej, oraz fantastyczne rysunki które w pełni odzwierciedlają czytana historię, niestety obrazki są czarno-białe, mi osobiście to nie przeszkadzało, ale córka stwierdziła że wolałaby by były tak kolorowe jak okładka.  Wspaniała książka nie tylko dla dzieci :)

Moja ocena: 5/6

[1] Neil Gaiman "Na szczęście mleko..." Galeria Książki, 2013, str. 15

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Klucznik"

Agata Christie - "Niedziela na wsi"

źródło

TYTUŁ: Niedziela na wsi
AUTOR: A. Christie
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 2001
STRON: 192

Lady Lucy Angkatell (kobieta roztrzepana) wraz z mężem Henrym (stanowczy, były dyplomata) zaprosili rodzinę i przyjaciół na weekend do swojej posiadłości The Hollow, niedaleko Londynu. Zjawili się: Midge Hardcastle (sprzedaje w sklepie z sukniami), John Christow (znany i szanowany lekarz) wraz z żoną Gerdą (uległą i posłuszną  mężowi, bez swojego zdania), Henrietta Savernake (znana artystka-rzeźbiarka), David Angkatell (student Oxfordu, intelektualista, sympatyk lewicowców), Edward Angkatell (żyje z odziedziczonego majątku). Pani domu ma plan by razem spędzili ten czas na rozmowach, spacerach i grach towarzyskich, a na niedzielny obiad zaprosiła swojego sąsiada - specjalistę od morderstw - Herkulesa Poirota. Nieoczekiwanie w sobotni wieczór w towarzystwo wkrada się niespodziewany gość - sąsiadka Veronica Cray (znana aktorka) która przyszła pożyczyć zapałki, a w zebranym towarzystwie rozpoznaje swojego dawnego narzeczonego - doktora Christow, którą John odprowadził do domu i wrócił bardzo późno.

Przybyły na niedzielny obiad Herkules, wprowadzony przez lokaja nad basen gdzie przebywało towarzystwo zastał scenkę która wywołała w nim niesmak - zainscenizowane morderstwo? Nad basenem leżał mężczyzna (John) jego krew spływała do basenu, nad nim stała kobieta (Gerda - jego żona) z rewolwerem w ręku, wkoło basenu stała reszta towarzystwa przybyła nad niego z różnych części ogrodu. Po chwili jednak Herkules Poirot zauważył że to nie wyreżyserowana scenka, to prawdziwe morderstwo - mężczyzna umarł.  Czy to żona zabiła męża? Czy może jednak ktoś inny? Henrietta ? - zazdrosna kochanka. Edward? - nie mógł mieć Henrietty, bo ta kochała Johna. Veronica? - odrzucona przez dawną miłość. Lucy? - jest taka roztargniona. A może jednak ktoś oby?

Przybyły na miejsce inspektor Grange rozpoczyna śledztwo, choć odnosi wrażenie że wszyscy wiedzą kto jest zabójcą. Teraz on musi go odnaleźć, radą służy mu Herkules Poirot.

Znowu rewelacyjne spotkanie z Agatą Christe. Tym razem Herkules Poirot jest tylko gościem w książce, przychodzi na obiad, porozmawiał z uczestnikami morderstwa, ale to nie on prowadzi śledztwo. Cała historia dzieje się wokół uczestników spotkania, świetnie pokazane ich charaktery, motywy, autorka prowadzi nas do odkrycia sprawcy morderstwa - które jak zawsze jest zaskakujące. Misterna intryga i gra uczestników nie przeszkodzi Herkulesowi w poznaniu prawdy, ale czy prawda ujrzy światło dzienne? Świetny kryminał, trzymający w napięciu do ostatniej kartki, choć jego akcja nie jest dynamiczna wciąga nas w historię morderstwa. Jak wspomniałam Herkules Poirot jest w książce tylko gościem i jego fani mogą być zawiedzeni, jednak nawet jako gość dodaje uroku książce. Czy polecam? - jak najbardziej.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Czytamy kryminały"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

Agata Christie - "Tajemnica Sittaford"

źródło

TYTUŁ: Tajemnica Sittaford
AUTOR: A. Christie
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 1999
STRON: 256

Rezydencja Sittaford została zbudowana przez kapitana Trevelyana, bardzo zamożnego kapitana Marynarki Królewskiej. To tu w małej wiosce Sittaford postanowił spędzić swój czas na emeryturze w towarzystwie swojego przyjaciela majora Burnaby. By zwiększyć swoje dochody wybudował koło rezydencji sześć małych domków, które sprzedał ludziom pragnącym tak jak on odludnego miejsca. Pomimo wielkiej miłości kapitana do swojej rezydencji nie mógł oprzeć się pokusie zarobienia dodatkowych pieniędzy i to niemałych, wynajmując na okres zimowy swojej rezydencji pani Willet, która powróciła z Południowej Afryki i pragnęła razem z córką spędzić zimę na odludziu. Kapitan wynajął swój dom, a sam zamieszkał w niedalekim Exhampton wynajmując mały domek. 

