Kornel Makuszyński - "Szatan z siódmej klasy"

źródło

TYTUŁ: Szatan z siódmej klasy
AUTOR: K. Makuszyński
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
DATA WYDANIA: 2010
STRON: 280

Nie wiem jak dla Was, ale dla mnie jedna z najprzyjemniejszych lektur szkoły podstawowej. Wspaniale mi się ją czytało w szkole, i z takim nastawieniem przystąpiłam do powtórnego spotkania z bohaterami książki.

Józef Skwarek jako Adam Cisowski
w filmie " Szatan z siódmej klasy" z 1960 r.
(żródło)

Adam Cisowski - uśmiechnięty, niesforny, z rozmierzwioną czupryną na głowie, wzrok przenikliwy, sprężysty i silny, myślący logicznie, umie wysuwać wnioski z każdej - nawet najbardziej dziwnej sytuacji, uchodzi w szkole za osobę bardzo bystrą, koleżeński, dobrze się uczy, przez profesora Gąsowskiego nazywany diabłem i szatanem, siedemnastoletni uczeń klasy siódmej warszawskiego gimnazjum, jego rodzice: tato jest lekarzem a mama zajmuje się domem, ma czworo rodzeństwa - dwóch braci i dwie siostry. 

Adaś rozpracował system odpytywania uczniów z historii przez profesora Gąsowskiego, czyn ten wstrząsną profesorem, to była tajemnica skrywana przez niego latami, jednak profesor nie mógł gniewać się na tego przemiłego i uśmiechniętego chłopca, w końcu znalazł również odpowiedź dla profesora gdzie podziały się jego listy które niby wysłał do przyjaciół. Sława Adasia rozeszła się po całej szkole, pomógł kolegom z młodszej klasy i odnalazł przyszywane sto złotych, w swojej klasie odnalazł zagubione pióro. Ta sława nie pozostałą obojętna dla profesora Gąsowskiego,

Kadr z filmu "Szatan z siódmej kasy"
z 1960 r.

postanowił ze swoim problemem zwrócić się do Adasie, zaprosił go do swojej ojcowizny na wieś Bejgole koło Wilna, gdzie zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Adaś nie był zdecydowany na wyjazd z profesorem na wieś, miał jechać z rodzicami nad morze, ale jedne fiołkowe oczy "kozy" przekonały go do wyjazdu. Sam nie wiedział w co się pakuje, co przyniesie mu ten wyjazd.
Dworek we wsi Bejgole był stary i zaniedbany, a rządy sprawował tam brat profesora Gąsowskiego - Iwo z żoną Ewą i córką Wandą. To tu zaczęły dziać się dziwne rzeczy jak ... kradzież drzwi, tak, tak, pewnie Was dziwi to - drzwi, ale to właśnie podążając tym tropem Adaś odkrył że we dworze mieszkał kiedyś żołnierz francuski z armii napoleońskiej, to on pozostawił wskazówki na drzwiach - gdzie ukrył skarb. Adaś będzie musiał nie tylko odnaleźć skarb, ale także stawić czoło rzezimieszkom którzy chcą odnaleźć i wykraść skarb. Czy Adaś podoła zadaniu które na niego czeka?  Czy spotka tego lata coś więcej niż tylko zagadkę do rozwiązania?

Mogę powiedzieć jedno - przecudowna książka, dla młodzieży, z wątkiem detektywistycznym, z humorem, pierwsza miłość, zagadka, to może zachęcić do czytania i nie tylko uczniów jako lektura, powrót po latach bardzo przyjemny. Uważam że książka bardzo trafiona jako lektura szkolna. Mam nadzieję że jeszcze wiele lat będzie wciągającą książką.

Kadr z filmu "Szatan z siódmej klasy"
z 1960 r. (źródło)

Jak by to nie było, taka książka nie mogła przejść nie zauważona przez świat filmowy i tak w 1960 roku
 Maria Kaniewska wyreżyserowała film pod tym samym tytułem co książka "Szatan z siódmej klasy" gdzie główne role zagrali Józef Skwarek (Adaś), Stanisław Milski (prof. Gąsowski), Pola Raksa (Wanda), film jako drugi w historii został zgłoszony do Oskarów. Powiem Wam w sekrecie że film darzę wielkim sentymentem,  po obejrzeniu filmu podkochiwałam się w Adasiu :)

Kadr z filmu "Szatan z siódmej klasy"
z 2006 r. (źródło)

W 2006 roku Kazimierz Tarnas powtórnie wyreżyserował film "Szatan z siódmej klasy", gdzie tym razem główne role zagrali Bartosz Fajge (Adaś), Wojciech Malajkat (prof. Gąsowski), Katarzyna Bator (Wanda), oczywiście oglądałam film obowiązkowo, nie tylko przez wzgląd na sentyment do starego filmu, ale także dla pana Malajkata, którego bardzo lubię.  Niestety jednak sentyment pozostał do starej wersji, w nowszej brakło całego uroku, brakło tego czegoś, tego czym urzekała stara wersja.

Jednym słowem zachęcam do przeczytania książki i oglądnięcia obu filmów, wspaniały powrót i wspomnienia.

Moja ocena: 6/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę"

Stanisław Lem - "Bajki robotów"

źródło

TYTUŁ: Bajki robotów
AUTOR: S. Lem
WYDAWNICTWO: Siedmioróg
DATA WYDANIA: 1996
STRON: 96

Tak się złożyło że jakoś do tej pory nie miała styczności ze Stanisławem Lemem, w szkole również nie przerabiałam lektury "Bajki robotów", która została dodana do listy lektur w 1982 roku, a ja już uczęszczałam do szkoły podstawowej i być  może po prostu nie była przez nas ta lektura przerabiana.   Gdy zobaczyłam ją w spisie lektur w akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa" stwierdziłam że będę miała okazję żeby zapoznać się z twórczością Stanisława Lema.

"Bajki robotów"  to zbiór jedenastu opowiadań fantastycznych. Autor przedstawia nam różne krainy - światy w kosmosie, wraz z ich mieszkańcami - robotami - które mają odczucia ludzkie, i ich życie w tym świecie. W każdym opowiadaniu mamy nawiązanie do bajek czy też baśni, król, królewna, wynalazcy, rycerze, oczywiście wszyscy to roboty lub różne maszyny - każde z opowiadań zawiera również w sobie przesłanie, czyli bajki z morałem.
Ogólnie czytało mi się tę lekturę ciekawie, były momenty humorystyczne, ironiczne, tragiczne, niestety język dość trudny i miejscami musiałam powracać do tekstu powtórnie. Stwierdzam że na pewno ciekawa i wartościowa książeczka z opowiadaniami na lekturę szkolną, odbiegająca od konwencjonalnych lektur, ale chyba jednak nie dla szóstoklasistów, bardziej docenią walory tej lektury gimnazjaliści a nawet powiedziałbym że licealiści.

