Alberto Vazquez-Figueroa - "Ali w krainie czarów"

źródło

TYTUŁ: Ali w krainie czarów
AUTOR: A. Vazquez-Figueroa
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Dolnośląskie
DATA WYDANIA: 2005
STRON: 192

Ali Bahar, Beduin, pochodzi z koczowniczego plemienia Khertzan, którzy posługują się tylko swoim językiem, nie zna żadnych innych języków, nie umie pisać i czytać, wdowiec - żona umarła przy porodzie, a syn dwa tygodnie później, mieszka z ojcem i siostrą którymi się opiekuje na pustyni, jego dobytek to czterdzieści kóz i trzy namioty w których mieszkają. 

Pewnego dnia zjawiają się u nich dwaj obcokrajowcy wraz z miejscowym przewodnikiem-tłumaczem i chcą zabrać Ali'ego na badania jego "defektu", najwyżej trzy dni i będzie w domu, jednak ani Ali ani jego rodzina nie chcą się zgodzić i nie dają się przekupić, do czasu - za możliwość obsługiwania najnowocześniejszego telefonu połączonego z satelitą by móc ze sobą być w kontakcie. Niestety ale owi panowie nie maja szlachetnych intencji - to agenci specjalni Straży Ojczyzny, porywają Ali'ego do Stanów Zjednoczonych, by tam go wykorzystać - a dokładniej jego podobieństwo do Osamy bin Ladena. Jednak nie wszystko idzie po ich myśli, samolot ulega wypadkowi i Ali wymyka się agentom specjalnym, ląduje w ... Las Vegas, gdzie sieje postrach i zniszczenie. W ślad za biednym i niepiśmiennym Beduinem ruszają służby specjalne, komandosi, dziennikarze oraz wysłannicy Osama bin Ladena, a on niczego nie świadomy, nie rozumiejący otaczającego go świata po prostu ucieka, boi się - w ten sposób wyrusza w podróż i ląduje w Los Angeles, a tam to dopiero czekają go niespodzianki, gdzie jego "defekt" zostanie mocno doceniony.

"Być może historia Alego wydaje się dziwaczna i niedorzeczna, ale bardzo wiele o niej rozmyślałam, 

na jawie i w snach, i doszłam do wniosku, że tak naprawdę jest ona po prostu odzwierciedleniem świata, 

w którym przyszło nam żyć" [1]

Książka pełna satyry, poruszająca stosunek amerykanów do innych ras i kultur, pokazuje skorumpowanie rządu, terrorysta z ludzką twarzą, a to wszystko obnaża biedny Arab, który znalazł się w Stanach Zjednoczonych przez przypadek, zafascynowany tym światem choć go nie rozumie, przeraża go ten cały postęp nie umie odnaleźć się w tej rzeczywistości, ale cuda natury zachwycają go. Pełna humoru i dziwnych sytuacji, inna, wciągająca, język prosty, czy z przesłaniem - autor na pewno chciał nam uzmysłowić że w dzisiejszym świecie pędzimy do przodu i nie zwracamy uwagi na drobne rzeczy które mogą być dla nas przyjemnościami, nie doceniamy ich, a z drugiej strony być może nie wszystko jest takie jak nam się wydaje. Jeżeli będziecie mieć możliwość przeczytania tej książki - polecam.

[1] Alberto Vazquez-Figueroa "Ali w krainie czarów", Wydawnictwo Dolnośląskie, 2005, str. 142

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Czytamy książki nieoczywiste"

PREMIERA 16.04.2014 r. Maria Duenas - "Olvido znaczy zapomnienie"

źródło

TYTUŁ: Olvido znaczy zapomnienie
AUTOR: M. Duenas
WYDAWNICTWO: MUZA SA
DATA WYDANIA: 16 kwietnia 2014
STRON: 432