Pani Willet wraz z córka zapraszały często gości na popołudniowe herbatki, tak było i tego wieczoru, kiedy śnieg tak sypnął iż odciął wioskę Sittaford od reszty świata, zaproszeni gości z okolicznych sześciu domków  - był wśród nich również major Burnaby, chcąc rozerwać się postanowili zrobić seans spirytystyczny. Przecież to tylko zabawa, ale jak się okazało nie zawsze - duch przywołany przekazał przez stolik że kapitan Trevelyan zostanie zamordowany, wszyscy uczestnicy seansu byli wstrząśnięci mimo że brali to za zabawę, nawet major Burnaby, który mimo śnieżycy niezwłocznie postanowił wyruszyć do Exhampton do kapitana. Po dotarciu na miejsce stwierdził że kapitan nie żyje, po oględzinach lekarza okazało się iż przypuszczalna godzina śmierci pokrywa się z seansem spirytystycznym.
Kto zabił kapitana i jaki miał powód? Spadkobiercy? Pani Willet z córką wynajęły domek na zimę na odludziu - dziwne. Komu zależało na śmierci kapitana?

Cóż mogę napisać, jak to w przypadku kryminałów Agaty Christie można rzec jedno - kawał dobrego kryminału w starym stylu. Mamy tu: morderstwo, grono podejrzanych, tropy, ciekawych bohaterów, wątek nadprzyrodzony, zaskakujące zakończenie - cóż więcej trzeba by spędzić mile wieczór.  Fanów pani Agaty nie trzeba namawiać do sięgnięcia po tę książkę, niezdecydowanym jak najbardziej polecam.  

Moja ocena: 5,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Trójka E-Pik" 

"Czytamy kryminały"

Agata Christie - "Noc i ciemność"

źródło

TYTUŁ: Noc i ciemność
AUTOR: A. Christie
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 1995
STRON: 216

On - Michael Rogers - Mike, młody, pochodzi z biednej rodziny, pragnący czerpać z życia same korzyści, chce się bawić, zmienia pracę jak rękawiczki - nie chce stałej pracy, dziewczyny - lubi, ale się do nich nie przywiązuje.

Ona - Fenella Guteman - Ellie, młoda, bardzo bogata (w wieku 21 lat odziedziczyła pokaźny majątek), tłamszona przez rodzinę, bez prawa szaleństwa, rozrywki, z oddaną przyjaciółką - guwernantką Gretą.

On i ona spotykają się pewnego dnia - przypadkiem. Ona stoi pod sosnami, on nadchodzi, patrzą na siebie i wiedzą coś ich ciągnie do siebie, a może to ten skrawek ziemi do sprzedania. Oboje przyjechali go zobaczyć - Cygańskie Gniazdo, przyciąga ich, choć to miejsce przeklęte. On i ona, potajemne spotkania, potajemny ślub, przecież on jest biedny, jak przyjmie go jej rodzina. Greta ułatwia im spotkania i ślub, choć Mike jej nie lubi twierdzi że owinęła sobie Ellie wokół palca. Ona w jego ramionach odnajduje spokój, wiją swoje gniazdko w Cygańskim Gnieździe. Są szczęśliwi choć jej rodzina krąży wokół nich jak sępy. Klątwa daje znać o sobie - Ellie spada z konia - umiera. Ale, ale ... czy to był na pewno wypadek? Co cała jej rodzina robiła w Anglii choć powinni być w Ameryce? Dlaczego Greta tak chętnie zajmuje się wszystkimi sprawami Ellie? Czy spotkanie Mike i Ellie było przypadkowe? Czy Mike i Greta na pewno się wcześniej nie znali?

Ponowne spotkanie z królową kryminału należy do bardzo udanych. Choć powiem że to trochę inna książka niż te które czytałam do tej pory. Gdy zaczynamy czytać i posuwamy się dalej mamy wrażenie że to zwykły romans biednego chłopaka i bogatej dziewczyny, zaborcza i nieufna jej rodzina, on pragnący jej dobra, wypadek który nieszczęśliwie ich rozdziela - takie love story, nic bardziej mylnego. Dopiero na końcu, dosłownie na kilku ostatnich kartkach poznajemy zamysł autorki, jak precyzyjnie stworzyła całą historię, jak każdy element ma znaczenie, jak trybiki w całej historii się zazębiają ... zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło. Gorąco polecam tę książkę, warto po nią sięgnąć - bo Agata Christie znów Was zaskoczy.

Moja ocena: 5/6

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Czytamy kryminały"

David Nicholls - "Jeden dzień"

źródło

TYTUŁ: Jeden dzień
AUTOR: D. Nicholls
WYDAWNICTWO: Świat Książki
DATA WYDANIA: 2011
STRON: 448

Na książkę można powiedzieć że polowałam już od dawna, przeszukiwałam biblioteczne półki, więc gdy ją ujrzałam rzuciłam się w jej stronę jak wygłodniałe zwierzę. Naczytałam się dużo samych pozytywnych opinii na temat tej książki, miałam wobec niej duże wymagania, pragnęłam poznać tych dwoje młodych ludzi i ich drogi życia. Czy książka spełniła moje oczekiwania ...

