Magdalena Witkiewicz - "Moralność pani Piontek"

źródło

TYTUŁ: Moralność pani Piontek
AUTOR: M. Witkiewicz
WYDAWNICTWO: FILIA
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 304

Augustyn Poniatowski (podobno z tych Poniatowskich, przynajmniej tak twierdzi jego mama), lekarz ginekolog, pracuje w prywatnym szpitalu. Ma już trzydzieści pięć i postanowił uwolnić się od swojej mamy Gertrudy Poniatowskiej z domu Piontek, która prowadziła by go za rękę i sama wybierała mu znajomych no i wiadomo żonę również.  Aby zrealizować swój plan Augustyn zwany Gutkiem postanowił wynająć mieszkanie i wyprowadzić się od rodziców i tak jak się spodziewał mama nie była z tego zadowolona, chciała go sprowadzić do domu i uwolnić od tych wszystkich dziewczyn które na niego tylko czyhają. Gutek postawił na swoim i zamieszkał w wynajmowanym mieszkaniu, ale jak się okazało nie sam, to samo mieszkanie wynajęła również młoda studentka Anula, a do tego jego najlepszy przyjaciel Cyryl również tam pomieszkuje bo u siebie ma remont. A sam Gutek coraz więcej czasu spędza w szpitalu, i nie tylko na dyżurach, zwłąszcza na rozmowach z pewną salową.

Czy Augustyn uwolni się od mamy? Czy znajdzie swój dom? Czy pokieruje swoim życiem sam? Czy znajdzie swoją miłość? Czy jednak Gertruda postawi na swoim? 

Nadopiekuńcza mamuśka z przerostem ambicji arystokratycznych, ojciec pantoflarz knujący jak by tu się pozbyć żony, przyjaciel kobieciarz i współlokatorka, bardziej zamieszkujący mieszkanie Gutka niż on sam, i ona, kobieta idealna. Opowieść z humorem, ironią ale i z chwilą zamysłu, o naszym życiu, tym co jest dla nas najważniejsze choć nie zawsze sami to zauważamy i doceniamy, dopiero wtedy gdy to stracimy, lub uświadamiamy sobie że możemy stracić. Czytało mi się ją świetnie, powiedziałby, że to taka z gatunku lekkich, łatwych i przyjemnych, kończąca się happy endem. To moje kolejne spotkanie z autorką i na pewno nie ostatnie, bardzo przypadły mi książki które do tej pory czytałam i na pewno będę czytała i inne powieści autorki.  Jeżeli macie ochotę na chwilę radości i rozluźnienia - to polecam.

Moje ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Pod hasłem"

"Klucznik"

Karolina Wilczyńska - "Stacja Jagodno. Zaplątana miłość"

źródło

TYTUŁ: Stacja Jagodno. Zaplątana miłość
AUTOR: K. Wilczyńska
WYDAWNICTWO: Czwarta Strona
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 344

Tamarę wychowała mama Ewa, ojciec zmarł gdy ta była mała, Ewa sama się nią zajmowała, jednocześnie była doskonałą panią doktor, uporządkowaną i systematyczną. Chciała by córka też została lekarzem, niestety ona mdlała na widok krwi, inny zawód który jej wybrała to prawnik. Jednak i tu Tamara zawiodła mamę, na drugim roku poznała Leszka, owocem ich miłości jest Marysia - szesnastoletnia córka. Jednak Tamara daje sobie radę, pracuje w firmie PR, być może za dużo spędza w niej czasu, ale chce aby Marysi nic nie brakowało, choć matka ciągle jej wypomina przeszłość. Tamar jako samotna matka daje sobie świetnie radę, w miarę ma dobre relacje z córką, pracę, własny kąt, na miłość nie ma czasu - choć i tu pojawia się kandydat, który ją adoruje, a to przyjemne :) Wszytko układało by się dobrze, jednak nagle Marysia się zmienia, ubiór, makijaż, odzywki, brak kontaktu z mamą, kłamstwa, pogorszenie ocen i zachowania w szkole, używki - czy to tylko wiek nastolatki ma na to wpływ? Tamara musi zmierzyć się nie tylko z własną córką i jej nowym obliczem, ale także z brakiem miłości i samotności.
Tamara żeby naładować baterie i wypłakać się jeździ do babci Rózi, do Borowej w gminie Jagodno, nie jest to jej prawdziwa babcia, ale taka przyszywana, o której Tamara dowiedziała się podczas kampanii przeprowadzanej dla przyszłego burmistrza Jagodna. Ktoś zasugerował że to jej rodzina, ale matka stanowczo temu zaprzeczyła, jednak Tamarę tam ciągnęło i teraz odwiedza mały biały domek koło lasu, czując się tam wspaniale.

Czy rzeczywiście babcia Rózia nie jest rodziną Tamary? Czy matka mówi jej prawdę? Czy Tamara i Marysia ponownie znajdą wspólny język? Czy Marysia zrozumie swoje postępowanie? Czy zaplątane życie matki i córki da się rozplątać? Czy znajdą rozwiązanie?

Z autorką miałam już przyjemność spotkać się czytając książkę "Jeszcze raz Nataszo" (kilka słów o książce TUTAJ) - która bardzo mi się podobała, teraz nastawiłam się na książkę lekką, może jakaś miłość na starych śmieciach, powrót z miasta na wieś - ale to nie było to.  "Zaplątana miłość" opowiada o miłości macierzyńskiej, relacjach między córkami i matkami, o samotności, poszukiwaniu swojego miejsca w życiu, potrzebie akceptacji i pocieszenia - taka życiowa, trochę smutna opowieść i mała tajemnicą, która pewnie zostanie wyjaśniona w następnej części. Mimo że nie było to czego się spodziewałam to jestem zadowolona z lektury, autorka lekkim językiem przedstawia nam zmagania samotnej matki nie tylko z  życiem ale także z własną córką i matką, szukającej pocieszenia u przybranej babci.
Na pewno skusze się na następną część, jestem ciekawa jak potoczą się dalsze losy bohaterów i kim naprawdę jest babcia Rózia.

Moja ocena: 4/6

Stacja Jagodno

Zaplątana miłość / Marzenia szyte na miarę / Po nitce do szczęścia

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi IV"
"Pod hasłem"
"Klucznik"

Magdalena Witkiewicz - "Panny roztropne"

źródło

TYTUŁ: Panny roztropne tom 2
AUTOR: M. Witkiewicz
WYDAWNICTWO: FILIA
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 264

Panny roztropne - to panny przygotowane na wszystko, nieroztropne to te które idą na żywioł, nie są przygotowane a wiadomo wszystko może się zdarzyć, w końcu nie zna się dnia ani godziny. A jakie są nasze bohaterki ? - panny i nie panny :)

Milaczek już nie rozpamiętuje dentysty, choć jego siostra dała Milaczkowi w kość, pozbawiła ją jej kochanej Biedronki (samochodu). W pracy pojawił się nowy kolega analityk - Robert, smaczne ciacho :) i nawet zaczyna iskrzyć, te pocałunki, ale na horyzoncie jest jeszcze sąsiad z dołu - Jacek, wspaniale się z nim czuje, wspólnie oglądają filmy, piją wino, rozmawiają, wtulają się - czy z tego może coś być?

Zuzanna - Bachor, córka Jacka to na pewno panna roztropna, jest przygotowana na każdą ewentualność, a gdy nie może sobie sama poradzić jest w stanie nawet uciec i prosić Tadeusza Judę o pomoc, a do tego ma przyjaciela który wpatruje się w nią jak w obrazek, do tego koniecznie chce ożenić tatę z Milaczkiem, choć zaczęła się wahać. Dlaczego?

Ciotka Zofia to szczęśliwa "młoda" mężatka, dla swojego Stasieńka jest w stanie zrobić wszystko, babciuje też Zuzance, i rozpiera ją energia, chce studiować, również stoi na straży moralności Milaczka :)

Aleksandra Pieczka wynajęła mieszkanie Stasieńka, była gimnastyczka, zdradzona chce spokoju, chce znaleźć miłość, która niespodziewanie będzie się błąkać pod blokiem i szukać WiFi, i te dwie kreseczki :) do tego jeszcze agencja towarzyska.

