Anna Herbich - "Dziewczyny z Syberii"

źródło

TYTUŁ: Dziewczyny z Syberii
AUTOR: A. Herbich
WYDAWNICTWO: ZNAK
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 306

Wojna, okupacja, z jednej strony Niemcy z drugiej bolszewicy, nie wiadomo co gorsze. Ludzie z dnia na dzień tracą wszystko, muszą walczyć o swój byt, domy, majątki, o swoją godność, szukać bliskich lub ich ukrywać, uciekać, walczyć o każdy dzień, by przetrwać, by przeżyć.

"Dziewczyny z Syberii" to historie dziesięciu kobiet które przeżyły koszmar łagrów, zesłania na Syberię, ciężkiej pracy ponad ich siły, głód, robactwo, śmierć. Dziesięć kobiet które w dniu wybuchu II wojny światowej były dziećmi, lub młodymi dziewczętami dopiero wchodzącymi w życie dorosłe, jeden dzień zmienił tak wile - musiały szybko dorosnąć i walczyć o życie, musiały zmienić swoje priorytety życiowe. Wychowywane w duchu patriotycznym, harcerki, w domach stawiano na wartości rodzinne, gdy pewnego dnia kolby karabinów załomotały w drzwi ich domów, były gotowe znieść to co los dla nich przygotował, a jedynym ich przewinieniem było to że były Polkami i nie wstydziły się swojej polskości. Pochodziły z rodzin majętnych, inteligenckich, działały w podziemiu - znalazły się na listach do wywózki, skazane na wieloletnie łagry. Wywiezione walczyły o każdy dzień, musiały przetrwać, odnaleźć bliskich, wrócić do domu - do wolnej Polski, jednak nie odnalazły po powrocie takiej Ojczyzny jaką opuszczały, która wolność odzyskała dopiero w 1989 roku. Odebrano im ich najlepsze lata, chciano zabić, torturowano, katowano, zabijano bliskich - tego nie da się zapomnieć. Po powrocie ich losy potoczyły się różnie, jedne wstąpiły do wojska, inne wyjechały poza granice Polski, szukały swoich bliskich, kochały, marzyły - czy udało im się odzyskać utracone lata?

"Na zesłaniu widziałam wiele kobiet, które każdego dnia z zaciśniętymi zębami toczyły walkę o przetrwanie. 

Swoje, swoich dzieci, mężów, rodziców. Wiele z nich tę walkę wygrało. Nie było takich przeciwności i przeszkód, 

których nie mogły pokonać. Nic, ale to nic nie było w stanie nas złamać." [1]

Dziesięć kobiet opowiedziało autorce swoje historie - dzieciństwo, wojna, łagry, powrót, życie po powrocie, opowiedziały jak chciano je zabić i zniszczyć, ale one walczyły, nie poddały się, silne - przetrwały. Książka wspaniała, wciągająca, przedstawiająca nam kawałek naszej historii, o której nie powinniśmy zapomnieć i właśnie takie książki powinny być obowiązkową lekturą w szkole. Dodatkowym atutem książki są zdjęcia, dzięki którym bardziej wczuwamy się w czytane historie, oraz poznajemy twarze naszych bohaterek oraz ich rodzin i przyjaciół.
Do tej pory z serii Prawdziwe Historie udało mi się przeczytać "Dziewczyny wojenne" (kilka słów o książce TUTAJ), i na pewno będę chciał przeczytać inne, to lektury dla których warto poświęcić swój czas - polecam.