15 lipca 1988 roku, to data bardzo ważna dla dwojga młodych ludzi, kończą szkołę, mają w kieszeni dyplomy, cały świat stoi przed nimi otworem, ona i on - Emma i Dex. Spotykają się w tę jedną noc, tylko na tę jedną noc, rozmowa, plany na przyszłość, mają się nigdy nie spotkać, mają pójść swoimi drogami, jednak ... tak jednak coś ich do siebie ciągnie, tak różni - a znajdują wspólny język. 

Emma, zakompleksiona, wstydliwa, idealistka, w kieszeni dyplom z wyróżnieniem, bez porządnej pracy, pisze, wystawia sztuki, jeździ, przeprowadza się, szuka swojego miejsca - ląduje w knajpie jako barmanka.

Dex, przystojniak z bogatej rodziny, nie szuka pracy, jeździ, zwiedza, bawi się, szaleje, jednak i dla niego nadchodzi czas ustatkowania się - podejmuje pracę w mediach.

Tak dwoje różnych ludzi, a jednak ... szukają siebie, piszą, czy czuja coś do siebie? może boją się do tego przyznać?  Poznajemy życie tych dwojga ludzi, ich pragnienia, marzenia, tęsknoty, porażki, jesteśmy z nimi w chwilach radości jak i łez - przez 20 lat, a datą przewodnią jest 15 lipca każdego roku. Być może ta jedna noc zmieniła ich drogi życia. Poznajemy ich gorzko-słodkie życie, a czytając czasami sami zastanawiamy się nad swoim życiem.

Autor uraczył mnie książką z ogromnymi emocjami, były momenty  że chciałam krzyczeć do Emmy, dać jej kopa i nią potrząsnąć, zakończenie  kompletnie mnie zaskoczyło nie tego się spodziewała, nawet łezka mi się uroniła. Książka poruszająca wiele tematów trudnych, można powiedzieć że obyczajówka, a jednak coś w niej jest, coś co każe pomyśleć o swoim życiu. Książkę jak najbardziej polecam Wam do przeczytania, warto po nią sięgnąć.

Moja ocena: 5/6

Agata Christie - "Samotny Dom"

źródło

TYTUŁ: Samotny Dom

AUTOR: A. Christie

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

STRON: 200

DATA WYDANIA: 1997

Moje pierwsze spotkanie z panią Agatą Christie i Herkulesem Poirot miało miejsce jakieś dwadzieścia lat temu, gdy z nudów sięgnęłam po książkę z półki  "Dwanaście prac Herkulesa", wtedy autorka była mi nieznana a imię Herkules kojarzyło mi się tylko z herosem z mitologii rzymskiej. A tu proszę kryminał, a tytułowy Herkules to świetny detektyw, uwielbiam Herkulesa Poirota. Książki "Samotny dom" do tej pory nie czytałam, ciekawa jestem jak tym razem poradzi sobie słynny Herkules Poirot.

Herkules Poirot przeszedł na emeryturę i wraz ze swoim przyjacielem kapitanem Hastingsem przebywają w St. Loo na południu Anglii, gdzie relaksują się i prowadzą ciekawe dysputy. Jako że Herkules Poirot przeszedł na emeryturę, odmówił pomocy samemu ministrowi spraw wewnętrznych, czym bardzo zdumiał swojego poczciwego przyjaciela Hastingsa. 

Pewnego dnia gdy siedzieli na tarasie wychodzącym na ogród w hotelu Majestic, Poirot poderwał się z fotela i podbiegł do zbliżającej się młodej kobiety, ta kobieta to panna Nick Buckley, która mieszka w Samotnym Domu. Podczas wspólnego koktajlu Poirot i Hastings dowiadują się że panna Nick w ostatnim czasie trzykrotnie uniknęła śmierci, czego wiary tym wiadomościom nie dają jej przyjaciele twierdząc że panna Nick lubi zmyślać. A jaka jest prawda, tego chce dowiedzieć się Herkules Poirot, bo uważa że naprawdę ktoś czyha na życie panny Nick.  Poirot podejmuje śledztwo, myśli, przepytuje ludzi, wysuwa wnioski, szuka motywu i zamachowca, a z czasem mordercy ... ale ciiiii nie mogę Wam już nic zdradzić.

Świetny kryminał - bez krwawych opisów, trup nie ściele się gęsto, akcja miarowa i spokojna a jednocześnie wciągająca czytelnika, wywołująca niepokój i zainteresowanie. Czytając czuje się inne czasy, pań i dżentelmenów, smakujemy całą książkę i kiedy już wydaje się że wszystko wiadomo, nagle - zakończenie mnie kompletnie zaskoczyło.
Miłośnikom Agaty Christie nie ma co polecać książki, bo na pewno prędzej czy później po nią sięgną, a tym którzy chcą dopiero zapoznać się z autorką i słynnym Herkulesem Poirot jak najbardziej polecam.

Moja ocena: 6/6

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Trójka E-Pik" (kryminał pisany kobiecą ręką)

"Czytamy kryminały" (kryminał angielski)

Julie Highmore - "Uśpione sekrety"

źródło

TYTUŁ: Uśpione sekrety

AUTOR: J. Highmore

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

STRON: 384

DATA WYDANIA: 2013

Em spędza kilka upojnych godzin w ramionach kochanka, po czym odbiera dzieci ze szkoły i wraca do poukładanego, statecznego męża. Jej starszy brat kilka miesięcy temu stracił pracę i od tamtej pory nie bardzo wie, co ze sobą począć. Oboje muszą zrobić dobrą minę do złej gry i zjawić się na przyjęciu z okazji sześćdziesiątych urodzin matki.

