Zbigniew Czajkowski-Dębczyński - "Dziennik powstańca"

źródło

TYTUŁ: Dziennik powstańca
AUTOR: Z. Czajkowski-Dębczyński
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literackie Kraków
DATA WYDANIA: 1969
STRON: 164

Zbigniew Czajkowski - Dębczyński pseudonim "Deivir", gdy wybuchło Powstanie miał zaledwie siedemnaście lat, dowódca drużyny w plutonie "Parasol", jego bezpośrednim przełożonym był Krzysztof Kamil Baczyński. Walczył, uciekał, chował się przed kulami, pomagał rannym kolegom, nie spał, nie dojadał, widział śmierć, patrzył na samoloty zrzucające bomby na miasto i na nich. Widział łuny rozświetlające noc - to od palących się zgliszczy miasta, słyszał świst kul przelatujących nad jego głową, czuł odór rozkładających się ciał, słyszał krzyki umierających. Miał siedemnaście lat i walczył o wolną Polskę.

Zbigniew Czajkowski-Dębczyński
(źródło)

"Grzmot wybuchów... jeden, drugi, trzeci... Podłoga Sądów, gdzie śpimy, leżąc pokotem, kołysze się, jakbyśmy byli w jadącym samochodzie. Z brzękiem spadł w ciemność czyjś hełm. To obudziło mnie do reszty. Krztuszę się gorącym dymem, który napełnia lokal. Znowu się pali? Wypełzam na korytarz, by zaczerpnąć świeżego powietrza." [1]

"Dziennik powstańca" to pamiętnik który autor zaczął pisać parę miesięcy po Powstaniu a zakończył po wojnie. Te prywatne zapiski młodego chłopaka któremu przyszło żyć i walczyć były jego osobistymi doznaniami których doświadczył w czasie Powstania, wtedy nie myślał o ich publikacji.  Dziennik obejmuje dni od 26 lipca - 2 września 1944 roku, wtedy to przeszedł kanałami do Śródmieścia, wiemy że po przedostaniu znalazł się w szpitalu, a potem dołączył do oddziałów w rejonie Politechniki i tam walczył do końca Powstania. Dlaczego zapiski autor zakończył na 2 września, nie wiadomo - mogę tylko przypuszczać że całość pamiętnika związana jest z jego batalionem i kolegami, to im poświęcił swoje wspomnienia, ich wspólnej walce.

"Dowiaduję się jeszcze o innych chłopakach z drużyny. "Zorian" i "Butrym" mają się znacznie lepiej, podobnie jak "Gryf" i "Lis", którzy są w jakimś szpitalu koło Rynku. (...) Za to "Sławek" i "Kruk" gdzieś się zapodzieli. Podobno ostatni raz widziano ich na tej wyprawie z pomocą PWPW. Musieli tam zostać; ciekaw jestem, w jakim stanie - żywi czy umarli. To byłoby straszne... Patrzę na leżących obok dwóch chłopaków - wszystko, co zostało z drużyny..." [2] 

Po Powstaniu wywieziony do obozu jenieckiego w Sandbostel, a po wojnie wyjechał do Wielkiej Brytanii, tam skończył studia inżynierskie na Uniwersytecie Londyńskim i założył dobrze prosperująca firmę. Zmarł w 1999 roku, pochowany na Warszawskich Powązkach wraz z kolegami z Powstania.

Jak wspomniałam wcześniej na początku "Dziennik ..." nie był przeznaczony do publikacji, ale autor zmienił zdanie dzięki swojemu przyjacielowi Bolesławowi Taborskiemu. W Polsce przez wiele lat nie mogło dojść do tej publikacji, ale w 1968 roku doszło do jego edycji w Wydawnictwie Literackim i było to wydarzenie na skalę polityczną i o charakterze literackim. Jak pisał Zbigniew Herbert do Zbigniewa Czajkowskiego-Dębczyńskiego i jego żony Magdaleny o wydanym "Dzienniku ..." - "Jest już dawno w Polsce wyczerpana i w ogóle sprzedawali ją spod lady" [3]

"Dziennik powstańca przeczytałem dwukrotnie i gotowy jestem wygłosić długą pochwałę. Jest to świetna proza i fakt, że napisał ją młodzieniec, budzi moją zazdrość", napisał Zbigniew Herbert (list z Berlina , 12 XII 1969 roku) [4]

źródło

W czerwcu 2014 roku Wydawnictwo MARGINESY ponownie wznowiło książkę "Dziennik Powstańca" - niestety nie miałam możliwości zaglądnięcia do niej, mogę tylko przypuszczać że pewnie dodatkowo posiada zdjęcia - moja stara wersja ich nie ma, a co na pewno będzie dodatkowym atutem tej książki.