Nasze panny i nie panny, radzą sobie jak mogą, ze szkołą, pracą, z codziennością, szukają szczęścia i chcą być szczęśliwe, wzajemnie sobie pomagają. Ale czy są roztropne?

Druga część przygód Milaczka w poszukiwaniu szczęścia - lekka, ciepła i z humorem :) idealna na wieczór, by się rozluźnić, uśmiać i pomarzyć. Nowe przygody, miłosne perypetie, życiowe rozterki, a wszystko okraszone humorem, czyta się szybko i lekko. Mimo że to druga część przygód Milaczka, spokojnie można czytać bez znajomości pierwszej części, choć oczywiście polecam czytać po kolei. Ta książka podobnie jak "Milaczek" to świetny odstresowywacz, humor na pewno Wam się poprawi :) Polecam.

Moja ocena: 4/6

Milaczek

Milaczek / Panny roztropne / Szczęście pachnące wanilią

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Wyzwanie Biblioteczne"

Katarzyna Zyskowska-Ignaciak - "Ty jesteś moje imię"

źródło

TYTUŁ: Ty jesteś moje imię
AUTOR: K. Zyskowska-Ignaciak
WYDAWNICTWO: FILIA
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 424

"Ty jesteś moje imię" to książka o miłości i bliskości, o dwojgu ludzi idealnie do siebie pasujących, uduchowionych i uzupełniających się, tworzących jedność. Już podczas pierwszego spotkania gdy podali sobie ręce i na siebie popatrzyli wiedzieli, że są dla siebie stworzeni, że nie będą mogli bez siebie żyć, nawet w tak trudnych czasach w jakich przyszło im żyć - w Warszawie podczas II wojny światowej. 

On - eteryczny, spokojny, zadumany, wyważony, od najmłodszych lat słabego zdrowia, kochający matkę i żonę która dla niego była wszystkim, żołnierz, poeta młodego pokolenia - Krzysztof Baczyński - zginął w pierwszych dniach Powstania Warszawskiego, poszedł walczyć o lepsze jutro, o wolność.

Ona - panna z dobrego domu, córka drukarza, chciała zostać krytykiem literackim, cicha i spokojna, wielka propagatorka poezji męża, jego muza i ostoja, wiedziała jak go motywować i wspierać - Barbara Baczyńska z domu Drapczyńska, zginęła 1 września 1944 roku po wybuchu bomby, została ranna w głowę, nie uczestniczyła w Powstaniu, obiecała to Krzysztofowi, czekała na niego.

On przyszedł w nocy, nakrył ją płaszczem i zabrał, na zielone łąki, gdzie nie ma bólu, strachu i płaczu, gdzie będą razem cieszyć się sobą, kochać się i po prostu być - oni razem, na zawsze.

Od kiedy usłyszałam o tej książce bardzo chciałam ją przeczytać, i w końcu się udało. Jakiś czas temu czytałam biograficzną książkę o K. i B. Baczyńskich - "Miłość i śmierć Krzysztofa Kamila" (o książce TUTAJ), wspaniała a ja chciałam jeszcze raz o nich przeczytać, oczywiście zdaję sobie sprawę że to jest powieść obyczajowa oparta na prawdziwym życiu dwojga młodych ludzi w okupowanej Warszawie. Widać też że autorka zadała sobie wiele trudu by ukazać nam autentycznych głównych bohaterów,  że przygotowała się i przeczytała o ich życiu. "Ty jesteś moje imię" to nie tylko opowieść o miłości Baczyńskiech, to także obraz młodych ludzi w walczącej Warszawie, ich pragnienia i nadzieje, poznajemy również innych poetów i przedstawicieli świata sztuki, oraz tajne nauczania i konspiracje. Język prosty, lekki, piękny można powiedzieć że poetycki, czyta się bardzo dobrze i szybko. 

Wszystko było by pięknie, ale ... tak jest ale, książkę chciałam bardzo przeczytać ze względu na Krzysztofa i Barbarę Baczyńskich, jednak nie poczułam tak naprawdę tej wielkiej magii i miłości jaka była między nimi. Chyba zbyt wiele obiecałam sobie po tej książce, gdyby nie znane nazwiska byłaby to tylko opowieść o dwójce młodych ludzi, którzy zakochali się w sobie choć trwała wojna.
Mimo to, że ja poczułam się lekko zawiedziona jak najbardziej polecam Wam tę książkę, warto ją przeczytać, i poznać bliżej państwa Baczyńskich. Gdyby nie biografia która mnie zachwyciła pewnie do tej książki podeszłabym inaczej i też się nią zachwyciła, poczułby tą magię a tak nie uwiodła mnie. Znam pióro pisarki dzięki trylogii "Upalne lato ..." i wiem że wkłada całe serce w swoje powieści, tak było również w przypadku tej książki, więc polecam  - przeczytajcie, życzę Wam byście poczuli magię i miłość tych dwojga.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

Gabriela Gargaś - "Pośród żółtych płatków róż"

źródło

TYTUŁ: Pośród żółtych płatków róż
AUTOR: G. Gargaś
WYDAWNICTWO: Feeria
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 312

Miłość, namiętność, romans, zdrada, rozczarowanie, kłamstwa, tajemnice to główne wątki w fabule książki, a wśród nich nasi główni bohaterowie - Zuzanna, Joanna, Michał, Robert, Milena, Wojtek i Zosia. Każdy z nich ma swoje wyobrażenie o szczęściu i miłości, jednak nie zawsze los daje nam to co chcemy. Praca, dom, dzieci, kariera, przyzwyczajenia - czy to ma nam wystarczyć, a gdzie marzenia? Gdzie adrenalina naszego życia? Nasi bohaterowie musza podejmować mnóstwo różnych decyzji, jak każdy z nas, jedne są dobre inne złe - sami muszą się zmierzyć z ich konsekwencjami.

Tak naprawdę to sama nie wiem co napisać o tej książce - z jednaj strony podobała mi się, bohaterowie którym w życiu różnie się układa, raz dobrze raz źle - jak to w życiu. Ale z drugiej strony, zdrada i niewierność na każdym kroku, czy tak jest w życiu, na pewno tak się zdarza ale czy aż w takim nawale, do tego ich historie tak podobne do siebie. Na każdej kartce czytamy o wielkiej miłości, uczuciach, pragnieniach, bohaterowie miotają się między tym wszystkim, czyli czytając powinnam czuć jakieś emocje, niestety przeczytałam książkę szybko bo język jest prosty, dużo dialogów, ale niestety bez emocji. Ale przyznacie że okładka piękna - bardzo mi się podoba :) Mimo braku emocji i takiego szybkiego przebrnięcia przez nią bez jakichkolwiek przemyśleń,  to chcę sięgnąć po inne książki autorki.