Fran nie czuje się staro. O wiele bardziej niż upływ czasu martwi ją zachowanie męża, Duncana, który po przejściu na emeryturę popada w coraz większą depresję i miewa problemy z pamięcią: dlaczego wydaje mu się, że byli razem we Florencji? Kim jest Alexa? Gdy cała rodzina zbiera się w domu Fran i Duncana, jeden zdradzony sekret pociąga za sobą kolejne. Nikt nie spodziewał się, że urodzinowe przyjęcie przyniesie tak nieoczekiwane skutki. (opis książki - okładka książki)

Tajemnica to własnie to przyciągnęło mnie do tej książki, i mimo że na mojej półce leży stosik książek z biblioteki, nie mogłam sobie odmówić sięgnięcia po nią. Czy tajemnica okaże się wciągająca i godna uwagi ...

To szczególny dzień dla Fran, obchodzi swoje sześćdziesiąte urodziny, na przyjęciu zjawi się córka Em z rodziną i syn Ben. Ale wszystko od rana idzie nie tak, najchętniej Fran ten dzień po prostu by przespała, jednak nie - trzeba przygotować kolację. Zawsze był jej pomocny maż - Duncan, ale teraz po przejściu na emeryturę stał się drażliwy, zapominalski i śpi - dużo i wszędzie, jest zmęczony, Fran się zamartwia czy nie jest to spowodowane jakąś chorobą. Gdy wszyscy zjawiają się na kolację widać że coś jest nie tak: Ben wymyka się po kryjomu do pokoju, Em jest rozdrażniona - dlaczego? co się dzieje? ale to jeszcze nie koniec wieczoru. Em w chwili rozpaczy chce się zwierzyć ojcu, lecz to on wyjawia jej sekret skrywany przez lata, po czym próbuje się targnąć na własne życie. Czy poznanie tajemnicy Duncana zmieni życie rodziny? a może nie tylko Duncan skrywał jakąś tajemnicę?

Książka o zdradzie, miłości, wierności, tęsknocie, marzeniach, o niby takim zwyczajnym życiu, a jednak nie zwyczajnym. Autorka zaciekawiła mnie swoją opowieścią i pomimo wielu wątków, bardzo dobrze mi się ją czytało, historia jest tak przedstawiona że nie gubimy się w tych wątkach, poznajemy losy naszych bohaterów już od lat 70-tych do obecnych. Nie znajdziemy tu wartkiej akcji, nie, ale spotkamy bardzo ciekawych ludzi, których osobowości są bardzo dobrze nakreślone, do tego czarny humor ... zakończenie mnie zaskoczyło, tego się nie spodziewałam :)  Jak najbardziej zachęcam do jej przeczytania.

Moja ocena: 4,5/6

Martin Langfield - "Sekretna szkatuła"

źródło

TYTUŁ: Sekretna szkatuła
AUTOR: M. Langfield
WYDAWNICTWO: Sonia Draga
STRON: 507
DATA WYDANIA: 2007

Kiedy Robert Reckliss otrzymuje coś co wygląda na miedzianą szkatułkę, nie wie, że ten mały przedmiot zupełnie zmieni jego życie. Gdy ginie brat jego bliskiego przyjaciela, a nadawca przesyłki okazuje się ostatnią osobą widzianą przy ofierze, Robert wciąż próbuje racjonalnie podchodzić do całej sytuacji. Powoli jednak zaczyna rozumieć, że to, co się wokół dzieje, przekracza ludzki umysł - za sprawą tajnego stowarzyszenia uruchomiony został Ma'rifat, potężna broń, która jest w stanie zmieść z powierzchni ziemi całą cywilizację. Wybuch ma nastąpić za siedem dni. Zapobiec może mu tylko siedem kluczy, które można zdobyć po przejściu siedmiu ciężkich prób. W wypełnieniu misji pomaga Robertowi Terri - tajemnicze i ponętne medium - ale inne potężne siły za wszelką cenę starają się uniemożliwić wykonanie zadania. "Sekretna szkatuła" to wyjątkowy thriller, zwłaszcza dla wielbicieli łamigłówek. (źródło opisu - okładka książki)

Thriller, zagadki, ratowanie świata, tajne stowarzyszenie, czas który goni ... jednym słowem zapowiada się ciekawa przygoda ... przynajmniej tak zapewnia nas opis na okładce książki  ... a jak udała się ta moja przygoda ...