Podsumowując - niewielka stronicowa książka (164), a przekazuje nam tak wiele, młodzi ludzi szli i walczyli z okupantem, przeszli tak wiele - tak wielu odeszło. Autor zabrał nas do walczącej Warszawy na 37 dni i pokazał swoją i powstańców siłę i determinację. Jeżeli będziecie mieć możliwość przeczytania tej książki - nie wahajcie się - warto.

 Wydania anglojęzyczne 2012 (źródło) i 2013 (źródło)

Jak widzicie książka została również wydana w języku angielskim, pierwszy raz w Londynie w 2012 roku, tłumaczem jest syn Autora - Marek Czajkowski.

Moja ocena: 5/6

[1] "Dziennik powstańca" Zbigniew Czajkowski - Dębczyński, Wydawnictwo Literackie Kraków, 1969, str. 98
[2] tamże str. 92
[3] http://www.empik.com/dziennik- TUTAJ
[4] http://www.empik.com/dziennik- TUTAJ

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi II"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"
"Książki nieoczywiste"

Wiesław Budzyński - "Miłość i śmierć Krzysztofa Kamila"

źródło

TYTUŁ: Miłość i śmierć Krzysztofa Kamila
AUTOR: W. Budzyński
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo M
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 338

"Elegia o chłopcu polskim"

"Oddzielili cię, syneczku, od snów, co jak motyl drżą
haftowali ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią,
malowali krajobrazy w żółte ściegi pożóg,
wyszywali wisielcami drzew płynące morze.
Wyuczyli cię, syneczku ziemi twej na pamięć,
gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami.
Odchowali cię w ciemności, odkarmili bochnem trwóg,
przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.
I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc,
I poczułeś jak się jeży w dźwięku minut-zło,
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką,
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?"

K.K.Baczyński  

"Elegia o chłopcu polskim" to pierwszy wiersz K.K.Baczyńskiego jaki usłyszałam. Było to na lekcji języka polskiego w szkole podstawowej, wtedy zainteresowałam się samym autorem, poznałam jeszcze kilka innych wierszy, ale cała fascynacja minęła. Przypomniałam sobie o nim będąc w szkole średniej przy omawianych wierszach z czasów wojny, zainteresowanie powróciło. Jeden z niewielu poetów o których chciałam się coś więcej dowiedzieć poza suchymi faktami szkolnymi i jeden z niewielu których wiesze czytałam. Teraz nadarzyła mi się wspaniała okazja poznać dokładniej biografię K.K. Baczyńskiego. Doczytałam się na okładce książki że jest ona wynikiem "wieloletniej wędrówki pisarza po śladach Baczyńskiego (...) wielkiej ponad trzydziestoletniej przygody literackiej" [1].

Krzysztof Kamil Baczyński, urodzony -  no tak, przecież nie będę Wam opisywać życiorysu poety, bo to możecie sobie przeczytać nawet na Wikipedii (TUTAJ), data urodzin i śmierci, jego odznaczenia, dzieciństwo, edukacja, konspiracja, jak zginął, te suche fakty możecie przeczytać wszędzie. Ja chcę Wam powiedzieć coś więcej o książce, wiem ktoś może powiedzieć że przecież autor nic nowego nie napisał - i tu się mylicie.

"(...) opowieść o losach K.K.B. i jego kolegów, wpisana w otoczenie, w którym mieszkał, szkołę, do której chodził, w dzieje Polski Niepodległej, wojnę i w to, co w końcu przyszło czerwoną chmurą ze wschodu i trwało do dni naszych, a zwało się socjalizmem." [2]

Autor już na początku książki raczy nas historią o dacie urodzenia K.K.B, jak podają źródła jest to 22 stycznia 1921 roku, ale jego narodziny odnotowano najpierw pod datą 3 marca 1921. Opowiada nam o dzieciństwie i wyjazdach Krzysztofa jako małego chłopca, o separacji jego rodziców, o jego pierwszych miłościach i jakim był uczniem. Poznajemy również jego  młodzieńcze prokomunistyczne sympatie, oraz śledzimy jego drogę do konspiracji, zmiany które zaczęły w nim zachodzić w trakcie wojny. 