Moja ocena: 6/6

[1] Anna Herbich "Dziewczyny z Syberii" wyd. ZNAK, 2015, str. 294

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Betty J. Eadie - "Po schodach do nieba"

źródło

TYTUŁ: Po schodach do nieba
AUTOR: B. J. Eadie
WYDAWNICTWO: ZNAK litera nova
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 224

18 listopada 1973 roku, Betty J. Eadie zgłasza się do szpitala na histerektomię częściową. Podjęli tę decyzję wspólnie z mężem, Betty ma trzydzieści jeden lat i jest matką sześciorga dzieci (urodziła siedmioro - jedno zmarło w trzecim miesiącu życia) - jej organizm jest nadwyrężony, podupada na zdrowiu i za radą swojego lekarza postanawia poddać się tej operacji. Wieczorem, dzień przed operacja dopada ją zwątpienie i wątpliwości, boi się, zaczyna wspominać narodziny dzieci i swoje życie, telefon do domu pomaga na chwilę zapomnieć. Operacja przebiega bez komplikacji, Betty jest w sali pooperacyjnej, wszystko wydaje się być w porządku. Ale czy na pewno? Betty zaczyna się dziwnie czuć, słabnie z minuty na minutę, nie może zadzwonić po pomoc, zapada się, gdy nagle zauważa że lata. Jest lekka, jest wolna i widzi swoje ciało na łóżku, jest martwa, i nikt o tym nie wie, nikt jej nie pomoże? Obok niej zjawia się trzech mężczyzn, są już wiekowi, bije od nich blask i spokój, znają ją i są z nią, są jej Aniołami Stróżami. Zabierają ją w ciemność, głęboka czerń, w której Betty nie czuje strachu, podąża ze swoimi Aniołami do tunelu, do światła. 

"Powiedzieli, że umarłam przedwcześnie. W jakiś sposób napełnili mnie spokojem i powiedzieli, żebym się nie martwiła, że wszystko będzie dobrze. Kiedy to uczucie do mnie dotarło, wyczułam ich głęboką miłość i troskę" [1]

"Po schodach do nieba" to książka w której Betty przedstawia nam swoją śmierć, swoją drogę tunelem do światła, gdzie spotkała Jego - Zbawiciela, i poczuła Jego bezwarunkową miłość, ogarniającą ją radość gdy ją przytulił, była w domu. Bo miłość jest najważniejsza, bez niej dusimy się, nikniemy i usychamy. Każdy nasz gest może okazać się bardzo ważny, każdy może nieść ze sobą miłość: uśmiech, pogawędka, drobna pomoc itp. , wszystkie są bardzo dla nas ważne, pomagają nam wzrastać duchowo. Musimy wyzbyć się naszych słabości, pozbyć złości, zazdrości, przestać nienawidzić - one nas niszczą, niszczą naszą duszę.  Betty zostaje oprowadzona po świecie pełnym światła, miłości, przyjaźni, dobroci, poznaje inne dusze znajdujące się w niebie, Anioły, zostaje przekazana jej ogromna wiedza, poznaje odpowiedzi na wszystkie zadawane pytania. Czuje się tam szczęśliwa, ale wie że jej śmierć była przedwczesna, musi wrócić, mimo że nie chce, ale ma misję. Dowiedziała się że każdy z nas ma na ziemi misję do spełnienia, która ma doskonalić naszą duszę, a gdy przyjdzie na nas czas i powrócimy tam do Boga będziemy doskonalsi.

"(...) początkiem każdego rodzaju tworzenia jest myśl, miałam również świadomość, że grzech, poczucie winy, rozpacz, nadzieja i miłość powstają w nas. Źródło uzdrowienia jest w naszym wnętrzu. Źródło cierpienia jest w naszym wnętrzu. Możemy stworzyć własną spiralę rozpaczy albo możemy stworzyć trampolinę szczęścia i poczucia spełnienia. Nasze myśli mają potężną moc." [2]

Betty podzieliła się z nami swoją historią, swoimi przeżyciami by uzmysłowić nam że śmierć to nie koniec, ale początek naszej drogi. Bóg czeka na nas, a każda nasza modlitwa jest wysłuchana. Ciepła, dająca nadzieję i siłę, wzruszająca i napełniająca nas lekkością, i przedstawiająca wiele spraw w nowym świetle.
Tak, jest wiele książek o podobnej tematyce i na pewno nie raz czytaliście, więc czym różni się ta książka od innych? Tym że autorka nie jest żadnym naukowcem, lekarzem, badaczem, nawet nie jest wysoko wykształconą, jest zwykłą kobietą, matką sześciorga dzieci, Indianką, doświadczyła śmierci klinicznej i spotkała się z Bogiem i chciała nam tak po prosty, lekkim językiem opowiedzieć swoją historię. Jak tam jest w Niebie i co nas czeka, do tego przekazuje nam jakimi wartościami powinniśmy się kierować.
Myślę że jest to książka dla wszystkich, i tych którzy interesują się taką tematyka i dla tych co podchodzą do tematu sceptycznie, interesująca i prosta, śmierć kliniczna, Niebo, Bóg i nasze życie - tu i tam. 