Maria Duenas jest doktorem filologii angielskiej i na co dzień wykłada na uniwersytecie w Murcji, uczestniczyła w licznych projektach edukacyjnych, kulturalnych i wydawniczych. W 2009 roku wdarła się na listy bestsellerów opowieścią o krawcowej - kobiecie silnej i odważnej, powieścią o miłości, szpiegowaniu i modzie. "Krawcowa z Madrytu" to debiutancka powieść hiszpańskiej autorki, powieść została przetłumaczona na ponad 25 języków i stała się jedną z największych hitów książkowych ostatnich lat. W 2012 roku autorka wydała nową powieść "Olvido znaczy zapomnienie" , która została już sprzedana w ponad pół miliona egzemplarzach i otrzymała nagrodę literacką Kultury Miasta Madrytu. 16 kwietnia 2014 książka będzie miała swoją premierę w Polsce. Czy podbije następne rzesze fanów? 

"Czasem całe nasze życie w jednej chwili wywraca się do góry nogami 

tak gwałtownie,  jak wypadająca z szyn lokomotywa." [1]

Blanca Perea, jej obszar zainteresowań akademickich to: lingwistyka stosowana i dydaktyka języków obcych, matka dwóch dorosłych synów, szczęśliwa do dnia w którym dowiedział się że mąż ją zdradził. Chciała od tego wszystkiego uciec, wyjechać i przemyśleć wszystkie sprawy. Pomaga jej w tym przyjaciółka Rosalia wyszukuje dla niej wyjazdy na stypendium na  Litwę,  do Portugalii lub Stanów Zjednoczonych, Blanca wybiera Portugalię bo będzie miała blisko do domu. Jenak jej decyzja niespodziewanie się zmienia, jedna wiadomość  wywołuje u niej chęć ucieczki jeszcze dalej, jej były mąż będzie miał dziecko - Blanca wyjeżdża do Santa Cecilia w Kalifornii.

"Tego ranka dotarło do mnie z całą wyrazistością, że jeśli 

chcę pracować nadal nad zapiskami, które pozostawił po sobie profesor Fontana (...)

 Zrozumiałam, że moja praca ma na celu przywrócenie czyjejś pamięci. 

Pogrzebanej w piwnicy pamięci zapomnianego człowieka." [2]

Praca której podjęła się miała polegać na posegregowaniu i uporządkowaniu spuścizny po profesorze Andreasie Fontana, który pracował na uniwersytecie i był z nim bardzo związany, szanowany ale bez rodziny. Cała spuścizna po nim wylądowała w uniwersyteckiej piwnicy, gdzie Blanca będzie segregować jego papiery - praca monotonna i nudna, ale tego jej trzeba. Tak myślała do momentu gdy zobaczyła profesora na zdjęciach,  dotarło do niej że czeka ją praca która nie będzie nudna, dzięki niej pozna nietuzinkowego człowieka i ocali pamięć o nim. Nawet nie zdawała sobie sprawy gdzie to wszystko ją zaprowadzi.

"Nikt nigdy nie mówił, że przeszłość nie może mieć swoich mrocznych tajemnic" [3]

Blanca nie tylko musi się zmierzyć z przeszłością profesora, ale również swoją, poukładać swoje myśli i doprowadzić życie do porządku, ale nie tylko ona. Nie tylko ona skrywa swoją zadrę życiową, nie tylko profesor coś ukrywał, nie tylko ich trawiły tajemnice, skrywane przed światem, rozdrapywane w samotności. Każdy w końcu musi się zmierzyć ze swoimi demonami, lękami i przeszłością. Czy Blanca odnajdzie tu w Kalifornii swój spokój? a może odnajdzie jeszcze coś czego się nie spodziewała?