Jak już wspomniałam lekturę przeczytałam z ciekawością, jednak czy sięgnę po następne pozycje Lema - może kiedyś, ale jak na razie poprzestanę na tej książeczce.

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

"Trójka E-Pik" (książka która została nagrodzona/której autor został nagrodzony)

http://pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Lem

Henryk Sienkiewicz - "W pustyni i w puszczy"

źródło

TYTUŁ: W pustyni i w puszczy
AUTOR: H. Sienkiewicz
WYDAWNICTWO: GREG
DATA WYDANIA: 2012
STRON: 296

Moje pierwsze spotkanie ze Stasiem i Nel, nie nastąpiło poprzez książkę, a film. Zekranizowaną powieść Henryka Sienkiewicza oglądałam jeszcze przed czytaniem obowiązkowej lektury "W pustyni i w puszczy", która jest lekturą w klasie V, a film pamiętam - całą klasą oglądaliśmy w kinie będąc w klasie IV. Film wyreżyserował Władysław Ślesicki w 1973 roku, gdzie główne role zagrali: Tomasz Mędrzak (Staś) i Monika Rosca (Nel).

Staś i Nel, kadr z filmu "W pustyni i puszczy" z 1973 r. (źródło)

Film zrobił na mnie ogromne wrażenie, pokazana pustynia, porwanie, potem ucieczka, puszcza, a wszystko takie realistyczne ... i do tej pory kiedy w telewizji pokazywana jest stara wersja z chęcią ją podglądam. Piszę stara wersja, ponieważ w 2001 roku Gavin Hood napisał scenariusz i wyreżyserował ponownie "W pustyni i w puszczy", gdzie główne role zagrali: Adam Fidusiewicz (Staś) i Karolina Sawka (Nel).  Powiem że ta wersja nie zawładnęła ani moja wyobraźnią ani nie skradła mi serca jak film z 1973 roku. 

Wracajmy do książki ...

Staś Tarkowski, czternastoletni chłopak, polak, którego ojciec jest inżynierem pracującym przy budowie kanału. Staś jak na swój wiek jest rozwinięty, odważny, dużo wie, sprytny, silny, nie kłamie, opanowany, te cechy pomogą mu w jego wędrówce i opiece nad Nel.

Nel Rawilson, ośmiolatka, córka dyrektora kampanii Kanału Sueskiego. Nel ma burzą jasnych włosów i rumiana cerą, wychowana w dobrobycie, dobra i ufna, darząca miłością zwierzęta ale mimo to dzielna, odważna, dodająca otuchy Stasiowi podczas ich podróży.

Czy można nazwać podróżą to co spotkało Stasia i Nel, porwani, traktowani okrutnie, przeprawa przez pustynię gdzie spotkała ich burza piaskowa, widzieli fatamorganę, upał, palące słońce, brak wody, walka z porywaczami, brak żywności, potem podróż przez dżunglę, ulewy, ucieczka, choroby, walka ze zwierzętami choć były i miłe chwile jak ocalenie słonia w wąwozie, spotkanie podróżnika Henryka Linde ... ale czy  to wszystko nie za dużo dla takich dzieci, pomimo ciężkich chwil jakie przeżyli nie poddawali się, radzili sobie w każdej sytuacji, mieli wiernych pomocników w tej ciężkiej podróży Kalego i Meę, którzy towarzyszyli im w ich podróży. Czy będzie szczęśliwe ocalenie, czy dzieciom się uda pokonać wszystkie trudności i wrócić do domu? ... przecież znacie odpowiedź :) ... a kto nie zna, to - zapraszam do przeczytania książki.

Z przyjemnością powróciłam do tej lektury, odwaga małych bohaterów, bezkresna pustynia i tropikalna dżungla, przygoda na kartkach książki, do tego poznajemy ludy afryki i ich zwyczaje, oraz sytuację polityczną panującą w tamtym okresie, autor raczy nas też wieloma ciekawostkami z historii i geografii, choć powiem że teraz opisy wydawały mi się przydługie, jednak  ciekawe. Świetna książka na lekturę a powrót do niej po latach okazał się prawdziwą przyjemnością.

Moja ocena: 5/6

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Z półki"

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

"Trójka E-Pik" (książka, która została zekranizowana)

Irena Jurgielewiczowa - "Ten obcy"

źródło

TYTUŁ: Ten obcy
AUTOR: I. Jurgielewiczowa
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
STRON: 264
DATA WYDANIA: 1994

Ula, Pestka, Marian i Julek spędzają wakacje na wsi, podczas jednego ze swoich wypadów nad rzekę znajdują wyspę, na którą prowadzi przewrócone drzewo, tam spędzają swój wolny czas ... jednak pewnego dnia odkrywają że ktoś jest na wyspie ... jakiś obcy ... to Zenek, jest w drodze, ma skaleczoną nogę, postanawiają mu pomóc i się nim zaopiekować, Zenek zamieszkuje na wyspie ... w oczach Julka Zenek to prawie jak dorosły, sam podróżuje i to autostopem, szuka wujka, do tego ratuje dziecko gdy koń się płoszy, w oczach naszej załogi jest prawdziwym bohaterem  ... przyjaźń  rozkwita do momentu gdy Marian przywozi z targu wiadomości że Zenka szukają bo ukradł pieniądze ... Zenek odchodzi, jednak przed odejściem wieczorem przychodzi do Uli ... jej wyjaśnia dlaczego ukradł pieniądze ... mówi jej coś ... serce dziewczyny łopocze ... czy to pierwsze rodzące się uczucie ... Zenek odchodzi ... Czy jeszcze się spotkają? ... Czy Zenek odnajdzie wujka? ... Czy poznają tajemnicę Zenka? 

Jak to się stało że ja tej książki nie czytałam wcześniej, nie pamiętam jej, a tej książki nie da się zapomnieć ... bardzo mnie wzruszyła, niby dla młodzieży, taka lekka , ale nie, to trudna lektura ... mamy w niej: przyjaźń, rodzące się uczucie, samotność, cierpienie, strach, niewinność, kradzież, marzenia ... idealna książka na lekturę, z przekazem ... warto również wrócić do niej po latach.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Janusz Korczak - "Kajtuś Czarodziej"

źródło

TYTUŁ: Kajtuś Czarodziej
AUTOR: Janusz Korczak
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa
STRON: 202
DATA WYDANIA: 2007