"Krzysztof (...) miał szczególne psie szczęście - a może właśnie romantyczno-melancholijną skłonność - do kochania się na odległość, na tęskno i ponuro. I dopiero Barbara stała się od tej reguły naprawdę szczęśliwym wyjątkiem." [3]

Barbara Drapczyńska-Baczyńska
(źródło)

Barbara Drapczyńska - Baczyńska, to ona stała się ostoją Krzysztofa, mimo młodego wieku (19 lat) wiedziała jak go wspierać i motywować, była jego powierniczką i wielką propagatorką jego poezji. Gdy przyszły czasy konspiracji bez słowa stała za mężem - w jego cieniu, sama nie była czynną uczestniczką Powstania Warszawskiego, zmarła 1 września  1944 roku, przyczyną była rana głowy po odłamku bomby, nie wiedziała że Krzysztof nie żyje, ale to czuła.

"W nocy przed śmiercią Basi, Feliksa Drapczyńska miała sen: przyszedł Krzysztof, nakrył Basię szerokim płaszczem i zabrał ją." [4]

Autor przestawiła nam żonę Krzysztofa - Barbarę, jej życie przed spotkaniem z przyszłym mężem i jej jego zafascynowaniem, poznajemy jej rodziców i rodzinę. Dowiadujemy się jaką była żoną, córką, siostrą, o tym jak Krzysztof ją szanował, słuchał i kochał.

Wiele miejsca autor poświęcił działalności Krzysztofa w konspiracji: jak do tego doszło, jak przez to przechodził, jaki miał stosunek do wszelkich działań konspiracyjnych i jak układały mu się stosunki z kolegami. Jednak to relacje świadków, kolegów z dnia jego śmierci są najbardziej przez autora wnikliwie analizowane - dlaczego? Bo było wielu świadków, i różne miejsca śmierci K.K. Baczyńskiego.

"Dziś po latach poszukiwań można już - jak się zdaje - z całą pewnością powiedzieć, wskazując na pałac Blanka: TU w czwartym dniu Powstania poległ poeta Polski Walczącej..." [5]

Grób K.K.Baczyńskiego i jego żony
 Barbary Drapczyńskiej-Baczyńskiej (źródło)

Zarówno śmierć jak i sam pochówek poety wzbudziły zainteresowanie autora, dziś wiadomo że Krzysztof został pochowany w jednej mogile wraz ze swoją żoną Basią, ale przez wiele lat na Warszawskich Powązkach był drugi grób Baczyńskiego, dopiero w 1972 roku zdjęto tabliczkę z mogiły w kwaterze "Gozdawy". Stefania Baczyńska (matka Krzysztofa) długo nie wierzyła w jego śmierć - pisała i szukała, dopiero ekshumacja jego zwłok była dla niej potwierdzeniem jego śmierć. Przez lata matka szukała i zbierała wszytko co miało związek z jej synem: listy, fotografie, rękopisy, rysunki - dla niej miało to wartość sentymentalną, pamiątkowa - bezcenną, ale dzięki temu i my teraz możemy zapoznać się z jego spuścizną. Matka przez wiele lat walczyła o wydanie jego wierszy, niestety nie doczekała się tej chwili. W ostatniej swojej woli ludziom zaufanym których uważała że mogą zaopiekować się spuścizną syna powierzyła jego dorobek. Przez wiele lat starano się o publikacje jego wierszy, gdy to już nastąpiło okazały się bestselerami.

Po przeczytaniu książki ukazuje nam się obraz Krzysztofa Kamila Baczyńskiego - małego chłopca o wesołym spojrzeniu, młodzieńca trochę wstydliwego, zadumanego, syna kochającego matkę, męża kochającego żonę, żołnierza, poety. Podążamy jego śladami od narodzin po śmierć, odwiedzamy miejsca w których był, mieszkał, walczył. Autor raczy nas historiami o których nie przeczytamy w suchej biografii, a dlaczego? Bo książka jest oparta na wspomnieniach ludzi którzy znali: Krzysztofa, jego żonę, matkę, sąsiadów, kolegów, ludzi którzy zetknęli się z nim przed wojną i w czasie wojny. Autor przez lata skrupulatnie szukał tych wszystkich ludzi lub ich rodzin i słuchał opowieści, docierał do różnych dokumentów i sprawdzał każdy trop.