Moja ocena:4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Pod hasłem"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

Agata Christie - "Zagadka Błękitnego Ekspresu"

źródło

TYTUŁ: Zagadka Błękitnego Ekspresu
AUTOR: Agata Christie
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 
STRON: 200

"Błękitny Ekspres" - nazywany  pociągiem dla milionerów, to nim podróżuje Katarzyna Grey, która wybrała się na Riwierę do swojej kuzynki lady Tamplin. Dla Katarzyny jest to pierwsza podróż w życiu, do tej pory była damą do towarzystwa u pani Emmy Thompson w Mary Mead w pochmurnej i deszczowej Anglii, a gdy ta zmarła pozostawiła jej w spadku nie małą fortunę. Katarzyna - wyważona, spokojna, wzbudzająca zaufanie, z racji swojej profesji osoba umiejąca słuchać, tak było i tym razem - spotkała podczas obiadu Ruth Kettering, córką amerykańskiego milionera - Rufusa Van Aldina. Ta mając kłopoty zwierzyła się jej i poprosiła o radę, jednak ta swoim zwyczajem tylko wtrąciła parę zdań. Niestety nie spotkały się już więcej, po dotarciu na miejsce Katarzyna dowiedział się że Ruth została zamordowana a jej klejnoty które wiozła ze sobą skradzione - wśród nich słynne Serce Płomienia - klejnot który swoim poprzednim właścicielom nie przyniósł szczęścia. Kto ją zamordował - mąż z którym chciała się rozwieść a on pozostał by bez grosza, kochanek, pociągowi rabusie? Gdzie jest słynny klejnot? Czy to on był powodem morderstwa?
Podczas przesłuchiwania przez policję Katarzyna poznaje słynnego Herkulesa Poirota, który proponuje jej współpracę w rozwiązaniu zagadki morderstwa. Nie tylko to zaprząta głowę Katarzyny, również dwóch mężczyzn którzy tak niespodziewanie pojawili się w jej życiu. Czy Katarzyna ulegnie ich czarowi? Czy zdecyduje się któremuś oddać swoje serce? Czy powróci do Anglii?

Kolejna książka Królowej Kryminałów którą miałam przyjemność przeczytać. Podobnie jak i w poprzednich skrzętnie skonstruowana intryga, panie i dżentelmeni, morderstwo, wielkie pieniądze. Co prawda postać Herkulesa Poirota nie wiedzie tu prymu, jednak potrafi wtrącić swoje trzy grosze i rozwiązać zagadkę morderstwa, ale tym razem pomocą służy mu kobieta którą sam o to prosi. Niestety mam też małe zastrzeżenie, tak naprawdę akcja rozkręca się około połowy książki, ale zakończenie w pełni rekompensuje nam oczekiwanie na rozwiązanie zagadki, ja nie odgadłam kto był mordercą - może Wam się uda :)

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Agnieszka Krakowiak-Kondracka - "Jajko z niespodzianką"

źródło

TYTUŁ: Jajko z niespodzianką
AUTOR: A. Krakowiak-Kondracka
WYDAWNICTWO: Wydawnictwo Literackie
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 300

Ada, samotna matka, choć jeszcze nie przeprowadziła rozwodu z mężem, który zostawił ją i ich małą córeczkę Julkę, która urodziła się z wadą serca i niesprawną rączką (ma zrośnięte cztery paluszki u prawej rączki). Julka przeszła operację na serduszku, została rączka ale Ada boi się podjąć ryzyka operacji, gdyby coś poszło nie tak rączka mogłaby być niesprawna. Ada pracuje w domu dzięki temu ma czas by spędzać go z córką i się nią zajmować. Jednak za sprawą piaskownicy podejmuje decyzję i zapisuje Julkę do przedszkola, by poszła między dzieci i uczyła się życia. "Dom Uśmiechu" to nie zwykłe przedszkole, prywatne a miesięczne czesne to dwa tysiące złotych. Ada jest gotowa na każde wyrzeczenie dla córki, Julka jest zachwycona przedszkolem. Ale sama Ada już od pierwszego dnia pójścia córki do przedszkola jest cała w nerwach i ciągle idzie coś nie tak: stuknęła auto pod przedszkolem, spóźnia się ciągle do przedszkola, w pracy kocioł - nowy szef - o to jeszcze nie wszystko, jej nowy szef to facet od stłuczonego samochodu, spotkania rodzicielskie z mamami z przedszkola, a wszystko obraca się wokół ludzi z kasą. W tym wszystkim Ada pomału odzyskuje spokój, Julka jest zadowolona, "wywalczyła" podwyżkę w pracy, zaprzyjaźnia się z pewną mamą, ale spokój zostaje zburzony - jej mąż przyjeżdża do Warszawy chce poznać Julkę. Ada zachodzi w głową po co przyjeżdża? Chce się bawić w tatusia? - teraz,  przecież je zostawił, wtedy kiedy najbardziej go potrzebowały. Boi się że znowu je skrzywdzi. Jak ułożą się stosunki Ady z nowym szefem? który raz jest miły a innym razem chce wyjechać z Polski. Jak Ada odnajdzie się w tym wszystkim ? Co z pracą? A może niespodziewanie poczuje coś więcej, ciepło, bliskości, ciarki przechodzące po placach, bliskość - miłość?

Tak w paru słowach, powiem że byłam nastawiona na lepszą książkę, czytałam opinie i każda bardzo ją zachwalała,  niestety jak dla mnie szału nie było. Czytało się fajnie, książka lekka i przyjemna, próbująca pokazać nam świat wielkich pieniędzy, prywatne przedszkole i wątek który porusza, to mała Julka - chora (serduszko i rączka) oraz walcząca jej mama. Autorka chciała pokazać nam trudy samotnego macierzyństwa, zarówno ze strony mamy jak i taty, oraz pokazać strach o dziecko, gdzieś w tle przebija się zauroczenie, potrzeba bliskości i opieki, ale wszystko było tylko zarysowane. Bohaterką która skradła moje serce to Julka - silna, mężna, twardo stąpająca po ziemi i walcząca o swoje.
Może i książka nie spełniła do końca moich oczekiwań i możemy domyśleć się zakończenia, tym niemniej czyta się przyjemnie, język prosty, ciepła i lekka, lektura w sam raz na letni wieczór.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Wyzwanie Biblioteczne"
"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Matthew Reilly - "Smocza wyspa"

źródło

TYTUŁ: Smocza wyspa
AUTOR: M. Reilly
WYDAWNICTWO: ALBATROS
DATA WYDANIA: 2015
STRON: 464

Ocean Arktyczny, Smocza Wyspa - górzysta wyspa daleko za kołem podbiegunowym, to tu kiedyś, Związek Radziecki wybudował tajną bazę, na eksperymenty ze wszystkim co możliwe: broń, genetyka, kwasy itp. Teraz wyspa jest zamknięta, a mała jednostka pilnuje tego co pozostało, wymieniając się co jakiś czas, do czasu, aż wyspa zostaje zaatakowana przez Armię Złodziei. To nie zwykła armia, przez parę miesięcy dokonywała zuchwałych napaści i porwań: rosyjski tankowiec z bronią, odbicie więźniów w Chile i Sudanie, porwanie samolotu z pieniędzmi, bomba w Moskwie i porwanie oraz torturowanie byłego sekretarza obrony USA. Spektakularne akcje, odbywające się w dniu zgodnym z numerem miesiąca, chcą być zauważeniu - i zostają. Dziś zbliża się 4 kwietnia, co tym razem.

Z dwóch dużych kominów na Smoczej Wyspie wydobywa się bezwonny i bezbarwny gaz, Armia Złodziei wypuszcza go do atmosfery a ten rozpościera się prawie nad całą półkulą północną, potem chcą wystrzelić kule z czerwonego uranu i podpalić atmosferę - tam gdzie gaz dotarł ziemia spłonie. To może być koniec świata. Czy można temu zapobiec? Czy znajdzie się ktoś kto ocali świat? i powstrzyma zagładę.

Niedaleko Smoczej Wyspy znajduje się zespół testujący broń, oraz sprawdzają nowy sprzęt w warunkach polarnych - kilku żołnierzy, cywile i jeden członek z DARPA. Dowodzi nimi kapitan Shane Schofield - ksywa "Strach na Wróble" na którego rząd francuski wydał wyrok śmierci. Dostają zlecenie dostania się na wyspę i powstrzymania szaleńców. Czy ten mały zespół może stawić czoło Armii Złodziei? Czy mają szansę w starciu z niebezpieczeństwami na wyspie? Czy dadzą radę?

Czyli krótko mówiąc, czy ktoś uratuje świat?