Nasz mały Kajtuś tak naprawdę ma na imię Antoś, Kajtusiem zaczęli nazywać go chłopcy na podwórzu i tak już zostało. Kajtuś to chłopak który lubi coś spsocić, to tu, to tam, czasami nie chce, a jednak wszystko wychodzi nie tak i to nikt inny a Kajtuś jest winny, ale tak naprawdę to chłopak o "złotym sercu". Kajtuś ma plany na przyszłość, chce zostać czarodziejem, ale jak, gdzie się uczyć i od kogo?  Sam postanawia nauczyć się czarodziejstwa, na początek skupiał się na czymś, mocno o tym myśląc, i nic, ale pewnego dnia, jednak, pomału, pomału, czary zaczynały działać ... a to Kajtuś sprawił że pióro profesora zniknęło, a o dzwonek na przerwę wcześniej zadzwonił, zadanie się samo odrobiło, róża dla pani nauczycielki, a to szaleństwo na przerwie rowerami, mało do katastrofy nie doszło ... ale Kajtuś umiał sprawić żeby zapomnieli ... to już prawie prawdziwe czary. Pierwszym czarem Kajtusia, takim prawdziwym co nie znika były ... słodkości, co wieczór gdy wszyscy już spali, u Kajtusia pod poduszką pojawiały się, czekoladki, rodzynki, migdały i inne słodkości, i nie znikały. Kajtuś był pewny staje się czarodziejem ... aż pewnego dnia, gdy nad Kajtusiem złość wzięła górę, jego czary mało nie doprowadziły do nieszczęścia ... poprzestawiał zegary, spowodował walki psów i kotów, postawił most na sztorc, w parku drzewa do góry nogami postawił, panów w suknie poprzebierał a panie w spodnie, taksówka latała, oj działo się działo, wielki zamęt się zrobił, policja szuka przestępcy. Niby wszystko przycichło, Kajtuś chciał się poprawić, ustał z czarami, aż pewnego dnia postanowił że na Wiśle wyspę będzie miał a na niej zamek, tak też i zrobił, mieszkał tam parę dni, aż mu zamek ostrzelali i wyspę zatopili. Kajtuś postanowił wyjechać do Paryża, w Warszawie go szukali, nie chcą mieć czarodzieja, wyjechał. W Paryżu w cyrku wystąpił, boksował z Murzynem, stał się ulubieńcem Paryża, statkiem za ocean popłyną, w filmie w Hollywood wystąpił. Postanowił wrócić do domu, a tu znów małe czary i małe łobuzowania, pewnego dnia wiatr ściąga go do zamku, gdzie zostaje uwięziony i traci swą mac, tam ratuje Zosię - wróżkę, i razem za karę zostają zamienieni w psy, poznają tułaczkę, głód, smutek, los psi ... czy powrócą do normalnych postaci? ... czy będą znowu dziećmi? ... przeczytajcie.

Bardzo ciekawa książeczka, o przygodach chłopca czarodzieja, mimo że przeznaczona dla młodzieży jako lektura klasy V, młodszym dzieciom też może się spodobać, choć powiem że tak do połowy książki sądziłam że to typowa książka dla małych dzieci o przygodach niesfornego czarodzieja, jednak druga część przekonała mnie że nie ... mały Kajtuś ma coraz więcej rozterek, poznaje smutek, jak zły los może się obejść z ludźmi, łzy i cierpienie, Kajtuś dorasta i zaczyna patrzeć i dostrzegać rzeczy o których wcześniej nie miał pojęcia, a czary?  Osobiście nie pamiętam jej ze szkoły, więc teraz z przyjemnością ją przeczytałam.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

"Pod hasłem"

Carlo Collodi - "Pinokio"

źródło

TYTUŁ: Pinokio
AUTOR: C. Collodi
WYDAWNICTWO: Zielona Sowa
STRON: 138
DATA WYDANIA: 2008 

Pinokio - to metrowa kukiełka wystrugana przez Dżepetta, ale to nie jest zwykła kukiełka, mówi, myśli i porusza się sama. Dżepetto jest ojcem Pinokia. Niestety Pinokio nie jest dobrym synem, jest niegrzeczny, bardzo brzydko odnosi się do ojca, mimo serca jakie okazuje mu ojciec sprzedając swoje palto i kupując mu elementarz do nauki, Pinokio postanawia sprzedać elementarz i iść do teatru marionetek. Od tej pory los płata mu różne figle,  a on nie wyciąga z tego żadnych wniosków. Daje oszukać się szubrawcom Kotowi i Lisowi, którzy obiecują mu że się wzbogaci na Polu Cudów. Na swojej drodze Pinokio spotyka też wróżkę, która to dostrzega w Pinokiu jego dobre serce i obiecuje mu że stanie się prawdziwym chłopcem, jednak natura Pinokia zwyciężyła, i pomimo obietnicy że będzie już dobrym chłopcem, dał się namówić koledze Patykowi na wyjazd do Krainy Leni, a tam Pinokio stał się ... osiołkiem, i został sprzedany na targu do cyrku. Z cyrku trafił do człowieka, który chciał zrobić z niego bęben ... potem wylądował z brzuchu ogromnego rekina, gdzie spotkał swojego ojca, starego i schorowanego. Pinokio postanawia się zaopiekować swoim ojcem, gdy wydostają się z brzucha rekina, zamieszkują w małej chatce, Pinokio ciężko pracuje aby utrzymać siebie i ojca. Pinokio zrozumiał co jest w życiu najważniejsze ... czy spotka jeszcze Wróżkę i będzie prawdziwym chłopcem?

Jako lekturka, uważam że dobrze trafiona, z przesłaniem, że nie wolno kłamać, trzeba szanować rodziców i ich słuchać, mówi też o tym że nie ma nic za darmo, na wszystko trzeba ciężko zapracować, nie ufać nieznajomym, no i dlaczego warto się uczyć - jakie to jest ważne.
Myślę że w dzisiejszych czasach "Pinokio" powinien być obowiązkową lekturą i w szkole podstawowej i gimnazjum i szkole średniej, niby wnioski te same, ale zupełnie inaczej się do nich podchodzi w różnym wieku.

Książkę przeczytałam w ramach akcji

"Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

Maria Konopnicka - "O krasnoludkach i sierotce Marysi"

źródło

TYTUŁ: O krasnoludkach i sierotce Marysi
AUTOR: M. Konopnicka
WYDAWNICTWO: KAW
DATA WYDANIA: 1999
STRON: 208

To była książka którą przeczytałam już w drugiej klasie szkoły podstawowej, leżałam w szpitalu dwa miesiące i pani pielęgniarka przyniosła mi z biblioteki szpitalnej tę książkę, a ja leżałam i ją czytałam, czytałam ... jakoś tak ciepło ją wspominałam, dlatego bardzo się ucieszyłam gdy zobaczyłam ją na liście lektur w akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa".  Pobiegłam do biblioteki, wypożyczyłam ją i zabrałam się do czytania ... 