"Te wydobyte z milczenia wiadomości układają się w ciąg, który pozwala na tyle precyzyjnie, na ile to możliwe, odtworzyć wypadki z życia poety i jego najbliższych. (...) Zamiarem moim było uchwycenie wspomnień ludzi, którzy z takich czy innych względów (przede wszystkim politycznych) o Baczyńskim wcześniej nie mówili, choć się z nim stykali, przyjaźnili i walczyli w jednym szeregu." [6]

Dodatkowym atutem książki jest to że nie tylko poznajemy poetę K.K.B., ale również jego kolegów i znajomych, ludzi którzy go znali, ich losy przed, w czasie i po wojnie. Liczne zdjęcia i ilustracje uatrakcyjniają treść książki. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, ale autor już na wstępnie zaznacza nam że "nie jest to (...) dosłowny zapis tego , co mówili moi rozmówcy, a styl, mimo narracji w pierwszej osobie, jest w zasadzie mój" [7]. Jednym słowem książkę czyta się rewelacyjnie, gorąco Wam polecam, nie jest to tylko książka o K.K.B. i jego pokoleniu, ale jest to książka z kawałkiem polskiej historii - jakże dla nas ważnej.

[1] Wiesław Budzyński "Miłość i śmierć Krzysztofa Kamila" Wydawnictwo M, 2014, okładka książki
[2] tamże str. 14
[3] tamże str. 66
[4] tamże str. 187
[5] tamże str. 180
[6] tamże str. 12-14
[7] tamże str. 12

Moja ocena: 5,5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Dorocie z Wydawnictwa M

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi II"

"Pod hasłem"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

Melanie Benjamin - "Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo."

źródło

TYTUŁ: Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo.
AUTOR: M. Benjamin
WYDAWNICTWO: MUZA SA
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 400

Bardzo rzadko sięgam po tego typu literaturę, ale są książki którym nie mogę się oprzeć i tak było z tą książką. Po raz pierwszy przeczytałam o niej u Karoliny na blogu zwiedzam wszechświat, stwierdziłam wtedy że to książka którą chcę przeczytać, która przyciągała mnie swoją okładką. Gdy przyszła propozycja przeczytania tej książki, ucieszyłam się jak małe dziecko, a przeczytanie jej dostarczyło mi prawdziwej uczty czytelniczej.

Charles Lindbergh - kto o nim nie słyszał? Tak to on, 20 maja 1927 roku jako pierwszy samotnie pokonał trasę z Garden City (stan Nowy York) do Paryża w 33,5 godziny. Z dnia na dzień stał się bohaterem całego świata, bohaterem którego świat uwielbiał, a prasa śledziła każdy jego ruch. Charles w tym swoim bohaterstwie i zmaganiu się ze światem nie chciał być sam, szukał pokrewnej duszy i taką znalazł podczas swojej podróży do Meksyku - Anne Morrow, córkę ambasadora.

Anne Morrow, młoda, pełna życia i pasji literackiej dziewczyna, która jak większość ówczesnych jej młodych dziewczyn zadurzona w nim, w bohaterze - w Charlesie Lindberghu. Stojąca w cieniu własnego rodzeństwa, spokojna, zrównoważona. To właśnie ją wybrał Charles na towarzyszkę swojego życia. To właśnie Anne prowadzi nas przez historie swojego życia u boku bohatera. Opowiada nam swoje życie, swoje radości i smutki.