Jak wiecie lubię autora, do tej pory udało mi się przeczytać jego książki z serii o Jacku West, które bardzo mnie wciągnęły i dostarczyły ogromnych dawek emocji. Tym razem w moje ręce trafiła najnowsza powieść autora z serii o Shane Schofield i powiem Wam że autor "pojechał po bandzie" - to książka w stylu - "zabili go i uciekł" :D Jeżeli wiecie co mam na myśli to już kojarzycie co może się dziać. Cała akcja dzieje się zaledwie w kilka godzin, tyle czasu mają dobrzy ludzie na uratowane świata i unicestwienie tych złych. Wartka i szybka akcja, nagłe i niespodziewane zwroty akcji - które zapewnią nam emocje i adrenalinę, niesamowite i nierzeczywiste rzeczy, które dzieją się w książce normalnie nie mogły by mieć miejsca, ale to w końcu powieść gdzie trzeba uratować świat. Jeżeli macie ochotę na arktyczną i szaloną przygodę to polecam tę książkę.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Pod hasłem"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

Krzysztof Bielecki - "Rezydencja"

źródło

TYTUŁ: Rezydencja
AUTOR: K. Bielecki
WYDAWNICTWO: Akademicki Inkubator Przedsiębiorczości
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 168

Rezydencja - stary opuszczony budynek, duży, może dworek, w środku walające się odpadki, papiery i zniszczone meble. Jednak na piętrze tuż za fortepianem jest inny świat - gdzie często przychodzą T. i jego Siostra.

Główny bohater T. pewnego dnia w swojej ulubionej restauracji spotkał Nieznajomego, który okazał się jednak znajomym. Ostrzegł go przed chłopakiem jego Siostry, by miał na nią oko i jej pilnował. Dlaczego? Chłopak Siostry podobnie jak Nieznajomy miał  wytatuowane na nadgarstku trzy kropki. Co one oznaczają? Kim są ludzie z trzema kropkami? Nie tylko oni maja swoje sekrety, T. również je ma. Nikogo nie zaprasza do domu, a to co u niego się dzieje on sam nie pojmuje, pomaga mu w zrozumieniu tego Mistrz. Czy Rezydencja z przeszłości miała wpływ na to co dzieje się teraz? Kto tu bardziej powinien się bać i pilnować? 

Dziwna, niby prosta - krótkie rozdziały, dużo dialogów, a jednak ma coś w sobie. Chce się czytać tę książeczkę, a po jej skończeniu jeszcze raz, by dokładnie zrozumieć, by nie uronić nic z zamysłu autora, a wtedy i sami odczujemy satysfakcję z lektury, ale czy do końca jednak pojmiemy to co autor miał na myśli. Na początku pomyślałam - o jakiś krótki kryminał, szkoda że autor nie rozwinął tematu i fabuły bo jest ciekawie. Po jej zakończeniu wiedziałam że gdyby chciał stworzył by z tego kawał powieści, jednak nie taki był jego zamysł - krótko, treściwie, z zaskakującym zakończeniem. Ciekawa, oryginalna, mroczna - podobała mi się, jeżeli tylko będziecie mieć możliwość jej przeczytania - zachęcam. 

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"
"Pod hasłem"

"Kapitan Żbik i Skandynawia"
"Klucznik"

Katarzyna Pisarzewska - "Zbieg okoliczności"

źródło

TYTUŁ: Zbieg okoliczności
AUTOR: K. Pisarzewska
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 408

Gosztowo, małe miasteczko niedaleko Warszawy. Tutaj stare miesza się z nowym, stare rodziny, mieszkańcy i nowo pobudowani. Różni ludzi, poglądy, zawody - spokojna cicha miejscowość, gdzie każdy wiedzie spokojny żywot. Do czasu ... 

Pewnego dnia na ulicy jednego z nowo pobudowanych osiedli zostaje znaleziona martwa kobieta - zamordowana, tego samego dnia wieczorem młody chłopak rzuca się pod pociąg - samobójstwo, jak się okazuje nie - to również morderstwo. Policja szuka powiązań, świadków, motywów, ale brak nitek, skojarzeń, nie mają czego się uchwycić, błądzą i szukają mordercy. A może morderców?

Jednocześnie w szkole podstawowej w klasie VI a dzieją się dziwne rzeczy, wygląda to niewinnie, ale jakby ktoś specjalnie w tej klasie prześladował dzieci: powieszony pies, erotyczne zdjęcia, karteczki z wyzwiskami. Kto i dlaczego uwziął się na te klasę?

Policjantka Maria i szkolna psycholog Anita łączą siły by wyjaśnić sprawy w szkole. Jednocześnie podczas śledztwa i szkolnego dochodzenia wychodzą na jaw różne skrywane prywatne i miasteczkowe tajemnice.

Ciekawa książka, co prawda nastawiłam się na kryminał ale sprawy się toczyły trochę niemrawo, niby było  śledztwo, ale nie ono odgrywało tu główną rolę. Ciekawie skonstruowane małomiasteczkowe, niemalże wiejskie społeczeństwo ich: przekrój, tajemnice, więzi rodzinne, koleżeńskie, romanse, podejście do życia, chęć wolności, wspomnienia, nastolatki i ich problemy, nasze wady i zalety. Autorka poruszyła również kilka poważnych tematów jak aborcja, czy pornografia dziecięca, ale te tematy były tylko muśnięte, również nie one były głównym tłem książki, a po prostu zwykłe więzi i relacje międzyludzkie. Całościowo czyta się lekko i szybko, język prosty, akcja w miarę utrzymuje szybkie tempo, ciekawa fabuła - wielowątkowa. Ogólnie interesująca książka i z przyjemnością ją przeczytałam, chętnie sięgnę po drugi tom, polecam.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Wyzwanie Biblioteczne"
"Historia z TRUPEM"
"Klucznik"

Ransom Riggs - "Miasto cieni"

źródło

TYTUŁ: Miasto cieni, kontynuacja Osobliwego Domu Pani Peregrine
AUTOR: R. Riggs
WYDAWNICTWO: Media Rodzina
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 442

Jacob Portman wraz ze swoimi nowymi osobliwymi przyjaciółmi, wyruszają z walijskiej wyspy do Londynu w roku 1940. Jacob, przechodząc przez pętlę czasową do osobliwych przyjaciół, zostawił teraźniejszość i z nimi wyruszył ratować przemienioną w ptaka panią Peregrine. Mają niewiele czasu by ją przywrócić do ludzkiej postaci. Jednak nie będzie to łatwa misja, odmienić panią Peregrine może tylko inna ymbrynka, a wszystkie zostały porwane przez upiory i są przetrzymywane w Londynie, takie przynajmniej mają wiadomości. Muszą dotrzeć do Londynu, uwolnić ymbrynkę by uratowała panią Peregrine, mają na to zaledwie trzy dni, potem pani P. zostanie na zawsze ptakiem. Podczas swojej wędrówki muszą zmierzyć się z upiorami, głucholcami i innymi niebezpieczeństwami jakie mogą czekać w roku 1940, oraz zahaczą o XIX wiek, spotykają innych osobliwców, i dowiedzą się że  jedna z ymbrynek ukrywa się, jest na wolności, ruszają na jej poszukiwania. 

Czy dzieci odnajdą ukrywającą się ymbrynkę?  Czy uchodzenie z niebezpiecznych sytuacji nie przychodzi im za łatwo? Czy uratują panią Peregrine? Czy świat osobliwców się kończy? A może wszystko dopiero się zaczyna? - wojna o życie, wojna o ich świat.

Rzadko sięgam po fantastykę, jednak bardzo chciałam przeczytać kontynuacje przygód Jacoba i jego osobliwych przyjaciół. Pierwsza część "Osobliwy Dom Pani Peregrine" (kilka słów o książce TUTAJ) zachwyciła mnie swoją tajemniczością i niezwykłościami,  czarno-białe zdjęcia dodawały książce smaczku i potęgowały aurę wszystkiego co niezwykłe w tej książce. Gdy tylko druga część tj. "Miasto cieni" wpadła w moje ręce oddałam się jej lekturze, oczekując zabrania w dalszą osobliwą podróż.