Krótko o treści ... w Kryształowej Grocie mieszkają krasnoludki, które z utęsknieniem wypatrują wiosny, bo jest im bardzo już zimno, nawet król Błystek przymarzł do tronu, kończy się im jedzenie, więc czekają na wiosnę by wyjść na powierzchnię. Na poszukiwanie wiosny wyrusza nadworny kronikarz Koszałek-Opałek, który mimo że wiosnę już widać jakoś jej nie zauważa zajęty swoimi myślami. Idąc tak trafia do pewnej wioski, która to napada lis i kradnie inwentarz, Koszałek-Opałek postanawia to zapisać w swojej kronice, w której to zapisuje że na wieś napadli Tatarzy, ponieważ we wsi panował ogólny rozgardiasz i dokładnie nie zrozumiał. W dalszej drodze Koszałek-Opałek spotkał pasterzy którzy bardzo życzliwie go przyjęli przy ognisku, a on dzieciom opowiadał historie o krasnalach, jak kiedyś żyli z ludźmi. Gdy wyruszył dalej w drogę wpadł do jamy lisa - Sadełka, który to był sprawcą porwań we wsi, a tam Koszałek-Opałek powiedział mu że pióro które ma pochodzi od gęsi które wypasa Marysia, lis postanowił zapolować na gęsi Marysi.  Lis porwał gąskę Marysi, ale Królowa Tatr dała jej inną po którą to Marysia poszła, ale mimo to gospodyni u której pracowała wygnała ją. Krasnoludki jej pomogły, znalazły nowy dom u Skrobka, który był leniwy, ale się zmienił, a Marysia zajmowała się domem i jego synami.  Gdy przyszła jesień krasnoludki cieszyły się że pomogły ludziom i zaczęły w Kryształowej Grocie szykować się do zimy. 

Zabrałam się do czytania i ... było wielkie rozczarowanie, jakoś tak mile wspominałam książkę z dzieciństwa, a tu nie mogłam przebrnąć przez tę książkę, język, słownictwo ... strasznie się męczyłam, teraz ją czytając zastanawiam się jak ją dzieci czytają w szkole jako lekturę, no może przesadzam, w końcu kiedyś ją przeczytałam, więc teraz dzieci też sobie z nią dają radę ... niestety tym razem powrót do dzieciństwa okazał się po prostu ... nudny, nieciekawy i męczący.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

oraz wyzwań: "Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę" i  "Pod hasłem" 

C.S. Lewis - "Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa"

źródło

TYTUŁ: Lew, czarownica i stara szafa.
SERIA: Opowieści z Narnii. Tom I
AUTOR: C.S. Lewis
WYDAWNICTWO: Media Rodzina
STRON: 184
DATA WYDANIA: 2005

Opowieści z Narnii to moja ulubiona seria książkowa z dzieciństwa. Opowiem Wam pewną historię, już ją kiedyś opowiadałam , ale co tam :)

Jak miałam jakieś 10 lat i leżałam chora w domu, tato z biblioteki przyniósł mi do przeczytania książkę "Lew, czarownica i stara szafa" i od razu stałam się wielką fanką Narnii, a chciałabym zauważyć że to było bardzo, bardzo dawno temu :) - no dobra to było gdzieś w połowie lat 80-tych i chyba nawet nikt nie myślał o ekranizacji Narnii ...... a potem tata wziął mnie do księgarni i kupiłam sobie następne części i systematycznie pilnowałam w księgarni kiedy wyjdą kolejne żeby je kupić za skrzętnie oszczędzane pieniążki ..... cała sera była moim oczkiem w głowie. Do momentu aż pożyczyłam koleżance całą serii zachwalając ją jaka jest super, po wielu przypomnieniach wrócił do mnie tylko "Koń i jego chłopiec", książka stoi teraz na półce mojej bratanicy. A ja na wiele lat zraziłam się do pożyczania książek.

Ale koniec z tymi wspomnieniami ... z przyjemnością przeczytałam powtórnie pierwszą część z serii o Narnii :)

Kadr z filmu "Lew, czarownica i stara
szafa" (źródło)

Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja to czwórka rodzeństwa, rodzice wysłali ich z Londynu na wieś do starego Profesora, który mieszkał w starym, dziwnym domu, aby tam spokojnie przeczekali wojnę. Rodzeństwa chcąc zabić swój czas nie tylko zabawą na polu, oglądali i przechadzali się po starym domu, zaglądali do wszystkich jego pokoi i zakamarków, w jednym z pokoi stała tylko szafa, stara, skrzypiąca. Nic ciekawego ... poszli dalej, ale nie Łucja, ona była ciekawa co jest w szafie, weszła do niej ... a tam były futra, miękkie, wtuliła się w nie posuwając się w gąb szafy, aż poczuła coś miękkiego, zimnego, mokrego ... co to może być w szafie ... to śnieg ... w szafie? ... a tam jarzy się światełkiem latarnia, Łucja stała zdumiona aż spotkała fauna pana Tumnusa,

Kadr z filmu "Lew, czarownica
i stara szafa" (źródło)

który zaprosił ja na pyszny podwieczorek, opowiedział o tej dziwnej krainie w której się znalazła ... o Narnii i o Białej Czarownicy, która rządzi Narnią, a potem odprowadził Łucję do latarni by mogła bezpiecznie wrócić do domu. Gdy Łucja opowiedział rodzeństwu gdzie była i co robiła oczywiście jej nie uwierzyli. Pewnego dnia gdy bawili się w chowanego, Edmund zauważył, że Łucja znowu idzie w stronę szafy, poszedł za nią i wszedł do niej, a tam ... śnieg ... Edmund spotkał Białą Czarownicę, która upiła go magicznym płynem i nakarmiła mrzonkami o królestwie, w zamian za przyprowadzenie rodzeństwa wprost w jej ręce. Oczywiście Edmund przed rodzeństwem wyparł się że był w Narnii. Nie rozmawiano więcej na ten temat. Podczas zwiedzania przez grupę turystów starego domu profesora, dzieci miały się nie pokazywać, słysząc zbliżające się kroki i głosy wycieczki, schowali się w szafie ... tak, tak ... w tej szafie ... i trafili do Narnii. Stali całą czwórką przy latarni rozglądając się dookoła ... Co ich tam spotka? ... Będą musieli zmierzyć się z Białą Czarownica i pomóc mieszkańcom Narnii ... poznają Aslana oraz inne cudowne istoty ją zamieszkującą ... wypełnia się przepowiednia.

Cudowna historia, pobudzająca wyobraźnię, cieszę się że trafiła do kanonu lektur szkolnych. Kto przeczytał pierwszą część na pewno sięgnie po następne książki z serii o Narnii.

W 2005 roku Andrew Adamson wyreżyserował pierwszą część z serii o Narnii, "Lew, czarownica i stara szafa", obejrzałam go jak najszybciej i ... podobała mi się , mimo że jako dziecko miałam inne wyobrażenie Narnii, wersja kinowa jak najbardziej przypadła mi do gustu.
Jako ciekawostkę powiem Wam że, część zdjęć do filmu była kręcona w Polsce, nad Jeziorem Siemianowskim, scena w której to dzieci z bobrami przeprawiają się przez rzekę do Kamiennego Stołu, by zdążyć przed Białą Czarownicą.