Roberta Recklissa poznajemy na studiach, gdy na zaproszenie przyjaciela uczestniczył w pewnej grze, dziwne spotkanie, wskazówki, szukanie tropu, to wszystko dało początek założeniu Towarzystwa Jednorożca Uniwersytetu Cambridge ... ten wieczór połączył też w specyficzny sposób Roberta, Adama i Katherine ... Robert uratował z pożaru Adama  i Katherine, ale to nie był zwykły pożar. Przez następne lata od czasu do czasu Adam zapraszał przyjaciół na takie gry ... Katherina została żoną Roberta ... i wszystko toczyło się spokojnie do dnia kiedy to Robert otrzymał dziwne pudełeczko od Adama ...  jego życie zaczęło się toczyć z zawrotna szybkością, zginął brat przyjaciela, Adam nieuchwytny ... Robert zostaje wciągnięty w grę o życie tysięcy ludzi, żeby pomóc ludziom i uwolnić Adama musi przy pomocy Terri i Stróża odnaleźć siedem kluczy i przejść siedem prób, musi działać szybko, nie dać się złu, które na niego czyha i chce odebrać mu klucze ... Czy Robertowi uda się? ... Czy wszyscy są tymi za kogo się podają? ... Jakie tajemnice skrywa Katherina? ... Co z Adamem? ... Co z Robertem?

Moja przygoda okazała się zupełnym niewypałem, notka na książce obiecywała zupełnie co innego niż zawierała książka ... przygoda i łamigłówki - nie  w tej książce, facet biegający po Manhattanie z Quad-em, na który przychodzą mu wskazówki, gdzie ma szukać kluczy, a on hyc w uliczkę tu patrzy widzi to, tam co innego już kojarzy fakty, już wie, jest znalazł  ... przechodzi próbę i czeka na dalsze wskazówki, a w tym czasie dokonują się przemiany w nim, walka dobra ze złem ... ciemność i jasność ... do tego strasznie ciężko mi się czytało, zbyt wiele różnych nazw i opisów, o ile początek był wciągający i ciekawy, to z czasem robiło się nudno i nieciekawie. 

Moja ocena: 2/6

Sheila May Bird - "Szpital dla zwierząt czarodziejki doktor Imeldy"

TYTUŁ: Szpital dla zwierząt czarodziejki doktor Imeldy
AUTOR: Sheila May Bird
WYDAWNICTWO: Book House
STRON: 48
DATA WYDANIA: 2008

Czarodziejka Imelda jest lekarzem od zwierzątek, czyli weterynarzem. Pomaga zwierzątkom w lesie i tym małym i tym dużym. Pewnego razu dostaje zaproszenie na bal czarodziejów, marzy jak to będzie cudownie na tym balu. Przygotowuje się, przymierza sukienki, buciki, kapelusze. W dniu balu pięknie przygotowana wylatuje na swojej miotle na bal, ale po drodze pomaga zwierzątkom w potrzebie, to musi zmniejszyć się, to zmierzyć się z konarami drzewa, a ty samym gubi swoją różdżkę Gdy dociera na bal, nie zostaje wpuszczona bo wygląda bardzo nieładnie, potargane włosy, brak bucika, podarta sukienka ... czarodziejka Imelda jest bardzo smutna, lecz na pomoc przychodzą jej zwierzęta którym pomogła gdy leciała na bal. Czy Imelda zatańczy na balu? ... tak, dowiecie się tego jak przeczytacie bajkę :)

Świetna książeczka z serii "Już czytam", z dużymi literkami, co pozwala dzieciom dopiero zaczynającym przygodę z czytaniem samym dać sobie rade z przeczytaniem książeczki, do tego bardzo fajne, kolorowe obrazki, a sama fabuła to ciekawa, wesoła historyjka. Na końcu książeczki "Wskazówki dla Początkujących Małych Czytelników". Na pewno spodoba się i małym i ... dużym czytelnikom :)

Natalie Welsh - "Skazana na piekło"

źródło

TYTUŁ: Skazana na piekło

AUTOR: N. Welsh

WYDAWNICTWO: hachette Polska

STRON: 274

DATA WYDANIA: 2010  

"Została pani skazana na dziesięć lat więzienia za próbę przemytu pięciu kilogramów kokainy. - Wpadłam w dygot. To działo się naprawdę i żadne cofnięcie czasu nie wchodziło w grę. Czekało mnie dziesięć lat w piekle"

Emocjonująca opowieść o tym, jak jeden nierozważny krok może zniszczyć życie. W 2001 roku Natalie Welsh zabrała swoją czteroletnią córkę Nikitę na wspaniałe wakacje do Wenezueli. Nie była to jednak zwykła podróż, ponieważ w drodze powrotnej Natalie zamierzała przewieźć kokainę, a dzięki zarobionym w ten sposób pieniądzom odmienić swoje smutne życie. Plan się nie powiódł. (źródło opisu - okładka książki)

Bardzo rzadko sięgam po tego typu literaturę ... dlaczego? ... sama nie wiem, może dlatego że czytanie o czyimś nieszczęściu, chorobach, okrutnościach jakie przeżyli, i mam świadomość tego że to nie fikcja literacka tylko prawdziwe życie, napawa mnie przygnębieniem i przerażeniem. Tym razem zdecydowałam się na taką lekturę pod wpływem wyzwania "Trójka E-Pik" - książka, której wątek oparty jest na autentycznych wydarzeniach, co prawda miałam inną książkę w planach, po którą chciałam już sięgnąć jakiś czas temu, ale niestety nie wyczaiłam jej w bibliotece, wtedy zauważyłam cykl książek "pisane przez życie", mój wybór padł na "Skazana na piekło", czy był to dobry wybór ...