"Po raz pierwszy zrozumiałam, że było to dokładnie to - role." [1]

Niedowierzanie i szczęście to uczucia które towarzyszyły Annie od chwili oświadczyn, to właśnie ją wybrał Charles na towarzyszkę swojego życia. Przygotowania do tej wielkiej uroczystości, wszystkie te uczucia które towarzyszą przyszłej pannie młodej, ale Anne musiała wszystko robić w ukryciu, przymierzanie sukienki, cichy i skromny ślub, wszystko by ukryć się przed reporterami, którzy czyhali wszędzie. Anne nauczyła się pilotować samolot, został drugim pilotem męża, latała z nim i wytyczała nowe szlaki, stała zawsze u jego boku w cieniu, by nie przyćmić wielkiego bohatera, którego tak kochała i w którego wierzyła. Chociaż coraz bardziej odczuwała jego brak, coraz bardziej czuła że robi wszystko dla męża, a gdzie jej życie. Jeszcze większą pustkę poczuła gdy porwano jej dziecko, jej pierworodnego, gdy go straciła, żal że nie mogła opłakiwać własnego dziecka, okazać swojego bólu i  łez,  dla Charlesa było to oznaką słabości, a tego nie mogła pokazać światu. 

"To straszne, kiedy nie można zobaczyć swojego zmarłego dziecka. 

Kiedy nie można go dotknąć, pobawić się jego włosami, kiedy nie można 

włożyć w raczki śpiącego maleństwa ulubionej zabawki ani wyszeptać pożegnania." [2]

Historia Anne to nie tylko loty u boku męża, to również dzieci, szóstka dzieci którym poświęciła swoje życie, dla ich uśmiechów, pierwszych miłości, kłótni i sprzeczek. Dzieci przy których pozostała, zrezygnowała z lotów z mężem by być z nimi, a do męża miała żal, rzadko bywał w domu, wytyczał zadania, listy, wszystko miało chodzić jak w zegarku. Serce ściskało się jej gdy musztrował dzieci, ale nie sprzeciwiła mu się, zawsze stała po jego stronie. Zawsze podzielała jego zdanie, nawet wtedy gdy uważała że nie ma on racji, gdy miała swoje zdanie - nie wypowiadała go. 

"Usłuchałam go jak zawsze. Mój samotny sprzeciw wobec jego autorytetu 

był skazą na naszym małżeństwie, ale była to skaza, którą, jak sądzę,

widziałam tylko ja. I bardzo mi zależało na tym, żeby tak pozostało." [3]

Historia o kobiecie która odwiedziła wiele wspaniałych krajów, poznała interesujących ludzi, kobiecie która pragnęła własnego, ciepłego domu. Domu do którego wszyscy zawsze by wracali, domu którego długo nie znalazła pomimo licznych przeprowadzek i zmiany mieszkań.

Historia o kobiecie którą mąż chciał chronić, chronić przed światem, ukrywając ją w dziwnych, odległych miejscach, odległych domach, wyspach, ale czy ona chciała być chroniona, odsunięta od świata, od ludzi i normalnego życia. 

Historia o kobiecie która na to wszystko się zgodziło, która postanowiła stać w cieniu męża, która postanowiła zachować o nim tylko dobre wspomnienia, wspomnienia o Charlesie Lindberghu, o jego bohaterstwie - dla historii, dla dzieci które będą się uczyć o jego bohaterskim wyczynie. Kobiecie która kochała swojego męża i do końca widziała w nim bohatera. Kim była Anne Morrow Lindbergh?

"Kim była ta kobieta przede mną, na której twarzy wyryte były oczekiwania innych?

Byłam Mamą. Byłam Żoną. Byłam Tragedią. Byłam Pilotką. One wszystkie były mną, a ja nimi." [4]

"Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo" to książka o kobiecie: silnej, odważnej, inteligentnej, stojącej w cieniu męża bohatera, a przecież ona była również niezwykłą kobietą swoich czasów - pierwszą pilotką. Autorka zabiera nas w podróż przez życie dwojga wspaniałych ludzi, dwóch wielkich osobistości XX wieku. Oczywiście należy tu nadmienić że w książce fikcja miesza się z prawdą. Autorka postawiła nie na przeżycia podniebnej pary i ich liczne podróże, nie znajdziemy tu ich opisów, autorka przedstawiła nam ich prywatne życie, uczucia, żale, trudności z jakimi się borykali. Książkę czyta się wspaniale, w rozdziale o porwaniu dziecka Lindberghów czułam rozpacz Anne jej żal i tęsknotę, rozpacz która targała nią do końca. Książkę czyta się jak wciągającą powieść, ale wiemy że to o ludziach którzy żyli, którzy są prawdziwi, którzy są ... bohaterami.