Kadr z filmu "Lew, czarownica i stara szafa" (źródło)

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

i wyzwania "Trójka E-Pik"

Jan Brzechwa - "Akademia Pana Kleksa"

źródło

TYTUŁ: Akademia Pana Kleksa
AUTOR: J. Brzechwa
WYDAWNICTWO: SARA
STRON: 104
DATA WYDANIA: 2007  

Kultowa książka dla dzieci i młodzieży, na której wychowały się całe pokolenia Polaków. Barwna opowieść na skraju fantastyki i realizmu o cudownym świecie pana Kleksa, gdzie spełniają się wszystkie marzenia dziecięce. Książka przepełniona przygodami i napisana bardzo dostępnym językiem sprawia, że czytanie jest prawdziwą przyjemnością. Znajduje się także w spisie lektur szkolnych. 

Jan Brzechwa - właściwie Jan Wiktor Lesman, "Brzechwa" to pseudonim literacki, który wymyślił kuzyn poety Bolesław Leśmian. Autor wielu wierszy i bajek dla dzieci, a także satyrycznych wierszy dla dorosłych, również tłumacz literatury rosyjskiej.

Piotr Fronczewski w roli Pana Kleksa
(źródło)

Pan Kleks - Ambroży Kleks -  jest średniego wzrostu, włosy jego to czupryna mieniąca się wszystkimi kolorami tęczy, ma też bujną czarną brodę i pomarańczowe wąsy, a na nosie binokle, jego twarz pokrywają różnokolorowe piegi, jednego dnia na nosie innego na czole lub na brodzie, nosi szerokie spodnie, długi surdut koloru czekoladowego lub bordowego, aksamitną cytrynową kamizelkę, oraz kokardkę na szyi zamiast krawata, a w całym swym stroju ma ogromną ilość kieszeni, w których mieszczą się niezliczone ilości dziwnych przedmiotów.

Kadr z filmu "Akademia Pana Kleksa"
(źródło)

  Adaś Niezgódka to dwunastoletni chłopiec, uczeń Pana Kleksa, który prowadzi nas przez bajkową Akademię Pana Kleksa. Sama Akademia to trzypiętrowy budynek, zbudowany z kolorowych cegiełek, który mieści się na końcu ulicy Czekoladowej. W koło budynku znajduje się ogromy park i mur wzdłuż parku, a w murze znajduje się mnóstwo drzwi do bajek braci Grimm i Andersena. W Akademii uczą się sami chłopcy jest ich dwudziestu czterech, a imiona wszystkich zaczynają się na literkę A, wyjątkiem jest szpak Mateusz. W Akademii naucza się inaczej niż na zajęciach w normalnej szkole, jest kleksografia, jest geografia gdzie odbija się dużym globusem jak piłką, lekcje

Kadr z filmu "Akademia Pana Kleksa"
(źródło)

przędzenia liter,lekcje leczenia chorych sprzętów. Pan Kleks uczy swoich uczniów wielu różnych dziwnych rzeczy min: nauka latania, gdzie Adaś podczas swojego pierwszego lotu odwiedził psi raj. W szkole chłopcy wszystkim zajmują się sami, sprzątają sale lekcyjne, sprzątają swoją sypialnię, przygotowują do obiadu, ale samym gotowaniem zajmuje się już Pan Kleks. Podczas snu chłopców, przy łóżku każdego stoi lusterko, w którym to można zobaczyć ich sny, te najładniejsze są zbierane przez Pana Kleksa, jednym z takich snów był sen Adasia, "Sen o siedmiu szklankach.  I wszystko układało się dobrze, aż do pewnego momentu w którym to fryzjer Filip przyprowadził dwóch swoich synów, Anatola i Alojzego. Niby zwykli chłopcy, a jednak Alojzy nie jest zwykłym chłopcem ... to lalka, stworzona przez fryzjera Filipa. Czy Akademia zdoła przetrzymać wybryki Alojzego? ...  Czy Pan Kleks da sobie ze wszystkim radę? ... Czy to będzie już koniec Akademii? ... Na te i inne pytania znajdziecie odpowiedzi czytając książkę .

Cudowny, bajkowy świat w który ponownie się zagłębiłam czytając "Akademię Pana Kleksa".

Kadr z filmu "Podróże Pana Kleksa"
(źródło)

Wspaniała książka dla dzieci, jako lektura rewelacyjna, pobudzająca wyobraźnię. Z przeczytaniem jej wiążą się wspaniałe wspomnienia z dzieciństwa.
Zresztą nie tylko z samą Akademią, ale również z pozostałymi dwoma częściami, "Podróże Pana Kleksa" w której to Pan Kleks wyrusza w podróż po morzach i oceanach by odnaleźć i przywieść Bajdocjanom atrament, dzięki którym spisują bajki. "Tryumf Pana Kleksa" w której to Pan Kleks z Adasiem Niezgódką wyruszają na archipelag Alamakota  by odnaleźć rodziców Adasia i pomóc zaginionym Bajdocjanom.

Oczywiście nieodzownie z osobą Pana Kleksa jak dla mnie, ściśle powiązany jest Piotr Fronczewski, który to w ekranizacji książki grał rolę Pana Kleksa. Film "Akademia Pana Kleksa" w reżyserii Krzysztofa Gradowskiego, powstał w 1984 roku. Film składa się z dwóch części: cz I - Przygoda księcia Mateusza, cz II - Tajemnica Golarza Filipa. Film nie tylko jest wierną adaptacją książki, ale znalazły się w nim również w formie piosenek liczne wiersza Jana Brzechwy, między innymi: "Kaczka dziwaczka", "Na wyspach Bergamutach", "Leń", "Kwoka", "Psie smutki".

Krzysztof Gradowski wyreżyserował również pozostałe części przygód Pana Kleksa i tak na dużym ekranie już w 1986 roku oglądaliśmy "Podróże pana Kleksa" , natomiast na "Tryumf pana Kleksa" musieliśmy czekać do 2001 roku. W między czasie pan Gradowski nakręcił film z Panem Kleksem według swojego autorskiego scenariusza "Pan Kleks w kosmosie" i 1988 roku wyruszyliśmy z Panem Kleksem w kosmos. Tak jak i w pierwszej części tak i w pozostałych, mamy wiele wspaniałych utworów muzycznych.
Obowiązkowo książki do przeczytania :), a filmy do oglądnięcia, każdy znajdzie w nich coś dla siebie i mali i ... duzi :)

Książkę przeczytałam  w ramach akcji  "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

oraz wyzwań: "Z półki", "Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Maria Kownacka - "Kajtkowe przygody"

TYTUŁ: Kajtkowe przygody
AUTOR: M. Kownacka
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
STRON: 99
DATA WYDANIA: 1980