"Ta niewielka z pozoru zmiana miała zadecydować o całym jego dalszym życiu:

 zawirowania historii sprawiły, że już nigdy nie wrócił do kraju." [4]

Autorka zabiera nas w podróż do Hiszpanii, od początku XX wieku, poprzez wojnę domową i czasy rządów generała Franco, poznajemy hiszpańskie zwyczaje, jedzenie, podejście do życia, a z drugiej strony poznajemy swobodne, lekkie i pełne optymizmu podejście amerykanów. Jednocześnie autorka zapoznaje nas z historią Kalifornii, a dokładniej skupia się na szlaku dawnych misji franciszkańskich zwanych Królewskim Szlakiem ale w tę podróż do tych dwóch różnych światów nie zabiera nas profesor Fontana, ale jego protegowany student - Daniel Carter, poznajemy jego życie, pragnienia, tajemnice i cierpienia. Profesor Fontana i jego spuścizna była katalizatorem do podjęcia działań by ocalić od zapomnienia nie tylko jego ale również historię, oraz kroków w zmierzeniu się ze swoją przeszłością naszej dwójki bohaterów, Blanci i Daniela.

"(...) dziękuję życiu za wszystko, co pomaga nam na co dzień być szczęśliwymi.

 Za oczy, bo dzięki nim możemy patrzeć na gwiazdy, za abecadło, bo z niego

 możemy układać piękne słowa, za stopy pozwalające nam zwiedzać miasta

 i biegać po kałużach, i za wszystkie te drobne rzeczy, którymi nie wszyscy 

mogą się cieszyć, a my, dopóki je mamy, powinniśmy podziękować za nie życiu." [5]

Z przyjemnością sięgnęłam po najnowszą powieść autorki, choć jest to zupełnie inna książka od poprzedniej również dostarczyła mi chwil pełnych emocji, oczywiście nie możemy porównywać obu książek autorki, bo są inne - o innych kobietach i ich losach. Jednocześnie muszę wam powiedzieć że trochę się bałam przystępując do czytania, bałam się zbyt licznych opisów które mogłyby być nużące i miałam wrażenie że koło połowy książki zaczęło mnie nużyć, ale nagle dosłownie z kartki na kartkę tempo akcji wzrosło i już nie spadło do końca książki pędząc ku niespodziewanemu zakończeniu - choć pewne elementy na pewno wydedukujecie czytając książkę. Język bardzo malowniczy, opisy owszem są - ale ciekawe , poznajemy również trochę historii Hiszpanii i Kalifornii. Opowieść o miłości, cierpieniu, przyjaźni, samotności, o poszukiwaniu siebie i sensu życia, oraz o czerpaniu radości z każdego dnia który jest nam dany. Wielbicieli twórczości Mari Duenas nie trzeba namawiać do sięgnięcia po tę książkę, a tych co jeszcze nie mieli sposobności zapoznać się z autorka gorąco do tego zachęcam.

[1] Maria Duenas "Olvido znaczy zapomnienie" Wydawnictwo MUZA SA, 2014, str. 7
[2] tamże str. 35
[3] tamże str. 77
[4] tamże str. 52
[5] tamże str. 212-213

Moja ocena: 5/6

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję panu Aleksandrowi z Wydawnictwa MUZA SA

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Czytamy literaturę amerykańską"

"Historia z TRUPEM"
"Europa da się lubić"
"Klucznik"

Carla Montero - "Szmaragdowa tablica"

źródło

TYTUŁ: Szmaragdowa tablica
AUTOR: C. Montero
WYDAWNICTWO: Rebis
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 674

"Szmaragdowa tablica" to książka o której przeczytałam mnóstwo pozytywnych opinii, jej opisy zawładnęły moją wyobraźnią: tajemniczy obraz, zakazana miłość, wojna i czasy współczesne - to musi być iście pociągająca mieszanka, która wciągnie mnie i dostarczy uczty czytelniczej - czy tak będzie?

Rok 1492 - młody niespełna piętnastoletni Giorgio z Castelfranco wyrusza za namową swojego przyjaciela starego mnicha Fra Ambrosius do Florencji z misją, ma zawieść odnaleziony karnelowy walec, który jak podejrzewa może być własnością Aleksandra Wielkiego. Po dotarciu na miejsce w willi Careggi staje przed księciem Wawrzyńcem Medyceuszem, który zachwyca się walcem i jak się okazuje ma jego drugą połowę. Książę razem ze swoimi zaufanymi ludźmi postanawia rozwikłać tajemnicę tkwiącą  w walach i je zniszczyć. Jednak nie robią tego, tajemnica zostaje ponownie zaszyfrowana, chcą ją ukryć i strzec, na pomysł jej zaszyfrowania wpada Giorgio - który jest malarzem - tak powstaje Astrolog.