Natalie to dwudziestojednoletnia niebieskooka dziewczyna, mająca przed sobą całe życie, jedne nierozważne decyzje jej młodzieńczego życia pociągają ją coraz bardziej na dno. Dom dziecka, zakochanie się w starszym mężczyźnie, porzucenie szkoły, oddalenie się od rodziny, wszystko to zaowocowało że Natalie nonszalancko podchodziła do życia, byle żyć chwilą, zaczęła brać crack i to coraz bardziej ciągnęło ją na dno. Nie zmieniło tego nawet przyjście na świat jej córki - Nikity, chciała córce przychylić nieba i być dla niej dobra matką, jednak miała coraz większą chęć na zabawę i narkotyki. To doprowadziło ją do ludzi, dla których zaczęła na początku przemycać towar z Holandii, a potem wielki wypad do Wenezueli za który może zarobić mnóstwo kasy, razem z czteroletnią córką dwutygodniowe wakacje w zamian za przewiezienie kokainy. Podczas powrotu zostaje zatrzymana na lotnisku, a jej rzeczy przeszukane ... zaczyna się jej koszmar. Dziesięć lat w Wenezuelskim więzieniu, gdzie musi stoczyć walkę o siebie, nie poddać się, stawić czoła przeciwnościom i być silną, bo te więzienia to nie zabawa, tam toczy się prawdziwa walka o życie. Czy Natalie podoła trudnościom? ... Czy się nie podda? ... Miłość? ... Walka.

To był dobry wybór ... atutem książki jest to że napisana jest w bardzo dostępny sposób, czyta się lekko, nie ma trudności językowych, a to ważne ... książka porusza bardzo ważny temat, narkotyki, może trafi w ręce kogoś, kto ją przeczyta i się zastanowi czy warto po nie sięgać, przemycać.
Brawo dla autorki że napisała o swoim życiu, że chciała przekazać innym swoją historię, że chce ostrzec innych przed zgubnym sięganiem po narkotyki. Książka warta przeczytania - polecam.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Trójka E-Pik

C.S. Lewis - "Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa"

źródło

TYTUŁ: Lew, czarownica i stara szafa.
SERIA: Opowieści z Narnii. Tom I
AUTOR: C.S. Lewis
WYDAWNICTWO: Media Rodzina
STRON: 184
DATA WYDANIA: 2005

Opowieści z Narnii to moja ulubiona seria książkowa z dzieciństwa. Opowiem Wam pewną historię, już ją kiedyś opowiadałam , ale co tam :)

Jak miałam jakieś 10 lat i leżałam chora w domu, tato z biblioteki przyniósł mi do przeczytania książkę "Lew, czarownica i stara szafa" i od razu stałam się wielką fanką Narnii, a chciałabym zauważyć że to było bardzo, bardzo dawno temu :) - no dobra to było gdzieś w połowie lat 80-tych i chyba nawet nikt nie myślał o ekranizacji Narnii ...... a potem tata wziął mnie do księgarni i kupiłam sobie następne części i systematycznie pilnowałam w księgarni kiedy wyjdą kolejne żeby je kupić za skrzętnie oszczędzane pieniążki ..... cała sera była moim oczkiem w głowie. Do momentu aż pożyczyłam koleżance całą serii zachwalając ją jaka jest super, po wielu przypomnieniach wrócił do mnie tylko "Koń i jego chłopiec", książka stoi teraz na półce mojej bratanicy. A ja na wiele lat zraziłam się do pożyczania książek.

Ale koniec z tymi wspomnieniami ... z przyjemnością przeczytałam powtórnie pierwszą część z serii o Narnii :)

Kadr z filmu "Lew, czarownica i stara
szafa" (źródło)

Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja to czwórka rodzeństwa, rodzice wysłali ich z Londynu na wieś do starego Profesora, który mieszkał w starym, dziwnym domu, aby tam spokojnie przeczekali wojnę. Rodzeństwa chcąc zabić swój czas nie tylko zabawą na polu, oglądali i przechadzali się po starym domu, zaglądali do wszystkich jego pokoi i zakamarków, w jednym z pokoi stała tylko szafa, stara, skrzypiąca. Nic ciekawego ... poszli dalej, ale nie Łucja, ona była ciekawa co jest w szafie, weszła do niej ... a tam były futra, miękkie, wtuliła się w nie posuwając się w gąb szafy, aż poczuła coś miękkiego, zimnego, mokrego ... co to może być w szafie ... to śnieg ... w szafie? ... a tam jarzy się światełkiem latarnia, Łucja stała zdumiona aż spotkała fauna pana Tumnusa,