Nasz tytułowy Kajtek, to bocian, który po wypadnięciu z gniazda, był zbyt słaby i nie mógł polecieć razem z braćmi do ciepłych krajów. A tu zaczynają nastawać zimne dni, nasz Kajtek, postanowił zamieszkać w zagrodzie u Orczyków. Na podwórku zaczyna zaraz zaprowadzać porządki, aby wróble nie wyjadały zwierzętom jedzenia. Dzieci i dorośli bardzo go polubili, chodził z rodziną na wykopki, na grzyby do lasu, na zbieranie lnu, uczestniczył przy kiszeniu kapusty, nawet do mleczarni oddać mleko, i był traktorzystą. A i psoty się go różne trzymały, to chciał odgonić króliki i wpadł do dołu, to myśląc że to żaba chciał zjeść szmaciana lalkę, to podbierał chleb z masłem, a innym razem chciał podjeść ryb przeznaczonych do stawu. Tak to minęła zima naszemu Kajtkowi w obejściu Orczyków, a na wiosnę zaczęły wracać inne bociany, nasz Kajtek już nie czuł się taki samotny, wrócili bracia.

Czytając teraz tę książeczkę całkiem inaczej ją odebrałam niż będąc dzieckiem. Książka ciekawie przedstawia dawne życie na wsi, wykopki, prace w obejściu, zabawy dzieci bez telewizora czy komputera. Sama pamiętam z dzieciństwa wykopki u babci, jak piekliśmy potem ziemniaki na ognisku ... mmmmm ... pychota.  Bardzo ciekawa lektura.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa", 

oraz w ramach wyzwań "Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"
i "Trójka E-Pik".

Mira Jaworczakowa - "Oto jest Kasia"

TYTUŁ: Oto jest Kasia
AUTOR: M. Jaworczakowa
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
STRON: 182
DATA WYDANIA: 1996

Tak, oto jest Kasia: "Buzia rumiana, okrągła, trochę nadąsana. Oczy ciemne, ani ładne, ani brzydkie - takie sobie zwyczajne, szarobure; nos odrobinę zadarty, włosy proste, porządnie przyczesane. Do tego jeszcze spódniczka w kratę i sweter granatowy ...", a jaka jest Kasia? Kasia nudzi się, nie potrafi sama znaleźć sobie zajęcia, skarży na brata,  zawsze chce postawić na swoim - nawet płaczem, naśmiewa się z koleżanek, chce rządzić w klasie i chce żeby dziewczynki jej słuchały, zawsze pierwsza chce skakać na skakance i sama wymyślać zabawy, do tego jest najlepszą uczennicą w klasie, chce być w centrum zainteresowania: koleżanek, kolegów, pani nauczycielki, rodziców, brata, dziadzia, cioci, wszystkich - byle tylko ją chwalili i o niej mówili. Jednak pewnego dnia wszystko się zmienia i w szkole i w domu. Do klasy przychodzi nowa dziewczynka, której Kasia nie chce tolerować, ale klasa ją bardzo polubiła, jest koleżeńska, pożycza książki i nie skarży. W domu dzieje się jeszcze więcej, mama przywiozła coś ze sobą co to? ... to Kasi siostrzyczka - Agnieszka. Kasia czuje się odsunięta na bok, wszyscy tylko Agnieszka to, Agnieszka tamto, to dla niej i tamto, wszyscy w odwiedziny do Agnieszki - a Kasia? Kasia ma plan zwrócenia na siebie uwagi skoro, jej łzy nie pomagają trzeba wymyślić coś innego, opuszcza się w nauce, przynosi dwójki do domu - rodzice się tym martwią, jest coraz bardziej nieznośna, w szkole dokucza koleżankom i kolegom że nikt nie chce się z nią bawić - Kasia staje się samotna. Jedno wydarzenie zmienia Kasię - będzie musiała sama zostać z Agnieszką, a co się wtedy wydarzy ... to musicie przeczytać. Kasia się zmieni, poprawi oceny, zacznie być miła, pomocna i koleżeńska. A jak do tego doszło ... przeczytajcie.

Powiem że ja tej lekturki nie pamiętam, myślę że dzieci podczas jej czytania mają wyciągać wnioski, jak się nie zachowywać i co nie robić, jakie to może ponieść za sobą konsekwencje, a zmiany na lepsze będą doceniane i chwalone. Bardzo ciekawa książeczka.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa",

oraz w ramach wyzwań "Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"
i "Trójka E-Pik".

Roman Pisarski - "O psie, który jeździł koleją"

źródło

TYTUŁ: O psie, który jeździł koleją
AUTOR: R. Pisarski
WYDAWNICTWO: SARA
STRON: 64
DATA WYDANIA: 2004

Lampo to kundelek, kudłaty, o wesołym spojrzeniu, z jednym uchem opadającym w dół, a drugim sterczącym do góry. Ale nie jest to zwykły pies, o nie, przyjechał pociągiem do Marittima, tam wysiadł i zaprzyjaźnił się z zawiadowcą, który bardzo go polubił. Chciał zabrać go do domu do dzieci, jednak Lampo już w pierwszy wieczór po skończonej kolacji, wyskoczył na dwór i popędził na pociąg, rano zawiadowca zastał go pod drzwiami swojego biura. Tak zaczęła się wspaniała przyjaźń, co wieczór Lampo jechał z zawiadowcą na kolację, a potem wracał na stację. Wszyscy bardzo go lubili, Lampo na dobre zadomowił się na stacji w Marittima, pomagał wszystkim jak umiał, a razem z zawiadowcą nawet odprawiał pociągi, stojąc obok niego i podnosząc łapę dając znać do odjazdu pociągu. Jednak pewnego dnia Lampa nigdzie nie było, ani drugiego, ani trzeciego, wszyscy zaczęli się martwić że coś mogło się stać, jednak co się okazało, że Lampo to prawdziwy podróżnik, jeździł pociągami w różne rejony Włoch, ale zawsze wracał. Stał się sławnym psem, pisały o nim gazety. Ten cały rozgłos nie podobał się szefowi zawiadowcy, kazał psa odesłać, zawiadowca nie wiedział co robić, wysłał Lampa do swojego wuja na wyspę - Sycylię. Jednak i z wyspy Lampo wróci na swoją stację do swojego przyjaciela zawiadowcy i jego rodziny. Wrócił, ale bardzo wymizerowany, weterynarz się nim zajął, miał dobrą opiekę i pomału wracał do siebie. Pewnego dnia zawiadowcę i Lampo na stacji odwiedziły jego dzieci (Gina, Roberto i Adele), nikt nie przewidział co może się stać ... Adela bawiła się na torach, gdy nadjeżdżał pociąg kilka osób rzuciło się na pomoc ... jednak Lampo był szybszy, uratował spod kół pociągu małą córeczkę zawiadowcy, poświęcił swoje życie.