Rok 1941 - Adolf Hitler który przebywa w Wilczym Szańcu studiuje wnikliwe pewne dokumenty, a opętany manią wszystkiego co magiczne i tajemnicze postanawia zlecić odnalezienie Astrologa, o którym krążą legendy, chce przy jego pomocy wygrać wojnę i zawładnąć światem. Po przeczytaniu dokumentów pilnie skontaktował się z Heinrichem Himmlerem by wspólnie obmyślić plan odnalezienia Astrologa.  Zadanie to zostaje zlecone majorowi Georgowi von  Bergheim - którego to drogi  w poszukiwaniu obrazu zaprowadziły do domu Bauerów - Żydów, gdzie oczarowała go Sahra. Niemiecki oficer i żydowska dziewczyna - czy taka miłość w czasach wojny ma szansę? Czy Sahra ma obraz? Czy żyje i czy on ją odnajdzie, a wraz z nią obraz? Czy sam narazi się na gniew swoich zwierzchników? On jest inny, ale mundur mówi co innego.

Ana pracuje w Muzeum Prado w Madrycie, jej narzeczony Konrad (bardzo bogaty przedsiębiorca) namawia ją do podjęcia poszukiwań nieznanego obrazu Giorgioniego - Astrologa, choć ona nie ma na to ochoty podejmuję poszukiwania by zrobić przyjemność Konradowi. Jedzie do Paryża by tam przy pomocy Alaina Arnouxa - który jest wykładowcą i znawcą rabunku dzieł sztuki podczas II wojny światowej razem wyruszyć na poszukiwania nieznanego obrazu. Sprawa Astrologa zainteresowała Alaina z pobudek prywatnych, nazwisko Bauer które wypłynęło przy sprawie bardzo go interesuje, jego dziadek gdy ten wspomniał o Bauerach i ich kolekcji bardzo się zdenerwował i polecił mu  zostawienie tej sprawy. Dlaczego jego dziadka ta sprawa tak poruszyła? Dlaczego w domu Alaina nie ma żadnych zdjęć i pamiątek? Czy cała ta sprawa może mieć coś prywatnego z Alainem i jego rodziną?

Razem podejmują ślad by iść za nim i szukać obrazu, ich poszukiwania prowadzą ich przez Paryż, Petersburg, Barcelonę. Pierwsza wzmianka o obrazie to czasy II wojny światowej, to właśnie tam Ana i Alain poznają historię Sahry i Georga. Cała sprawa jest coraz bardziej skomplikowana, są osoby którym zależy na tym by nie odnaleźli obrazu. Kto to jest? Dlaczego? Rozgrywka staje się coraz bardziej dramatyczna i niebezpieczna, a nawet ociera się o śmierć. Czy Alain odnajdzie tego czego szuka? Czy Anie uda się odnaleźć  obraz? W czym tkwi jego niesamowitość?

Tak, książka dostarczyła mi prawdziwej uczty czytelniczej, kartka po kartce odkrywałam niesamowitą historię dwojga ludzi których los zetkną w tak okrutnych czasach jak II wojna światowa, ich życie i miłość. Do tego tajemnica skrywana i pielęgnowana przez wieki, strażnicy stojący na jej straży by obraz nie dostał się w niepowołane ręce, a współcześnie dwoje różnych ludzi których historia przybliżyła do siebie. Autorka zabrała nas we wspaniałą podróż nie tylko po ówczesnym Paryżu, ale także pokazała nam Paryż w czasie okupacji i jego mieszkańców zmagających się z codziennością. Wspaniała historia z barwnymi postaciami, tajemnicą i historią, momenty zaskoczenia i zwrotów akcji. Jednak odczuwam po zakończeniu książki pewien niedosyt, poznałam historię ludzi ale nie do końca odkryłam tajemnicę, choć samo zakończenie bardzo mi się podobała. Jeżeli jeszcze nie czytaliście tej książki a czujecie że to wasze klimaty jak najbardziej zachęcam do jej lektury.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Grunt to okładka"