Teraz pewnie narażę się fanom osobliwych dzieci ale ... udałam się w tą podróż, jednak nie do końca tego się spodziewałam, przebrnęłam przez nią, miejscami niestety się nudząc. Najciekawsze momenty  - kiedy dzieci zaczynały działać, spotykały innych i walczyły, no i zakończenie tak - czegoś właśnie takiego spodziewałam się po całej książce, zaskakujące, zapierające dech i zapowiadające że to jeszcze nie koniec, a niestety tego nie odczułam. Same zdjęcia już nie miały w sobie tej aury niesamowitości, całościowo książka jak dla mnie słabsza od pierwszej części. Jednak na pewno przeczytam dalszą część jeżeli tylko zostanie wydana.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Marta Obuch - "Szajba na peronie 5"

źródło

TYTUŁ: Szajba na peronie 5.
AUTOR: M. Obuch
WYDAWNICTWO: Replika
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 268

Do tej pory miałam przyjemność przeczytać dwie książki autorki: "Łopatą do serca" i "Miłość, szkielet i spaghetti", obie bardzo mi się podobały, a styl i poczucie humoru pani Marty bardzo przypadły do gustu. Tym razem w moje ręce trafiła "Szajba na peronie 5" mam nadzieję że i z tą książką spędzę miły i wesoły wieczór :)

Zosia doktor literatury, rozwódka, matka syna - studenta, uważa że jest za gruba, że w jej życiu nie dzieje się nic ciekawego. Na uczelni pokój zajmuje razem ze swoim asystentem - Mirkiem Mędrzyckim, w którym cicho się podkochuje, ale nie chce okazywać swoich uczuć, w końcu jest od niego starsza o dziesięć lat, traktuje go oschle. Tego wieczoru mają pożegnanie profesora na uczelni, a potem bal w stylu retro - stroje obowiązkowe. Zosia na bal przybywa ze swoją siostrą Danką, która jest tu także z racji swojego zawodu, pracuje w muzeum i będzie zbierać materiały na wystawę o Wielkich Katowicach. Tegoż też wieczoru profesor oddaje  Zosi kuferek z dokumentami, które dała mu do przeczytania, on jest nimi zafascynowany, mówi że ma tam prawdziwy skarb. Może porozmawiali  by i dłużej, ale na balu zjawił się oszałamiający mężczyzna, Zosia poznała w nim Mirka i ... zemdlała. Profesor dał im butelkę wina z 1929 roku i poszli w trójkę na kolację, a potem postanowili wypić podarowaną butelkę wina na wyremontowanym starym peronie 5. Tam też wyznali czego by najbardziej chcieli, uciekając przed ochroną kolei złapali razem za butelkę i ... przenieśli się w czasie z roku 2014 do roku 1929.
A tam, nic nie jest takie samo, Zosia jest Czarną Zośką - złodziejką, Danka - Cycatka, łazi po gzymsach, a Mirek jest szefem konkurencyjnej bandy złodziei. I co mają robić? Jak wrócić? Do tego jeszcze przodek dziewczyn - dawny burmistrz Katowic i złodziej - chyba nie wszystko oddał, dziewczyny muszą poznać prawdę o przodku i być może odebrać co ich. Czy uda się im wrócić do współczesności? A może pozostaną w 1929 roku i tam się zadomowią? Co z przodkiem dziewczyn? Co ze złotem.

Kolejna szalona książka autorki - język prosty i lekki, dużo dialogów, trochę historii Katowic, a wszystko to okraszone dawką humoru :) choć muszę przyznać że ogólnie brakło książce tego pazura co poprzednim, tym niemniej czyta się bardzo fajnie :) Co do samego zakończenia - no cóż spodziewałam się czegoś innego, bardziej dynamicznego no i że pewne kwestie będą rozwiązane, że doczekam się odpowiedzi na niektóre pytania, ale mam wrażenie że autorka tak jakby zostawiła sobie furtkę do napisania dalszych losów bohaterów, być może to tylko moje wrażenie, ale ja chciałabym się dowiedzieć - co będzie dalej się działo? Jeżeli macie ochotę na szalone przenosiny w czasie, jest to lektura dla Was :) Polecam dla relaksu i rozluźnienia :)

Moje ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi III"

"Pod hasłem"
"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Wyzwanie Biblioteczne"
"Historia z TRUPEM"
"Klucznik"

Krystyn Ziemski - "Tropami cieni"

źródło

TYTUŁ: Tropami cieni
AUTOR: K. Ziemski
WYDAWNICTWO: ISKRY
DATA WYDANIA: 1978
STRON: 176

Pewnego dnia sąsiadki wracające z miasta z zakupami poczuły na klatce schodowej gaz, ustaliły na jakim piętrze i mieszkaniu, został wezwany gospodarz domu i gazownicy. Gdy gazownicy zakończyli pracę powiadomili gospodarza że w mieszkaniu są zwłoki, na miejsce zostało wezwane pogotowie i milicja. Po oględzinach mieszkania stwierdzono że denat to właściciel - Adam Stalka, wdowiec który mieszkał samotnie, zaczęto podejrzewać samobójstwo. Technicy sprawdzili mieszkanie i stwierdzono że nie ma nigdzie żadnych odcisków palców - tej sprawie postanowił przyjrzeć się bliżej kapitan Korcz. Z wiadomościami o śmierci Stalki kapitan udał się do jego matki, na co ona powiedziała kapitanowi że czuła że coś złego się stanie. Oboje pochodzili ze wsi, gdzie w roku 1943 Niemcy spacyfikowali wieś za pomoc partyzantom i zabili wszystkich. Ona przeżyła bo była na targu w innej miejscowości a Adam schował się na drzewie, on widział zdrajców i morderców. Ta sprawa nie dawała mu spokoju, w tajemnicy przed matką szukał Niemca który wtedy był we wsi, i znalazł go, śledził. Pozostawił u matki zdjęci i notatki, które przekazała kapitanowi. Czy Adam Stalka popełnił samobójstwo? Czy to przeszłość go zabiła? Czy znalazł tego kogo szukał?

Już następnego dnia z rana kiedy to kapitan Korcz miał zając się sprawą Stalki, został wysłany do samobójcy w Grand Hotelu, nagi mężczyzna leżał przed hotelem, czuć było od niego alkohol. Podejrzewano że to samobójstwo lub nieszczęśliwy wypadek, po znalezieniu pokoju denata okazało się że to chyba nie było do końca samobójstwo lub też wypadek - okno w pokoju było zamknięte (wiec jak z niego wypadł), brak odcisków palców. Podczas wyjazdu do Sopotu gdzie kapitan miał się dowiedzieć więcej o denacie odkrywa że był u niego Stalka, po tej wizycie Kuziński strasznie się zdenerwował i wyjechał do Warszawy. Co mogło łączyć tych dwóch mężczyzn? Czy przeszłość?

Kapitan Korcz i major Orlicz z kontrwywiadu muszą zbadać sprawę i powiązać ze sobą wszystkie wątki, a nie jest to takie proste tropy wiodą ich w różne rejony kraju. Odwiedzają wiele kobiet powiązanych z Kuzińskim, zarys całej sprawy jest coraz bardziej widoczny. Sprawa jest bardziej poważna niż myśleli. Czy uda się im odkryć wszystkie niewiadome i znaleźć odpowiedzi na pytania?