Pomnik Lampo (źródło)

Powiem, że kiedy czytałam tę książeczkę w szkole strasznie płakałam, zrobiła na mnie wrażenie ... teraz po jej przeczytaniu też łezka zakręciła mi się w oku. Na pewno wspaniała książeczka na lekturę, wzruszająca i dająca wiele do myślenia. Mówi się "że pies to najlepszy przyjaciel człowieka", dokładnie tak jest, książeczka przedstawia nam właśnie taką przyjaźń. 

Roman Pisarski książeczkę o dzielnym i wiernym psie Lampo napisał w 1967 roku, prawdopodobnie po przeczytaniu w prasie notatki o bohaterskim psie, który żył na stacji Campiglia Marittima. Na tejże stacji znajduje się pomnik Lampo.

Pomnik Dżoka (źródło)

W Polsce też mamy wspaniały pomnik, wystawiony dla psa Dżoka, jako symbol psiej wierności. Historia psa Dżoka w Krakowie krąży już jako legenda, przez prawie rok pies czekał na swojego pana w miejscu gdzie jego pan w tragicznych okolicznościach zmarł. Po roku przygarnęła go inna właścicielka, a po jej śmierci pies uciekł, wałęsając się po torach kolejowych, zginął pod kołami pociągu. Pomnik został odsłonięty w 2001 roku, znajduje się on na bulwarach wiślanych w Krakowie, w okolicy Wawelu i Mostu Grunwaldzkiego.
W 2007 roku Barbara Gawryluk napisała książkę o psie Dżoku, "Dżok. Legenda o psiej wierności".

Pomnik Reksia (źródło)

Innym pomnikiem psa, choć fikcyjnego,ale za to bardzo znanego i lubianego to pomnik - fontanna psa Reksia w Bielsku-Białej. Reksio bawił nas w latach 1967 - 1990. O przygodach Reksia możemy czytać też bajki. Pomnik stoi w centrum miasta i został odsłonięty w 2009 roku.

Gwiazda Lassie (źródło)

Również bardzo znanym psem i również fikcyjnym, który ma swoją gwiazdę w słynnej Hollywoodzkiej Alei Gwiazd to Lassie. Postać Lassie została stworzona przez Erica Knighta, w książce "Lassie, wróć!". Jest również przykładem wierności i oddania do swojego pana, pomimo sprzedania go w odległe miejsce, powrócił do rodziny. Przygody psa Lassie opisano w 61 książkach, powstało 11 filmów z jego udziałem, 7 seriali telewizyjnych i 2 audycje radiowe.

Jest wiele filmów, książek, bajek o przygodach psów i nasuwa się tylko jeden wniosek, czy to przygody psa prawdziwego czy też fikcyjnego, zawsze pies przedstawiany jest jako nasz największy przyjaciel, wierny i oddany ... i tak jest :)

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa", oraz w ramach wyzwania "Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Wanda Chotomska - "Dzieci Pana Astronoma"

źródło

TYTUŁ: Dzieci Pana Astronoma
AUTOR: Wanda Chotomska
WYDAWNICTWO: SARA
STRON: 32
DATA WYDANIA: 2005

Na ulicy Astronomów, mieszka pan Astronom z żoną i dziećmi, bliźniętami, synem i córeczką co nazywają się, on - Teleskopek, ona - Teleskopka. Dzieci jego to małe łobuziaki, ale za to bardzo ciekawe świata. A to chcą od taty dowiedzieć się o słońcu, bo to ciekawe dlaczego słońce świeci, i napisać list do słoneczka , żeby nam grzało i pięknie świeciło. Planety, o ... a co to takiego, tato objaśni co to są planety, a potem można na podwórku wymyślać zabawy w planety :), o księżycu tato opowie, bo księżyc też ciekawy, on sam nie świeci, tylko odbija światło słoneczne, o ... to bardzo ciekawe, a na niebie mamy jeszcze ZOO, tak ... ZOO, coś niesamowitego, są w nim Ryby i Wodni, jest Panna i Lew, a nawet Bliźnięta, są i inne gwiazdozbiory, ale jak zwiedzić to ZOO, no jak?. Jeszcze przed domem trzeba postawić pomnik, tak, tak ... pomnik Mikołaja Kopernika, bo to ważna była postać ... a na pudle młodego Kopernika Teleskopek będzie udawał. Oj tak, tak dzieci pana Astronoma to małe łobuziaki, ale takie ciekawe świata.

Bardzo fajna i ciekawa książeczka, krótkimi wesołymi wierszowanymi historyjkami, małymi kroczkami wprowadza nas w sferę niebieską. Świetny materiał na lekturę. Osobiście jej nie pamiętam z dzieciństwa, i cieszę się że mogłam ją przeczytać.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa", oraz w ramach wyzwania "Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!"

Alan Alexander Milne - "Kubuś Puchatek"

źródło

TYTUŁ: Kubuś Puchatek
AUTOR: A. A.Milne
WYDAWNICTWO: Książka i Wiedza
STRON: 136
DATA WYDANIA: 1989

Kto go nie zna? ... No kto? ... chyba wszyscy go znają, tego małego Misia, Misia o bardzo małym rozumku :) ... Kubusia Puchatka. Tak, tak znają go i kochają, i maluchy i dorośli. Bo jak tu nie kochać tego Misia.

Książeczka zabiera nas do wspaniałej krainy - lasu, gdzie mieszkają Kubuś Puchatek, Prosiaczek, Królik, Kłapouchy, Mądra Sowa, Kangurzyca z Maleństwem i Krzyś. Krzyś to przemiły mały chłopiec, który kocha swoje pluszaki i zawsze chętnie im pomaga i się z nimi bawi. A jakie maja przygody ... ooo ... raz Kubuś udaje chmurkę by wyjeść miodek pszczołom, innym razem Kubuś i prosiaczek tropią zwierzynę, albo jeszcze innym razem chcą złapać słonia, lub Krzyś zabiera ich na Przyprawę na Biegun Północny, powódź - która zalewa wszystko, zamiana Prosiaczka z Maleństwem :) O tak, tak mają wspaniałe przygody i są wspaniałymi przyjaciółmi, którzy zawsze mogą na siebie liczyć.

źródło

Te wszystkie wspaniałe przygody możecie przeczytać w tej książeczce.  Powiem Wam że czytając tę książeczkę miałam przed oczami wspaniały Stumilowa Las i wszystkie postacie w nim mieszkające takie jak oglądamy w pięknych, kolorowych bajkach Disneya. Zapadł mi w pamięci Kubuś - mały żółty miś, w czerwonym za małym kubraczku. Przygody Kubusia doczekały się wielu ekranizacji i wydań bajkowych, obecnie prawa wydawnicze na całym świecie o przygodach Kubusia Puchatka posiada The Walt Disney Company. W Polsce tłumaczenie Ireny Tuwim podlega ochronie prawno-autorskiej jako odrębny utwór. Oczywiście że warto czytać wszystkie inne wymyślone bajki z Kubusiem Puchatkiem,  ale przeczytanie pierwowzoru jest najważniejsze, bo to tu nakreślają nam się postacie i ich charaktery.