[1] Betty J. Eadie "Po schodach do nieba" wyd. ZNAK litera nova, 2015, str. 63
[2] tamże str. 110-111

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Justynie z Wydawnictwa ZNAK litera nova

Łukasz Modelski - "Dziewczyny wojenne"

źródło

TYTUŁ: Dziewczyny wojenne
AUTOR: Ł. Modelski
WYDAWNICTWO: ZNAK
DATA WYDANIA: 2011
STRON: 338

Książki o tematyce wojennej nie specjalnie mnie pociągają , czytam od czasu do czasu, i na te co trafiłam okazały się bardzo dobrymi lekturami, ale nie pasjonuję się tematyką wojenną. Oczywiście mam w planach przeczytaniu kilku książek z wojną w tle, ale zawsze odkładam to na kiedy indziej, tym razem w moje ręce w bibliotece wpadła książka "Dziewczyny wojenne" na którą miałam ochotę od jakiegoś czasu, ale tym razem skłoniło mnie do sięgnięcia po tę książkę wyzwanie - czerwcowa Trójka E-Pik, w której to pojawiła się kategoria "z wojną w tle". 

Książka Łukasza Modelskiego "Dziewczyny wojenne" to wspomnienia wojenne jedenastu kobiet. Kobiet bardzo różnych, w różnym wieku - jedne w czasie wybuchu wojny były jeszcze dziećmi, inne nastolatkami, inne zaczynały dorosłe życie, miały swoje marzenia i plany, wojna spowodowała że bardzo szybko stały się dorosłymi kobietami. Pochodziły  z różnych rejonów Polski, z miasta, ze wsi, bardziej wykształconych lub mniej, poznajemy wojnę ich oczami, to tam w swoich miejscowościach wchodziły i działały w konspiracji nie raz narażając własne życie. Aresztowane przez Niemców lub Sowietów, torturowane, osadzane w więzieniach, wywożone w głąb dalekiej Rosji - na roboty, głodne, walczące o kawałek chleba, pomagające Żydom, przeprowadzające ludzi przez granicę, pilotujące samoloty, sanitariuszki. Kobiety które dla dobra ojczyzny były w stanie poświęcić życie, ale jednocześnie były to kobiety które miały marzenia, kochały, przytulały dzieci pragnąc żyć by ich nie osierocić, chciały być w tych trudnych czasach po prostu kobietami.

Również po wojnie prześladowane za swoją działalność, nadal działały w konspiracji, przenikały do komórek UB, pomagały.

Jak się okazuje wojna to nie tylko męska sprawa, kobiety również potrafią w niej brać udział, działać i pomagać. Bardzo wciągające wspomnienia, te wspaniałe kobiety zabierają nas w czasy wojny i pokazują swoje życie, czytamy również o czasach powojennych. Dużym plusem jest na koniec każdego rozdziału informacja co dzieje lub działo się z główną bohaterką jej bliskimi i znajomymi po wojnie. Autor bardzo prostym językiem przedstawia nam historie tych jedenastu kobiet, a w dwunastym rozdziale wspomina jeszcze inne kobiety i ich walkę. Książka zawiera również zdjęcia, dzięki którym poznajemy twarze naszych bohaterek, a czytając ich wspomnienia widzimy je podczas ich walki wojennej. 

Uważam ze to obowiązkowa lektura dla każdego, by nie zapomnieć tamtych dni, by nie zapomniec tamtych ludzi - ich walki i poświęcenia.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polska literaturę!"

"Trójka E-Pik" (z wojną w tle)