Krystyn Ziemski to pseudonim artystyczny duetu pisarskiego - Wiesława Godziemskiego i Krystyny Świąteckiej. "Tropami cieni" to kryminał z wątkiem szpiegowskim, który czytało mi się dobrze, bez krwawych jatek i przekleństw, język prosty i lekki. Co prawda można już po połowie książki wyciągnąć wnioski jak potoczy się dalsza fabuła, choć samo zakończenie zaskoczyło mnie, przeczytałam z ciekawością. Mamy tu też wspomnienia z czasów wojny i Powstania Warszawskiego, gdyż nasi bohaterowie w nich uczestniczyli i ich samym również ścigają wspomnienia. Małym minusem książki jest to że, w pierwszej połowie mamy wrażenie chaosu, dwie sprawy prowadzone odrębnie, dopiero potem prowadzący śledztwa łączą siły. Dobry, stary kryminał, jeżeli takie lubicie to zachęcam.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań: 

"Z półki"

"Polacy nie gęsi III"

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

"Książki nieoczywiste"

Sarah-Kate Lynch - "Miód na serce"

źródło

TYTUŁ: Miód na serce
AUTOR: S.K. Lynch
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 320

Sugar Wallace ma trzydzieści sześć lat, burzę rudych włosów, nosi zwiewne sukienki i od czasu do czasu wstążki we włosach. W ciągu ostatnich piętnastu lat przeprowadza się po raz piętnasty, krąży od miasta do miasta, ale nie wybiera miast przypadkowo - to robi Królowa Elżbieta VI - królowa pszczół które posiada Sugar. Oczywiście ma na nie pozwolenie, przeprowadza się z miasta do miasta i tam od nowa ustawia swoje ule i zachęca pszczoły do przyrządzania pysznego miodu. Ona sama jest jak miód na rany, tam gdzie się pojawi dookoła sieje dobro, godzi ludzi, swata ich, wprowadza radość i miłość. Jednak ona sama wyjechała ze swoich rodzinnych stron, zrobiwszy coś strasznego, a jej serce było złamane i teraz nie szuka miłości - mimo że ta właśnie puka do jej drzwi.

Tym razem Sugar przeprowadza się na najbardziej zaludnioną wyspę świata - na Manhattan, to tu znajduje mały pokój z wielkim tarasem na poddaszu, mała kamienica która na nią czeka, może i dzielnica nie ciekawa ale Sugar jest zachwycona jej kolorytem. Tu w tej małej kamienicy czekają na jej pomoc: Noell - nieśmiały duży rudzielec, który nie wychodzi z domu ale niesamowicie gotuje i piecze; stary zgorzkniały pan McNally wieczne toczący zażarte kłótnie z sąsiadką panią Keschel, która podobnie jak on nie jest zadowolona z  życia i otoczenia; anorektyczna Ruby, która prawie nic nie je, jest samotna, nie utrzymuje kontaktów z matką; oraz Lola właścicielka sklepu z balonami, który był wiecznie zamknięty, ma malutkiego synka Ethana którego bardzo kocha, ale nie ma pieniędzy i jakoś musi sobie radzić. Tak, mieszkańcy tej kamienicy to dziwna mieszanka ludzi, samotnych i zagubionych. Czy Sugar i tu wniesie swój promyk nadziei, radości i ciepła? 

A co z samą Sugar - dlaczego tak boi się własnego serca, które dziwnie trzepocze na widok i myśli o Theo, mężczyźnie którego spotkała pierwszego dnia po przeprowadzce. A i on myśli tylko o niej. Czy ich drogi się spotkają? Czy to przeznaczenie, które będzie musiało pokonać ból i strach? A może tym razem to Sugar będzie potrzebowała pomocy i wsparcia przyjaciół?

Książka lekka i przyjemna, trochę taka baśniowa i mocno słodka, nie chodzi tylko o miód, ale o tą całą radość i dobroć przebijającą z kartek. Nie, nie mówię że to źle dla książki, po prostu autorka zafundowała nam opowieść ku pokrzepieniu serc - o przyjaźni, miłości i leczeniu złamanych serc, gdzie wszytko kończy się happy endem, takie książki są jak najbardziej potrzebne i sama bardzo lubię je czytać. Język prosty, a fabuła nie jest skomplikowana - czyta się szybko.
Ale powiem że spodziewałam się czegoś innego - jakiś czas temu czytałam autorki "Dom córek", książka bardzo mi się podobała, i myślałam że to będzie w podobnym stylu, to nie znaczy że zawiodłam się na książce, po prostu była inna.
Jeżeli macie ochotę na książkę lekką, z miodowym dodatkiem to zachęcam, na rozluźnienie po ciężkim dniu i na książkę która tchnie w Was optymizm - gorąco polecam.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Klucznik"

Wiesława Bancarzewska - "Zapiski z Annopola"

źródło

TYTUŁ: Zapiski z Annopola
AUTOR: W. Bancarzewska
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 448

W sierpniu odbyłam wspaniałą podróż w czasie, z Torunia w 2011 roku do Nałęczowa w 1932 roku. Autorka w bardzo rzeczywisty sposób oddała klimat tamtych lat, a główna bohaterka zyskała moją sympatię. Nie mogłam się oderwać od książki, wciągnęła mnie, a zakończenie zapowiadało że  w następnej  części  czeka mnie dalsza część niesamowitej przygody i podróży. Czy tak będzie? - zabieram się za czytanie.

Anna osiadła w Annopolu, wiedzie spokojne życie u boku męża, wychowuje swoją córkę - Walentynę, zarządza gospodarstwem, pisze książki dla dzieci, odwiedza znajomych w okolicy, nawiązuje  bliskie relacje ze swoją rodziną (choć w tamtym czasie jeszcze nie są jej rodziną, fałszuje dokumenty by takową została). Jej życie biegnie spokojnie, między ludźmi których kocha a oni kochają ją, jest tylko jedna myśl która spędza jej sen z powiek i martwi, to świadomość zbliżającej się wojny i strach co będzie z jej rodziną, jak sobie poradzą? Czy przeżyją wojnę?

O ile w pierwszej części akcja pędziła, coś się działo, konfrontacja kobiety z 2011 roku z latami 1932/33, etykiety i wpadki. To druga część toczy się spokojnie i miarowo, bez większych ekscytacji, a wręcz powiedziałbym że czasami nudnawo, nawet Anna mało odwiedza czasy współczesne (choć powiem że miała to utrudnione), dopiero widmo zbliżającej się wojny wskrzesza w niej chęć działania.  Nie powiem żeby książka nie była warta przeczytanie, nie - podobała mi się choć spodziewałam się tempa akcji i przygód jak w pierwszej części, ale całościowo tworzą wspaniałą opowieść. Spodziewam się że w trzeciej części na powrót akcja nabierze tempa, zbliża się wojna - czasy się zmieniają.  Książkę jak najbardziej polecam, ale tylko w połączeniu z pierwszą częścią, wtedy będziecie mieć cały obraz wszystkich wydarzeń i nie będzie dla Was monotonna.

Moja ocena: 4/6

Anna Duszkowska

Powrót do Nałęczowa / Zapiski z Annopola / Noc nad Samborzewem

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
"Wyzwanie Biblioteczne"
"Europa da się lubić"

Izabela Pietrzyk - "Histerie rodzinne"

źródło

TYTUŁ: Histerie rodzinne
AUTOR: I. Pietrzyk
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 2014
STRON: 640

Wiktoria - trzydziestoośmioletnia panna (co bardzo niepokoi jej mamę, twierdzi że już czas by znalazła statecznego mężczyznę i miała dzieci), jest nauczycielką w pierwszej klasie. Właśnie zakończyła związek z Pawłem który ją bił i odsunął od wszystkich przyjaciół, stworzył jej złotą klatkę i w niej ją trzymał. Jej powierniczką i pocieszycielką jest siostra Amelia (zwana Melą), to ona odkryła pierwsza co się dzieje u Wiktorii, po odejściu od Pawła Wiktoria zamieszkała u Amelii - w końcu to też i jej dom, ojciec przepisał go na obie córki. Wiktoria boi się konfrontacji z dziećmi siostry - Mirkiem (20 lat) i Emilką (18 lat), kiedyś była ich kochaną ciocią, a teraz jak to będzie? No i szwagier - Sławek (nie lubią się to mało powiedziane), ale on jest na morzu i wróci za cztery miesiące, jakoś musi być.