A wiecie skąd pochodzi imię Kubuś Puchatek? ... Pewnie tak, ale przypomnę Wam .

Krzyś i miś (źródło)

Imię Kubuś Puchatek pochodzi od imienia zabawki Christophera Robina Milne'a , syna pisarza. A Krzyś misia nazwał tak na cześć niedźwiedzicy Winnipeg, która była żywą maskotką wojska z Korpusu Weterynaryjnego z Kanady. Porucznik  Ian Gary kupił go w miasteczku White River w Ontario za 27 dolarów. W październiku 1914 roku niedźwiedzica została przetransportowana do Londynu, gdzie została umieszczona w ogrodzie zoologicznym. W tymże ogrodzie Krzyś po raz pierwszy zobaczył niedźwiedzicę. W londyńskim zoo znajduje się pomnik naturalnej wielkości niedźwiedzicy  Winnipeg, w którego to odsłonięciu uczestniczył juz 61-letni  Christopher (Krzyś). 

Kubuś Puchatek i jego przyjaciele będą nas jeszcze bawić wiele lat ... nas, nasze dzieci i wnuki. Stał się kultową postacią nie tylko dla dzieci :) i ma zapewnione swoje miejsce w historii. 18 stycznia obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Kubusia Puchatka, w rocznicę urodzin Alana Alexandera Milne'a.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

  Książkę przeczytałam również w ramach wyzwań - "Z półki" i Trójka E-Pik

Jan Grabowski - "Puc, Bursztyn i goście"

źródło

TYTUŁ: Puc, Bursztyn i goście
AUTOR: J. Grabowski
WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
STRON: 96
DATA WYDANIA: 1999

Puc i Bursztyn to dwa podwórkowe psy. Łobuzują całymi dniami na swoim podwórku, staczając potyczki z domowym ptactwem i kotką Imką, której się boją. Swój czas spędzają nie tylko na swoim podwórku, ale również wypadają do miasta na zabawy z innymi psami. Ale najbardziej to boją się Katarzyny, Katarzyna to ich gospodyni z którą trzeba żyć w zgodzie bo to ona daje im jeść. Pewnego dnia przyjeżdża do nich w gości panna Agata ze swoimi pupilkami, dwoma psami, Mikado i Tiuzdejekiem. Psy są bardzo dobrze wychowane, miastowe i mają swoje dziwne przyzwyczajenia. Nie chcą zadawać się z Pucem i Bursztynem, traktując ich jak wiejskie kundle. Jednak psy nie dają za wygraną, namawiają Mikado na wspólny wypad na podwórko ... Mikado tam dopiero zrozumiał jakie to fajne życie mają Puc i Bursztyn. Podczas jednego z wypadów do miasta dochodzi do awantury na rynku między psami, cały rynek w kurzu, nachodzi na to panna Agata, która to widząc swojego Mikado w ferworze walki pada zemdlona, po tej awanturze panna Agata wyjeżdża. W domu zaczyna panować smutek bo wszyscy bardzo polubili Mikado, ale on też polubił domowników, i podczas odjazdu pociągu w ostatniej chwili wyskakuje przez okno w ręce Krysi i pozostaje w domu.

Tak naprawdę to sama mam mieszane uczucia co do tej książeczki, nie pamiętam jej z dzieciństwa więc pewnie jej nie czytałam. Nie do końca widzę w niej materiał na lekturę szkolną, powiem że trochę straszna, bitwy między psami, przeganianie psów, oblewanie ich pomyjami lub wodą z węża ogrodowego, ich wyczekiwanie na jedzenie i do tego ... ciężko się czytało.  Może ja już jestem wiekowa na takie książeczki, a dzieci to zupełnie inaczej przyjmują.

Książkę przeczytałam w ramach akcji "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań Trójka E-Pik i "Z półki"

Maria Kruger - "Karolcia"

źródło

TYTUŁ: Karolcia
AUTOR: M. Kruger
WYDAWNICTWO: Siedmioróg
STRON: 133
DATA WYDANIA: 2008

Karolcia to prawie dziewięcioletnia dziewczynka, z włosami związanymi w kitkę i grzywką. Poznajemy ją w dniu wielkiej nowiny, rodzina się przeprowadza do nowego mieszkania. Następuje wielkie pakowanie i wynoszenie mebli, podczas przeprowadzki Karolcia znajduje między szparą w podłodze mały, podłużny, niebieski koralik. Tak się jej spodobał że wydłubała go z pomiędzy desek i zabrała ze sobą.  Karolcia jeszcze nie wie, że jest to koralik zaczarowany ...tak, tak. Dowiaduje się o tym podczas jazdy do nowego mieszkania, kiedy to taksówka, którą jedzie razem z ciocią Agatą pofrunęła nad dachami aby ominąć korki, po drodze wstąpili do Domu Handlowego ... a tam Karolcia poznała Filemonę, złą czarownicę, która chce zdobyć niebieski koralik, a ona nie może na to pozwolic by koralik wpadł w jej ręce.

W domu podczas mycia rąk Karolcia postanawia umyć koralik i wtedy wydarza się coś niesamowitego ... korali przemówił do Karolci , opowiedział jak to leżał w szparze, i że jest niezwykłym koralikiem, że spełni każde jej życzenie. Tak to zaczyna się przygoda Karolci. Razem ze jej kolegą Piotrem, przeżywają niesamowite przygody ... są niewidzialni, latają, bawią się w wielkim Domu Towarowym, spotykają magiczne zwierzęta i  sympatyczną Babę Jagę, a najważniejsze używają koralika do tego by ich ulubiony ogród w którym sie bawią nie został zamknięty. Ale jak to zrobią :) ... nie, nie ... tego Wam nie powiem, musicie sami przeczytać ... zdradzę Wam tylko że koralik spełnił niesamowite życzenia ... kogo i jakie życzenia? ... przeczytajcie.

Niesamowita książeczka, którą mile wspominam z dzieciństwa ... bo któż by nie chciał mieć takiego koralika, co spełnia życzenia :) Cieszę się że ta książeczka jest lekturą szkolną, po przeczytaniu jej, można niesamowicie wyobraźnię rozwinąć, wymyślając przygody z koralikiem.
Nasza Karolcia mimo że prawie dziewięcioletnia dziewczynka na kartach książeczki, ma już swoje lata, po raz pierwszy książka została wydana w 1959 roku, i od tamtej pory bawi dzieci i ich rodziców ;)

Książkę przeczytałam w ramach akcji  "Niezapomniane lektury z naszego dzieciństwa"

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Trójka E-Pik