"Wyzwanie biblioteczne"

"Historia z trupem"

"Europa da się lubić"
"Klucznik"

Maria Duenas - "Krawcowa z Madrytu"

źródło

TYTUŁ: Krawcowa z Madrytu
AUTOR: M. Duenas
WYDAWNICTWO: Świat Książki
DATA WYDANIA: 2011
STRON: 600

Sira Quiroga Martin, urodzona w Madrycie w 1911 roku. Wychowuje ją matka, ojca nie zna. To tu spędza całe swoje dzieciństwo, chodząc do małej szkółki, gdzie uczy się pisać, czytać i liczyć, więcej nic jej nie trzeba, przecież musi iść już do pracy. W wieku lat dwunastu została przyjęta na uczennicę do zakładu krawieckiego , gdzie pracowała jej matka, to tam Sira uczy się podstaw krawiectwa i okazuje się że ma do tego smykałkę. Z biegiem lat poznaje Ignacia, jak się jej wydawało mężczyznę jej życia, niestety zrządzenie losu pcha ją w ramiona Ramira, z którym to odchodzi od Ignacia i matki. Wiedzie z Ramiro wesołe, lekkie życie, pełne planów na zarobienie pieniędzy. W międzyczasie Sira poznaje swojego ojca, bogatego i wpływowego człowieka, dostaje od niego należną część spadku. Razem z Ramirem wyjeżdżają do Maroka, to tam mają zacząć swój biznes, obracają się wśród europejskiej mieszanki ludzi, którzy zamieszkiwali w Maroko. Pewnego dnia Sira w hotelu odkrywa że Ramiro ją zostawił, zabrał jej spadek i zostawił długi. Sira jest skazana sama na siebie, z dala od domu i nie ma jak wrócić do Madrytu, bez rodziny, nie ma pieniędzy, szuka jej policja. Czy Sira podoła trudom jakie przed nią życie postawiło? Czy znajda się osoby które wyciągnął do niej pomocną dłoń? Czy spotka się jeszcze z matką?

Hiszpania po wojnie domowej, II wojna światowa, brytyjski wywiad. Co to wszystko może mieść wspólnego z Sirą? Arish Aqoriuq - kto to jest? co ma wspólnego z Sirą? Czy skromna krawcowa może wpłynąć na losy wielu ludzi?

Powieść obyczajowa która zabiera nas w podróż po Maroku, Madrycie i do Lizbony. Barwnym językiem opowiedziana historia skromnej krawcowej, która wpisuje się w historie wojny, kobiety - która z podniesioną głową stawia czoła przeciwnościom losu, porzuconej kochanki,  córki tęskniącej za matką, skromnej dziewczyny która przeobraża się w silną kobietę.

Mimo licznych opisów (które miejscami nużą) książkę czyta się lekko, autorka w przystępny sposób prowadzi nas przez historię Hiszpanii, wojny i przedstawia nam losy hiszpańskiej dziewczyny. Choć czuję lekki niedosyt - brakło mi szpiegostwa, przygody i adrenaliny, które zapowiadała okładka książki. Może za dużo oczekiwałam, ale książka jako powieść obyczajowa - moda, miłość, zdrada, wojna - jest bardzo dobra. Jeżeli jeszcze nie mieliście sposobności jej przeczytać - to gorąco polecam.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

Carlos Ruiz Zafon - "Więzień Nieba"

źródło

TYTUŁ: Więzień Nieba
AUTOR: C. R. Zafon
WYDAWNICTWO: MUZA SA
STRON: 416
DATA WYDANIA: 2012