Fanów tego typu literatury, oraz samych Lindberghów nie trzeba namawiać do lektury tej książki, ale jeżeli nie bardzo odnajdujecie się w tego typu literaturze (biografie/wspomnienia) to dajcie szanse tej książce, porwie was od pierwszej kartki, a po jej zakończeniu będziecie czuć niedosyt, będziecie czuć potrzebę dowiedzenia się więcej o tej bohaterskiej parze.

[1] M. Benjamin "Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo", Muza SA, 2013, str. 204
[2] tamże str. 230
[3] tamże str. 240
[4] tamże str. 336

Moja ocena: 6/6

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu MUZA SA

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań: "Trójka E-Pik"

Lutgard van Heuckelom - "Listy do Miriam"

źródło

TYTUŁ: Listy do Miriam

AUTOR: Lutgard van Heuckelom

WYDAWNICTWO: POLWEN

STRON: 120

DATA WYDANIA: 2006

Życie napisało wiele takich historii jak ta, jednakże niewielu ludzi decyduje się głośno o nich mówić. Listy do Miriam – listy matki do śmiertelnie chorej córki – mogą poruszyć nawet najtwardsze serca. Trzeba tylko mieć odwagę je przeczytać. Kto przyjmie zaproszenie do lektury tej intymnej rozmowy dwóch bliskich sobie osób, doświadczy nie tylko ich cierpienia i smutku, ale i odkryje, co to znaczy „wybierać życie”, co to znaczy godzić się z losem i niewzruszenie pokładać ufność w Bogu. 

To już mój ostatni list do Ciebie. Dopiero teraz tak naprawdę mogę się z Tobą pożegnać. Dopiero teraz mogę powiedzieć, jak wdzięczna Ci jestem za te osiemnaście lat szczęścia i radości. Przyszłaś na świat jako ofiara losu: wcześniak ważący tyle co piórko. Jednak odeszłaś od nas jak zwycięzca: promieniejąca, spełniona, doskonała. (…) Przedarłyśmy się razem przez tyle smutku i rozpaczy. Tyle bólu i cierpienia. Ale Ty zawsze byłaś ta silniejsza. Potrafiłaś pogodzić się ze swoim losem. Odważyłaś się złożyć siebie samą w ofierze, postawić krok w stronę Boga, zatonąć w jego ramionach. Przeszłaś przez wszystkie fazy ludzkich emocji. W ciągu zaledwie kilku lat dotarłaś tam, gdzie innym nie udało się dotrzeć przez całe długie życie. Złote dziecko. (źródło opisu)

Jak książka trafiła w moje ręce? ... powiem że czysty przypadek, bo szukałam książki do wyzwania ... gdybym wiedział o czym jest, czy sięgnęłabym po nią? ... pewnie nie - może kiedyś, dlaczego? ... bo to nie jest jakaś tam zwykła książka, mimo że ma tylko 120 stron, czytając ją targają nami ogromne emocje ... tak było ze mną ...

Tytułowa Miriam to wesoła, czternastoletnia dziewczyna, nastolatka, ciesząca się życiem, patrząca w przyszłość, ale wszystko pewnego dnia się skończyło. Zaczęło się od porannych wymiotów ... potem nagle podwójne widzenie ... guz mózgu ... operacja ... rak ... chemioterapia ... powrót do domu ... rehabilitacja ... powtórna nauka ... powrót do szkoły ... powrót do życia, przyjaciół, zabawy ... bóle ... powrót choroby ... operacja ...    rezygnacja ... czekanie ... śmierć.

Poznajemy Miriam w tej jej drodze, walce z chorobą, walce z przeciwnościami, ale nie z jej strony, tylko ze strony jej najbliżej osoby - mamy, która przedstawia nam swoją córkę, swój ból, swoje cierpienie, walkę, osamotnienie, łzy, bezsilność ... mama pisze listy do swojej córki, a my poznajemy ich historię, ich cierpienie.

Od pierwszych linijek tekstu w książce wiemy jak potoczą się losy Miriam, gdy czytamy listy jej mamy ... serce ściska się w bólu, tak było ze mną, choroba ... ból ... osamotnienie ... cierpienie (fizyczne i psychiczne) ... bezsilność ... ile można emocji i treści zawrzeć w listach zaledwie na 120 stronach. 