Wiktoria pomału odzyskuje spokój, dochodzi do konfrontacji z rodzicami i dziećmi siostry i nie jest tak źle ja sobie to wyobrażała, choć w domu siostry dzieją się dantejskie sceny, ciągłe kłótnie między rodzeństwem i ich matką. Gdy Wiktoria wygrzebuje się z przeszłości (a nawet zaczyna internetową znajomość z mężczyzną), Mela dochodzi do wniosku że w jej małżeństwie nie jest najlepiej, dzieci ciągle się kłócą i jej nie słuchają, mąż na morzu a gdy jest w domu to gdyby coś nie było po jego myśli, wszystkich musztruje, muszą chodzić jak w zegarku. Mela czuje że musi coś zrobić bo oszaleje - robi krok do przodu, podejmuje pracę - swoją pierwszą w życiu. Czy Mela jest szczęśliwa w swoim małżeństwie? Może też mieszka w takiej złotej klatce, tylko bez bicia, choć słowa mogą bolec tak samo jak uderzenie.

Gdy mąż Meli (Sławek) powraca wcześniej z morza, dopiero wtedy dochodzi w domu do dantejskich scen. Podczas powitalno - rodzinnej kolacji dochodzi do prawdziwego pandemonium. Czy Wiktoria będzie umiała ponownie zaufać mężczyźnie? Co z małżeństwem Meli?

Opowieść o relacjach w rodzinie wielopokoleniowej oraz damsko - męskich. Jak wiadomo nie od dziś język pokoleń różni się i o tym poczytamy w książce, jak teraz wysławia się młodzież a jak mówiono kiedyś, a wszystko to będzie miało odzwierciedlanie w zabawnych i śmiesznych sytuacjach. Nasza wielopokoleniowa rodzina Wiktorii potrafi zapewnić dobrą zabawę, ale mamy też poważne momenty i tematy które porusza autorka, jak choćby bicie czy terroryzowanie, nieakceptowanie zdania innych, lęk przed bliską osobą.

Powiem, że te 640 stron przeczytałam bardzo szybko, nawet nie wiedziałam kiedy książka się skończyła, ale szczerze to wielkiego WOW nie było. "Ta książka poprawi humor każdemu" głosi napis na okładce, no może i poprawi, to prawda w drugiej połowie książki było zabawnie i nawet się uśmiałam, niestety ale tak gdzieś do połowy książki bardzo denerwował mnie język bohaterek, leciało dużo przekleństw, całe szczęście po połowie panie dały na wstrzymanie i już o wiele przyjemniej było czytać, wtedy też akcja nabrała tempa i humoru. Niestety zakończenie kompletnie mi się nie podobało, jak dla mnie zostało wiele niewiadomych i wątków które się urwały i nie wiadomo co dalej, no chyba że autorka przewiduje kontynuacje - za czym ja osobiście byłabym na tak.

Podsumowując - to powieść obyczajowa o naszym słodko-gorzkim życiu, na zewnątrz wszystko ok, a wewnątrz tocząca się walka. Niby książka z gatunku lekkich, ale jednak coś w niej tkwi, coś co pozwoli nam na chwilę przystanąć i przypatrzyć się naszej rodzinie, naszym relacjom. Na pewno warto poświęcić jej swój czas, będzie trochę humoru i spraw poważnych - po prostu dobra książka, jeżeli nie przeraża Was te 640 stron to zachęcam do przeczytania.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi II"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Europa da się lubić"

Agata Christie - "Morderstwo to nic trudnego"

źródło

TYTUŁ: Morderstwo to nic trudnego
AUTOR: A. Christie
WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
DATA WYDANIA: 1998
STRON: 188

Luke Fitzwilliam były policjant po służbie dla kraju nad Zatoką Mayang, wraca do Anglii na stałe, posiada niewielki kapitał więc może się uważać za człowieka niezależnego materialnie. Podróżował expresowym pociągiem do Londynu, ale w wyniku niefortunnego zdarzenia dotarł do Londynu innym pociągiem. W tymże pociągu w przedziale do którego wsiadł spotkał sympatyczną straszą panią L. Pinkerton, która przypominała mu jego ciotkę. Podczas rozmowy okazało się że zmierza ona do Scotland Yardu donieść o popełnionych morderstwach, które ostatnio miały miejsce w jej miasteczku. Morderca jest przebiegły, nikt go nie podejrzewa, ale ona wie kto to jest, ma swoje przypuszczenia - następny ma być miejscowy doktor, co  ją bardzo martwi bo bardzo lubi poczciwego doktora Humbleby. Luke  poparł starszą panią w jej przekonaniach że powinna wszystko opowiedzieć detektywom. 

Jakże było jego zdziwienie kiedy nazajutrz przeczytał w gazecie o śmierci L. Pinkerton pod kołami samochodu, a następnego dnia przeczytała wiadomość o śmierci doktora Humbleby. Luke musiał wyjaśnić tę  sprawę, postanowił udać się do Wychwood-under-Ashe i wyjaśnić zaistniałe sytuacje. Pomaga mu w tym jego przyjaciel Jimmy który ma tam bliską kuzynkę. Lucke będzie musiał  wcielić się w pisarza by przeprowadzić śledztwo. Czy uda mu się odkryć prawdę? Czy to rzeczywiście morderstwa, czy może zbieg nieszczęśliwych przypadków? 

Kolejna pozycja Agaty Christie, czy do końca interesująca? - no nie wiem. Na pewno początek i zakończenie wciągające i interesujące, ale środek nie do końca ciekawy, dużo przemyśleń głównego bohatera, choć całość prowadzi do wykrycia sprawcy. Wiadomo nie wszystkie książki królowej kryminałów muszą być udane i ta pozycja uważam należy do tych słabszych. Oczywiście nie zniechęcam do lektury tej książki bo mimo małych mankamentów warto po nią sięgnąć, autorka tak prowadzi fabułę że odnosimy wrażenie że wiemy kto jest mordercą, ale nie-  nagle całość zmienia się i na jaw wychodzą nowe fakty, dzięki którym poznajemy prawdziwego mordercę.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Pod hasłem"

"Czytamy kryminały"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

Iwona Mejza - "Wyszedł z domu i nie wrócił"

źródło

TYTUŁ: Wyszedł z domu i nie wrócił
AUTOR: I. Mejza
WYDAWNICTWO: Oficynka
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 288

Oświęcim, mały prowincjonalny posterunek policji, umieszczony pomiędzy uliczkami w starym budynku, kto nie wie jak tu trafić może pobłądzić. To tu nasi policjanci na co dzień zmagają się z trudnymi przypadkami. Żar leje się z nieba, na komendzie brakło wody, w wyniku losowania (a i tak zawsze na niego pada) po wodę udała się stażysta Krzysztof Bućka, który trasę powinien objechać w pół godziny a wrócił po dwóch! Gdzie był? - po wodę, wypił kawę, zjadł pyszne lody (ale nie tylko on jest łakomczuchem, koledzy z posterunku również uwielbiają słodkości którymi chętnie się raczą) - na służbie! ale nie tylko, nasz stażysta podsłuchał staruszki w sklepie że na miejscowym cmentarzu znaleziono podwójnego nieboszczyka. Komisarz Ożegalski (wielbiciel kryminałów) okazał duże zainteresowanie sprawą, dwóch nieboszczyków w jednym grobie i to takim który miał być pusty. Policyjni technicy zabierając kości do analizy znaleźli w kącie grobowca małą karteczkę - list. Kto leży w tym grobie? Co zawiera znaleziony list? Kim są ludzie którzy chcieli wyremontować stary grób? Czy wiedzieli że w środku są trupy? Komisarz zleca przeszukanie spraw z archiwum, uważa że tam może kryć się rozwiązanie - dwadzieścia lat temu w mieście miał napad na jubilera, ani sprawców ani łupów nie odnaleziono. Czy komisarz miał racje? Czy odkryją czyje zwłoki zostały pochowane w grobie? Czy odnajdą skarb sprzed dwudziestu lat?