Kadr z filmu "Lew, czarownica
i stara szafa" (źródło)

który zaprosił ja na pyszny podwieczorek, opowiedział o tej dziwnej krainie w której się znalazła ... o Narnii i o Białej Czarownicy, która rządzi Narnią, a potem odprowadził Łucję do latarni by mogła bezpiecznie wrócić do domu. Gdy Łucja opowiedział rodzeństwu gdzie była i co robiła oczywiście jej nie uwierzyli. Pewnego dnia gdy bawili się w chowanego, Edmund zauważył, że Łucja znowu idzie w stronę szafy, poszedł za nią i wszedł do niej, a tam ... śnieg ... Edmund spotkał Białą Czarownicę, która upiła go magicznym płynem i nakarmiła mrzonkami o królestwie, w zamian za przyprowadzenie rodzeństwa wprost w jej ręce. Oczywiście Edmund przed rodzeństwem wyparł się że był w Narnii. Nie rozmawiano więcej na ten temat. Podczas zwiedzania przez grupę turystów starego domu profesora, dzieci miały się nie pokazywać, słysząc zbliżające się kroki i głosy wycieczki, schowali się w szafie ... tak, tak ... w tej szafie ... i trafili do Narnii. Stali całą czwórką przy latarni rozglądając się dookoła ... Co ich tam spotka? ... Będą musieli zmierzyć się z Białą Czarownica i pomóc mieszkańcom Narnii ... poznają Aslana oraz inne cudowne istoty ją zamieszkującą ... wypełnia się przepowiednia.

Cudowna historia, pobudzająca wyobraźnię, cieszę się że trafiła do kanonu lektur szkolnych. Kto przeczytał pierwszą część na pewno sięgnie po następne książki z serii o Narnii.

W 2005 roku Andrew Adamson wyreżyserował pierwszą część z serii o Narnii, "Lew, czarownica i stara szafa", obejrzałam go jak najszybciej i ... podobała mi się , mimo że jako dziecko miałam inne wyobrażenie Narnii, wersja kinowa jak najbardziej przypadła mi do gustu.
Jako ciekawostkę powiem Wam że, część zdjęć do filmu była kręcona w Polsce, nad Jeziorem Siemianowskim, scena w której to dzieci z bobrami przeprawiają się przez rzekę do Kamiennego Stołu, by zdążyć przed Białą Czarownicą.

Kadr z filmu "Lew, czarownica i stara szafa" (źródło)

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

i wyzwania "Trójka E-Pik"

Herbert George Wells - "Wehikuł czasu"

źródło

TYTUŁ: Wehikuł czasu
AUTOR: Herbert George Wells
WYDAWNICTWO: ISKRY
STRON: 80
DATA WYDANIA: 1986

Plakat z filmu "Wehikuł czasu"
z 1960 r. (źródło)

Książka na mojej półce zagościła jakieś 22 lata temu, tak, tak to kawał czasu, a stało się to za sprawą filmu "Wehikuł czasu" George'a Pal'a z 1960 roku, z Rodem Taylorem w roli głównej. Film oglądałam w telewizji i zawładną moją wyobraźnią, podróże w czasie ... okazało się że film był na podstawie książki Herberta George Wellsa "Wehikuł czasu", zakupiłam książkę i przeczytałam ją - podobała mi się. Film mimo że na postawie książki nieznacznie odbiegał od fabuły książki, w filmie mamy wspomnienie dwóch wojen światowych i  wizje wojny atomowej. Gdy w 2002 roku usłyszałam, o powtórnej ekranizacji książki bardzo się ucieszyłam, stwierdziłam że muszę go obejrzeć. Dokładniej okazało się że jest to remake filmu z 1960 roku, a cała fabuła filmu odbiega zarówno od książki jak i od wcześniejszego filmu. Film z 2002 roku reżyserował Simon Wells (Herbert George Wells jest jego pradziadkiem), a główną rolę grał Guy Pearce. Mimo wspaniałej charakteryzacji (nominacja do Oscara za charakteryzację) i efekty specjalne, to jednak bardziej podobał mi się film z 1960 roku, zrobił wtedy na mnie ogromne wrażenie i do tej pory go bardzo dobrze wspominam.
Ale, ale wracajmy do książki ...

Podróżnik w czasie, to naukowiec który na proszonej kolacji dla swoich znajomych opowiada im o podróży w czasie, czy to jest możliwe?, oczywiście goście nie wierzą w takie rzeczy i biorą zademonstrowaną przez naszego podróżnika znikającą mała machnę za jego nowy żart. On jednak zaprasza ich ponownie na kolację, razem z innymi gośćmi po przybyciu stwierdzają że nie ma gospodarza, lecz on zostawił im list i poprosił o zaczęcie kolacji bez niego ... lecz gdzie jest Podróżnik w czasie? On wsiadł na swoją machinę i wyruszył w podróż w czasie. Najpierw powoli, ostrożnie ruszył dźwignia, potem z zapałem pchnął dźwignię i patrzył jak świat wokół niego zmienia się, gdy niepokój zaczął wkradać się w jego głowę zatrzymał maszynę ... licznik wskazywał rok 802701. Co też go spotka w tym tak odległym roku? ... wyrusza by obejrzeć okolicę, spotyka ludzi, pięknych, delikatnych, swoim wyglądem przypominających porcelanowe laleczki, ludzie ci żyją beztrosko, jedzą owoce rosnące na drzewach, nie pracują, ich czas płynie na zabawie, według Podróżnika w czasie mają rozum małego dziecka - ci radosne, nieświadomi dobra i zła ludzie to Elojowie. A gdzie w przyszłości cała zaawansowana technika, co się stało? Gdy odkrywa że jego wehikuł zaginął, zaczyna czuć że to wszystko nie jest takie na jakie wygląda. Odkrywa że żyją tam jeszcze istoty poruszające się tylko nocą i żyjące pod ziemią, to krwiożercze bestie - Morlokowie. Podróżnik w czasie by odzyskać swoją machinę musi stoczyć z nimi walkę ... wyrusza dalej, by wpatrywać się w zmierz Ziemi. Czy powróci do swoich czasów? ... czy opowie co przeżył? ... a może ruszy dalej w podróż w czasie?