Tak, książkę czyta się bardzo szybko, ale nie o to tu chodzi, sama czytałam ją dwa razy pod rząd ... żeby zrozumieć, poczuć ... mimo że pierwsze myśli po przeczytaniu tej książki jakie nasuwały mi się to, skojarzenie z książką Erica Emmanuela Schmitta "Oskar i pani Róża" - oczywiście nie można ich porównywać ... ale o żadnej nie da się zapomnieć po ich przeczytaniu.

Moja ocena: 5,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania "Pod hasłem"

Natalie Welsh - "Skazana na piekło"

źródło

TYTUŁ: Skazana na piekło

AUTOR: N. Welsh

WYDAWNICTWO: hachette Polska

STRON: 274

DATA WYDANIA: 2010  

"Została pani skazana na dziesięć lat więzienia za próbę przemytu pięciu kilogramów kokainy. - Wpadłam w dygot. To działo się naprawdę i żadne cofnięcie czasu nie wchodziło w grę. Czekało mnie dziesięć lat w piekle"

Emocjonująca opowieść o tym, jak jeden nierozważny krok może zniszczyć życie. W 2001 roku Natalie Welsh zabrała swoją czteroletnią córkę Nikitę na wspaniałe wakacje do Wenezueli. Nie była to jednak zwykła podróż, ponieważ w drodze powrotnej Natalie zamierzała przewieźć kokainę, a dzięki zarobionym w ten sposób pieniądzom odmienić swoje smutne życie. Plan się nie powiódł. (źródło opisu - okładka książki)

Bardzo rzadko sięgam po tego typu literaturę ... dlaczego? ... sama nie wiem, może dlatego że czytanie o czyimś nieszczęściu, chorobach, okrutnościach jakie przeżyli, i mam świadomość tego że to nie fikcja literacka tylko prawdziwe życie, napawa mnie przygnębieniem i przerażeniem. Tym razem zdecydowałam się na taką lekturę pod wpływem wyzwania "Trójka E-Pik" - książka, której wątek oparty jest na autentycznych wydarzeniach, co prawda miałam inną książkę w planach, po którą chciałam już sięgnąć jakiś czas temu, ale niestety nie wyczaiłam jej w bibliotece, wtedy zauważyłam cykl książek "pisane przez życie", mój wybór padł na "Skazana na piekło", czy był to dobry wybór ...

Natalie to dwudziestojednoletnia niebieskooka dziewczyna, mająca przed sobą całe życie, jedne nierozważne decyzje jej młodzieńczego życia pociągają ją coraz bardziej na dno. Dom dziecka, zakochanie się w starszym mężczyźnie, porzucenie szkoły, oddalenie się od rodziny, wszystko to zaowocowało że Natalie nonszalancko podchodziła do życia, byle żyć chwilą, zaczęła brać crack i to coraz bardziej ciągnęło ją na dno. Nie zmieniło tego nawet przyjście na świat jej córki - Nikity, chciała córce przychylić nieba i być dla niej dobra matką, jednak miała coraz większą chęć na zabawę i narkotyki. To doprowadziło ją do ludzi, dla których zaczęła na początku przemycać towar z Holandii, a potem wielki wypad do Wenezueli za który może zarobić mnóstwo kasy, razem z czteroletnią córką dwutygodniowe wakacje w zamian za przewiezienie kokainy. Podczas powrotu zostaje zatrzymana na lotnisku, a jej rzeczy przeszukane ... zaczyna się jej koszmar. Dziesięć lat w Wenezuelskim więzieniu, gdzie musi stoczyć walkę o siebie, nie poddać się, stawić czoła przeciwnościom i być silną, bo te więzienia to nie zabawa, tam toczy się prawdziwa walka o życie. Czy Natalie podoła trudnościom? ... Czy się nie podda? ... Miłość? ... Walka.

To był dobry wybór ... atutem książki jest to że napisana jest w bardzo dostępny sposób, czyta się lekko, nie ma trudności językowych, a to ważne ... książka porusza bardzo ważny temat, narkotyki, może trafi w ręce kogoś, kto ją przeczyta i się zastanowi czy warto po nie sięgać, przemycać.
Brawo dla autorki że napisała o swoim życiu, że chciała przekazać innym swoją historię, że chce ostrzec innych przed zgubnym sięganiem po narkotyki. Książka warta przeczytania - polecam.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Trójka E-Pik