Bardzo fajny, lekki kryminał z domieszką humoru. Autorka zabrała nas do miasta które naznaczone jest swoją historią, ale nie odczuwamy tego, przechadzamy się po cmentarzu i uliczkami Oświęcimia. Bohaterowie wspominają co gdzie kiedy stało, i jak miasto się zmienia, na tylnej okładce książki od wewnątrz jest mapka miasta z zaznaczonymi na na niej ważniejszymi punktami - bardzo mi się to podobało. Nasi bohaterowie to bardzo ciekawe osobowości i policjanci i osoby im towarzyszące w sprawie to postacie barwne i nietuzinkowe. Język prosty, dialogi ciekawe, brak zbędnych i długich opisów, akcja być może nie pędzi w zawrotnym tempie, ale ma swój specyficzny klimat. Książkę czyta się szybko i ciekawie.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi II"

"Pod hasłem"

"Czytamy kryminały" (letnia abolicja)

"Kapitan Żbik i Skandynawia"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

Daria Doncowa - "Zjawa w adidasach"

źródło

TYTUŁ: Zjawa w adidasach
AUTOR: D. Doncowa
WYDAWNICTWO: Świat Książki
DATA WYDANIA: 2004
STRON: 304

Daria Iwanowna Wasiljewa  ma rodzinę, dużo pieniędzy, kucharkę, sprzątaczkę, do wnuków jest niania, wstaje około w pół do jedenastej (bo skoro nie ma co robić to po co wstawać rano) czas zabija czytając kryminały, rodzina zaczęła uważać że Daria " (...) zaczęła przypominać camembert (...) to znaczy, że zaczyna porastać pleśnią" [1] I nagle z dnia na dzień, za namową swojej przyjaciółki Lenki zostaje kierowniczką nowo otwartej księgarni. Już pierwszego dnia w pracy czekała ją wizyta inspektora bhp, który był nieugięty wobec przepisów ale reklamówki z książkami i wkładką załatwiły wszystko, a wielkim kulminacyjnym punktem zakończenia tego pierwszego dnia w pracy był ... trup. Zwłoki kobiety odnalezione w szafce w szatni nazywały się Daria Iwanowna Wasiljewa. Czyżby to był zbieg okoliczności? A może kryje się za tym poważniejsza sprawa?
Daria po kłótni ze swoim przyjacielem z milicji, postanawia sama rozwikłać sprawę morderstwa kobiety znalezionej w szatni księgarni - w końcu tak samo się nazywały. Rusza tropem nazwiska, odkrywa kim była zamordowana i podąża tymi śladami poznając historię dziewczyny i jej rodziny, oraz znajomych. Niespodziewania Daria musiała zamieszkać w księgarni wraz z córką jej przyjaciółką i całą domową menażerią, bo huragan który przeszedł nad Moskwą dokonał zniszczeń w jej domu. Ale nawet tam nie zaznała spokoju, odkryła że nocą po księgarni krąży duch. Co może chcieć taki duch w księgarni? Dlaczego właśnie tutaj? Daria to przesympatyczna kobieta którą kłopoty i dziwne sytuacje wręcz kochają :)

"Poker z rekinem" (kilka słów o książce TUTAJ) to było moje pierwsze spotkanie z autorką, które bardzo mi się spodobało i miałam ochotę na więcej. Teraz w moje ręce trafiła druga książka autorki "Zjawa w adidasach" - jest to lekka i zabawna historia - choć nie taka śmieszna jak się spodziewałam, a to obiecywał napis na okładce "Nie czytajcie w miejscu publicznym, bo twój śmiech może być zaraźliwy"[2] - spokojnie przeczytałam ją podczas  jazdy autobusem - ale zabawnie było. Język prosty, dużo dialogów, zakończenie - niespodziewane i tu duży plus dla autorki za pomysłowość zakończenia i powiązania wszystkich wątków. Książka w sam raz na letnie dni, lekka i przyjemna :) - taki kryminał z humorem na pewno umili wam wypoczynek.

Moja ocena: 4/6

[1] Joe Alex "Zjawa w adidasach", Świat Książki, 2004, str. 11
[2] tamże. tylna okładka książki

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Czytamy kryminały" (letnia abolicja)

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"

"Klucznik"

Małgorzata Gutowska-Adamczyk - "Podróż do miasta świateł. Rose de Vallenord"

źródło

TYTUŁ: Podróż do miasta świateł. Rose de Vallenord.
AUTOR: M. Gutowska-Adamczyk
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
DATA WYDANIA: 2013
STRON: 480

Ponad rok temu przeczytałam "Podróż do miasta świateł. Róża z Wolskich" (kilka słów o książce TUTAJ), co to było za przeżycie - książka mnie wciągnęła i zachęciła do sięgnięcia po inne książki gdzie akcja dzieje się w XIX wieku. Po drugą część sięgam z ciekawością choć czytałam różne opinie na jej temat - jedne pozytywne inne nie, ale tak to już jest. Ja jestem ciekawa dalszych losów naszych bohaterek - Róży i Niny.

Róża po dostaniu wiadomości o chorobie kochanka Rogera wraca do Paryża, niestety po przyjeździe dowiaduje się że nie żyje. Dzięki swojemu przyjacielowi Serge dochodzi do siebie, zaczyna ponownie malować i odnosić sukcesy, jednocześnie zajmuje się małą córeczką Fabiena - Lucie, któremu zmarła żona. Pewnego dnia zjawia się u niej Marc Dupont który chce zamówić swój portret do kancelarii, Róża zakochuje się w nim i przyjmuje jego oświadczyny. Ale jak się okazuje Dupont to fałszywe nazwisko brata księcia Rogera Vallenorda. Róża czuje się oszukana ale jednak wychodzi za niego - kocha go. Dokąd doprowadzi ją ta miłość? Czy to na pewno ten jedyny? A Lucie, której Róża zaczyna matkować - jak potoczy się jej życie?

Nina jedzie do Paryża by tam szukać śladów Róży i jej obrazów. Chce również ostrzec nowego właściciela Val przed złodziejem który kradnie obrazy Róży. Chce też zaleczyć rany po opuszczeniu przez swojego chłopaka Michała. Tu jednak spotyka ją przygoda, zakochanie i ... porwanie. Czy Nina odnajdzie ślady zaginionych obrazów? Kim jest nowy właściciel Val?

O ile pierwsza część mnie wciągnęła i dostarczyła dreszczyku emocji,  gdzie Róża - kobieta tak inna jak na swoje czasy, tak silna i niezależna przedstawiała nam historię swojego  życia. To w drugiej części tą kobietę odnalazłam dopiero w drugiej połowie książki, czy musiała być tak uległa wobec męża? być może tak, ale przecież ona nie należała do tych co byle niepowodzenie może ją zniechęcić do walki. Mimo to jej historia w książce jest wciągająca i pełna różnych nieprzewidzianych zwrotów akcji. Czego nie można powiedzieć o Ninie i jej wyjeździe do Paryża, tu autorka nie pokusiła się o jakąkolwiek akcję - no chyba ze to uwięzienie i odbicie Niny miało dodać jakiegoś aspektu kryminalnego - ale niestety wypadło słabiutko. 

Historia Róży zakończyła się wraz z jej śmiercią, ale jak dla mnie samo zakończenie książki nie było ostateczne, pozostało wiele pytań i kwestii na które chętnie poznałabym odpowiedzi jak choćby: czy właściciele bistra "Toroszyn" mają coś wspólnego z Xawierem, co z rodziną Róży? Być może autorka ma dla nas niespodziankę i jeszcze poznamy odpowiedzi na te i inne pytania.

Ogólnie podsumowując książkę można powiedzieć że jest dobra, historia Róży była ciekawa i wciągająca, reszta jako dodatek nieciekawa i nic nie wnosząca do fabuły. Zakończenie nie do końca mnie usatysfakcjonowało. Język porosty i lekki, czyta się szybko. Miejscami w książce trochę wiało nudą, i już całość nie wzbudziła we mnie takich emocji jak pierwsza część. Mimo to jeżeli czytaliście pierwszą część "Podróży do miasta świateł" to zachęcam do kontynuacji. 

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Polacy nie gęsi II"

"Wyzwanie Biblioteczne"

"Historia z TRUPEM"

"Europa da się lubić"
"Klucznik"