Rok 1957. Interesy rodzinnej księgarni Sempere i Synowie idą tak marnie jak nigdy dotąd. Daniel Sempere, bohater Cienia wiatru, wiedzie stateczny żywot jako mąż pięknej Bei i ojciec małego Juliana. Następny w kolejce do porzucenia stanu kawalerskiego jest przyjaciel Daniela, Fermín Romero de Torres, osobnik tyleż barwny, co zagadkowy: jego dawne losy wciąż pozostają owiane mgłą tajemnicy. Ni stąd, ni zowąd przeszłość Fermina puka do drzwi księgarni pod postacią pewnego odrażającego starucha. Daniel od dawna podejrzewał, że skoro przyjaciel nie chce mu opowiedzieć swej historii, to musi mieć ważny powód. Ale gdy Fermín wreszcie zdecyduje się wyjawić mroczne fakty, Daniel dowie się "rzeczy, o których Barcelona wolałaby zapomnieć".

Jednak niepogrzebane upiory przeszłości nie dadzą się tak łatwo wymazać z pamięci. Daniel coraz lepiej rozumie, że będzie musiał się z nimi zmierzyć. I choć zakończenie powieści wydaje się ze wszech miar pomyślne, to Ruiz Zafón mówi nam wprost, że "prawdziwa Historia jeszcze się nie skończyła. Dopiero się zaczęła". (źródło opisu - okładka książki)

Gdy tylko doszły mnie słuchy, że została wydana następna książka C. R. Zafona "Więzień nieba", wiadomo, chciałam ją przeczytać, tym bardziej że pokazywała dalsze losy bohaterów książki "Cień wiatru". A jak wiadomo "Cień wiatru" to książka, która zachwyciła  miliony, w tym i mnie. Jednak nim dotarła w moje ręce, przeczytałam również książkę "Gra anioła", która może nie zauroczyła mnie jak "Cień wiatru", ale miała również swój specyficzny klimat i podobała mi się. Dlatego jak tylko nadarzyła się okazja do sięgnięcia po książkę "Więzień nieba", zrobiłam to i zagłębiłam się w lekturze.

Sama nie wiem czy opisywać Wam fabułę, aby nie ujawnić szczegółów i nie zepsuć czytania tym co jeszcze nie czytali. Powiem krótko, pierwsze dwa rozdziały porwały mnie, zatopiłam się w książce, czytając miałam wrażenie że razem z opowieścią Fermina Romero de Torres jestem w więzieniu, przeżywam z nim jego ciężkie dni i rozpoznaje starych znajomych. Tak, tak ... w książce oprócz bohaterów znanych nam z "Cienia wiatru", przewija się David Martin ... ten sam, jeżeli dobrze kojarzycie, ten pisarz co zawarł przymierze w "Grze anioła".  Trzeci rozdział lekko zwalnia, opisując nam powrót Fermina do żywych, niestety pozostałe rozdziały, nie dość że zwolniły tempo, to mamy je lekko opisane, nie czuć już tej całej tajemnicy i mroku, która tak wciągała.

Gdy skończyłam czytać książkę, zadałam sobie pytanie "Gdzie jest reszta książki?" ... brakło mi fabuły, urwała się, w momencie znowu rozkręcania się ... a szkoda, bo z powrotem ostatnie kartki zaczęły mnie wciągać. Być może to zamierzony przez autora finał, przygotowujący nas do następnej książki.
Jeszcze jedno co mi się nasunęło to to że bardzo dobrze jest mieć przeczytane nie tylko "Cień wiatru", ale także "Grę anioła" żeby we wszystkim się połapać i mieć ciągłość sytuacji. Tak naprawdę to dopiero teraz doceniłam "Grę anioła", i wiem że jest świetna. Niestety, ale tej książce zabrakło, wielu elementów z tamtych książek, które tak urzekły i zafascynowały, no i brakło uliczek Barcelony. Wiem, być może nie powinno się tak porównywać książek, a następna wszystko wyjaśni i znów poczujemy ten klimat Cmentarza Zapomnianych Książek i Barcelony.
Czy ją polecam ... oczywiście, poznanie dalszych losów bohaterów i masy pytań, które się nasunęły po przeczytaniu książki, pozwoli nam niecierpliwie czekać na dalsze części.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Trójka E-Pik