"Wehikuł czasu" to klasyka powieści fantastycznej. Mimo że książka ma inną formię narracji i język to czyta się ją bardzo dobrze. Fabuła bardzo wciąga i jest ciekawa, autor przedstawia nam wizję przyszłości, a zważywszy że napisał ją w 1895 roku, a my dzisiaj czytamy wiele podobnych książek przedstawiających nam przyszłość, to napisał to bardzo obrazowo i przekonywająco. Zakończenie książki ma nam uzmysłowić że ludzkość skazana jest na zagładę. To obowiązkowa lektura dla fanów literatury fantastycznej ... nie, nie ... to obowiązkowa lektura dla każdego.

Jeśli poczujecie niedosyt i ciekawość co stało się z Podróżnikiem w czasie, możecie przeczytać powieść "Statki czasu" Stephena Baxtera wydaną w 1995 roku, która jest autoryzowaną przez Wells Estate kontynuacją książki "Wehikuł czasu" i opowiada dalsze losy Podróżnika w czasie.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań "Z półki" i "Trójka E-Pik"

Alan Alexander Milne - "Kubuś Puchatek"

źródło

TYTUŁ: Kubuś Puchatek
AUTOR: A. A.Milne
WYDAWNICTWO: Książka i Wiedza
STRON: 136
DATA WYDANIA: 1989

Kto go nie zna? ... No kto? ... chyba wszyscy go znają, tego małego Misia, Misia o bardzo małym rozumku :) ... Kubusia Puchatka. Tak, tak znają go i kochają, i maluchy i dorośli. Bo jak tu nie kochać tego Misia.

Książeczka zabiera nas do wspaniałej krainy - lasu, gdzie mieszkają Kubuś Puchatek, Prosiaczek, Królik, Kłapouchy, Mądra Sowa, Kangurzyca z Maleństwem i Krzyś. Krzyś to przemiły mały chłopiec, który kocha swoje pluszaki i zawsze chętnie im pomaga i się z nimi bawi. A jakie maja przygody ... ooo ... raz Kubuś udaje chmurkę by wyjeść miodek pszczołom, innym razem Kubuś i prosiaczek tropią zwierzynę, albo jeszcze innym razem chcą złapać słonia, lub Krzyś zabiera ich na Przyprawę na Biegun Północny, powódź - która zalewa wszystko, zamiana Prosiaczka z Maleństwem :) O tak, tak mają wspaniałe przygody i są wspaniałymi przyjaciółmi, którzy zawsze mogą na siebie liczyć.

źródło

Te wszystkie wspaniałe przygody możecie przeczytać w tej książeczce.  Powiem Wam że czytając tę książeczkę miałam przed oczami wspaniały Stumilowa Las i wszystkie postacie w nim mieszkające takie jak oglądamy w pięknych, kolorowych bajkach Disneya. Zapadł mi w pamięci Kubuś - mały żółty miś, w czerwonym za małym kubraczku. Przygody Kubusia doczekały się wielu ekranizacji i wydań bajkowych, obecnie prawa wydawnicze na całym świecie o przygodach Kubusia Puchatka posiada The Walt Disney Company. W Polsce tłumaczenie Ireny Tuwim podlega ochronie prawno-autorskiej jako odrębny utwór. Oczywiście że warto czytać wszystkie inne wymyślone bajki z Kubusiem Puchatkiem,  ale przeczytanie pierwowzoru jest najważniejsze, bo to tu nakreślają nam się postacie i ich charaktery.

A wiecie skąd pochodzi imię Kubuś Puchatek? ... Pewnie tak, ale przypomnę Wam .

Krzyś i miś (źródło)

Imię Kubuś Puchatek pochodzi od imienia zabawki Christophera Robina Milne'a , syna pisarza. A Krzyś misia nazwał tak na cześć niedźwiedzicy Winnipeg, która była żywą maskotką wojska z Korpusu Weterynaryjnego z Kanady. Porucznik  Ian Gary kupił go w miasteczku White River w Ontario za 27 dolarów. W październiku 1914 roku niedźwiedzica została przetransportowana do Londynu, gdzie została umieszczona w ogrodzie zoologicznym. W tymże ogrodzie Krzyś po raz pierwszy zobaczył niedźwiedzicę. W londyńskim zoo znajduje się pomnik naturalnej wielkości niedźwiedzicy  Winnipeg, w którego to odsłonięciu uczestniczył juz 61-letni  Christopher (Krzyś). 

Kubuś Puchatek i jego przyjaciele będą nas jeszcze bawić wiele lat ... nas, nasze dzieci i wnuki. Stał się kultową postacią nie tylko dla dzieci :) i ma zapewnione swoje miejsce w historii. 18 stycznia obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Kubusia Puchatka, w rocznicę urodzin Alana Alexandera Milne'a.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

  Książkę przeczytałam również w ramach wyzwań - "Z półki" i Trójka E-Pik